Schuld
Vanochtend beklaagde mijn vriendin zich over haar collega. Deze leent te pas en te onpas geld voor de lunch of voor een cadeautje voor een jarige collega en geeft zelden uit zichzelf het geld terug. Altijd moet er eerst om gevraagd worden. En meer dan eens krijgt mijn vriendin dan ook nog het verwijt dat ze een geldwolf is. Het gaat immers om zulke kleine, te verwaarlozen bedragen! Ik herken dit wel. Ik schiet vrij gemakkelijk geld voor aan anderen, maar vind het vervelend om daarna om het geld te moeten vragen. Ik voel me er zelfs schuldig onder, terwijl daar al helemaal geen reden voor is. En door dat misplaatste schuldgevoel reageer ik vaak boos en geirriteerd, waardoor de ander weer in de verdediging schiet. Kringetje rond dus. Mijn broer, met wie deze situatie wel eens voorkomt, zei laatst nijdig: "Je kunt het ook gewoon vragen, hoor!!" Maar ik wil het helemaal niet moeten vragen! Herken jij deze situatie? Hoe ga jij ermee om?
Verantwoordelijkheidsgevoel
Ze is meteen weer in tranen als ze het hardop uitspreekt. Morgen meldt ze zich ziek. Voor haar eigen bestwil, al is ze er eigenlijk nog steeds niet over uit of ze echt niet nog heel eventjes kan volhouden. Al meer dan een half jaar runt ze samen met een (steeds wisselende) stagiair een drukke afdeling van vier medewerkers. De andere drie zijn ziek of met zwangerschapsverlof, waardoor alle werkdruk op haar schouders ligt. De baas complimenteert haar regelmatig: "Je doet het echt hartstikke goed, hoor, nog even volhouden!". En daar blijft het bij. Geen hulp, geen gerichte acties en geen daadwerkelijke ondersteuning. En ook geen zicht op verbetering in de nabije toekomst. Dus nu is het emmertje echt helemaal vol. Of helemaal leeg, net hoe je het bekijkt. Triest dat sommige leidinggevenden niet zien wat slecht beleid aanricht bij mensen die echt wel willen, maar niet onbeperkt kunnen realiseren.
Stoere jongens
We arriveerden bij Camp Davy Crockett, een van de hotelmogelijkheden van Disneyland Parijs. Natuurlijk had ik tegenover de kinderen flink zitten opscheppen hoe vaak ik er al was geweest en dat ik inmiddels ook werd herkend door de medewerkers. Toen we bij de receptie aankwamen, stond Goofy bij de balie. Hij spreidde zijn armen wijd voor me uit en een hartelijke begroeting volgde. Je zag de kinderen kijken: 'Het is dus echt waar wat ze zei!' Mijn Vriend stak zijn hand uit, maar werd ook in een stevige omhelzing getrokken. Toen was het vriendje van ons nichtje aan de beurt. Goofy wees op zijn neus (kusje geven). Maar een jongen van 13 is daar natuurlijk veel te stoer voor. Hij stuiterde achteruit: 'Ech nie!!' Dan ons nichtje maar. En als meisje kun je je dat nog wel veroorloven, dus ze kustte Goofy op zijn grote zwarte neus. Goofy glom zichtbaar. Het vriendje was een stukje doorgelopen, blij er zo gemakkelijk vanaf te komen. Dacht hij. Want toen hij zich naar ons omdraaide, stond hij wederom oog in oog met Goofy, die nogmaals op zijn neus wees. 'Ja joh', zei mijn Vriend: 'Hier in Disney kun je beter al je trots van je af zetten, want anders red je het niet!' En dat heeft hij toen dus ook maar gedaan!
Brand!
