Schokkend
De hoofdlijnen van het journaal waren weer niet mis. Groeiend geweld op Nederlandse scholen en schokkende beelden uit Irak. Ik zit met mijn rug naar de televisie, verdiept in een boek. Op het moment dat ik de nieuwslezer hoor zeggen dat de komende beelden niet geschikt zijn voor jeugdige kijkers, kijk ik op. Tegen beter weten in. Mezelf in gedachten toesprekend: 'kijk nou niet!' En toch kan ik mijn ogen niet van het scherm loswrikken. De beelden zijn inderdaad gruwelijk. Vol afschuw deins ik terug op de bank, intussen geen detail missend. Pas als het volgende item wordt aangekondigd, keer ik terug naar mijn boek. Misselijk, net niet kokhalzend. Maar in gedachten de beelden nogmaals oproepend. Wat zou er zijn gebeurd als de aankondiging 'volslagen oninteressant' zou zijn geweest?
Schommelen
Genietend van de namiddagszon zitten we samen op de schommelbank. De wintermaanden vallen weg. We horen vogels fluiten en een zacht briesje speelt door ons haar. We zitten dicht tegen elkaar aan. Ik voel zijn ademhaling tegen mijn hand in zijn zij. Mijn ogen zijn dicht, maar ik weet dat hij naar me kijkt. Blij en gelukkig. De bank schommelt zacht, ik heb een voet op het balkon en de andere op de bank. Alle stress glijdt van ons af. Verleden en toekomst is niet meer belangrijk, alleen het nu telt. Nog even, dan komt mijn Vriend thuis en zal hij glimlachen bij onze aanblik. We hebben het goed, Floppy en ik, samen op de schommelbank.
Trouwe lezers
Eerlijk is eerlijk, ik heb me keurig gedragen toen bleek dat mijn log stuk was. Ik heb mijn Vriend en schoonzusje niet in de nek zitten hijgen en mijn zorgen voor me gehouden. Dit alles in de hoop dat het log weer zo snel mogelijk gerepareerd zou worden. Maar helaas, het was en bleef stuk, dus er moest een nieuw log worden gebouwd. Duurde nog wat langer. En mijn zorg bleek dus gegrond: een aantal trouwe lezers heeft de weg van Do's Days naar D's Days niet kunnen vinden. Ik heb alle bekende log's waar D's Days gelinkt werd aangeschreven met het verzoek om de link aan te passen. Ik heb een marketingactie 'Breng een nieuwe trouwe lezer aan en win een dinerbon' overwogen. Het aantal lezers is en blijft een heel stuk lager dan een paar weken geleden. Maar zojuist kwam een vriend van ons een kop koffie drinken. En zei: "Weet je dat er nog een log is dat D's Days heet?!" Ik wist het niet. En dat is het dus! Deze persoon heeft mijn lezers overgenomen. Puur plagiaat!! Hier moet ik me eens ernstig over beraden. Enne ... als je gaat kijken, wel terugkomen, hoor!!
Fo(s)to(kje)
Pieuwvogel was zo vriendelijk om niet alleen een eigen stokje te bedenken maar ook om het naar mij toe te werpen. Met dank! De opdracht was duidelijk: maak een foto van je dierbaarste bezit en omschrijf waarom dit zo belangrijk voor je is. Natuurlijk was mijn eerste reactie op het woord 'dierbaarste' om een sprint naar mijn Vriend te trekken en een foto van hem te maken. Om twee redenen heb ik dit niet gedaan: a) hij slaapt nog en dat levert geen fotogenieke situatie op (hoewel...) en b) hij is uiteraard geen bezit van mij. Dat gaat niet op voor Floppy. Hij is een hond en dus een bezit, al denkt hij daar zelf heel anders over. Maar aangezien hij in dit huishouden niets te vertellen heeft (althans, dat wil ik hem toch laten geloven), mag hij dus op de foto. Hij is beslist mijn dierbaarste bezit: hij leuk, lief, non-verbaal en eigenwijs. Oftewel: deze hond lijkt inderdaad op zijn baas (en ik vind mezelf absoluut ook dierbaar).
Leuk stokje, Nathalie! Ik werp het graag door naar Leez.
