Tompouce
Ter gelegenheid van de voetbalwedstrijd had ik voor ons allebei een tompouce gekocht. Zo'n speciale met oranje glazuur. Verlekkerd vielen we erop aan. We splitsten hem eerst op in twee delen, want zo'n schuitje in één keer je mond in schuiven levert gegarandeerd problemen op. Maar tot mijn verbazing begon mijn Aanstaande eerst aan de bovenkant, terwijl ik juist van de onderkant een hap nam. Wat bleek: hij wilde het lekkerste het eerst, waar ik dat juist voor het laatst bewaarde! Hoezo persoonlijke voorkeur?! Maar goed, eind van het liedje was dat Nederland won en de tompoucen in totaliteit heerlijk hadden gesmaakt! En vanavond gaan we voor de 'herhaling'!
Huwelijksaankondiging
Zo'n beetje alles staat deze dagen in het teken van onze bruiloft. Hoewel het een vreemd idee blijft om zoveel zaken al een jaar vantevoren te moeten regelen, komt er veel meer bij kijken dan dat ik in eerste instantie dacht. Ik had eigenlijk de hele bruiloft wel zo'n beetje in mijn hoofd, maar geen idee van de benodigde details. Het merendeel is nu opgepakt, slechts een paar onderdelen zijn nog onderwerp van zoekacties en nadere bestudering. En bij zo'n zoekactie stuitte ik op 'de bruidsgids'. Hier kun je je eigen huwelijksaankondiging plaatsen en de link toesturen aan vrienden en familie. Natuurlijk liet ik me dat geen twee keer zeggen. Dus als je het hele verhaal nog eens wilt lezen of het conceptprogramma wilt bekijken, ga gerust je gang!
Poep
Mijn schoonouders hadden een lekkage in de meterkast. Ze hadden alles onderzocht, maar konden het euvel niet vinden. En het stonk. Dus werd er een expert bijgehaald. Die 'groef' een gat op zolder en ontdekte dat de kruipruimte was gekraakt door een paar zwerfkatten. Ze hadden het zich niet alleen gemakkelijk gemaakt in het isolatiemateriaal, maar gebruikte het ook als openbaar toilet. En een deel daarvan was dus in de meterkast gelekt. Dit verhaal bracht ons tijdens de familiedag op de tentoonstelling in Ouwehands Dierenpark over poep. Alle poep die in de dierentuin dagelijks te vinden is, werd toegelicht. Iemand vond dat poep van hooi-eters minder sterk stonk dan poep van vleeseters, zoals leeuwen en honden. Maar een diersoort stond onbedreigd op de eerste plaats wat nare luchtjes betreft: de kat. Daar was iedereen het ook zonder bezoek aan de zolder over eens.
Blonde tornado
Over een paar weken genieten we weer heerlijk van de Zuid-Franse zon boven het huis van mijn schoonouders. Het is een jaarlijks terugkerende traditie dat de hele familie zich daar verzameld, inclusief honden. En dus hebben we Floppy afgelopen week weer zijn Coupe de France laten aanmeten. Oftewel: heel kort. Hij ziet er niet meer zo lekker wollig en lief uit, maar hij voelt zich fantastisch. Ondanks zijn 12 jaren dendert hij door het huis, rent achter alles dat maar lijkt te bewegen aan en gedraagt zich als een puberhond: wars van alle regeltjes. Vorig jaar maten we dagelijks temperaturen van 35 graden en hoger in de Provence en was hij maar wat blij met z'n korte vacht. En op dit moment is het er alweer 30 graden, dus geen overbodige luxe. Toch moeten we er wel een beetje aan wennen: van een hondje dat op leeftijd leek te raken naar een blonde tornado. Och, zolang hij geniet, doen wij dat ook!
Spiegelbeeld
Ik ben net bezig met het afnemen van een interview voor ons personeelsblad als mijn neus onbedaarlijk begint te kriebelen. Zonder mijn vraag te onderbreken, wrijf ik even over het geplaagde onderdeel van mijn gezicht. Even later herhaal ik het nog een keer. Zo, dat voelt beter. Tot mijn verbazing merk ik echter dat mijn gesprekspartner ook stiekum even over zijn neus wrijft. Hangt er iets in de lucht? Het interview gaat verder, en zonder dat een van ons de aandacht erop vestigt, wrijven we beurtelings snel over de neus. Als ik terugloop naar mijn werkplek, schiet ik de toiletten in en check in de spiegel of er wellicht iets raars op mijn neus zit. Wilde mijn collega me daar soms attent op maken? Dan schiet ik in de lach: de kans is groot dat hij op dit moment precies hetzelfde denkt, terwijl hij in de spiegel van de herentoiletten onderzoekend naar zijn gezicht kijkt!