We zaten net aan een broodje toen onze leidinggevende belde. Of we ogenblikkelijk naar buiten wilden komen. We keken elkaar verbaasd aan. Naar buiten? Het sneeuwde!! Maar haar verzoek stond niet ter discussie: komen en wel nu meteen. "Het brandalarm is afgegaan, hebben jullie dat soms niet gehoord?!" We werken in een groot gebouw en jaarlijks is er een verplichte brandoefening. Dus we weten wat te doen als het alarm afgaat. Maar ... we hadden dus inderdaad niets gehoord! Ook toen we dan toch maar richting uitgang liepen, passeerden we talloze collega's die rustig door aten. "'t Is toch weer een oefening en ik zit nu te lunchen." Maar in de hal troffen we naast een groot aantal collega's ook de brandweer aan. Het ging niet om een oefening, maar wel degelijk om een alarm! Gelukkig bleek het vals en konden we na een kwartier terug naar de werkplek. Toch verbaast het me dat mensen blijkbaar zelfs tijdens een crisissituatie prioriteiten stellen. En er gaat toch niets voor een broodje rookworst!
Invloed
Voorbeeld 1: we hebben een moeilijk overleg gepland. Maar ik start enthousiast en overrompelend en sleur iedereen aanwezig met mij mee. Er is gewoonweg geen andere keuze en het eindresultaat mag er zijn. Voorbeeld 2: het parkeerterrein van Disney verraadt de aanwezigheid van erg veel vakantiegangers. Niet helemaal waar we op hadden gehoopt eigenlijk. Maar de parkeerwachter vertoont een brede glimlach en zwaait enthousiast. We worden besmet met het Disney-virus en verlaten zingend en lachend de auto: we zijn er! Op naar de magie! Voorbeeld 3: ik kom terug op kantoor na een korte vakantie. Nog nagenietend van de heerlijke dagen word ik toevallig in een uur tijd geconfronteerd met onverschilligheid, slordigheid en provocerend gedrag. In notime ben ik humeurig en snauw ik anderen af. Conclusie: je kunt je eigen humeur voor een groot deel zelf (laten) beinvloeden als je er alert op bent! Ik ga het morgen meteen uitproberen!
Suikertante
Morgen is het eindelijk zover. Dan gaan we met het nichtje van mijn Vriend en haar vriendje naar Disney. Ze zijn er nog nooit geweest en dat kon ik als mega Disneyland Parijs-fan natuurlijk niet op me laten zitten. Vandaar dat we een datum hebben geprikt (afhankelijk van de schoolvakanties) en ze vanvond gaan ophalen. Morgen in alle vroegte rijden we naar Parijs en dinsdagavond keren we weer terug. Ik ben heel benieuwd wat ze ervan vinden. En hoe het mij bevalt om suikertante te zijn! Het is toch een hele verantwoordelijkheid om met twee pubers van een ander in het buitenland te zijn. Maar er zit een hek om het park, ik heb een paar goede tips gehad van 'ervaren' collega's, dus het zal allemaal wel meevallen. Tot woensdag!!
Sportschool
De sportschool. Ingevette mannen in spierbalonthullende shirtjes moedigen elkaar aan. "Je kunt het! Toe dan". De ander kreunt en steunt dat het een lieve lust is en spiedt intussen om zich heen of iedereen het toch wel ziet. Met name de vrouwen. De vrouwen. Gekleed in strakke afkledende outfits of verhullende t-shirts boven een legging. Fietsend of steppend kletsen ze zich kilometers ver weg. Mopperend op de gewichten, die op mannen zijn ingesteld. Nu moeten ze eerst schijven sjouwen, voordat ze het apparaat kunnen gebruiken. Kijken elkaar meelevend aan en zeggen: "Kop op, joh, volgende keer beter". Op naar het volgende spierenmartelwerktuig. De sportschool. Gezellig!