Blaas
Eigenlijk is het raar. Ik drink genoeg en ik plas genoeg om een gezond lichaam te hebben. De vochthuishouding heeft niet echt een regelmatig karakter, maar wanneer ik moet, dan kan ik en dan ga ik ook. Ik kan het best goed ophouden, mijn blaas biedt voldoende ruimte. Soms ga ik zelfs bewust pas op het laatste moment. Dit schijnt goed te zijn voor je sluitspieren en het kan in voorkomende gevallen praktisch zijn. Maar er is natuurlijk een grens. Daar hou je rekening mee. Ik ga bijvoorbeeld voor een rit of een vergadering altijd nog even om niet onverwachts met problemen te zitten. Dus nu is mijn vraag aan jullie: weten jullie waarom ik toch altijd nog een keer naar het toilet moet zodra de film is begonnen?
Toneelspel
Vandaag hadden we een afdelingsoverleg op een externe locatie. Ditmaal was gekozen voor het Efteling-hotel. Bij binnenkomst werden we verwelkomd door een hofdame, zwaar in de smink en de hoepelrokken. Ze begroette elke collega met een knipoog en een enthousiast verhaaltje. Hoogst irritant als je even in de buurt blijft staan! Op een gegeven moment sprak ik haar aan. "En nu even tussen ons: wat is er nu zo leuk aan dit werk? Voel je je niet goed voor joker staan?!" Haar antwoord kwam direct: "Maar mevrouw, mijn werk voor de Koningin is toch niet te vergelijken met dat van een joker! Ik mag de Koningin in bad doen, haar haar opmaken en haar gasten ontvangen. Onze joker doet heel andere dingen ..." enzovoorts. Ze bleef nog een paar minuten doorleuteren en viel niet uit haar rol. Vreemd toch dat je in Disney enthousiast en toegeeflijk reageert op eenzelfde vent in een muizenpak en dat het in Nederland gewoon niet zo werkt.
Sneak preview
Mijn vriendin en ik wilden de sneak preview eens proberen: een avondje film zonder te weten waar we aan begonnen. Het was druk in de bioscoop, met een doorsnee aan publiek. Om 8 uur pakte iemand een microfoon en vertelde wat de enquete van de vorige sneak preview had opgeleverd. Het was niet best! Een science fiction-film die zich in de middeleeuwen afspeelde. Hij kreeg gemiddeld een 5,7! Nou, ze zouden toch niet twee weken achter elkaar een niemendalletje uitzenden?! Het licht ging uit en de film begon. Toen de titel in beeld kwam, werd er een algemene zucht van verheerlijking geslaken: "Honey!!". Mijn vriendin en ik keken elkaar aan: "Nooit van gehoord!" Het bleek een hiphophousefilm te zijn. Een onbekend meisje wilde danseres worden. Natuurlijk was ze lief, netjes opgevoed, naief en onnadenkend. We hebben het tot de pauze volgehouden en zijn toen vertrokken: niets voor ons! Vanochtend sloeg ik de krant open en zag een paginagrote advertentie: Timeline. Geweldige film over vier archeologiestudenten die met behulp van een tijdmachine in de 100-jarige oorlog terecht komen. "Hm", dacht ik, "zesje".
Koningin Juliana
Het doet me toch wat, het afscheid van Koningin Juliana. Het grootste deel van mijn leven heb ik immers doorgebracht met Koningin Beatrix. Ik herinner me nog maar vaag de wisseling. Maar ik ben dus wel opgegroeid met defiles, echte Koninginnedagen, versierde fietsen en vlag met wimpel. Ik heb ook nooit kunnen wennen aan het 'Prinses', dat haar ineens ten deel viel. En nu is ze er niet meer. Zich al enige tijd niet van de wereld bewust is ze ingeslapen. Een mooie leeftijd, een mooie dood. Maar ik zit ontroerd naar de televisie te kijken en zie dat er weer bloemen op de bordestreden worden gelegd. Baal ineens van het feit dat ik nog steeds onze afgebroken vlaggestokhouder niet heb hersteld. Ik ben voor- noch tegenstander van het koningshuis. Maar dit staat daar eigenlijk los van. Een lief mens is niet meer. En daar mag je best op je eigen wijze even bij stil staan. Dag Koningin. Slaap zacht.
