Labyrinth der zinnen
Het labyrinth der zinnen was pas net geopend toen we binnenkwamen. De mensen waren hartelijk en geinteresseerd. Opvallend eigenlijk, want ik was met staartjes en rood-wit-blauwe linten getooid! We kregen een puzzeltocht mee, naast het advies om gewoon lekker rond te lopen en te ervaren. Het was werkelijk leuk. Zo liep je op de tast door een donkere grot en het volgende moment rook je allerlei heerlijke geuren. Ik heb gehuild van het lachen bij het zien van mijn Vriend, die met zijn ogen dicht op blote voeten door het graslabyrinth liep: de hoogte van het gras gaf aan of je op de goede weg was. En dat alles met het geluid van een kleine honderd kikkers in de slot recht ernaast (helaas, mijn smeekbede werd niet verhoord; tijdens ons bezoek liep niemand per ongeluk het water in). Het was een heerlijke dag en als je in de buurt bent, moet je er zeker eens langs gaan.
Hotels
Omdat we morgen twee jaar verkering hebben, zijn we een paar dagen 'op hotel'. Even er tussenuit en genieten van elkaar en de omgeving. We zitten ditmaal vlakbij Enschede, heerlijk tegen de rand van een bos aan. Je hoort de vogels voor de deur zingen. Er is een groot aantal bezienswaardigheden vlakbij, dus we zijn van plan om morgen een tandem te huren en het labyrinth der zinnen te bezoeken. Ben heel benieuwd. Maar het allerleukste van 'op hotel gaan' is toch wel de eerste keer dat je de hotelkamer betreedt. Alles is nieuw, overal zijn kastjes en laatjes, al dan niet gevuld met verrassingen. En de badkamer is langs twee kanten te bereiken. Er staat een waterkoker voor koffie en thee, lekker net voor het naar bed gaan. En gratis internetfaciliteiten dus. Wees gerust, we houden het hier best een paar dagen uit!
Bezinning
Het was weer goed raak vandaag, mijn jaarlijkse migraineaanval loog er niet om. Dus er zat niets anders op: terug in bed en wachten tot het voorbij is. Halverwege de middag heb ik de gordijnen en balkondeur opengedaan, zodat ik wat frisse lucht kreeg. En als je daar dan zo ligt te liggen, vallen veel meer zaken je op. Ik zag een aantal koolmeesjes in de struiken en bloembakken spelen. Een duif kwam even kijken of er iets te snaaien viel. Een grote bromvlieg vloog binnen en vond na een paar rondjes de weg weer naar buiten. Toen betrok de lucht en even later kliefde een bliksem door de wolken, onmiddellijk gevolgd door een knetterende donderslag. Arme 'oma', Floppy is doodsbang van onweer en blaft dan alles aan elkaar. Het begon te hozen, ik rook de regen door de open deur. Heerlijk om dit alles een keer vanuit je warme bed mee te maken. En morgen gaan we er weer met frisse moed tegenaan, beloofd.
Begroting
Het ziet er dan wel voorspoedig uit wat het herstel van de economie betreft, maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat het met mijn eigen portemonnaie minder goed gesteld is. Teveel luxe artikelen, goede doelen en heerlijke vakanties hebben tot deze situatie geleid. Elke maand wordt een prettig salaris toegevoegd aan het banksaldo, maar dat is meestal vantevoren al driemaal uitgegeven. Daarom heb ik de volgende creatieve oplossing bedacht. Elke persoon die in zijn reactie op D´s Days krachttermen of terminologie van bedenkelijke aard bezigt, verplicht zich tot het storten van een boete van 20 euro per woord op mijn persoonlijke bankrekening. Voor insinuaties die tegen de maatschappelijk aanvaarde normen en/of waarden indruisen, wordt 5 euro in rekening gebracht. Met een beetje ´goede wil´ van jullie kant moet het me dit jaar lukken om zo'n 80 miljoen euro extra binnen te roeien. Waarvoor bij voorbaat hartelijke dank. Oh ja, Renesmurf, ik krijg dus nog 5 euro van je!