Delegeren
Door de drukte en onderbezetting op kantoor is een aantal taken heen en weer geschoven tussen de medewerkers van onze afdeling. Ik heb bijvoorbeeld een paar activiteiten van een zwaarder niveau toegewezen gekregen. Maar in de praktijk blijkt het zo af en toe toch moeilijk voor de 'vorige' eigenaar om los te laten. Ondanks de afspraken kost het soms overredingskracht om ervoor te zorgen, dat de ander inderdaad tijd vrij krijgt om andere klussen op te pakken. Uiteraard snap ik best, dat het niet meevalt. Maar hoe goed ik het begreep, bleek vandaag. Ik betrapte mezelf namelijk op precies dezelfde houding. Want een paar van mijn taken zijn ook overgenomen door andere collega's. En ook ik kon mezelf tijdens het overdrachtsgesprek niet inhouden: "Nou, laat me dit nou nog even zelf doen, dan kan jij het ná volgende week of zo oppakken". Wat in het onderliggende geval zelfs niet eens handig was! Maar ja, ik weet nu eenmaal precies hoe deze actie moet worden opgepakt en die ander moet het nog leren. Dat kost veel meer tijd. En zo had ik nog meer excuses om maar niets af te staan. Zo zie je maar: een goede oplossing gaat lang niet altijd van een leien dakje.
Probleempje
Elk jaar opnieuw hoop ik een manier te vinden om er op een vriendelijke manier onderuit te komen. Of een alternatief te verzinnen dat voor alle partijen prettig is. Ik heb echt vanalles al een keer geprobeerd. Maar tot nu toe is het me niet gelukt. De eerste signalen zijn alweer opgevangen. En dus pieker ik me suf. Vraag heel gericht informatie. Geef nog duidelijkere input. En hoop er maar het beste van. Ik ben, voel en prijs me gelukkig. Ik heb een leuk leven met een lieve Vriend en mijn favoriete hondje in een fijne omgeving. Ik ben niet echt materialistisch, maar hecht aan bepaalde spulletjes. Bovenal geldt: vol is vol. Sommige dingen kun je vervangen, andere zaken hebben een emotionele waarde. Ik ben bijna ten einde raad, ik weet het gewoon niet meer. Kortom: weet iemand misschien welke cadeautjes ik voor mijn verjaardag kan vragen?
Teleurgesteld
Het is duidelijk de tijd van verjaardagen: elke dag staat er wel iemand in mijn agenda die een felicitatie waardeert. En omdat mijn voorraadje uitgeput bleek, koos ik in de winkel een tiental leuke verjaardagskaarten uit. Bij de kassa stond een oudere dame. Terwijl ik in mijn portemonnaie naar geld zocht, vroeg ik haar om postzegels. De mevrouw zuchtte en deelde me mede, dat ze niet zeker wist of ze nog wel postzegels had. Hoewel deze mededeling me verbaasde, toonde ik wel begrip. Dat kan natuurlijk altijd een keer voorkomen. Gelukkig zag ik dat ze een rolletje met nog een stuk of acht postzegels erop uit de la haalde. Maar de mevrouw schudde haar hoofd. Het was half 6 en dit waren de laatste. Als ik ze nu allemaal meenam, moest ze eventuele klanten ná mij teleurstellen. Ze was ondanks mijn tegenwerpingen niet te vermurwen. Ze droeg klantvriendelijkheid hoog in haar vaandel. Vier kon ik er meekrijgen, niet meer. Diep teleurgesteld verliet ik de winkel.
Kinderachtig
De Italiaanse wielrenner Marco Pantini is dood. Ik hoorde het op de radio. Ik dacht nog: "Ik ken die naam ergens van". Want ik interesseer me niet zo voor het volgen van sport. 's Avonds was het op de televisie. Hij was de laatste tijd regelmatig in opspraak door het vermoeden van dopinggebruik. Het journaal vertoonde zijn laatste grote successen, waaronder de zege op de Mont Ventoux. Onverstoorbaar ging de nieuwslezer door: "Lance Amstrong heeft altijd beweerd dat hij Pantini liet winnen, uit medeleven". Toen had het bericht dus wel ineens mijn volle aandacht. Wat een kinderachtige opmerking! Zelfs als het zo zou zijn, houd dan uit respect je mond. En als het niet zo is, gedraag je dan als een vent en erken je verlies. Soms zijn volwassen mannen net kleine kinderen.
