Day after tomorrow

Net terug uit de bioscoop en er nog helemaal vol van: The Day after Tomorrow. De film kwam uit net voordat wij naar New York gingen. We hoopten stiekum dat hij in het vliegtuig vertoond zou worden (achteraf maar goed dat dit niet het geval was). In New York zag je overal billboards met het vrijheidsbeeld, overspoeld door water. Maar we bedwongen de verleiding, want we hadden met een hele club vrienden voor vandaag afgesproken. Negen weken na de premiere, met heerlijk weer buiten, zaten er in totaal 18 mensen in de bioscoop. Maar wat een film!!!! Geweldig! Ik kan maar een ding zeggen: als je 'm nog niet hebt gezien, ga gauw!

Godsgeschenk

'Lieverd, weet je wat mijn naam betekent? Godsgeschenk!' Hoewel ik er zelf niet verantwoordelijk voor ben, kijk ik 'm toch trots en enigszins verwaand aan. 'Dat wist ik allang, het klopt namelijk!' was zijn antwoord. Mijn Verloofde gelooft niet in God. Dus dit keer dacht ik 'm klem te hebben. 'Ha, hoe kan dat nou!? Je bent blij met een cadeautje van iemand waarin je niet gelooft? Dat kan helemaal niet!' Vastberaden knikt hij. 'Jawel, hoor!' Als ik 'm afwachtend aankijkt, vervolgt hij: 'Op 5 december ben ik immers ook blij!!' Met een diepe zucht neem ik me heilig voor het te blijven proberen: hem een keer te Snel af te zijn!

Kauwgum

Floppy was niet happy. Hij bleef maar een een pootje liggen en knagen. Om hem heen was alles natgekwijld en er lagen witte sliertjes. Wat bleek? Hij had in de kauwgum getrapt! En die zat nu stevig vastgesmolten tussen zijn kussentjes. Hij heeft normaalgesproken al een broertje-dood aan het knippen van de haren op en onder zijn pootjes, maar er was nu geen redden meer aan. De schaar werd gepakt en lijdzaam onderging hij de 'operatie'. Even later huppelde hij opgelucht weg, maar je zag 'm denken: 'wie gooit er nou toch kauwgum op straat!!'

KPN

Het is lange tijd stil geweest rondom KPN. De laatste keer dat ik een klacht heb ingediend, dateert alweer van februari. Maar er borrelt nu toch iets. Vorige week kreeg ik namelijk de rekening van mijn mobiele telefoon. Standaard zit daar een folder bijgesloten met acties en wetenswaardigheden. Ik kijk er altijd vluchtig doorheen. Maar ditmaal hadden ze echt een leuke actie: voor elke minuut die je tijdens je vakantie in het buitenland belt, krijg je een Nederlandse minuut gratis. Ik heb nogal wat gebeld vanuit Frankrijk. Dit was dus een welkome meevaller. Totdat ik de kleine lettertjes las: vooraf aanmelden. Onze vakantie zit er al op. De vreugde om een goede actie van KPN ook.

Toerisme

'Valt het jou ook op dat er zoveel vreemdelingen op het marktterras zaten?' Enigszins verbijsterd keek ik 'm aan. 'Hoezo, ken jij alle mensen uit je woonplaats dan van gezicht?' 'Nee, natuurlijk niet, maar je moet toch toegeven dat je echt wel kunt zien of iemand een inwoner of een toerist is!' Ik vroeg hem naar een paar bijzonderheden. 'Ze kijken een beetje onwennig, ze gedragen zich ofwel zeer ingetogen (ze zijn immers gast in deze stad) of juist extreem baldadig (ze zijn immers gast in deze stad), ze kleden zich anders, dat soort dingen.' Hij heeft gelijk. Je kunt het zien. Let maar eens op.