Busreis
Mijn oudtante van 82 ging vorige week met een busreis naar Aken, samen met haar vriendin en wat andere kennissen. Het was heerlijk weer en de buschauffeur leek een aardige man die duidelijk van plan was er een fijne dag voor hen van te maken. Mijn oudtante is een heerlijk mens, en op een gegeven moment, na het 39ste 'potje met vet' in c, was ze naar hem toegelopen en had hem een handjevol pinda's gegeven. "Hier, omdat u met ons heel wat te stellen heeft, een knabbeltje voor onderweg! Wij zitten ons daarachter maar vol te stoppen en u kunt toekijken!". De buschauffeur moest lachen en bedankte vriendelijk. Haar vriendin liet dit uiteraard niet op zich zitten en ging hem ook pinda's brengen, samen met een bedankje voor de gezellige reis tot dusverre. Goed voorbeeld doet goed volgen, want nog geen half uur later stond de vijfde bejaarde dame zich stevig aan de stoelleuning vasthoudend naast de chauffeur met een vuistvol pinda's. Toen de man vroeg waarom ze toch zo dol op pinda's waren in plaats van schuimpjes of zo, antwoordde ze: "Klopt, pinda's zijn funest voor ons gebit, maar we vinden de chocola die er omheen zit zo lekker!"
Zondag
Het is zondagmiddag. De zon schijnt, vogels fluiten en ver op de achtergrond hoor ik kinderen spelen. Half slapend lig ik op de schommelbank te genieten van het weer en de rust. Dan hoor ik getrippel: Floppy is in aantocht. Hij stopt voor de bank. Ik houd me slapend. Er wordt een keer nadrukkelijk gehijgd, maar ik geef geen krimp. Een paar seconden later wel, als hij met een sprong bovenop mijn benen belandt. Na enig gedraai en geduw heeft hij z'n plekje naast me gevonden. Hij zucht eens diep en legt z'n kop op mijn enkels. De bank schommelt zachtjes na van zijn actie, terwijl de rust terugkeert. Op dit soort dagen moeten liedjes als 'lazy sunday afternoon' gebaseerd zijn.
Snap jij het?
De kranten schrijven er de laatste tijd regelmatig over: het ziekteverzuim is drastisch gedaald sinds de economie is verslechterd. Mensen zijn zuinig op hun baan en nemen minder risico's. Beter grieperig doorlopen dan je baan op het spel zetten. Het werkeloosheidscijfers is al zo schrijnend. En toch. In mijn directe omgeving is een aantal vrienden gedwongen op zoek naar een andere baan, omdat hun werkplek is opgeheven. Of ziet het gewoon niet meer zitten in de huidige functie om andere redenen, zoals te hoge werkdruk of een leidinggevende waarmee niet te werken valt. De onzekerheid over de toekomst is slopend. De een na de ander verzucht dat ze echt niet meer kunnen en in bed kruipen: verkouden, oververmoeid, vage pijn, lusteloos. Hoe kan het dan, dat het ziekteverzuim daalt, terwijl de zekerheid van een vaste baan steeds fragieler wordt? Het steeds meer mensen overkomt. Ik begrijp het niet zo goed.
Sollicitant
Ooit had ik een fout vriendje. Ach, ik was jong en stapelverliefd en zag het allemaal niet zo zwaar. Ik zou 'm wel veranderen, dacht ik in al mijn naieve onschuld. Maar het leven is geen sprookje; natuurlijk gebeurde dit niet. En toen ik er achter kwam dat hij me inderdaad bedroog, heb ik hete tranen van verdriet en spijt gehuild. Het litteken was lange tijd nadrukkelijk voelbaar, maar tijd heelt alle wonden. Het is alweer zolang geleden, ik denk er nauwelijks meer aan. Tot vandaag. Een sollicitant meldde zich voor een van de functies. Zij!!! Degene met wie hij me bedrogen heeft! Ook zij heeft inmiddels al een aantal nieuwe relaties achter de rug. Het vriendje van toen is niet eens meer in beeld. Maar ik zit bij het sollicitatiegesprek straks. En moet mede beoordelen of ze geschikt is. Ik ben heel benieuwd wat het wordt: bloedwraak of volwassenheid.