In de lift
Zomaar wat opgevangen flarden in de lift van de 12e naar de 1e etage tussen in totaal negen aanwezigen rond lunchtijd. 'Dat geloof ik dus niet, heb jij je haar echt begin deze week al gekleurd? En ik zie het nu pas!' 'Ik heb honger!!'. 'Ik ook, heb jij al op het menu gekeken of we wat lekkers hebben?' 'Ze hadden gewoon pech. Beckenham speelde op zich niet slecht, maar het was allemaal wat tam.' 'Goh, ben blij dat het vrijdag is, zeg! Ik kan gewoon niet wakker worden die eerste dagen van de week, maar tegen het weekeinde ga ik echt helemaal los!!'
Leeftijd
Aangezien het volgens mij alweer een jaar of drie geleden is, zit ik voor controle bij de contactlenzenspecialist. Uit de administratie blijkt, dat het laatste bezoek zelfs dateert uit 1999! Maar goed, ik heb geen echte klachten. Ik ben een paar maanden geleden mijn linkerlens verloren, maar had nog een reserve liggen en heb die ingedaan. En het focussen duurt af en toe even. 'Maar', zegt ik dapper, 'dat zal de leeftijd wel zijn'. De oogarts kijkt het toch even na. Ik dreun braaf eerst letters op 'E - F - L - K - D - N' en vervolgens cijfers '8 - 6 - 8 - 2 - 4 - 5'. Er worden glaasjes verwisselt die al dan niet verbeteren. Dan geeft hij een kaart met kleine lettertjes. Het oplezen gaat goed. Ietsje dichterbij wordt het moeilijker. In gedachten zie ik mezelf al een leesbrilletje aanschaffen, maar hij wil de lens even zien. Na bestudering zegt hij: 'Ik dacht het al! Je hebt links en rechts een keer verwisseld, bent toen de rechterlens verloren, maar dat was dus een linker en hebt nu twee rechterlenzen in. Komt vaker voor, hoor!' Een paar minuten later stond ik totaal verbrouwereerd weer buiten met de toezegging dat hij een nieuwe zou bestellen. Hoezo 'zal dat de leeftijd wel zijn'!!
Vrijheid
Toen mijn Aanstaande gisterenavond thuiskwam, hoorde hij een ongebruikelijk geluid. Floppy en ik waren nog niet thuis, dus behoedzaam ging hij de trap op. Hij keek voorzichtig de kamer in. Rechts niets, links niet en ineens hoorde hij het weer. En zag het. Een zeer enthousiast dwergpapegaaitje. Midden op de vloer. In plaats van in zijn kooi dus. Bertje. Hij vloog dolenthousiast op de schouder en liet zich al kwetterend terug naar de kooi afvoeren. Bleek dat hij zich langs het voederbakje naar buiten had geworsteld en de vrijheid had geproefd. De vrijheid was van korte duur (denken we), maar hij heeft de hele avond zitten nagenieten.
Treinkaartje
Als we op het terras van een aperitief zitten te genieten, spreekt een man mijn Aanstaande aan in gebrekkig Nederlands. "Iek koem aut Boesnie oend ik heb gien geld oem naar mijn Frauw ien Maastricht te gaan. Ein kaartje koest 20 oiro. Heeft oe miskien wat geld voor mai?" "Goh", zegt mijn Aanstaaande, "Wat bent u dan ver van het station af aan het collecteren?! "Jaha", zegt de man in aanmerkelijk beter Nederlands, "Je moet toch ergens beginnen!" Om vervolgens zijn rol weer aan te nemen: "aalstoeblief?" Mijn Aanstaande pakt zijn portemonnaie en geeft hem wat kleingeld, dat enigszins misprijzend wordt aanvaard. Om vervolgens in de tegenovergestelde richting van het station labberlottig weg te wandelen. "Wat denk je, lieverd, zijn we bedot?" Nou, ik dacht het wel!