Grote piemels
Vorige week bezochten we Burger's Zoo. Voor mij was het zeker 20 jaar geleden dat ik een dierentuin bezocht, dus ik keek mijn ogen uit en genoot met volle teugen. In het apenverblijf wees mijn Vriend me op een chimpansee die wat apart zat. "Moet je zijn scrotum zien! Dat is vast de baas!!" En aan het gedrag van de andere apen jegens hem leek hij gelijk te hebben. Ik heb me nooit zo verdiept in het dierenrijk noch in menselijk gedrag. Maar ik meende toch wel een aantal overeenkomsten te herkennen. Wie de grootste piemel heeft, is de baas. Alleen is het bij de mens door al die kleding wat moeilijker te zien. Daarom pocht en beweert hij er lustig op los, zodat de anderen hem toch maar vooral geloven. Zou dat de oorsprong zijn van de nachtmerrie om bloot op je werk of kantoor te verschijnen?
Stokjes
Neneh had zo te doen met mij en al dat wit van een 'nieuw' log dat ze me verraste met een stokje. Het stokje dat al eventjes rondwaart: beantwoord drie vragen en stuur het stokje met drie nieuwe vragen door aan twee collega-bloggers. De toegezonden vragen bevielen me prima en wil ik dus graag van een antwoord voorzien.
Vraag 1: Wat ontbreekt er nog aan jouw geluk?
Niets, echt waar, helemaal niets! Ik heb nog vele wensen en dromen, maar het is voor mijn geluksgevoel niet nodig deze in vervulling te laten gaan.
Vraag 2: Hoe groot is jouw wereld?
Soms heel groot en soms heel klein en beide hebben hun voor- en nadelen.
Vraag 3: Waar loop jij met een grote boog omheen?
Zwetende paarden, cavia's en een enkele hond.
Floppy heeft het stokje getest maar niet accoord bevonden, dus Marjan en Charlotte: als je je email zometeen checkt, vind je daarin een verrassing! Kunnen jullie met stokjes eten?
Nieuwe schoenen
Je koopt met enige regelmaat nieuwe schoenen of een nieuwe jas, en zonder er echt bij na te denken, gooi je de oude weg. Omdat ze zijn versleten, uit de mode of gewoon niet meer je smaak. Maar als je je lievelingstrui uit de kast haalt en er zit ineens een grote scheur in, voelt het toch heel anders. Je probeert de schade te herstellen en als echt niets meer baat, koop je (als ze 'm nog hebben) precies dezelfde. En toch is het even wennen. De geur is anders of je vorm zit er nog niet in. Maar het komt goed, je moet het even de tijd geven. Zo ook met dit log. Mijn 'oude' log heeft het ineens begeven. We hebben meerdere mogelijke oorzaken onderzocht en getracht het euvel te verhelpen, maar het lukt gewoon niet. Dus uiteindelijk hebben mijn Vriend en schoonzusje een compleet nieuw log gebouwd. Het voelt nog niet helemaal lekker, mede omdat we nog steeds niet weten wat het probleem was. Maar het zal wel weer wennen. En voor je het weet, weet je niet meer beter! Beloofd!
PS: als je mij hebt gelinkt op je eigen log, pas dan a.u.b. de verwijzing aan naar www.bartsnel.nl/dsdays/index.php! Bedankt!
Toiletkeuze
In het kader van nutteloze onderzoeken leg ik graag het volgende aan jullie voor. Stel, je bent in een groot warenhuis of bioscoop en hebt hoge nood. Je gaat naar de toiletten en ziet daar een aantal deuren. Kies je gericht? Of kijk je alleen maar naar het feit dat ze vrij of bezet zijn? Loop je helemaal door naar de laatste voor wat extra privacy of heeft de eerste deur jouw voorkeur? Of heb je gewoonweg helemaal geen idee of je bewust kiest? Reageer en laat het weten!
Wie is wie?
Genietend van een paar daagjes samen weg zaten we in een gezellig restaurantje in Elst te eten. Het restaurantje zat behoorlijk vol met kleinere groepjes en een groot gezelschap recht achter ons. Toen het hoofdgerecht op tafel kwam, vroeg mijn Vriend of ik enig idee had van de samenstelling van die grote groep: familie, vrienden of collega's. We waren het al snel eens: geen familie. Met name de heren (!) waren aan het woord en kenden elkaar duidelijk beter. De vrouwen waren rustig of spraken in tweetalletjes. Vrienden of collega's dus. Op een gegeven moment werd het voor ons zelfs een uitdaging om erachter te komen. De gesprekken waren oppervlakkig en niet gerelateerd aan een gezamenlijk verleden. Net toen we om de rekening vroegen, tikte iemand tegen het glas en zei 'Speech'. We verheugden ons op een aantal belangrijke aanwijzingen, maar tevergeefs: het hele gezelschap bulderde van het lachen en ging verder met het diner. We zullen het dus nooit weten.