Energiehuishouding
Zoals de vaste bezoekers hier en daar al hebben gelezen, is het op dit moment op kantoor erg druk. Een van de collega's is ziek en we proberen het met elkaar op te vangen. Dit betekent, dat ik een aantal werkzaamheden heb gekregen, die normaalgesproken niet op mijn bordje liggen. Van de ene klus leer ik heel veel, terwijl de andere activiteit alleen maar ervaring oplevert. En hoewel ik best weet, dat dingen waar je zin in hebt energie opleveren, en zaken waar je tegenop ziet het dubbele kosten, vind ik het toch opvallend dat ik me zo fit en fijn in mijn vel voel. Er zijn dagen dat ik 's ochtends een keer heel diep ademhaal en dan begin te werken tot het moment dat ik echt naar huis moet. Nagenoeg zonder onderbreking dus. En toch geniet ik met volle teugen. Vraag zelfs om meer werk. Leuk! Ik hoop dat mijn collega snel weer de oude is, maar ik hoop ook dat deze werkverdeling nog even voortduurt!
Belletje trekken
Soms gebeurt het weken achter elkaar, dan is het weer maanden stil. Maar als er wordt belletje getrokken, gebeurt dit altijd in de nacht van zaterdag op zondag tussen half 3 en 3 uur. We hebben zo'n ouderwetse klingelbel aan een touwtje. Dat maakt dus nogal kabaal, zeker 's nachts. En zonder uitzondering schiet Floppy overeind en rent luid blaffend naar de voordeur, ons rechtop in bed zittend acherlatend. Oftewel: de beloning voor de daders. Ik probeer eraan te denken als we naar bed gaan om de bel af te koppelen, maar als ik het vergeet, wreekt zich dat dus direct. Als Floppy weer gekalmeerd is en in zijn mand ligt, probeer ik de slaap te hervatten door het bedenken van wraakacties. Mijn broer heeft een honkbalknuppel naast zijn bed 'voor het geval dat'. Die zou ik kunnen lenen en gaan posten. Deur open en wham! Of een emmer ijskoud water aan het eind van het touwtje, in plaats van de bel. Splash! En net voordat ik in slaap val, denk ik: "Pas maar op! Normaal ben ik kalm en relativerend, maar als ze aan mijn nachtrust komen, ben ik niet meer voor rede vatbaar!
Vakantiegevoel
In een of ander blad had ik gelezen over een Britse Lifestyle- and Reisbeurs in de grote kerk van Den Haag. Hierbij zou ook de nodige aandacht zijn voor whiskey, het favoriete drankje van mijn Vriend. Dus besloot ik hem te ontvoeren. Pas bij binnenkomst wist hij waar hij aan toe was. Maar het was leuk! Een aantal stands met allerhande Britse attributen. Kleding, boeken, cadeautjes, eten en drinken. We aten er heerlijke scones met clotted cream, terwijl een stelletje malloten ons aangenaam vermaakte met Britse humor. Met een Engels knuffelbeertje (tja, het is nu eenmaal Valentijnsdag), een fles redelijk unieke whiskey, een huisjasje met hondenprint en een stapel vakantiebrochures vertrokken we weer. Morgen nog niets te doen en behoefte aan een verzetje? Gaan!