Druk
Er lag een spoedopdracht te wachten, dus ik was vroeger dan anders naar kantoor gereden. Op de glazen deur van mijn werkplek had ik een briefje geplakt: "a.u.b. niet storen tenzij dringend. Hartelijk dank". En gewapend met een kop koffie toog ik aan het werk. Om na vijf minuten ruw onderbroken te worden door een binnenhollende collega: "Wil je even in mijn agenda kijken hoe laat ik die afspraak heb, ik heb mijn pc nog niet opgestart". Zonder me om te draaien, wees ik naar het briefje. Hij keek, las en zei: "Ik heb je nu toch al gestoord, aaaah, kijk nou even!!". Hij is vrij klein en het briefje hing hoog, dus voor de zekerheid hing ik er nog eentje bij, iets lager dan de vorige. Maar ik zat nog niet of de volgende kwam binnen: "Goedemorgen! Ik heb je zo lang niet gesproken, ik dacht, ik ga eens even langs. Hoe is het met je?". "Druk, echt even heel erg druk, dus als je het niet erg vindt ....". Deur weer dicht en nu twee briefjes erbij, strategisch geplaatst. Een tijdje ging het goed. Toen tikte een collega op de ruit en stak z'n hoofd om de deur: "Waarom hangen hier al die idiote briefjes? Krijg je aandacht te weinig aandacht of zo?" Ik vrees dat mijn ongenoegen tot op de gang te horen was!
Rouw
Laatst stond er een ingezonden brief in de Libelle, die exact verwoordde wat mij de laatste weken opvalt: hoeveel rouwplekken er tegenwoordig aan de kant van de weg te zien zijn. Het stoorde de schrijfster behoorlijk. Want zij werd op die manier opgezadeld met een soort schuldgevoel waar ze niet op zat te wachten. Ik vond het een gedurfde brief, maar sindsdien vallen de stoplichten en bomen met bloemen, beren, kaarsen en foto's aan de voet nog meer op. Ik krijg er geen schuldgevoel van, maar vind ook dat er grenzen worden overschreden. Het is vreselijk als iemand door een verkeersongeval sterft. Vaak is het ook een zinloos ongeluk dat voorkomen had kunnen worden. Het helpt de nabestaanden soms bij het verwerken van hun verdriet om iets liefs op de plek des onheils te leggen. Tot zover alle begrip en respect. Maar moet zo'n plaats daarna jaren behouden blijven? De persoon in kwestie heeft een eigen rouwplek gekregen op een begraafplaats. Daar is ruimte en gelegenheid voor verdriet. Een toevalllige voorbijrijder kent geen achtergrond en wordt dus slechts afgeleid van het verkeer. Vraag is of deze afleiding tot nieuwe aanrijdingen of tot meer voorzichtigheid leidt. Ik weet het niet. Maar dat deze discussie heel gevoelig ligt, dat moge duidelijk zijn.
Kleine voeten
"Geloof me nou maar, ik heb genoeg bewijzen gezien om te weten waar ik het over heb. Wat zeg ik?! Kijk eens om je heen! Bewijsmateriaal in overvloed zou ik zo zeggen!" Ik keek om me heen, maar zag voornamelijk vreemden en dus wist ik nog niet zeker of ze inderdaad gelijk had. "Het is het eerste waar ik naar kijk als ik iemand tegenkom", vervolgde ze. "Ik wil gewoon graag weten wat voor vlees ik in de kuip heb." In gedachten haalde ik diverse voorbeeldfiguren naar voren. Maar al sla je me dood: ik zou het je niet kunnen zeggen. Toch heeft ze me wel op ideeen gebracht. Dus de eerstvolgende keer dat iemand mij onheus bejegent, zal ik ogenblikkelijk naar de grond kijken. Of meer bepaald: de voeten. Want ze weet het zeker: mensen met kleine voeten, die moet je vermijden, want dat is tuig pur sang!
