En zo geschiedde
Ik werk al heel lang bij mijn huidige werkgever. Zo lang, dat Het Feest zo'n beetje in zicht begint te komen. Bijkomend voordeel van zo'n geschiedenis bij één bedrijf is, dat je de weg kent. Een groot netwerk hebt. En goed op de hoogte bent van allerlei wetenswaardigheden. Ik word dus regelmatig benaderd met de openingszin 'Jij weet nogal veel, he!?' En negen van de tien keer (lees: negenennegentig van de honderd keer) weet ik het antwoord inderdaad ook. Een frisse nieuwe collega pakte het anders aan: 'Ik dacht, ik vraag het eens aan ons orakel!' Dat klinkt veel leuker: orakel! Helaas boorde ze mijn plezier gelijk de grond weer in. Orakel kent drie betekenissen volgens meneer Van Dale:
1. uitspraak van een goddelijk wezen
2. plaats waar godsspraken gedaan worden
3. persoon die tot richtsnoer of vraagbaak dient
Ik hoefde niet lang na te denken over mijn keuze. Maar mijn zeer gewaardeerde collega's dachten er anders over. Wie ik het ook vroeg, niemand kwam met een hoogverheven antwoord aan. Ik ben diep, diep teleurgesteld in mijn omgeving. Misschien moet ik dat 25-jarig jubileum niet afwachten en op zoek gaan naar een groep collega's die me wel begrijpt. Aan de andere kant: onze geschiedenis kent meer onbegrepen grootheden. Dus welicht is het wijzer om me er maar gewoon bij neer te leggen. En zo geschiedde.
Het woon-werktreinen bevalt goed. Heel erg goed. Ik heb nog steeds een vakantiegevoel als ik een plekje zoek en mijn krantje pak. Waar ik meende me beter te kunnen ontspannen tijdens de door mij zo geliefde autorit naar huis, blijkt nu het tegendeel. De trein vertrekt elke tien minuten en doet er een kwartiertje over. Uitgerust en vrolijk kom ik thuis. Dus na een maand proeftreinen, vraag ik nu een jaarkaart aan. Er moet een pasfoto bij het aanvraagformulier worden gevoegd. En die heb ik natuurlijk niet. Dus ik pak de fiets en snel even naar het fotobusje bij het stadhuis. 'Voor paspoort of rijbewijs?', vraagt de fotograaf. 'Geen van beide', antwoord ik lachend (alvast ter voorbereiding). 'Het is voor een NS-jaarkaart. Dus niks met zichtbare oren en strak gezicht en zo!' Hij knikt, stelt in en het flitslicht verlicht een paar keer mijn stralende gezicht. 'Zo', zegt de fotograaf terwijl hij op het knopje 'afdrukken' drukt. 'Eindelijk eens een foto zonder zwart balkje eronder!'
Vanaf het moment dat het apparaat uitkwam in Amerika, was manlief er al mee bezig. Hield sites bij met de kinderziektes. En verkneukelde zich bij voorbaat al op het moment dat iPhone naar Nederland zou komen. Vorige week was het dan eindelijk zover. Het was het hem net niet waard om naar Rotterdam af te reizen en daar voor de deur te gaan liggen. Maar hij nam wel een paar uur vrij op 11 juli om vóór het werk naar de winkel te gaan. Een insider wist ons te vertellen dat het druk zou worden. Dus ging hij royaal voor openingstijd op pad. Gelukkig, er stond geen rij wachtenden. Mazzel. Dacht hij. Want de winkel was al open! En de laatste IPhone was net de deur uit gegaan. Ook bij de naastgelegen winkels was het nul op request. Eén winkel wilde het toestel wel voor hem reserveren. Maar kon niet veel zeggen over uitlevering. Teleurgesteld vertrok hij naar huis, naar mijn troostende armen. Gisteren kwam het verlossende telefoontje. En huppelde manlief (bijna) naar de winkel om 'm te halen. Vervolgens werd het stil in huis. Heel stil. Af en toe mocht ik even kijken naar het wonder. En dan boog hij zijn hoofd weer over het apparaat. Verheugd over de vele mogelijkheden. En de prachtige vormgeving. Ach ja. Mannen en (technisch) speelgoed. Maar we've got 'em!