Stemmetjes
De afgelopen dagen kwam het toevallig een aantal keer naar voren: je speciale stemmetje. Een collega vroeg me poeslief of ik even tijd voor hem had. De anderen reageerden meteen: "O-oh, ze moet iets voor je regelen zeker!!" En dat bleek ook zo te zijn. Vandaag betrapte ik mezelf erop. Ik belde een leverancier voor een vervolgopdracht, maar de vorige rekening was nog niet betaald. Dus ze maakten (terecht) een voorbehoud. Op mijn alleraardigste, overredende stem heb ik hen om begrip gevraagd, beloftes gedaan en dankbaarheid voor hun medewerking getoond. Toen ik ophing, hoorde ik achter me iemand mompelen: "Nou, zo horen we jou ook niet vaak!" Met een heel andere stem heb ik de betrokkene van commentaar voorzien! Maar het is vast niets unieks, speciale stemmetjes!
Favoriete locatie
We bespraken het vorige week min of meer toevallig, terwijl we uitzicht hadden op de besneeuwde hellingen. Stel dat je emotioneel en financieel ongebonden bent: waar zou je dan willen wonen? In een stad als Edinburgh of Barcelona? Of juist in een dorp op de veluwe of ergens aan zee? Op IJsland? We hebben allebei een voorkeur aangegeven, en het 'waarom' toegelicht. Vervolgens hebben we dezelfde vraag aan een aantal anderen van het reisgezelschap voorgelegd. De uitkomsten waren verrassend en leuk om te horen! Ieder heeft blijkbaar een heel persoonlijke beleving en daaruit voortvloeiende keuze. Dus nu ben ik benieuwd naar jouw beweegredenen: welke locatie kies je en waarom?
Vakantiekilo's
Het was weer tijd voor Floppy's jaarlijkse prik tegen vanalles en nog wat. We hadden de dierenarts niet meer gezien sinds hij bij ons was om Bicka in te laten slapen, dus we gebruikten de tijd meteen om even bij te praten. In de tussentijd kreeg Floppy z'n prikken en werd hij onderzocht. Hij zag er goed uit voor z'n twaalf jaar, dat vond de dierenarts ook. Ik vertelde hem dat we op wintersport waren geweest en dat Floppy bij vrienden met een gigantisch grote tuin had gelogeerd. En nu hij ook daar 'enig kind' was, werd hij nog eens extra verwend. Als laatste werd Floppy gewogen. Hij weegt altijd rond de 14,5 kilo, soms eens wat meer, dan weer wat minder. Maar dit keer was hij bijna een kilo zwaarder! "Tja", zei de dierenarts, "vakantiekilo's komen dus ook bij honden voor!!"
Glashelder
Dit is een hardwerkende logster. En dit is de stress van de eerste werkdagen na de vakantie. En dit is een barstende koppijn. En dit is een gastschrijver die haar in de watjes legt. Zoals afgesproken.
Eerste werkdag
Vandaag was onze eerste werkdag, althans, voor vijf van de zes vakantiegangers, want mijn moeder is sinds vorig jaar met pensioen. En toen we gisteren de allerlaatste toast op de vakantie uitbrachten, slaakten we een gezamenlijke zucht. Vakantie is toch wel erg fijn. En de eerste werkdag valt meestal niet mee. Maar toen ik erover nadacht, kwam ik tot de conclusie dat altijd vakantie ook niet leuk zou zijn. Werken levert ook prikkels op, uitdagingen, contacten, leermomenten en een gevoel van tevredenheid over hetgeen je hebt bereikt. Juist de afwisseling tussen werk en vrije tijd maakt beide zo aantrekkelijk. Bovendien beweegt de maatschappij nogal, en overal om je heen hoor je over gedwongen ontslagen. Nederland voert op dit moment binnen Europa zelfs de lijst aan van meeste faillissementen. We zouden juist blij moeten zijn dat we weer mogen gaan werken! En toch... Hoe ga jij om met zo'n eerste werkdag?