Dierenleed
Een van mijn collega's schroomt niet om op de hoogste bres te springen waar het dierenleed aangaat. Laatst was ze helemaal ontdaan, omdat er in het nieuws werd gesproken over een grote brandschade in een kippenboerderij. De eigenaar had een lelijke brandwond opgelopen, maar het bericht vermeldde niet om hoeveel dode dieren het ging, noch over de vreselijke manier waarop ze waren omgekomen. Ik ben ook begaan met dieren. Ik vind het vreselijk om 'de' foto's van beren, honden en katten te zien en draag mijn steentje bij aan relevante goede doelen. Maar er zijn grenzen. Vanochtend las ik in de krant, dat een motorrijder om het leven was gekomen na een botsing met een eend. Hij viel ongelukkig en reanimatie mocht niet meer baten. Triest en verschrikkelijk voor de nabestaanden. Het bericht sloot af met de mededeling dat ook de eend het ongeluk niet had overleefd. Ik heb respect voor de betrokkenheid van mijn collega, maar deze mededeling had wat mij betreft achterwege mogen blijven.
Ziel
Afgelopen week zag ik de film Bedazzled met Elisabeth Hurley. Een niet echt populaire jongen wordt door de duivel benaderd om zijn ziel te verkopen voor zeven wensen. Natuurlijk pakt de invulling van een aantal wensen niet precies uit zoals hij bedoelt. Maar wat mij met name opviel was het feit, dat hij zijn ziel vrij gemakkelijk verkocht. Als in 'Ik weet niet eens zeker of ik een ziel heb, dus als je hem wilt kopen: ga je gang!' Een aantal stromingen in de geloofsleer beweert dat iedereen een ziel heeft. En dat deze behoorlijk waardevol is na het aardse leven. Maar bewijzen zijn er niet. Ik ben van huis uit katholiek. Net zomin als Eliott in de film weet ik met zekerheid dat ik een ziel heb. Ik neem het aan. Toch zou het niet in mij opkomen om mijn ziel te verkopen, er vanuit gaande dat dit mogelijk was. Ik hou deze liever zelf, voor het geval dat. Maar volgens mij is het verschil tussen gelovig en bijgelovig in dit geval niet zo heel groot!
Sterfbed
Zaterdagavond betekent voor mij genieten van de serie JAG op SBS6. De juridische afdeling van de Amerikaanse marine beleeft allerlei avonturen en de hoofdrolspelers zijn erg sympathiek. Vanavond liet Harmon Rabb zich meeslepen in een leugen. Een collega vertelt haar moeder op diens sterfbed dat ze verloofd is met Harm. Zodat de moeder met een gerust hart kan sterven; haar dochter is in goede handen. Het stuit Harm tegen de borst, maar hij kan het niet over zijn hart verkrijgen om de vrouw in haar laatste uren de waarheid te vertellen. Het houdt me tijdens de afwas bezig: wat zou ik doen? Liegen, maar met een intens goede bedoeling of de waarheid vertellen, ook al betekent dit verzwaring van het leed voor betrokkene? En kun je vervolgens verder leven met je besluit of wens je dat je het toch niet had gedaan? Een moeilijke vraag, waarvan ik hoop dat ik er niet voor kom te staan.
Drie musketiers
Toen ik net in dienst kwam bij mijn huidige werkgever, bijna 17 jaar geleden, ontfermden drie collega's zich over mij. Ik was net van school en had een jaar parttime op een klein kantoortje gewerkt. Ik voelde me die eerste tijd dus echt als dorpeling die voor het eerst in de grote stad kwam. Maar met hulp van mijn 'Drie musketeers', zoals ze al gauw werden genoemd, wende het snel. Ze waren een jaar of tien ouder dan ik en werkten al een hele tijd bij dit bedrijf. De jaren gingen voorbij, nieuwe collega's kwamen en gingen, functies werden aangenomen en weer vrijgegeven voor een nieuwe uitdaging. En we werden ouder, zowel uiterlijk als innerlijk. Maar we hielden contact. Met de een meer dan met de ander, maar toch. Vandaag zat ik vrij onverwachts met twee van de drie heren aan de lunch. We spraken over toen, over gebeurtenissen die destijds zo belangrijk leken en over het te grote aantal gewaardeerde collega's die alweer een tijd geleden zijn overleden. En net als toen voelde ik me net Tooske, in het middelpunt van de bescherming en belangstelling. Noem me romantisch, maar ik vond het een heerlijk gesprek!