Vissen
Zondagochtend. Ik wandel met Floppy rond de stadsvijver. Bij het water zit een visser. Een paar meter verderop staat een reiger. Beiden zitten roerloos naar het water te kijken, in afwachting van. De visser werpt een keitje naar de reiger, maar die wendt slechts beledigd zijn kop af. Dan is het weer stil. Floppy kijkt mij enthousiast en vragend aan? 'Mag ik, mag ik?? Aaaaaaah? Een sprint langs de waterkant moet genoeg zijn om wat leven in de brouwerij te brengen.' Maar nee, hij blijft netjes aan de lijn. Het is een rustige zondagochtend. Ben benieuwd wie het eerst wat vangt.
Dreiging
Mijn collega belde me helemaal ontdaan op. Ze was door iemand gebeld die iets van onze afdeling nodig had en wel op een bepaald tijdstip dat absoluut niet schikte. Hij was hierop 'bijzonder onaardig' geworden. Normaalgesproken intimideer je haar niet zo snel, maar het was deze persoon dus gelukt. Met de belofte het intern te bespreken en hem terug te bellen werd de verbinding verbroken. Wat nu? Onze leidinggevende is met vakantie. Maar de oplossing lag eigenlijk voor het oprapen: we nemen namelijk geen opdrachten van derden aan zonder goedkeuring van de baas. Nadeel was wel dat deze persoon al zo geagiteerd was. Wie ging het hem vertellen? Niemand zit er immers op te wachten om verbaal afgeschoten te worden. Toen ging de telefoon. Het was hem. Ik legde hem voorzichtig ons beleid uit. Tot mijn stomme verbazing reageerde hij begripvol en laconiek. Geen probleem. Wat een geschikt moment was om contact op te nemen met de leidinggevende. In orde, kwam voor elkaar. En verbrak weer de verbinding. Dus zo voelt het om met stomheid geslagen te worden!
Prijzenslag
De supermarktenoorlog is nog in volle gang. De een probeert steeds dieper onder de anderen te duiken, met telkens weer nieuwe produkten. Wij, de klanten, profiteren hier uiteraard van, want de wekelijkse boodschappenbon vertoont een aanmerkelijk lager bedrag dan pakweg een jaar geleden. Daarnaast stunten ze met allerlei aantrekkelijkheden, zoals kortingkaartjes, dubbele levensmiddelen voor de prijs van een en gratis aanverwante artikelen. Koop je een tandenborstel, dan krijg je er een tube tandenpasta van een bepaald merk zomaar bij cadeau. Het duizelt me soms. Eigenlijk wil ik alleen maar gewoon boodschappen doen. Zonder fratsen, frutsels of bonusaanbiedingen die blijvend in prijs zijn verlaagd. Dat scheelt pas echt. En jij? Vind jij het leuker om iets te krijgen? Of prefereer je een vaste prijsverlaging?
Jarig
Weet je dat je cadeau's op een heleboel manieren kunt openmaken? Je kunt heel voorzichtig alle plakbandjes een voor een verwijderen en daarna het papier openvouwen. Of een beginnetje zoeken en het papier gewoon open trekken. Of als een doldwaze het cadeaupapier in een heleboel stukjes scheuren en die als confetti om je heen laten vallen. Hoe ik dit allemaal weet? Ik ben vandaag jarig. En dan dus eigenlijk Jarig met een hoofdletter. Als ik jarig ben, moet de hele wereld weten hoe fijn ik het vind om jarig te zijn. Of zoals mijn collega vanochtend zei: "Goh, kun je niet wat vaker jarig zijn? Je bent zo vrolijk en opgewekt, dat ik er zelf blij van word!" Graag wil ik jullie dus langs deze weg allemaal van harte met mij feliciteren!