Brokkenpiloten
Neneh schreef het al: "Jullie zijn een stel brokkenpiloten". Ik was blij gisterenavond in originele staat weer thuis te zijn. Het was een vakantie vol kleine ongelukjes, maar wonder boven wonder was ik daar buiten gebleven. Mijn collega's hadden het ook met klem verzocht: "Kom alsjeblieft gezond weer thuis, het is zo druk dat we je echt niet kunnen missen!" So far so good. Maar vannacht moest ik naar het toilet. Nog half in slaap liet ik een leeg closetrolletje vallen. En buk me dus voorover om het op te rapen. In ons wintersporthotel hadden we een royale badkamer. Hier thuis moeten we het doen met een kleine doucheruimte annex toilet. Oftewel: ik klap met mijn voorhoofd op de rand van de wastafel. Nu zit er een gigantische bult en ben ik misselijk van de hoofdpijn. Je hoeft dus helemaal niet op wintersport om een ongelukje te krijgen!
't Zit er weer op
Vandaag, de laatste dag van onze vakantie, moest mijn Vriend met z'n hand op controle bij de arts. Mijn moeder sloot aan met haar arm en dij, die na bijna een week nog niet veel verbetering vertonen. Maar ook bij haar liet de foto gelukkig geen breuken zien. De arts vond het wel komisch, dat er steeds meer familieleden bij me aansloten. Maar goed, iedereen is dus weer aan de beterende hand, al zal volledig herstel in beide gevallen nog een aantal weken op zich laten wachten. Terug bij het hotel bestelden we koffie op het terras in de zon. Rainer, onze favoriete medewerker, zag de rontgenfoto's en vroeg quasi nonchalant: 'Aha, jullie hebben de vakantiefoto's bij je? Groeten uit St. Jakob i.H.!' Waarna hij zich schaterend verwijderde. Ik zei het al: Oostenrijkse humor is onnavolgbaar! We moeten het weer een heel jaar met de herinneringen doen.
Volksaard
Het skigebied dat wij het onze noemen, is erg klein en niet zo bekend bij de toeristen. We hebben wel wat andere nationaliteiten, maar het merendeel is Oostenrijker, Nederlander of Duitser. En als je er een middagje op je gemak naar kijkt, zie je de volksaard overduidelijk naar voren komen. Naast ons zat een groep van een man of tien. Luidruchtig, nadrukkelijk aanwezig, bierdrinkend en stoere verhalen vertellend over Wendy van Dijk en Liz Hurley. Nederlanders. Een stukje verder zat een mevrouw de hele tijd vuile blikken te werpen. Soms stond ze op, liep langs en maakte een snerende opmerking over eigendommen en afbakening. Duitse. Mijn moeder lag in een ligstoel waar zij 'gisteren al' haar oog op had laten vallen. En dan die andere groep. Goed, het merendeel werkt hier en behandelt ons dus als gasten. Maar de Oostenrijker is hartelijk, gastvrij en ontspannen. Tijdens een wandeling zal niemand je zonder te groeten voorbij lopen. Vriendelijkheid overheerst. En dat maakt ons verblijf hier tot een heerlijke week!
Babbelkous
Toen we vanochtend wakker werden, was de duim van mijn Vriend tweemaal zo dik. Hij was gisteren op de ijzige piste gevallen en verkeerd terecht gekomen. We besloten een rustdag in te lassen, maar gedurende de dag veranderde er weinig en werd de pijn groter. Naar de dokter dus. Nu spreekt mijn Vriend slechts een paar woorden Duits, dus vroeg hij mij niet alleen uit troost maar met name als tolk mee te gaan. Er werden foto's gemaakt en daarna werden we bij de arts binnengeroepen. De dokter bekeek de duim en stelde mijn Vriend een vraag. Ik beantwoordde deze in rap Duits. De arts keek mij een beetje vreemd aan, en stelde de volgende vraag. Ook hierop gaf ik hem antwoord. Zijn ietwat geirriteerde blik ziende legde ik hem uit dat mijn Vriend niet voldoende verstond en dat ik daarom de antwoorden gaf. Dat verklaarde blijkbaar een hoop, want hij lachte en vroeg me of de situatie normaalgesproken dan anders was? Of ik dan niet zoveel te vertellen had? En lachte weer. Humor, hoor, die Oostenrijkers!