Slaaphouding

Vanavond was het weer ladiesnight, het etentje van mijn moeder, haar dochter (ik dus) en schoondochter waarbij we eindeloos bijkletsen over van alles en nog wat. Vanavond hadden we gekozen voor een Grieks restaurant. Heerlijk om alvast een voorproefje op onze huwelijksreis te nemen. Gaandeweg kregen we het over slaaphoudingen. De slaaphouding van zowel mijn schoonzusje en broer als van mijn Verloofde en mij is los van elkaar. Mijn moeder keek ons stomverbaasd aan. 'Je vader en ik sliepen altijd 44 en dat was heerlijk'. Mijn schoonzusje keek me aan. 'Heb jij daar ooit van gehoord? Of bedoelt ze soms 69?' Schaterend vroegen we om uitleg. Bleek dat ze gewoon lepeltje-lepeltje bedoelde!! Je bent nooit te oud om te leren!!

Goed doel

Mijn moeder stuurde 'm 'zonder verplichtingen' toe: een aandoenlijk verhaal over iemand die in financiele nood zit en waarvoor door kennissen een actie is gestart. Geld is meer dan welkom en het wordt aan de geadresseerden overgelaten om de brief door te sturen aan andere potentiele donateurs. Maar tot mijn grote verbazing weet ik dus eigenlijk niet wie hiervoor binnen mijn vriendenkring in aanmerking komen! Niet dat mijn vrienden egoistische horken zijn of zo, maar we praten nooit over ons gevoel en gedrag op dat specifieke gebied. Ik heb een aantal goede doelen die eenmalig of regelmatig een bedrag ontvangen. Maar ik loop er niet mee te koop. Zo ook mijn vrienden niet. Blijkbaar is er een gevoelige relatie tussen privacy en goede doelen.

Toon

We kwamen kletsend binnen en legden wat spulletjes bij onze werkplek. 'Kom, eerst koffie', zei ik. 'Wil jij ook?' Het was nog vroeg, dus ik wilde voor de overige drie collega's ook meteen wat halen. 'Wat wil jij?', vroeg ik aan een mannelijke collega. 'Nou, als je het zo vraagt, durf ik niets meer te zeggen!' Verbaasd keek ik hem aan. Ik was me totaal niet bewust van een humeurige toon. Maar volgens hem had het zelfs bijna agressief geklonken! Bij een andere collega, die aan het bellen was tijdens het 'incident', pakte ik het dus anders aan. Poeslief vroeg ik of ik iets te drinken kon halen voor hem. Argwanend keek hij me aan: 'Hoezo, heb je iets van me nodig of zo?' Werkelijk, mannelijke collega's, ik zal ze nooit begrijpen!

Sterilisatie

Mijn moeder begrijpt het niet. Zijn moeder begrijpt het niet. Zelfs ik snap het niet helemaal. Maar Floppy wel. Die is al dagen niet uit zijn buurt te slaan. Zit dicht bij hem, gewoon voor het geval dat. Knipoogt begrijpend. Likt hem even tussendoor spontaan over zijn hand. Geeft een pootje zonder dat er een beloning aan vast zit. Want hij weet hoe het is. En dat vrouwen wel proberen te begrijpen, maar het simpelweg niet kunnen weten. Weten hoe het voelt als dat gebied centraal staat. Als dat specifieke onderdeel een behandeling moet ondergaan. Nog los van deze ingreep op zich!! Daarom zit hij dicht bij de baas. Bij hem is het al jaren geleden gebeurd. De baas moet er vandaag aan geloven.

Feestelijk

Onze supermarkt is verbouwd. Ze zijn meer dan een week dicht geweest. De dag voor de opening kon je door het raam een blik naar binnen werpen: het was beslist de moeite waard geweest! Er was hard gewerkt en een compleet nieuwe indeling aangebracht. Gisteren, de openingsdag, ging ik dus meteen boodschappen doen. Ik groette de beveiligingsbeambte, die verveelt voor zich uitstaarde. Het was even wennen om alles te vinden wat ik nodig had, maar je hebt het er voor over natuurlijk in zo’n mooie, nieuwe zaak. Een andere bezoeker duwde me per ongeluk enigszins ruw opzij. De gang tussen de schappen is wel wat krap. Bij de kassa zag ik toevallig dat een artikel driemaal in plaats van twee keer werd aangeslagen. Het ging om een euro, maar ik maakte de kassajuffrouw er toch even op attent. Diep zuchtend werd het euvel verholpen. Terug buiten merkte ik verbaasd dat er in de winkel eigenlijk niets of niemand feestelijk was geweest. Behalve ikzelf. Toch jammer.