Ambtenaren
Anderhalve week geleden heb ik, na telefonisch advies, schriftelijk de geboorteacte opgevraagd in de gemeente waar mijn Aanstaande is geboren. Maar de datum van ondertrouw komt steeds dichterbij, alle benodigde papieren zijn binnen, behalve dat formulier. Dus vandaag belde ik op naar de afdeling Burgerzaken. Ik vertelde het verhaal aan een vriendelijke mevrouw en vroeg haar hoe lang zo'n aanvraag op zich liet wachten. Geamuseerd antwoordde ze: "Och mevrouw, het is zo druk. Op dit moment duurt het ongeveer drie weken". Teleurgesteld maar begripvol zei ik, dat ik dan de datum wel zou verzetten. Waarschijnlijk was dat de juiste toon, want ze vroeg de achternaam van mijn Aanstaande. "Aha, die ligt juist bovenop! Nou, dan doe ik dit wel eerst even, hoor, dan hoeven jullie je datum niet te verschuiven! Veel geluk!!" Ik was heel blij met haar reactie, maar er schoten me toch wel ineens diverse ambtenarengrapjes te binnen!
Reunie
In 1999 volgde ik een cursus managementassistente in Utrecht. Het klikte tussen de tien meiden, die elkaar telkens na enkele weken terugzagen voor een nieuwe cursusdag. Toen de opleiding was afgerond, hielden zes van hen (waaronder ikzelf) contact. Gedurende de jaren die volgden, hadden we twee tot drie keer per jaar een 'reunie'. Met twee verwaterde het contact totdat ze helemaal afhaakten, maar de overgebleven vier kletsen keer op keer alsof er geen maanden maar dagen voorbij waren gegaan. Alles aspecten van werk en prive waren bespreekbaar en werden besproken. Met de nodige humor kwamen cosmetische nieuwigheden aan de orde. Vriendjes en verliefdheden passeerden de revue. Er werd een kindje geboren. Volgend jaar wordt er getrouwd. Maar eerst vieren we dit najaar ons vijfjarig jubileum. "Goh", zei een van ons vanavond, "toch wel redelijk uniek, he, deze vriendschap". "Nee hoor", antwoordde een ander, "wij zijn zelf uniek!" En daar hebben we nog maar eens een keer op getoast!
Telefoon
Mijn Aanstaande pakt de telefoon op en noemt zijn naam. "Jullie hebben gebeld?", klinkt het nors aan de andere kant. "Dat weet ik niet", antwoordt hij, "ik weet niet met wie ik spreek." "(zucht) Met Diny, jullie nummer staat vermeld als 'onbeantwoord' dus je belt zelf, hoor!" "Sorry", zegt mijn Aanstaande, "maar ik ken geen Diny" en tegen mij "Heb jij ene Diny gebeld?" Ik schud mijn hoofd. "Ik denk dat er sprake is van een misverstand". "Nou, dan moet je het zelf maar weten!" en zonder te groeten wordt de verbinding verbroken. Later bedenk ik me dat ik op zoek was naar een speciaalzaak en dat de telefoon niet werd beantwoord. Misschien bestaat die zaak niet meer en heeft 'Diny' het oude nummer gekregen. Hoe dan ook, ik geloof niet dat het handig is om onbeantwoorde telefoontjes op deze manier terug te bellen!
Bruidstranen
Een vriendin gaf vorige week een zakje met bruidsuikers. Ze wist er zelfs de betekenissen van: boontjes voor vruchtbaarheid, zoet en zuur voor de huwelijksperiode en bruidstranen voor goede en verdrietige momenten. Lief! Op de terugweg naar huis hebben we er allebei eentje uitgekozen en het zakje (voorlopig) bij de andere cadeautjes gezet. Ik moest er vanmiddag ineens weer aan denken, toen de tranen over mijn wangen rolden. Ik was niet overgelukkig of verdrietig. Maar de tekst die ik van buiten ken, greep me ineens vanuit het niets aan. Ik schaamde me er zelfs een beetje voor, die rare brok in mijn keel. Maar sommige dingen klinken gewoon ineens anders, nu ik er zelf voor sta. Dus vergeef het me deze keer maar. Morgen schal ik weer als vanouds uit volle borst: "Ik blijf je kind, het maakt niets uit: morgen ben ik de bruid!!".
