Gound Zero
Vandaag de eerste echte dag in New York. Het begon al goed. Mijn Vriend stond, net wakker, op de 38e etage van het hotel van het uitzicht te genieten toen we tot de ontdekking kwame dat er een kantoorgebouw recht tegenover ons ligt! Sprekend de Pickwick-reclame. Thank God it's Sunday!! Mijjn broer, die hier al vaker geweest is, fungeert als Special Guide. Waar hij gaat, volgen wij. Ook als het even de straat oversteken is om een foto te maken! Als eerste bezienswaardigheid leidde hij ons naar Ground Zero. Inderdaad heel indrukwekkend. Er stond een oude man met een fluit die voortdurend 'Amazing Grace' speelde. Iedereen was stil, in respect en herinnering aan wat hier gebeurd is op 11 september 2001. Toen er een aantal politiewagens voorbij reed, lieten zij hun sirene horen, uit eerbetoon voor de collega's die hun leven gaven. Ik kreeg echt een brok in mijn keel. Daarna liepen we naar Battery Park, waar we tickets voor Liberty Island en Ellis Island kochten. We moesten weer door de security heen, en deze was nog strenger dan die van het vliegtuig! Ze zijn enorm zuinig op hun vrijheidsbeeld! Op de boot trof ik een Amerikaanse dame die aan de Westkust woonde. Het was ook haar eerste keer in New York (merkwaardig, ze was toch zeker 60 jaar oud). Ze was nog nooit in Europa geweest en dat werd op dit moment ook eigenlijk afgeraden. Ik hielp haar uit de droom door te zeggen dat Amerika op dit moment voor Europeanen ook niet echt de place to be was! maar goed, het weer was heerlijk, blauwe lucht en zon, dus toen we na een paar uur Ellis Island verlieten, waren we allemaal een beetje verbrand. Leuk om te weten dat er op dit moment bijna drie miljoen Nederlanders in de USA wonen, waarvan het merendeel in Michigan. Als laatste hebben we Wall Street nog bezocht, maar dat was dus ook dicht. Met de metro zijn we teruggereden naar Times Square: nog een hapje eten en dan zit het erop voor vandaag. Twee kleine blaren en een heleboel herinneringen rijker!
New York
Waking up in the city that never sleeps. Wat een heerlijk gevoel!! We hebben een prima reis gehad (uiteraard werd ik steekproefgewijze volledig gefouilleerd en moesten zelfs mijn schoenen uit) in de nieuwe Boeing 777 en ons dus voor niets druk gemaakt om de invulling van acht uur in een vliegtuig. Elke stoel had een schermpje met televisie, films, spelletjes en culturele info. Je kon zelfs Lord of the Rings 1, 2 en 3 achter elkaar bekijken! En vervolgens ga je dus zitten zappen op dat ding! Ik heb het grootste gedeelte van Bruce Almighty gekeken, een aflevering van Friends, een stukje documentaire New York en Monsters Inc (kon het niet nalaten, Gadisa!). De catering was fantastisch, we hadden onze horloges meteen op New York-tijd gezet en dus gewoon gegeten zodra er iets werd gegeven. Alle bioritmes werden overboord gegooid. Alleen was bij de landing mijn Primatourtje net uitgewerkt en werd ik dus behoorlijk ziek. Maar het leed was snel geleden. De douane ging ook redelijk vlot, geen problemen met het visum. En de limo stond klaar!! Geweldig om op deze manier naar je hotel te worden vervoerd. Jammer alleen dat de sterrenstatus niet was inbegrepen: toen ik enthousiast naar een New Yorker zwaaide, draaide hij zich totaal ongeinteresseerd af. Tssss. In notime zaten we op onze hotelkamers, heerlijk bed, grote lekkere zachte bank en een stoel. Bijna zonde om hier weinig tijd door te brengen. En ook de jetlag gaf nauwelijks problemen, een grote opluchting voor mij! Mijn hele lichaam liet het gewoon afweten wat fysieke signalen betrof. De placebo-kauwgum van Erik werkt dus prima.