Eerste indruk
We zitten midden in de wervingsselecties voor een paar functies binnen de afdeling. Mijn collega zou vanmiddag een sollicitatiegesprek bijwonen en tijdens de lunch bereidden we dit gezamenlijk voor. Waar moet je op letten? Welke vragen zijn belangrijk en hoe stel je ze op een open manier? Dat soort zaken. Maar op een gegeven moment verzuchtte een van ons: "Ach, je kunt er toch zo weinig van zeggen. Het blijft een eerste indruk". Mijn collega en ik reageerden bijna gelijktijdig: "Dat hangt er vanaf. Soms komt het uit". Waarop ik aanvulde, naar een collega wijzend die ruim een jaar bij ons is: "Precies! Weet je nog wat je over hem zei? En of dat is uitgekomen!" We keken elkaar samenzweerderig aan, terwijl de bewuste collega enigszins ongemakkelijk op zijn stoel heen en weer schoof. Toen hield hij het niet meer uit: "Wat dan? Wat zei ze dan? Zeg het dan!" We sloegen elkaar op de hand: bingo! De rest van de middag heeft hij getracht de waarheid te ontfutselen, maar uiteraard tevergeefs. Soms kunnen vrouwen echt vals zijn!
Dilemma
Vanochtend zat ik al vroeg bij de garage om het reservewiel om te ruilen voor een goede band. Ik kon erop wachten en liep een beetje rond in de showroom. Normaalgesproken zijn dat levensgevaarlijke acties, want voor je het weet, zet je je naam onder het aankoopcontract van een nieuwe auto. Na mij kwam een politieman binnen. Er lekte olie uit zijn auto, dus of iemand er even naar kon kijken. We zaten net aan een kopje koffie in de wachtruimte, toen de monteur binnenkwam. Er mankeerde nog veel meer aan de auto: remschijven voor en achter, oliefilter, stuurwielophanging. Hoog tijd voor een grote beurt. De agent beloofde een afspraak te maken. "Nou", zei de monteur, "u mag er eigenlijk niet meer de weg mee op. Als ze u aanhouden ..." en kreeg prompt een kleur. De politieman bleef even stil. Probeerde een voorzichtige tegenwerping dat het erg druk was en dat de auto nu niet kon worden gemist. Keek toen om zich heen en zag vier zeer geinteresseerde gezichten. En belde berustend een collega om hem op te halen.
Ligleesboek
Afgelopen week lag ik nog wat op bed te lezen in het boek "Cold Mountain". Gelukkig was het een pocket, want een zwaar boek op één zijde liggend tot je nemen, is praktisch onmogelijk. Toen we het gisteren toevallig over het liggend lezen hadden, vertelde mijn zwager dat een tijd terug iemand het idee had geopperd voor een ligleesformat. Het boek wordt gedrukt met op zowel de linker- als de rechterbladzijde dezelfde tekst, zodat je telkens één bladzijde kunt overslaan. Je hoeft dan niet je hoofd te verdraaien of het boek en stukje op te tillen, maar kunt gewoon lekker blijven liggen in je favoriete houding. Nadeel is wel dat het erg dikke boeken worden. Probeer je bijvoorbeeld "In Europa" van Geert Mak eens voor te stellen als het op deze wijze wordt gedrukt! Hoe dan ook is het idee volgens mijn zwager een zachte dood gestorven, maar toch had ik het wel eens willen uitproberen!!