Huwelijkswarmte
Nog steeds stromen de felicitaties, kleine cadeautjes en kaarten binnen. Mensen zijn oprecht blij voor ons en langs allerlei, vaak onverwachte kanten wordt hulp aangeboden. Oude bekenden melden zich spontaan: "He, hoe is het met je? Ik hoorde dat je gaat trouwen en ik denk, ik bel weer eens!" Eerst dacht ik dat een jaar veel te lang zou duren, dat ik niet kon wachten tot het zover was. Maar steeds meer besef ik, dat deze periode ook heel waardevol is. Gezellige voorpret met vriendinnen (nee, ik ga niet als Donald Duck verkleed tijdens het vrijgezellenfeest!), gekibbel met mijn Aanstaande over de mooiste huwelijksreis (Kreta, Korfu of Cyprus?), gesmoes met mijn moeder (wel of geen kousenband?) en prettige discussies met fotograven en bloemisten. Het is echt leuk, al deze voorbereidingen. En ik zal oprecht proberen om het er op D's Days niet tot vervelens toe over te hebben!
Flappy
We hadden haar geen van beide zien aankomen. Maar feit was dat er ineens een vrouwtjeshond om de nek van Floppy hing. Aan de verkeerde kant wel te verstaan! In een paar seconden tijd zag ik in plaats van een rustig snuffelende hond ineens een kluwe gegrom en gebijt met overal pootjes en staarten. Floppy zat gelukkig aan de riem, dus met een ferme ruk kon ik hem onder de grotere hond vandaan trekken, die vervolgens afdroop van waar ze vandaan kwam. Met Floppy was het slechter gesteld. Mijn broek zat onder zijn bloedspetters, z'n oor droop en ook een oog zat er lelijk uit. Thuis hebben we hem een beetje afgedept en zijn toen naar de dierenarts gereden. Gelukkig viel het mee: bij zijn oog zaten alleen oppervlakkige wondjes. Zijn oor was bijna doorboord; er kon net geen gouden ring doorheen. Hij kreeg een injectie tegen infecties en mocht weer mee naar huis. Nu ligt hij in zijn mandje. Zeer tam. Een kluifje is welkom, mits gebracht. En een oor hangt een beetje. 't Is dus een paar dagen geen Floppy maar Flappy.
Voetbal
Het is weer eten-bij-de-televisie-, himmelhoch jauchend und zum Toden betrubt-, we-nemen-de-telefoon-niet-op-tussen-half-9-en-half-11-tijd, oftewel het Europese Kampioenschap Voetbal. De oranje t-shirts, petjes, sokken en dassen waren vandaag weer niet van de lucht op kantoor. Ik hoorde iemand zeggen: "Nee, vanavond kan ik je email niet beantwoorden, het is voetbahal!". En iedereen heeft er ook verstand van. Terecht dat Kluivert niet opgesteld staat. Advocaat snapt er geen bal van. De Boer wordt te oud. Een paar weken van zenuwen en spanning. Van (naar we hopen) een groeiend legioen aanhangers, omdat het goed gaat met 'onze jongens' en we willen delen in hun succes. Maar het blijven natuurlijk tweeentwintig mannen die achter een bal aanlopen, sprak ze relativerend. En om nu te voorkomen dat ik allerlei defensieve geirriteerde antwoorden in de respons krijg: ook wij eten bij de televisie vanavond!
Babietjes
Vrienden van ons hebben sinds eind vorig jaar een dot van een babietje. Ze heet Nova en is werkelijk een schatje om te zien. Het was fijn om met hen bij te praten, maar zeker zo leuk om met haar te spelen en vast te houden. Babietjes ruiken altijd zo lekker. Terwijl mijn Aanstaande Nova op schoot had, somde onze vriendin ijverig alle voordelen van het ouderschap op, 'just in case you never know'. Maar net toen ze midden in haar verhaal zat, onderbrak hij haar. 'Alles leuk en aardig', zei hij, de dochter aan de moeder aanreikend, 'maar zoeen als deze hoef ik niet.' Toen ze hem niet begrijpend aankeek, vervolgde hij, op zijn ondergekwijlde blouse wijzend: 'Ze is namelijk lek!'
Dwaas
Gisteren was mijn vriendin hier met haar gezin en hond. Floppy vond dat laatste maar niks. Hij is afgelopen donderdag 12 jaar geworden en van een anderhalf jaar oude teckel wordt hij erg moe. Maar Doortje (inderdaad vernoemd naar mij) vond Floppy tof! Heel erg tof!! En zijn doos met speelgoed nog veel meer!! Op een gegeven moment was mijn puberpetekind op een dwaze manier rondjes aan het rennen door de gang en de kamer, met beide honden in zijn kielzog. Er komen drie deuren uit op de gang, dus hij had niet in de gaten dat de honden afhaakten en bij ons kwamen zitten kijken. We hebben hem een paar rondjes door laten lopen voordat we hem, snikkend van het lachen, op de hoogte brachten. Leuk, dit soort avonden!