De zon scheen, er stond eten op tafel, dus be awake and eat! Ik ben om negen uur eigenlijk meer voor de vorm naar bed gegaan (thuis was het immers drie uur 's nachts) en eerlijk is eerlijk, ik sliep toen ik het kussen raakte. Om zes uur werd ik wakker: zon op Manhattan en een nieuwe dag vol indrukken ligt voor ons! Keep you posted!!
Freekje
Freekje is een witte speelgoedmuis van zo'n 30 cm groot. Ik heb 'm ooit van een vriend gekregen. Hij is vrolijk en zacht (Freekje) en dus multifunctioneel inzetbaar. Mede daardoor gaat hij al sinds jaar en dag mee op vakantie. Hij doet dienst als hoofdkussentje, als 'luisterend oor' en soms stiekum, als niemand het ziet, als engelbewaarder. Dus het spreekt voor zich dat hij morgen meegaat naar New York en Washington. Hij is best een beetje zenuwachtig: het is toch spannend om voor het eerst zo'n lange reis te maken. Acht uur in een vliegtuig, boven de oceaan. Maar het zal vast wel goed gaan. Hij hoopt er gewoon het beste van. Via D's Days kun je de komende week lezen hoe het hem (en ons) vergaat. America, here we come!!
Verboden mee te nemen
Niet te geloven. Heb je eindelijk zo'n beetje alles wat mee naar de Verenigde Staten moet in de koffer, sta je bij wijze van spreken met de rits in je hand om 'm af te sluiten, krijg je een briefje met items die streng verboden zijn om mee te nemen!! Die zaken worden niet alleen in beslag genomen, je kunt zelfs aangeklaagd worden als je toch betrapt wordt op het bezit. Oké, er is onderscheid gemaakt tussen hand- en ruimbagage. Maar echt veel scheelt dat ook niet. Er zit niets anders op, vrees ik, dan van voren af aan te beginnen en die staven dynamiet, de stun gun en de baseball knuppel uit de koffer te verwijderen.
Bol meneertje
Als ik 's ochtendsvroeg Floppy uitlaat, kom ik 'm meestal tegen. Het is dan nog stil op straat, maar wij zijn al wakker. Van links naar rechts schommelend loopt hij naar de bushalte. Hij is net zo groot als ik, en bijna net zo breed als dat hij lang is. Soms groet ik hem, en soms groet hij mij terug. Vaak houden we het echter bij een vriendelijk, kort knikje. Ik weet ongeveer waar zijn huis staat, en hij weet dat ik in dezelfde straat woon. Hij stapt in een stadsbus naar het centrum/station. 's Avonds geldt de omgekeerde volgorde, al is het tijdstip variabel. Hij komt uit de stadsbus van het centrum/station en schommelt zich een weg naar huis. Elke dag weer. Ik ben benieuwd of ik er ooit achter kom wat hij overdag doet. Of hij een gezin heeft en hobbies. Maar voorlopig houden we het bij dat vriendelijke, korte knikje. Dag mevrouw met het hondje. Dag bol meneertje.
Weersvoorspelling
Overal in huis liggen en hangen briefjes. 'Niet vergeten: kooi Bertje verschonen!'. 'Woensdag laatste wasdag voor vertrek!'. 'Puzzelboekje kopen (kan ook op Schiphol)'. En meer van dat soort zaken. Op Bertje na geen echt dramatische dingen als je ze zou vergeten, maar toch: ons hoofd loopt om deze laatste dagen voordat we het vliegtuig in stappen. Floppy vindt het maar niks. Hij heeft de koffer allang zien staan en kijkt me regelmatig verwijtend aan: 'Ik word weer geloosd'. Hij gaat naar vrienden met een park van een tuin, waar hij voortdurend aandacht krijgt. Maar toch. En terwijl ik sta te twijfelen voor de klerenkast, besluit ik even op internet naar de weersvoorspelling te kijken. Geschokt controleer ik of ik de juiste site heb aangeklikt. Heel de volgende week regen in New York?!? Maar ja, hoe goed kunnen ze hier in Nederland nou het weer voor volgende week voorspellen? We hopen er maar gewoon het beste van (en gooien voor de zekerheid toch maar een extra trui in de koffer).