Holle bolle Gijs
Vandaag vierden we Pasen bij mijn schoonfamilie. Mijn schoonzusje en zwager hadden een brunch voorbereid en we werden rond de middag verwacht. Het was heerlijk weer, zodat we buiten uit de wind in de zon konden genieten van elkaars gezelschap. Er werd heel wat bijgekletst en plannen gemaakt voor de komende maanden. We aten dus wat later dan verwacht en omdat het allemaal zo lekker was ook wat meer dan normaalgesproken. Toen we thuis kwamen, was het eigenlijk etenstijd. We hebben het wat weten te rekken, maar ja, zonder eten naar bed is ook niet gezond. Dus de toch al volle magen werden afgevuld met hartige hap. En het chocolaatje bij de koffie mocht natuurlijk ook niet ontbreken, want het duurt weer een hele tijd voordat het Pasen is. En nu, nu kan ik zelfs de reclames over eten niet meer zien. Ik lig met een dikke buik ongegeneerd op de bank uit te buiken. De rest van de week hoef ik niets meer te eten!
Paasmysterie
Traditiegetrouw duiken we na de brunch met z'n allen de tuin in om paaseieren te zoeken. De tuin van mijn ouderlijk huis is niet overdreven groot, maar kent een aantal hoekjes en plekjes die geschapen lijken te zijn voor een verstopt ei. Het valt dus niet mee om ze te traceren, ook al zijn we met vijf man sterk. Na ruim een kwartier zijn er twintig eieren gevonden. Raar maar waar: elk jaar opnieuw is het onmogelijk om de laatste twee eieren te vinden. We verdenken mijn moeder er al enige tijd van dat ze een foutief begintotaal doorgeeft, maar ze houdt bij hoog en bij laag vol dat ze 22 eieren heeft verstopt. Na nog eens tien minuten houden we het voor gezien: niet te vinden. Ze komen wel weer boven water. Of niet. Want de eieren van voorgaande jaren zijn vreemd genoeg ook nooit meer teruggevonden. Zou de paashaas dan toch echt bestaan?
Verwend
Het is algemeen bekend dat je pas weet wat je mist als het ontbreekt. Dat heb ik vanavond aan den lijve ervaren. Ik kwam bij de auto aan en constateerde een Lekke Band! 'Nou en?', zul je zeggen. Maar ik heb in al die jaren dat ik auto rijd (een kleine twintig jaar) nog nooit een lekke band gehad! Ik weet dus niet eens hoe je een band moet verwisselen!! Ik ken het fenomeen alleen van de films als het ware. Dus nu heb ik de gebruiksaanwijzing nadrukkelijk op tafel gelegd en mijn Vriend veelbetekenend aangekeken. Hij keek net zo enthousiast terug: een vrouw die in een auto wil rijden, moet dit soort incidenten ook kunnen oplossen. Eigenlijk heeft hij wel een beetje gelijk. Maar ja, ik heb toch maar even Kwik-fit en Profile gebeld. Helaas blijken ze gesloten te zijn tijdens de Paasdagen. Heeft een van jullie de komende dagen nog een uurtje over wellicht?
Vrije dag
Vanochtend wenste mijn Vriend me een fijne vrije dag toe. Ons kantoor was gesloten vandaag, dus ik was vrij om te doen en te laten wat ik wilde, terwijl hij naar z'n werk ging. Welnu, ik heb hem afgezet nadat ik de auto vol spullen had geladen voor het grof vuil. Nadat ik dit had afgeleverd bij het milieustation, ben ik mijn moeder haar ontbijt gaan brengen. Daarna heb ik de spullen die nog in de opslag stonden, afgezet op de nieuwe locatie. Ik heb de rommelkast en de berging uitgemest, het huis schoongemaakt en opgeruimd. Vervolgens heb ik de paasversieringen aangebracht en verse bloemen gehaald. Tussendoor heb ik alle was gedaan en mijn moeder's lunch geserveerd. Toen was het tijd voor de weekeindeboodschappen. Waarschijnlijk waren er meer mensen vrij vandaag, want het was erg druk. En oh ja, Floppy moest natuurlijk ook uitgelaten en af en toe geaaid. Als laatste heb ik mijn Vriend weer opgehaald en vantevoren nog gauw de auto door de autowasstraat gereden. Heerlijk, zo'n vrije dag!