Kapster
Vandaag stond een bezoek aan de kapster op de agenda. Ik had haar al geinformeerd over de toekomstplannen en ze verraste me met het eerste officiele cadeautje naast de vele kaarten en emails die we al ontvingen. Leuk!! Vervolgens vertelde ik haar dat ik het gebruikelijke wilde laten doen: knippen en kleuren. Ze keek me via de spiegel aan (toch zo handig hoe ze dat altijd doen; met je praten via de spiegel). 'Dat dacht ik niet!' Niet begrijpend keek ik haar aan. Maar vervolgens kreeg ik dus een complete planning aangeleverd! Vanaf nu gaan we uitproberen. En vooral laten groeien. Want je kunt beter net vantevoren een heel stuk 'teveel' afknippen dan een stukje tekort komen. En ook met kleuren zou uitbundig worden geexperimenteerd de komende periode. Berustend heb ik een boekje gepakt. En nu zit ik dus met een gigantisch feestkapsel achter de pc. Mijn Aanstaande is zeer enthousiast over de eerste poging. Maar vele zullen nog volgen!
Huwelijksvoorbereidingen
Gisterenavond sprak ik een vriend die een paar jaar geleden is getrouwd. "Joh, plan nou snel een datum, want je bent al aan de late kant". Van mijn tegenwerpingen wilde hij niets horen: "Je hebt helemaal niet 'nog alle tijd', dat zul je wel merken!" En dus toog ik aan het bellen. En werd steeds meer verbaasd. Het stadhuis: "10 juni 2005? Daar heb ik nog net een gaatje vrij". De kerk: "Oh, dan moet ik even kijken, want over die datum ben ik al een paar keer gebeld!" De feestlocatie: "Moet nog net kunnen die week". Alsof ik probeer om Marco Borsato te boeken! Maar goed, we hebben dus een officiele datum: vandaag over een jaar is er geen nieuw D's Days-item, want dan ben ik met heel andere dingen bezig!!
Europese verkiezingen
Morgen mogen we weer gaan stemmen. Toen ik mijn Vriend nog niet kende, maakte het me nooit zoveel uit op wie ik stemde. En of ik stemde. Maar hij is een stuk politiekbewuster en is (terecht) van mening dat niet stemmen het verspelen van een belangrijk recht als inwoner van een democratie is. Dus ik blader de kranten door. Kijk op internet. Lees de bladen. En bepaal mijn mening. Eerlijk is eerlijk, het voelt een stuk beter. Maar dit keer vind ik het best moeilijk. Want ik vind de slogan van GroenLinks 'Laat Brussel niet rechts liggen' erg sterk en goed gevonden. Hun programma spreekt me ook best aan, al geldt dat niet tot in finesse. Maar dat geldt natuurlijk voor heel veel partijprogramma's. Nee, de reden dat ik hevig twijfel heeft een andere oorzaak. Want die poster van dat SP-hondje vind ik zo leuk! Zo'n lekker pittig ding met sprekende ogen, net als onze eigen Floppy. Mijn Vriend rolt met zijn ogen. Maar voor mij wordt het nog moeilijk morgen.
Pyamaparty
We waren amper in slaap, toen het brandalarm afging in ons hotel in Washington. Een vreemde gewaarwording. Mijn eerste gedachte was dat ik het me verbeeldde. En toen het gerinkel aanhield, was mijn tweede gedachte dat ik veel te lekker lag en sliep! Maar op de gang hoorden we meer mensen, dus we hebben ons paspoort, visum en geld gepakt en zijn naar beneden gegaan. Er was geen vuur of rook te zien, dus gelukkig geen paniek; iedereen liep kalm naar buiten. Naast een aantal hotelgasten stond een grote brandweerauto op straat. Zeer indrukwekkend in nachtelijk Washington! Op een gegeven moment kregen we het signaal 'veilig'. Er waren vrij veel jongeren aanwezig en een van hen had bij wijze van grap de sprinkelinstallatie geactiveerd, zich niet realiserend dat niet alleen de betreffende kamer, maar ook de aanliggende ruimtes automatisch blank werden gezet. We hadden eigenlijk dus zelfs nog geluk gehad dat we niet wakker werden van een koude douche! En ach, een pyamaparty in Washington heeft wel wat.