Ongelukjes
Wintersport is eigenlijk best een risicovolle sport, of je nu geoefend bent of niet. De ongelukjes stapelen zich ook dit jaar weer gestaag op. Paarse billen, een gekneusde duim, een verdraaide knie, een bult op een hoofd en een gekrenkt ego. Gelukkig niets ernstigs, alleen maar lastig. Dat was een paar jaar geleden een heel ander verhaal. Ik wilde mijn schoenen met achtersluiting dicht doen zonder te beseffen dat ik dicht bij een muurtje stond. Ik zwaaide van de ene kuit naar de andere en hoorde alleen nog een vreemde kloink. Bleek mijn schedel te zijn na een botsing met dat muurtje. En omdat ik scheel zag, zijn we toch maar even naar een dokter gegaan. Die verwees ons meteen door naar het ziekenhuis. Gelukkig was het slechts een zware hersenschudding, waar ik een paar maanden mee zoet ben geweest. Je vraagt je af waarom je zulke risico's blijft lopen. Maar als je dan net als vandaag in een stoeltje over besneeuwde hellingen zweeft, de zon op je koude wangen en buiten het zachte praten van andere skiers en het zoemen van de lift niets hoort, dan weet je het weer: daar doe ik het dus voor.
Murphy on holiday
Het lijkt wel of we een zevende persoon in de groep hebben: Murphy. Mijn Vriend was gisteren ziek. Mijn moeder is tweemaal gevallen met paarse billen als resultaat. Onze vriend is zijn zwembroek kwijt en kan niet genieten van het zwembad in het hotel. En last but not least waren we vanochtend net onderweg naar een groter skigebied hier vlakbij toen het lampje van de olie knipperde. Het bleef even uit en knipperde weer. En bleef aan. Ik reed de parkeerplaats bij een rodelbaan op, terwijl de rook onder de motorklep uit kwam. Werkelijk alles zat onder de olie! En toen we Opel Assistence belden, werd ik afgeblaft omdat de autopapieren in het hotel lagen. Je mag dus raden wat voor effect dit op ons humeur had. Niets!! Totaal niets! Terwijl de wegenwacht werd gewaarschuwd, hebben we sleetje gereden (we waren er nu toch) en sneeuwgevechten gehouden. De auto staat inmiddels bij de garage, maar we hebben nog een auto waar we de komende dagen met wat moeite allemaal in kunnen. De zon schijnt, er ligt heerlijke sneeuw. Kortom, er is meer voor nodig om deze vakantie te verpesten!
Reservebank
Mijn Vriend werd vanochtend goed beroerd wakker. Zwaar verkouden, zweterig en hoofdpijn. Dus ik zorgde voor de eerste levensbehoeften, de op- en achtervang, voordat ik mijn skipak aantrok en met een kushandje verdween. Aangezien mijn moeder nooit voor 11 uur op de skies staat, waren we ineens weer met z'n vieren: mijn broer, mijn schoonzusje, onze vriend en ik. Geen probleem meer met oneven aantallen in de sleep- en stoeltjeslift. Toch best prettig voor een keertje. Ooit gingen mijn moeder, mijn broer en ik voor het eerst op wintersport. Toen mijn broer het jaar daarop in dienst zat en geen verlof kreeg, viel mijn toenmalige vriendje in. Vanaf het jaar daarna gingen we met z'n vieren. En aangezien de relatie platonisch bleef, sliepen we met z'n drieen op een kamer. Soms kwam er iemand bij, dan viel er weer een af, maar hij hoorde er gewoon bij. Inmiddels hebben we vier kamers op een rij. Maar toen hij door uitval van mijn Vriend ineens weer naast me stond, zei hij: 'Toch wel leuk dat ik nog op de reservebank zit, he!' En mijn Vriend is gelukkig na een dagje in bed weer opgeknapt, dus morgen gaan we als vanouds met zessen op pad.