Bommelding
Toen ik stond te tanken, ving ik het volgende gesprek achter me op. "Joh, heb je dat gehoord, er was een bommelding bij ons op kantoor! Ik zat net te lunchen verdorie!" De ander antwoordde: "Ja, het is wat tegenwoordig. Ze laten je zelfs tijdens kantoortijd niet meer met rust." Waarna beide sprekers zich rustig doorpratend verwijderden. Vroeger maakte het best indruk, als je zei dat je een ontruiming wegens een bommelding had meegemaakt. Maar tegenwoordig ben je niet stoer als je niet minimaal een bommelding op je naam hebt staan. Je krijgt zelfs punten voor originaliteit. Zo was daar die paleiswacht, die tijdens de laatste afscheidsdag van Juliana de meldkamer belde. Maar vlak ook de stations en de treinen niet uit. Hoe langer de stoptijd en groter de ontregeling, des te meer faam levert het op. De politie heeft het er maar druk mee. Het moet toch niet gekker worden! "Er zijn nog drie bommelders voor u."
Sinaasappels
Heb jij dat nou ook? Dat je zin hebt in zo'n lekkere
zachtzure sappige sinaasappel? Je gaat naar de supermarkt en koopt er
een aanlokkelijk uitziend netje met zes sinaasappels. Op de terugweg
verheug je je al: heerlijk en gezond. Thuis maak je een beginnetje met
een mes en schilt de hele vrucht af. Dan is het eindelijk zover: het
eerste partje verdwijnt in je mond ... en smaakt absoluut niet! Het is
een beetje droog en heeft een wrange nasmaak. Daar zit je nou, met nog
vijf sinaasappels. Die kunnen zo de gft-bak in. Hetzelfde kan
omgekeerd: je hebt goedsmakende sinaasappels gekocht en besluit nog een
netje te halen. Maar helaas: die smaken ineens heel anders, terwijl ze
zo op het oog van dezelfde oogst afkomstig zijn. Misschien zou de
supermarkt een aantal gepelde vruchten voor de smaak neer moeten
leggen. Wat denk jij?
Afblijven!
Gisteren had ik een nogal vervelende ervaring met de avondapotheek, waar ik medicijnen voor mijn moeder moest halen. De apothekersassistente had blijkbaar haar avond niet, want zelfs het openen van de nachtdeur kostte zichtbaar moeite. Terwijl het hoosde en ik dus even later letterlijk druipend voor de balie stond, dankzij haar strakke actie. Maar goed, toen ik thuiskwam, nam mijn moeder het meteen voor mij op. "Het nest, het wicht, de vervelende trut" en meer van dat soort benamingen werden aan het adres van de juffrouw gericht. "Als ze aan mijn dochter komen, dan komen ze aan mij!!" Die opmerking deed me goed. Vandaag werd een collega onheus bejegend. Zodanig zelfs, dat ik me diezelfde woorden hoorde zeggen: "Als ze het nog een keer doen, dan roep mij maar, hoor! Als ze aan jou komen, dan komen ze aan mij!" En ook zij genoot zichtbaar van deze blijk van collegialiteit. Toen mijn broer mijn Vriend voor het eerst ontmoette, nam hij 'm in al zijn beschermende goedwillendheid even apart: "Wees lief voor mijn zus, want als je aan haar komt, kom je aan mij!" Waarop mijn Vriend zei: "Nou, als het jou niets uitmaakt, liever niet!"
Schommel
Onze dwergpapegaai Bertje heeft dus zijn eigen slopersbedrijf, een bloeiende onderneming voor elk moment dat hij uit zijn kooi is. Maar ja, aangezien de relatie met Floppy niet echt overhoudt en wij toch eigenlijk bijzonder gehecht zijn aan ons meubilair, zijn die momenten schaars. Dus zoekt hij in zijn kooi vertier. Zo was daar een schommeltje van ijzerdraad en een houten balkje. Hij kreeg al snel de smaak te pakken, want we zagen het balkje dunner worden. Het zou niet lang meer duren. En dat bleek dus ook toen ik vandaag thuiskwam. Schommeltje in twee delen op de grond van de kooi en een zeer verongelijkt vogeltje ernaast. Naar de chagerijnige trek op zijn koppie te oordelen, is hij met schommel en al naar beneden gevallen. En dat beviel helemaal niet. Ik heb maar gauw een nieuwe schommel gekocht. Zodat hij weer van voren af aan kan beginnen. Maar dat vindt hij zo te zien helemaal niet erg!