Bruidsjurk

Volgens betrouwbare bronnen is de beste tijd voor mij om naar een bruidsjurk te gaan kijken begin oktober. Ik kan dan nog net de collectie 2004 meepakken en tevens een blik werpen op 2005. Uiteraard blijft mijn Verloofde buiten dit aspect van onze trouwdag; hij mag De Jurk pas op 10 juni zien. Bovendien is zoiets toch meer een 'vrouwending'. En dus gaan mijn moeder en twee vriendinnen (tevens Ceremo en Niemeester) mee om mij van positiefkritisch commentaar te voorzien. Ik heb al twee bruidsmodehuizen uitgekozen en een vaag idee van de jurk. Maar als ik daarover vertel tegen vrienden, familie of collega's, lopen de reacties uiteen van de wens een zo gedetailleerd mogelijke omschrijving te ontvangen tot een luidkeels 'nee, ik wil er niets over horen!!'. Nooit geweten uit hoeveel gebruiken en tradities een bruiloft is opgebouwd!

Wens

De vakantie is voorbij, we gaan weer aan het werk en Floppy wordt dus naar mijn moeder gebracht. Hij is al sinds hij een puppy was overdag bij haar en weet eigenlijk niet eens wat het is om alleen te zijn. Maar gisteren kwam de hondenkapster op bezoek. Gewoon, voor een kopje thee en een kletspraatje. Maar dat wist Floppy niet. Net voor de vakantie is hij goed kort geschoren om zo min mogelijk last te hebben van de Zuid-Franse hitte. Zijn haren zijn net weer een beetje gegroeid. En nu stond ze alweer voor de deur! Hij heeft de hele tijd dicht tegen het been van 'oma' zitten duimen dat hij niet mee hoefde. En wat denk je? Zijn wens is in vervulling gegaan! Ik heb zelden zo'n blije hond gevonden bij thuiskomst!!

Donker en licht

We waren pas diep in de nacht van zaterdag op zondag thuis en hebben het noodweer dus volledig gemist. Maar de effecten konden we niet over het hoofd zien: het leek wel een oorlogsgebied hier in de buurt. Oude bomen met een stamdoorsnee van meer dan een meter lagen als luciferhoutjes afgebroken over straat of over toevallig geparkeerde auto's heen. Een groot stuk dak was om een lantaarnpaal heengevouwen. Zelfs onze zware houten tuinbank, die ik in mijn eentje nauwelijks kan tillen, lag half op het balkon van de buren. Maar dit natuurverschijnsel heeft ook een lichtpuntje. Waar een aantal huizen in de schaduw stond van grote bomen, staan deze nu ineens in de volle zon. Net het scheppingsverhaal: eerst was het donker en toen werd het licht!

Illegaal

Eigenlijk heette hij Frederique du Seigneur, maar iedereen noemde hem Fred. En dat vond hij best, die lange naam was wel een beetje statig voor een doodnormale vlieg. Hij was vrijgezel, had een leuke vriendenkring en sporadisch contact met zijn ouders. Maar ook dat was normaal; familiebanden vervlogen meestal snel. Kortom, hij had een prima leventje, tot die Zwarte Zaterdag. Hij wist nog steeds niet hoe het was gebeurd, maar feit was dat hij een in kleine ruimte opgesloten was met twee mensen en een hond. Hij kon wel om zich heen kijken, maar de buitenlucht was onbereikbaar. Pas na vele uren lukte het hem te ontsnappen. Maar toen bleek dat hij heel ergens anders terecht was gekomen. In plaats van de flauwe lavendelgeur rook hij stoffige stadslucht. Het regende, terwijl hij gewend was aan zon en warmte. En er lagen overal takken en bomen over de weg, een heel andere wind dus ook dan de Mistral waar hij af en toe op meesurfte. Hij probeerde een tijdje te wennen aan de situatie, maar niemand sprak dezelfde taal. Binnen 24 uur nam hij een besluit: hij wist niet hoe, maar hij ging terug naar de Provence, zijn geboortestreek. Al kostte het hem de rest van zijn leven om de weg terug te vinden! Moraal van dit verhaal: check even of er illegale insecten in je auto zitten voordat je de terugreis aanvaardt!