Weer thuis
We zijn weer thuis, na een enerverende, indrukwekkende en herinneringswaardige reis naar de Verenigde Staten. In het hotel in Washington stond wel een internetcomputer, maar op de een of andere manier bleef het log hangen en werden ook reacties niet zichtbaar (wel in pivot). Vandaar dat het stil was en stil bleef. Maar we hebben heerlijke dagen gehad. Washington is niet vergelijkbaar met New York. Veel strakker, zakelijker en nieuwer. Ik had het niet willen missen, maar ik denk niet dat ik er nog eens terugkom. Van New York weet ik zeker dat het niet de laatste keer is geweest! En vanaf vandaag pak ik de oude routine weer op. En ga ik een start maken met dat andere grote evenement: sparen voor en organiseren van onze bruiloft volgend jaar!
Washington
Vandaag zijn we in Washington gearriveerd. Tot Philadelphia hebben we de highway gepakt, aldaar even rondgekeken maar het was lunchpauze en heel veel was dicht. Van daaraf zijn we binnendoor gereden, het 'echte' Amerika in. We hebben de Amish gezien in hun zwarte karretjes met paarden, de keurig gemaaide grasveldjes voor elk huis en de vele, vele verkeersborden met teksten in plaats van symbolen. Je moet hier beslist geen analfabeet zijn! In Gettysburg zijn we geeindigd en hebben daar de nacht doorgebracht. Vanochtend hebben we het battlefield bezocht. Zeer indrukwekkend! Ik had er eerst niet zo'n zin in, vergeleek het een beetje met de Waalsdorpervlakte maar dan van een land wiens geschiedenis mij minder zegt. Ik was volledig abuis. Je voelde de sfeer en verwachtte half en half om achter de rotsen en bomen de blauwbloezen te zien. En ook the Gettysburg Address ('four score and seven years ago') kende ik eigenlijk alleen van Kindergarten Cop met Arnold Schwarzenegger. De tekst in het echt lezen dwingt gewoon respect af. We zijn er veel langer dan gepland gebleven. Maar aangezien ons einddoel nog een kleine twee uur rijden verder lag, moesten we op een gegeven moment weer op pad. We hebben nog een outlet bezocht (een echte, niet vergelijkbaar met Bataviastad) en kwamen hier aan het begin van de avond aan. Er is internet beschikbaar in de hal, dus jullie kunnen onze belevenissen weer verder volgen. Morgen staat 'the Mall' op het programma: het Witte Huis, het Lincoln Monument, het Washington Monument en de Reflecting Pool.
Afscheid van New York
Vandaag de laatste dag in New York doorgebracht. De dag begon al vroeg, want natuurlijk kon ik nauwelijks wachten op alle reacties op het vorige stukje. Het was bij jullie 3 uur 's nachts toen ik het schreef en niemand bleek online te zijn. Maar goed, alle emails en reacties die we vandaag ontvingen, zijn echt hartverwarmend. We hadden een 'vrije dag' vandaag en hebben die doorgebracht op de Brooklynn Bridge, in Central Park (hartstikke romantisch in een koetsje) en met shoppen. En we hebben bijna blaren op onze voeten gelopen op zoek naar de Disney Store, maar helaas bleek de locatie te zijn gesloten toen we 'm eindelijk vonden. Er schijnt er hier niet al te ver van het hotel nog een te zijn, maar ik weet niet of we dat nog redden vanavond. Morgenvroeg vertrekken we met een auto via Philadelphia en het Amish-gebied naar Gettysburg, waar we overnachten. Daarna rijden we door naar Washington, waar we ook nog een paar dagen doorbrengen. Ik weet niet zeker of er internet-mogelijkheden zijn, maar dat merken jullie vanzelf. Maar dat we nog steeds immens genieten, dat moge duidelijk zijn!
Verrassinkje
"Lieverd, ik heb nog een klein verrassinkje voor je", zei hij. We stonden bovenop het Empire State Building te genieten van het uitzicht. "Ik heb het in je rugzak verstopt toen je even niet oplette." Verbaasd keek ik hem aan. Vanwaar deze creativiteit? Maar natuurlijk won de nieuwsgierigheid het en grabbelde ik meteen in het voorzakje om er even later een gegraveerd deurplaatje uit te halen met onze voornamen en zijn achternaam erop. Toen ik hem niet begrijpend aan wilde kijken, bleek hij ineens op een knie te zitten. "Wil je met me trouwen?" Ze hebben mijn 'ja' waarschijnlijk helemaal beneden op straat gehoord!!!!!!