Rij
Langzaam schuift de rij voor de kassa naar voren. Nog vier personen voor ik aan de beurt ben. Nog drie. Nog twee. Ik leg mijn spulletjes vast op de band achter de boodschappen van de vrouw voor me. Met enige rek- en strekoefeningen kan ik net bij het kassaplankje, zodat onze boodschappen gescheiden blijven. Als de mevrouw voor me aan de beurt is, laadt ze meteen alles in een paar plastic tassen. Handig, zo loopt de band niet vol met levensmiddelen. De kassajuffrouw noemt het totaalbedrag. Langzaam voltooit de ze haar werkzaamheden om alles efficient en logisch in te pakken. Dan loopt ze terug naar de kassa. Pakt haar portemonnaie ergens uit de diepte van haar tas. Opent deze. Kijkt welk bankpasje het meest geschikt is en zegt: "Ik wil graag pinnen". Ze haalt de pas door het apparaat, denkt even diep na over de bijbehorende code en toets nauwgezet de cijfers in alvorens op 'ja' te drukken. Soms ga ik sneller dan het leven om mij heen. In gedachten.
Kopstoot
Sinds een jaar of twee ga ik met enige regelmaat naar de voorstellingen van theatergroep Aluin. In het begin moest ik er behoorlijk aan wennen. Vertaalde stukken van Shakespeare liggen me niet zo. Maar soms zat er ineens iets tussen dat ik wel begreep en nog leuk vond ook, zoals 'Putlucht'. Gisteren was de premiere van hun laatste trots: 'Kopstoot', waarin ook de cabaretieres van Bolder en Plante een rol hebben gekregen. Ik wist niet precies waar het over ging en had dus ook geen idee wat te verwachten. Maar het was met recht een 'kopstoot'. Ik wil er hier verder niet teveel van verraden, ga zelf maar kijken als ze in de buurt zijn. Het stuk loopt tot half juni. Zelden zoveel kwaliteit in een voorstelling gezien (en de vaste lezers weten dat ik regelmatig naar het theater ga en bekend sta als redelijk kritisch). De gevestigde garde mag terecht vrezen voor deze jongere generatie!
Vrienden
Het stond zwart op wit: je krijgt in je leven in totaal 396 vrienden en op een willekeurig moment heb je er 33 om je heen, waarvan je er zes tot de hele goede vrienden kunt rekenen. Zoiets zet mij altijd meteen aan het rekenen. Dat eerste, daar kan ik me wel iets bij voorstellen. Voordat ik mijn Vriend leerde kennen, had ik een zeer uitgebreide vriendenkring. Ik reed zonder aarzeling kilometers voor een kop koffie en een kletsje. Maar met een relatie wordt het toch anders. Je krijgt er een (fijne) familie bij met alle familiemomenten, je partner brengt ook een aantal vrienden en vriendinnen mee en je wilt uiteraard toch ook tijd samen doorbrengen. Plannen dus. En hoe vervelend het ook is (en dat is het!): je wordt daardoor gedwongen om je vriendschappen onder de loep te nemen. Als ik -los van de familie- mijn 'hele goede vrienden' in gedachten neem, kom ik beslist tot zes. Daarnaast heb ik nog een aantal 'gewoon goede vrienden'. En een stuk of wat kennissen met wie ik zo af en toe graag weer eens bijklets. Maar of ik zo tot 33 kom? Toch nog eens een keer goed natellen.
Stekeblind
"Zie je niets aan mij?" Dat is een vraag waar je mij heel zenuwachtig mee krijgt. Ik zie namelijk niet zo snel iets nieuws aan iemand. Raar trekje, maar het is helaas niet anders. Het heeft niets met desinteresse te maken, het valt me gewoon niet op. Als iemand overduidelijk loopt te stralen, word ik al nerveus omdat ik waarschijnlijk een compliment geef over schoenen die al maanden eerder hadden moeten opvallen. En gisteren was het dus weer zover. We hadden een bespreking en het eerste wat tegen mijn collega werd gezegd, was: "He, je hebt een nieuwe bril!" Haar antwoord luidde: "Eindelijk iemand die het ziet! Hij is leuk, he!" Al verder pratend bemerkte gelukkig niemand mijn schaamte over het feit dat ik dit dus al dagen eerder had moeten zien. Ik kijk zelfs over een nieuwe bril heen. Dus mocht je je log hebben aangepast, dan bied ik je bij dezen mijn nederige excuses aan voor het feit dat ik er niet uit mezelf iets over heb gezegd.