Gastheerhonden

Het vakantieleven met naast alle andere (schoon)familie ook nog eens drie honden en een baby van zes maanden vraagt wat meer oplettendheid. De gastheerhonden kunnen namelijk nog niet zo heel goed met baby overweg. Vandaar dat als zij buiten zijn, baby binnen is en andersom. Gisteren werd er gewisseld: honden naar binnen en baby naar buiten. Voor de gezelligheid werd Floppy ook binnen gezet. Maar die kent de weg hier inmiddels op zijn duimpje en wist dat de serredeuren open stonden. Hij trok een sprint om het huis heen en zat dus in een mum van tijd weer op de veranda. De twee gastheerhonden keken elkaar verbaasd aan: daar hadden ze duidelijk nog niet eerder aan gedacht. In een sukkeldrafje volgden ze het spoor van Floppy, om even later zonder pardon door de verandadeuren weer terug naar binnen te worden gezet. De serredeuren werden afgesloten. Je zag ze denken: 'ken je een truukje, mag je het niet laten zien!'

Onbegrijpelijk

"Die tomaten, die moet je pakken! Dan wordt het tomatenpuree en dat kun je dan weer gebruiken in de strijd." "En die prei?" "Die is echt levensgevaarlijk! Ren weg, gauw!! Te laat, nu ben je dood". "Volgens mij niet, kijk maar, ik zie nu een paar uien. Volgens mij kan ik daar mijn voordeel mee doen." "Probeer het maar, daar ben ik nog niet helemaal achter. Zorg er wel voor dat je weet waar je nu bent." Wie nu denkt dat ik last heb van een zonnesteek: nee, hoor! Mijn zwager en schoonzusje zijn een spelletje aan het spelen op de computer!

Wind

Sinds dagen waait hier een harde koude wind. Uit de wind is het heel goed te doen en we hebben dan ook al een aardig kleurtje opgedaan. Maar buiten op de veranda eten is niet of nauwelijks mogelijk en alles moet ook goed vastgezet worden wil je het nog terugvinden. Vandaag zijn we een eind gaan rijden. We hebben in de schaduw van de Mont Ventoux een ijsje gegeten, met een panoramisch uitzicht op de dieppaarse lavendelvelden. Toen de juffrouw mijn ijscoupe kwam brengen, zei ze: "prendez attention pour la vente", juist voordat het ijs met slagroom net niet uit het glas op mijn schoot waaide!

Uiterlijk

Leeftijd schatten is een kunst op zich, die voor weinig mensen is weggelegd. Bovendien is het ook grotendeels afhankelijk van de situatie. Een zonnig humeur toont jonger dan een zorgelijk gezicht. Ik heb het uiteraard over menselijke situaties. Niet over dieren. De leeftijd van een dier op het zicht bepalen, is ondoenlijk. Alleen het onderscheid tussen pup, puber en volwassen is enigszins duidelijk. Dacht ik toch. Maar vandaag werd Floppy niet éénmaal, niet tweemaal, maar wel acht keer door voorbijgangers aangesproken. ‘Ah, quel petit bébé!’ Hij ging er bijna van naast z’n twaalf jaar oude pootjes lopen in de heerlijke Franse zon!

Nieuwe hond!!

Vorig jaar is de hond van mijn moeder overleden. Haar tijd zat erop. We hebben het moeilijk gehad, want 14 jaar vriendschap vlak je niet uit. Nu, na acht maanden, wil ze graag een nieuwe hond. Maar een bouvier is gezondheidstechnisch niet handig meer: te groot en teveel onderhoud. Eisema bracht ons op een idee: een labradoodle!! Het is een Australisch ras, combinatie van labrador en poedel. Humoresk, gevoelig, gezellig, en koddig om te zien! We hebben dus meteen gebeld en toevallig wordt er komend weekeinde een nestje geboren waarvan nog niet alle puppies verkocht zijn. Begin augustus mogen we komen kijken en er een uitkiezen! Zo snel al! Naamsuggesties zijn dus van harte welkom: voor de 'winnaar' hebben we een leuke verrassing in petto!