Nog vijf nachtjes slapen
Nog vijf nachtjes slapen en dan is het eindelijk zover. Dan ga ik voor het eerst van mijn leven naar New York en Washington. We blijven vier dagen in New York en rijden daarna in een gehuurde auto via Gettysburg, Philledelphia en het Amish-gebied naar Washington voor nog een paar dagen. Ik ben van plan me als een rasechte toerist te gaan gedragen. Met een kartonnen beker koffie en een donut op straat lopen, over de Brooklyn Bridge wandelen, een bezoek brengen aan Ellis Island, kortom, alle echte attracties bekijken. Maar ook de kleine achterafgebieden (mits veilig) blijven niet achter. De agenda staat gewoon veel te vol voor die tien dagen. Heb je nog spectaculaire tips, dan houd ik me graag aanbevolen. Enne ... er is een internetaansluiting op de hotelkamer, dus vooralsnog wordt D's Days niet onderbroken en kun je dagelijks meegenieten van onze belevenissen.
Vader gaat op stap
Gisteren was het dan eindelijk zover: mijn Vriend ging een avond (en nacht) stappen met/bij z'n broer. Eindeloos bijpraten over voetbal, vrouwen en verschillende merken whiskey. Floppy bleef tot zijn zeer grote ongenoegen thuis bij de vrouw. Hij had zich, als mannetje zijnde, veel liever bij hen aangesloten. Ik ben met hem naar het bos geweest, en naar oma-van-de-kluifjes, maar hij bleef behoorlijk humeurig en opstandig. Vandaag rond de middag dook de baas weer op, in een vermoeide maar opgewerkte stemming. Het weerzien was ontroerend: Floppy was uitgelaten!! Hij zat bijna vastgeplakt aan zijn voeten. Maar na een paar uur werden de ogen van mijn Vriend toch wel een beetje moe. Hij ging 'heel eventjes liggen'. Toen ik na een half uurtje ging kijken, trof ik niet alleen mijn Vriend aan op bed, maar ook een hondje, diep in slaap. Moe van alle emoties en opgedane ervaringen. Niet wakker te krijgen. Ach ja, het blijven mannen.
Hangjongeren
Bertje, onze dwergpapegaai, is een vroege vogel. Zodra het licht wordt, begint zijn (en dus ook onze) dag. Nu hebben we daar in de winter niet zo'n problemen mee. Maar wel als net als vandaag de zon zo rond half zes opkomt. Mijn Vriend legt meestal 's avonds al een doek over zijn kooi, maar was dit gisterenavond vergeten. Dus toen ik veel te vroeg naar mijn zin gewekt werd, heb ik Bertje alsnog verdonkermaand en ben weer mijn bed ingekropen. Het lawaai hield echter maar niet op! Toen ik beter luisterde, bleek het van buiten te komen. Ik wist niet wat ik zag toen ik de gordijnen open deed. Wel 25 kauwtjes zaten gezellig keuvelend op de tafel, stoelen en schommelbank. Diep in gesprek met elkaar. Toen ik bewoog, keken ze verstoord op. En vlogen vervolgens met z'n allen tegelijk de lucht in. Je vindt hangjongeren tegenwoordig echt overal!
Onder het bed
Ik word wakker door het geluid van gesnuffel en hoorbaar op elkaar klappende kaken. Aangezien het gesnuffel daarna weer van voren af aan begint, ga ik er vanuit dat het 'mis' was. Ik doe het licht aan en zie dat Floppy half onder het bed ligt. En constateer dat zich daar dus nog 'iets' moet bevinden, gezien zijn opwinding. Durf ik te kijken? Gaat het om een monster? Een inbreker? Of iets van kleiner formaat? Mijn Vriend pakt de bouwlamp en schijnt onder het bed. Behalve de voorkant van Floppy ziet hij niets bijzonders. Maar we ruiken het nu ook: er heeft een muis gezeten. Die is vast allang weg. Het licht gaat dus weer uit en ik kruip onder de dekens terug. Floppy geeft het niet zo snel op, maar blaast uiteindelijk de aftocht met de beloft dat we bij daglicht een en ander grondig zullen inspecteren. Dit muisje zal dus nog wel een staartje krijgen.