Amerika
Nog zeven weken, zes dagen en een paar uur, dan ga ik voor het eerst van mijn leven naar Amerika! Mijn moeder neemt haar kinderen en aanhang een weekje mee, ter gelegenheid van haar 60ste verjaardag. Ze is er zelf ook nog nooit geweest, de rest van het gezelschap wel. En nu het gevoelsmatig dichterbij komt, begint het pas goed te leven. Wandelschoenen en een diefstalveilige rugzak worden aangeschaft, boekjes over New York en Washington worden uitgepluisd op 'must haves' en die plezierige kriebel in mijn maag laat zich steeds vaker voelen. Het journaal wordt met andere ogen bekeken (he, zie ik dat straks misschien live?) en naar Charles Groenhuijsen wordt nog enthousiaster dan normaal gezwaaid. Ik heb zelfs een Central Park-broek gekocht gisteren (vraag me niet waarom dat een Central Park-broek is, het is gewoon zo). America, here I come! Nog heel even geduld!
Muppets
Net was op Belgie 2 weer een uitzending van de Muppet Show, met als gast Danny Kaye. De aflevering dateert uit 1978, dus een aantal van jullie zal het weinig zeggen. Maar ik vond het altijd heerlijk om naar te kijken. De grootste sterren verdrongen zich voor een gastrol. Ik herinner me de uitzending met John Denver en Paul McCartney nog, en een aantal liedjes van toen, al dan niet populair. Soms gebeurt het zelfs dat ik bij het horen van bijvoorbeeld "Close to you" niet de Carpenters voor ogen zie, maar de twee muppets en het verhaaltje eromheen. De Zweedse chef, de Japanse wetenschapper met z'n hulpje en natuurlijk Kermit, Miss Piggy, Scooter en Rolf, ze maakten allemaal deel uit van een schitterende show. Wie was jouw favoriet?
Paasei
Sinds een paar weken ben ik aan het afvallen. Bewust, door niet te snoepen, minder te eten en de cocktail te bewaren voor het weekeinde. Het gaat hartstikke goed, ik begin het nu echt te merken aan gemakkelijker zittende kleding. Maatje 38 zat erg strak de laatste tijd en ik weiger pertinent om een grotere maat te kopen. Maar het wordt steeds moeilijker om 'nee' te zeggen. Dus stelde ik mezelf een beloning in het vooruitzicht: in het weekeinde zou ik van mezelf een gigantisch mooi groot rijkelijk versierd paasei krijgen. Daar mocht ik dan de hele week naar kijken, als stimulans om het vol te houden. En met Pasen mogen dan de remmen even los. Gisteren kwam ik thuis. Mijn moeder ligt al meer dan een week ziek op bed. Wij doen daar niet moeilijk over, haar verzorging wordt gewoon ingeroosterd. Maar ze wilde zo graag iets terug doen. En wat haalde ze dus met een stralende lach achter haar rug tevoorschijn....?
Make me beautiful
"Geef je nu op voor 'Make me beautiful' en keer herboren terug!', zo galmde de televisie. Je moest bereid zijn om zes weken lang geen enkel contact met de buitenwereld te hebben en in de tussentijd werd je dan 'mooi gemaakt'. Nieuwe neus, wallen weg, dunne dijen, dat soort zaken. Los van het feit dat die zes weken me erg zwaar zouden vallen, bestudeerden mijn Vriend en ik de persoonlijke mogelijkheden. We zijn geen van beiden prototype fotomodel, dus dat moest toch niet zo'n moeilijke vraag zijn. Maar het tegendeel bleek waar. Eigenlijk vonden we allebei dat we het nog niet zo slecht hadden getroffen. Natuurlijk zijn er wel wat aandachtspuntjes, maar niet rigoureus genoeg om daar iets aan te laten doen. Jammer maar helaas, geen potentiele kandidaten. En jij? Als je kostenloos iets aan je lichaam mocht veranderen, wat zou dat dan zijn?