Begrafenismuziek
Vanochtend was het een hot-item bij Radio 538 en ook ik heb dit onderwerp hier al eerder (30-9-2003) ter sprake gebracht: weet jij al welke muziek je wilt laten draaien tijdens je begrafenis? Op de radio spitste de discussie zich vooral toe op het belang van deze wetenschap. Vooralsnog gaan we er immers vanuit dat we dit zelf niet meemaken! Dus wat kan het je schelen?! Maar het zette mij ook aan het denken. Ik heb niets geregeld voor het natraject van mijn eigen verscheiden. Ik ga er vanuit dat mijn Vriend en familie mijn wensen op dat terrein wel weten. Het belangrijkste vind ik dat ze er zelf een 'goed gevoel' bij moeten hebben. Als ik nu het liedje hoor dat werd gedraaid bij de crematie van een collega, klinkt het namelijk heel anders dan vóór die bewuste gebeurtenis. Ik moet altijd meteen aan hem denken en voel me weer verdrietig om zijn vroege dood. Dan vind ik het een prettiger idee dat mijn nabestaanden iets denken in de trant van: "Och, dit nummer vond ze altijd zo mooi!". Of zo. Heb jij wel al een idee?
Achter het net vissen
Zoals gewoonlijk had ik het artikel in de ANWB-gids pas half gelezen, toen ik dacht te weten waar het voor diende. Wat handig: een massageapparaat voor je kuiten en bovenbenen. Ik liet het plaatje aan mijn Vriend zien en vertelde wat (ik dacht dat) het was. Ook hij vond het een leuk en praktisch ding, dus we besloten het te bestellen. Toen het werd afgeleverd, herkenden we het meteen van de foto. Maar bij het bestuderen van de gebruiksaanwijzing schoten we allebei in de lach. Genept! Dit kon nooit werken. Toch maar even geprobeerd en eerlijk is eerlijk, het ontspant wel. Je mag tweemaal per dag een kwartier en dat staat gelijk aan 90 minuten stevig doorlopen. Terwijl je dus heerlijk op je rug ligt. En een vis nadoet. Op het droge! Heb jij ook wel eens zo'n aankoop gedaan?
Cadeautje
"Het is een cadeautje, maar te klein voor die twee van mij. En toen dacht ik dat Floppy het misschien wel leuk zou vinden." Enigszins onthutst kijk ik haar aan. Ik twijfel er namelijk niet aan, ik weet het wel zeker. Een plastic stokje met twee balletjes aan weerszijden. En een belletje erin. Met name dat laatste zorgt voor avondenlang plezier. Voor hem. Niet voor ons. Want het monotone gerinkel irriteert echt heel snel. Maar ja, het cadeautje verdwijnt dus toch maar in mijn jaszak. Thuis aangekomen wacht Floppy me zoals altijd bij de deur op, vrolijk kwispelend. Ineens is er een korte onderbreking en gaat z'n neus de lucht in. Hij gaat op zijn achterpoten staan en snuffelt richting bewuste jaszak. En kijkt mij vervolgens dolenthousiast aan. Gaat er netjes voor zitten. Geeft bij voorbaat al een pootje. Heel blij. Ach ja. Er zijn ergere dingen.
Waarzeggers
Toen ik een jaar of 11 was, mocht ik met mijn vier jaar oudere nichtje mee naar de kermis. En omdat mijn nichtje hevig verliefd was en wilde weten of het een blijvertje was, bezochten we de waarzegster. Mijn nichtje was enorm blij toen de man van haar dromen inderdaad zwart haar had en ze 81 jaar zou worden. Toen ik mijn hand liet lezen, zei de waarzegger dat ik 38 zou worden. Dat was wel even een domper. Maar ach, als je 11 jaar oud bent, lijkt dat nog een heel eind weg. En toch, toen ik vorig jaar inderdaad 38 jaar oud werd, moest ik er ineens weer aan denken. Bij elk griepje of ongelukkige val twijfelde ik even. Zou dit het einde zijn? Maar toen ik het terloops tegen mijn Vriend vertelde, antwoordde hij dat ik me geen zorgen hoefde te maken. De waarzegster had namelijk al gelijk gekregen. Ik was 38 jaar geworden. En waarschijnlijk word ik ook nog 81. Of zo. Oftewel: je kunt het op meerdere manieren opvatten! Een hele opluchting. Ze zei trouwens ook dat de man van mijn dromen blond was. Hm. Hij wordt anders al een beetje grijs.