Baldadig
Vanochtend was ik in een baldadige bui. Dus toen mijn Vriend onder de douche stond, besloot ik me te verstoppen in zijn klerenkast. Ik paste er precies in, en de deur kon dicht. Floppy begreep er niets van. Ik hoorde hem verbaasd snuffelen aan de kastdeur. Gelukkig hoefde ik het niet lang vol te houden in deze ongebruikelijke houding. Al snel hoorde ik de badkamerdeur open gaan. Mijn Vriend liep zoals gebruikelijk meteen naar de kast voor schoon ondergoed en sokken, in de veronderstelling dat ik in de keuken of woonkamer was. De blik in zijn ogen toen ik uit de kast sprong, zal ik nooit meer vergeten. Hij viel terugdeinzend achterover op het bed, terwijl ik geen adem kreeg van het lachen om zijn verschrikte blik. Ik heb de rest van de dag doorgebracht in een telkens terugkerende giegelbui. Mijn Vriend zal nooit meer een dichte kast openen zonder eerst te kijken waar ik me bevindt.
Dakterras
Ons dakterras ligt beschut in een soort kuil tussen de daken. Op het zuiden, met genoeg ruimte voor een schommelbank, een tafel met stoelen en een paar grote plantenbakken. Maar voor de vogels is het niet echt zichtbaar. Zo af en toe scheerde er een duif over, maar daar bleef het dan wel bij. Ik heb al vanalles geprobeerd om ze te lokken. Afgelopen winter leek mijn actie voor het eerst succes te hebben. Een aantal kool- en pimpelmeesjes vonden de vetbolletjes. En op hen kwamen vervolgens een aantal spreeuwen en kauwtjes af. Geen grote hoeveelheden, gewoon net leuk. Hoe brutaal ze echter in die korte tijd geworden zijn, was mij niet bekend. Vanavond kwam mijn schoonmoeder op bezoek en in afwachting van haar komst had ik wat chips op tafel gezet. Vervolgens was ik binnen nog wat aan het rommelen. Toen ik terug op het dakterras kwam, was ik net op tijd om een stevige zwarte kauw met een Dorito in zijn bek weg te zien vliegen. Schaterend. Voor zover dat mogelijk is met je bek vol chips.
Verjaardag
Hij had zich er stiekum zeer op verheugd. Normaalgesproken zat hij al om half 6 's ochtends in de auto, om de files voor te zijn. Het was een behoorlijk eind rijden naar z'n werk, maar hij had het er naar z'n zin. En tegen de tijd dat hij thuis kwam, had zijn gezin al gegeten en stond er voor hem iets te wachten op het warmhoudplaatje. Maar niet vandaag. Vandaag was hij jarig en om dat te vieren had hij een vrije dag opgenomen. Quality time met zijn familie. En dus zat hij extra feestelijk aan het ontbijt. Zijn kinderen hadden echter haast; het was al bijna acht uur en het was een heel stuk fietsen naar school. 'Ach ja', dacht hij, 'da's waar ook, de vakantie was vorige week'. Ook zijn vrouw had weinig tijd voor hem: "Het is inderdaad een leuk idee, lieverd, zo'n vrije dag. Maar ik had er niet op gerekend en iemand zal toch voor het bier en de zoutjes moeten zorgen." Nog steeds was zijn humeur zonnig en vrolijk. Helemaal niet erg om alleen thuis te zijn. Dan kon hij alle aandacht geven aan de vele telefoontjes van familie en vrienden om hem te feliciteren. En toen om kwart over 5 's middags de telefoon voor het eerst rinkelde en er aan de andere kant werd gezegd: "He, ben jij al thuis? Mag ik je vrouw even om iets af te spreken voor volgende week? O ja, gefeliciteerd he!" gaf hij de telefoon berustend door.
Onthoofdingsfilmpje
Nee, vrees niet, hier geen link naar Het filmpje. Ik probeer nog steeds de journaalbeelden van een paar weken geleden te vergeten. Maar mijn Vriend kwam daarstraks thuis en zei dat het in scene was gezet door Amerika. Om Irak een slechte naam te geven. Het bewijs zat 'm in het postuur van de mannen in het zwart (veel te goed gevoed ten opzichte van hun 'landgenoten'), het gebrek aan een Arabisch accent en het feit dat het slachtoffer nauwelijks bloedde. Hij was dus al dood en de feitelijke actie heeft hij niet meer meegemaakt. Had mijn Vriend op kantoor gehoord van collega's. Nu duikt er na dit soort berichten vaak allerlei 'broodje aap'-achtige bewijsmateriaal op. Soms is het nog waar ook. Maar hoe erg ik het ook voor die Amerikaan en zijn nabestaanden vind, ik hoop ditmaal echt op het tegendeel. Je moet er toch niet aan denken dat het om een ordinaire publiciteitsstunt gaat. Een wanhopige poging om het imago van een afglijdende regering weer wat op te vijzelen. How low can you go.