'Wat doe je nou?!' Mijn collega kijkt me verbaasd en enthousiast tegelijk aan. Hij wijst op mijn aantekeningen. Onze leidinggevende wil een van onze successen breeduit communiceren binnen het bedrijf. Hij is van de cijfertjes. Ik van de woorden. Dus terwijl hij mij bijpraat over de status van het betreffende project, schrijf ik kort wat zaken op. Zodat ik er een leuk en inhoudelijk correct stukje tekst van kan maken. Onbewust heb ik daarbij gebruik gemaakt van steno. Ooit geleerd en hoewel hier en daar wat roestig toch altijd weer handig voor dit soort bijeenkomsten. Maar ik ben al 'wat ouder'. Hij is pasgeleden voor het eerst vader geworden. Steno is voor hem een uiterst interessante code uit vroegere tijden. Zoiets als het spijkerschrift of Egyptische hiëroglyfen. Ik schiet in de lach. En lees op verzoek een stukje terug. Hij valt bijna van zijn stoel. Meer, meer, meer! Ik schrijf zijn naam in het steno. Appeltje, eitje. Eerbiedig kijkt hij toe: kunst met een grote K. We ronden af en gaan aan de slag. Hij met zijn cijfertjes. Ik met de woorden. Zodra ik ze ontcijferd heb dan!
Een rood stipje wordt langzaam ietsje groter. Niet zo heel veel, omdat het gewoon niet groter is. Dan landt het op de vensterbank en wandelt op het gemakje naar binnen. Een lieveheersbeestje. Zo te zien een aardig ventje. Zijn rug is bedekt met een paar stoere zwarte stippen. Even oriënteert hij zich. Dan zet hij koers naar de plant die in het hoekje staat. Ik zie het nu ook: mijn flora heeft lekker sappige groene blaadjes. Maar omdat ik best gehecht ben aan deze staat van dienst, leg ik mijn vinger tussen het diertje en de uitgestippelde route. Hij aarzelt even maar klimt dan toch op mijn vinger. Ik steek mijn hand voorzichtig naar buiten, zodat hij verder kan vliegen naar nieuwe avonturen en de planten bij de buren. Ineens voel ik een prik: au!! Het lieveheersbeestje spreidt de vleugeltjes en vliegt weg, mij met een bloedend hart (en vinger) achterlatend. Tja, ook bij een eerste indruk bieden resultaten uit het verleden geen garantie voor de toekomst.
Een tijdje geleden hadden we een externe medewerker in ons zakelijke midden. Hij heeft ons een aantal maanden geholpen met kennis en kunde (en koffie) bij een moeilijk project. Eind mei nam hij afscheid, zijn taak zat erop. En zoals gebruikelijk zorgde ik voor de administratieve afwikkeling van een en ander. Zijn toegangspas werd ingeleverd, zijn telefoonnummer opgeheven en zijn inlogaccount werd verwijderd. Alles was geregeld. Dacht ik. Want er stond een grote Outlook-migratie op stapel. Hiervoor was medio mei een apart bestand aangemaakt. Met inderdaad zijn naam er ook nog tussen. Dit bestand werd op het moment van migratie abusievelijk niet ge-update met vertrokken en startende medewerkers. Dus waar zijn naam het ene moment keurig ontbrak op de interne kostenplaats, stond hij een paar dagen later weer vrolijk te prijken. Nu ben ik niet voor een ICT-gat te vangen. Ik ken mijn papenheimers inmiddels goed (en zij mij ook). Dus ik herhaalde berustend de hele actie. Vanochtend kreeg ik een bevestigingsmail. In het onderwerp stond 'verwijderen account ….' Ze lieten me weten dat alles prima was geregeld. Toen ik verder las, zag ik dat zijn toegangspas klaar lag. Hij kon het gebouw weer betreden. En onze systemen. Zucht. Bestond mijn leven ook maar uit nullen en enen. Dan was het allemaal een stuk eenvoudiger.
Als ik de verjaardagsvisite van koffie en taart heb voorzien, valt het op dat mijn zwager wat bedrukt kijk. Het is niet de zelfgebakken citroencake. Na 18 jaar wordt zijn theatergezelschap