Trouwen
Een paar jaar geleden hebben mijn moeder en ik een reis per trein a la Orient Expresse door Schotland gemaakt. Het was een onvergetelijke ervaring en we hebben er een paar fijne vrienden aan overgehouden: Hans en Sandra in Schotland, en Mike en Patte (momenteel) in Moskou. We hebben regelmatig contact. Als het lukt, spreken we ergens centraal af, en anders vliegen de nieuwtjes via email heen en weer. Net als allerlei vrienden en familieleden vragen ook zij regelmatig naar de trouwplannen van mijn Vriend en mij. Dus zo af en toe vertel ik hen wat er gaande is op dat front: nog steeds niets. Vandaag ontving ik een email van Mike. Hij reageerde op onze reis naar New York en Washington binnenkort en gaf een update over hun huizenjacht in Europa. En hij schreef dat hij en Patte (mits uitgenodigd) ooit graag aanwezig willen zijn op onze trouwdag. Ik was helemaal enthousiast: dat zou ik echt fantastisch leuk vinden. Totdat mijn Vriend nuchter opmerkte dat er slechts een nietig feitje ontbrak: hij heeft me nog steeds niet gevraagd. Hmpf. Partypooper!
Chocola
In het vliegtuig kregen we een magazine uitgereikt met wat leuke weetjes en uiteraard het nodige aan items die je ter plekke kon kopen. Maar aangezien de vlucht maar een drie kwartier duurde en we in die tijd ook nog een heleboel andere zaken te doen hadden (uitmaken wie er bij het raampje zat, bespreken wie de bonnetjes zou optellen en uitrekenen, voorbereiden en napraten over de reis) had ik het mijne mee naar huis genomen om er nog eens in te kijken. Ik las vandaag dus een interview met Deborah Harry, vernam de voor- en nadelen van internetrelaties (nou, die van mij bevalt nog steeds uitstekend!) en bladerde door de koopwaar heen. Toen viel mijn oog op een pluche konijn. Gewoon een leuk bruin pluizig konijn. Het kostte tien euro. Maar het bijzondere hieraan was, dat het naar chocolade ruikt!! Ik ben stapelgek op chocola. Je wordt vrolijk van chocola. Er kleven alleen maar voordelen aan chocola. Dus waarom zag ik dit nu pas? Ik wil zo'n konijn!! Helaas is het alleen bij Easyjet te koop. Nu dus maar eens bedenken of we onze vliegtickets naar New York via KLM niet kunnen omboeken naar Easyjet!
Spring night of the proms
Mijn schoonvader tracteerde op een avondje Spring night of the proms in Londen, ditmaal opgedragen aan Diana, prinses of Wales. En hoewel de night of the proms voornamelijk klassieke muziek ten gehore brengt en dat niet echt mijn smaak is, bleek het door Diana's voorkeur voor lichte muziek toch erg aangenaam. We zaten in twee van die (oneerbiedig gezegd) 'fluwelen bakjes met vijf stoeltjes per stuk' en hadden dus een perfect uitzicht op het orkest en de zaal. Er was geen kledingadvies (helaas!) maar in het midden van de zaal voerden smokings en lange sjieke jurken de hoofdtoon. Het concert was echt prachtig, we zwaaiden als idioten mee met Britse vlaggetjes tijdens 'God save the queen' en 'Britannia rules the waves'. Ik was alweer vergeten hoe chauvinistisch de Britten eigenlijk zijn. Maar het leukste was de afsluiting. Rode, witte en blauwe ballonnen dwarrelden vanaf het plafond naar beneden in de 'black-tie'-area. En wat denk je? Al die stiff upper-lipps begonnen als een idioot ballonnen stuk te trappen. Het leek wel een vuurpeloton. We hebben met verbazing geamuseerd staan kijken. Rare jongens, die Britten!
Moraliteitsvraag
Als kind werd ik regelmatig geplaagd met mijn gevoel voor recht en onrecht. Als we klassikaal een stelling moesten verzinnen en ik standaard uitkwam op het onderwerp 'een betere wereld', kreeg ik meestal minachtende opmerkingen over mijn hoofd uitgestort. Inmiddels heb ik veel bijgeleerd, maar mijn aversie tegen onrechtmatig handelen speelt me nog regelmatig parten. Neem nu onze komende reis naar Amerika. Ik ben absoluut geen fan van George Bush. De oorlog in Irak heeft een krankzinnige wending genomen, en niemand grijpt in. Allerlei verdragen en afspraken worden geschonden en het enige verweer is een berispende vinger. Belachelijk gewoon. Maar ik ga wel naar Amerika. Ik kijk er zelfs naar uit. Ben van plan daar flink te gaan shoppen. Terwijl ik gevoelsmatig dus mijn reis onmiddellijk zou moeten annuleren als ik echt een gebaar wil maken. Ik hou het er maar op, dat ik mijn reisgenoten ook geen plezier doe met een principiele actie. Over struisvogelpolitiek gesproken.
Irritatie
Word jij geirriteerd als iemand twee uur lang met teveel te zware parfum in je directe nabijheid zit? Of voortdurend instemmend zit te mompelen tijdens een vergadering, net hard genoeg om te horen 'dat zij dat net had willen zeggen'? Als een collega keer op keer op een vraag antwoordt: "Dat weet ik niet en morgen ga ik op vakantie, dus mijn hoofd staat er nu niet naar ook." Stoort het jou als iemand een vakantierooster maakt en het oude meteen weggooit, niet wetende dat hij een paar foutjes heeft gemaakt die jou twee vakantiedagen kosten? Of als iemand bewust naar de bekende weg vraagt onder het mom van "Je kunt het toch gewoon even zeggen!" Nou, mij dus wel. Maar toen ik stoom zat af te blazen in de auto terug naar huis, zei mijn carpooler: "Goh, wat zul jij gelachen hebben, zeg, om zoveel onnozelheid! Ik had echt een zware dag!" En hij meende het nog ook.
Radiootje
Het kan bij ons op kantoor bij tijd en wijle een enorm kippenhok zijn. Niet fijn als je echt even geconcentreerd wilt werken en aan een bepaalde werkplek gebonden bent. Maar ik had er wat op gevonden: een klein oorradiootje met zachte muziek. Dit zou de aandacht afleiden, waardoor ik me beter op mijn werkzaamheden kon richten. Zo gezegd, zo gedaan. Vanochtend zat ik heerlijk te werken, toen mijn collega iets tegen me zei. Door de oorpluggetjes heen verstond ik 'mijn oma' en 'uit het ziekenhuis'. Dus ik zeg: "Wat fijn voor je!!". Zijn perplexe blik deed me echter snel de dopjes verwijderen. 'Sorry, ik verstond je niet helemaal, wat zei je?' Hij reageerde rustig maar verdrietig: "Mijn oma ligt op sterven en is naar het ziekenhuis gebracht. Ik verwacht elk moment een telefoontje dat het afgelopen is". Met het schaamrood op de kaken heb ik mijn medeleven betoond. En hem geholpen met opruimen toen hij inderdaad bericht kreeg. De radio zit weer in mijn tas. Misschien leuk voor tijdens het stofzuigen, als er verder niemand thuis is. Of zo.
Bloginfo
Bloggen is een veelzijdige bezigheid. Sommige collega's bloggen incognito; hun familie en vrienden zijn niet op de hoogte van het bestaan van hun blog. Er zijn bloggers die highlights uit de kranten plaatsen, met hier en daar een persoonlijke noot. Weer anderen zien hun blog als een soort dagboek waarin iedereen, bekend en onbekend, mee mag lezen. En zo zijn er nog vele varianten mogelijk. Zolang ik iets te vertellen heb, blog ik. Dingen die ik meemaak of die me bezig houden. Mijn vrienden en familie kennen D's Days ook. Een aantal vindt het zelfs een prima manier om een beetje op de hoogte te blijven van mijn wel en mijn wee. Zo zout als gisteren had ik echter nog niet eerder gegeten. Een vriend van ons zag mij in de verte lopen. Ik liep een beetje moeilijk door een grote blaar onder de bal van mijn voet. Maar in plaats van de telefoon te pakken en naar de oorzaak te vragen, opende hij D's Days in de vaste overtuiging dat daar wel iets vermeld zou staan over persoonlijk ongemak. Het moet niet gekker worden!
Face
De muur van mijn kamer hing vol met zijn posters, toen ik nog de leeftijd had waarin gedweep met een idool werd gedoogd. Blond haar, indringende ogen, altijd goedlachs en dapper! Hij kon van een leeg olievat een bom maken, samen met BA, Hannibal en Murdock. En nu is hij in Nederland, niet eens zo heel ver hier vandaan. Ik zag 'm gisteren op het boulevardnieuws: Dirk Benedict alias Face van the A-team. Hij is inmiddels 60 jaar oud, maar ziet er nog steeds goed uit. Murdock is er ook, en voor 20 euro kun je een handtekening krijgen, met hen praten en op de foto. Toch heb ik besloten niet te gaan. Toen was toen en nu is nu. Maar toen mijn Vriend vroeg of het hele A-team aanwezig was, moest ik toch wel even lachen. "Nee lieverd, 'Hannibal' is al jaren dood." "En BA dan?" "Hoe kom je daar nou bij?! Natuurlijk is BA niet in Berkel-Enschot, hij is toch bang om te vliegen!"
Foute opmerking
Bij het lezen over de rampzalige trektocht in Spanje, sprong een opmerking van de directeur van het NKBV (Nederlandse Klim- en Bergsport Vereniging) in het oog. Hij zei: "Door de groeiende belangstelling voor bergwandelen is het steeds moeilijker voor elke tocht ervaren begeleiders te vinden. Je loopt hierdoor het risico dat begeleiders meegaan die niet goed genoeg zijn opgeleid. Het is moeilijk ervaren mensen te vinden". Wij zijn ooit met een georganiseerde wintersportreis meegeweest. De reisbegeleidster kwam volgens mij recht van school: ze was erg onzeker en tegelijkertijd overmoedig. Op een bepaald moment 'mochten' we 's avonds via een nauwelijks verlicht voetpad naar beneden rodeln! Onbegrijpelijk dat er toen niets is gebeurd! We hebben er beslist van geleerd om niet meer klakkeloos te volgen; niet altijd gaat 'het zal wel goed zijn' op. Stel je voor dat de rijschoolhouders het ontzettend druk krijgen en we rijbewijzen dus maar wat gemakkelijker gaan verstrekken!
Niks te maar-en!!
Onze huisarts kon het niet meer aanzien: mijn moeder werd per ambulance naar het ziekenhuis gestuurd voor nader onderzoek. Hij negeerde haar tegenwerpingen ('dan lig ik er wéér drie maanden en dat wil ik niet'), want genoeg is genoeg: zes weken bedrust heeft nauwelijks verbetering opgeleverd. Na de nodige onderzoeken had de neuroloog niet veel tijd nodig voor de diagnose: ze heeft bppv en dat is goed te verhelpen. De opluchting was dus groot! Ze mocht zelfs gewoon in de auto mee terug naar huis. We duffelden haar stevig in een deken op de achterbank in. Tot mijn verbazing ging mijn broer naast haar zitten. Misschien was dat niet eens zo'n slecht idee: als ze duizelig werd en zou vallen, kon hij haar ondersteunen. Via de achteruitkijkspiegel hield ik het mee in de gaten. Maar toen ik een blik op mijn broer wierp, zag ik alleen een deken. Wat bleek: hij pretendeerde bang te zijn om gezien te worden in ons eenvoudige autootje en was dus onder de deken gaan zitten! Het was erg fijn om mijn moeder weer zo uitbundig te horen lachen!! De komende weken zullen niet gemakkelijk zijn, maar het volledige herstel is in zicht!
Functioneringsgesprek
Ben je direct, dan word je brutaal genoemd en beschuldigd van ongepast gedrag. Maar te bedeesd, dat is niet van deze tijd, daar moet je echt iets aan doen. Zodra je met je met je vuist op tafel slaat, zie je defensieve houdingen ontstaan. Maar als je iedereen z'n zegje laat doen, word je verweten dat je niet daadkrachtig genoeg bent. Als je het even op z'n beloop laat en niet reageert, heb je een gebrek aan zelfvertrouwen. Kom je daarentegen met argumenten die het tegendeel bewijzen, dan ben je lastig. Wil je je grenzen testen, dan moet je geduld hebben. Maar als je 'nee' zegt tegen een klus, dan mag je wel een tandje harder er tegenaan. Met andere woorden: je doet het nooit goed. Dus kun je maar beter op je eigen gevoel en ideeen afgaan. En dat wilde ik nou eens gewoon even kwijt.
Herdenking
Elk jaar opnieuw klinkt de vraag: de Dam of de Waalsdorpervlakte? De eerste is wat officieler, de tweede ingetogen en indrukwekkend. Ik kies telkens voor het laatste en ben dan ook echt stil. Telkens opnieuw maakt het een diepe indruk op me, die rijen mensen die langs het oorlogsmonument trekken. Stil houden, herdenken en herbeleven. Ik hou niet van oorlogsfilms, maar heb er vele gezien. 'Guns of Navaronne', 'de Laatste Dag', 'Saving Private Ryan' en 'La vita es bella' horen ook geen ontspanning te bieden, maar ouderen en jongeren te wijzen op het feit dat er iets gruwelijks mis is gegaan. Dat mag nooit meer gebeuren. Ik geloof niet in wereldvrede, maar wel in de kracht van anderen om elkaar op de goede weg te houden. Wat mij betreft blijft vier mei nog heel lang in het middelpunt van de aandacht, zodat er telkens opnieuw even wordt stil gestaan bij de offers van anderen.
Sasser
Helaas, ook het bedrijf waar ik werk was de klos. Meteen al bij het opstarten om 8 uur kreeg ik allerlei vage meldingen. Ik had wel iets gehoord op het radiojournaal, maar onze beveiliging is normaalgesproken afdoende voor allerlei viruskwaad. Dus ik dacht in eerste instantie aan maandagochtendproblemen en wilde opnieuw opstarten. Kreeg ik de melding dat ik geen bevoegdheid had om mijn pc af te zetten. Mijn eigen pc!! Maar na een paar keer moest ik er toch aan geloven: ook bij ons bedrijf was Sasser actief. En dat niet alleen: voordat onze helpdesk de problemen onder controle had, waren we uren verder. En al die tijd moesten wij, arme systeemgebonden medewerkers, op het grasveld in de zon zitten. Afwachten tot we weer aan het werk konden. Geleden hebben we! Geloof mij maar!!
Afzien
Het was heerlijk skateweer en alweer veel te lang geleden dat we op de wieltjes hadden gestaan, dus we trokken er opuit. Langs het plaatselijke riviertje bleek afgelopen winter een schitterend geasfalteerd fietspad te zijn aangelegd. We deelden het met talrijke fietsers, maar er was plaats genoeg om af en toe even voluit te gaan. Dwars door de velden, wind in de rug en zon op het gezicht. Na een uurtje hielden we het voor gezien; we moeten er echt weer even inkomen. Met blaren op de bekende plekken togen we naar huis. Toen ik weer op de bank zat, bedacht ik dat over een paar weken Het Grote Avontuur begint: New York en Washington. Het lijkt me een gigantische ervaring om in Central Park te gaan skaten. Eens kijken of ik de rest ook zo gek krijg.
Museum
Op de terugweg naar huis reden we langs een bierbrouwerij annex museum in Lievelde. De brouwerij bleek helaas dicht te zijn, maar het museum was wel geopend. Het boerenleven van 100 jaar geleden werd uitgebeeld in een bestaande boerderij en omliggend terrein. 't Huuske (toilet), de bedstee (wat waren ze klein!) en de deel trokken aan onze ogen voorbij. Alles zat onder het stof en de spinnewebben, maar het leek alsof de bewoners elk moment binnen konden lopen. Wat me echter nog het meeste opviel, was het feit dat ik veel dingen uit mijn jeugd herkende! Een groot aantal gebruiksvoorwerpen had ik ook bij mijn opa's en oma's gezien. Op zo'n moment voel je je pas echt oud!