Lafaard

Hij keek me met zijn kleine nare oogjes dreigend aan. En hoewel ik niet bang ben uitgevallen, stonden mijn armen vol kippevel. Ik zag z'n spieren trillen: klaar voor de aanval. Maar ik was nog niet zover. Ik heb jaren alleen gewoond en dan moet je soms wel dapper zijn, tegen wil en dank. Er is immers geen ridder op een wit paard in de buurt. Maar die ridder lag nu toevallig wel te slapen in mijn bed. En hoewel ik mezelf een grote lafaard vond, heb ik 'm toch gewekt. En gevraagd of hij heel alsjeblieft even die verschrikkelijk grote enge spin uit de badkamer wilde halen, zodat ik naar het toilet kon.

Birthdayboy

Vandaag was een dubbel feestelijke dag. Dubbel, omdat mijn Aanstaande 41 jaar oud werd. En het was de eerste keer, dat hij met het openbaar vervoer naar de nieuwe locatie van zijn werk zou reizen. Eerst met Connexxion en dan nog een stukje trein, bijna twee uur in totaal. Over werkplezier en loyaliteit gesproken! Maar goed, naar een andere baan uitkijken kan altijd nog. Ik wees hem dus op de ultieme mogelijkheid om zijn aanwezigheid en verjaardag bij de buschauffeur en overige passagiers kenbaar te maken. Hij kon zelfs een kleine tractatie meenemen als hij dat wilde. Maar mijn Aanstaande brulde het uit van het lachen. Beledigd vroeg ik hem of het idee zo leuk was. "Nee", schaterde hij, "ik doe dat natuurlijk niet. Maar ik weet hoe ontzettend graag jij vandaag in mijn schoenen zou willen staan!!" Mijn Aanstaande is wijs. En puur om dat te bewijzen heb ik mijn eigen collega's op een gebakje getracteerd. En heel veel aandacht gekregen. O zo.

Grote Rooie

Ik was vanaf de eerste blik smoor- en smoorverliefd, toen ik zo'n twaalf jaar geleden die grote opblaasbare luchtbedachtige kreeft in een winkel in Nice zag. Ik kon 'm gewoon niet laten liggen. Jarenlang heb ik er plezier van gehad. Hij had zelfs een naam: Grote Rooie. Maar toen ging hij lek, ergens midden tussen een van zijn scharen. Ik heb nog geprobeerd 'm te plakken, maar tevergeefs. Toch kon ik 'm niet weggooien, dus verhuisde hij naar de berging. Vorige week heb ik 'm naar boven gehaald en begon opnieuw met allerlei plakpogingen. En net toen alles in orde leek, kwam ik op het idee om de hoekjes van het plakfolie rond te knippen. Voorzichtig verdween het ene na het andere hoekje. Tot het laatste. In slow-motion zag ik het gebeuren: ik pakte de hoek iets te scherp en knipte een keurig nieuw gaatje: weer lek. Dus hij ligt nu weer op de operatieplaktafel. Een laatste poging. Zijn situatie is stabiel, maar of hij het gaat redden, is nog even de vraag.

Brandalarm

Toen ik met mijn moeder thuiskwam, roken we het meteen: een brandlucht. Boven was het nog erger. Mijn Verloofde liep ook al snuffelend door het huis: met name in de eetkamer was de lucht het sterkst. Maar we hadden geen vuur aangestoken voor de kachel of sigaret of wat dan ook. Als het kortsluiting was, dan hadden we pas echt een probleem! Mijn moeder kwam op het idee om de buren te bellen. En daar lag dus inderdaad de oorzaak: de buurvrouw had per ongeluk iets laten aanbranden in de oven. Alles stond bij hen open, maar in een oud huis als het onze is de isolatie niet je van het. Vandaar. Toen we aan een wijntje zaten voor de schrik, viel mijn oog op een van onze rookmelders. Mijn mond viel open van verbazing. Hadden die niet moeten afgaan? Gelukkig dat onze neuzen ons niet in de steek hebben gelaten! En morgen kijk ik de batterijtjes even na!

Tweelingbroer

Het teamuitje bracht ons naar Den Bosch, waar we een boottochtje over de binnen-Dieze zouden maken. We verzamelden ons bij het afgesproken punt om de schipper te ontmoeten. "Goh", zei ik tegen een collega: "Als ik niet beter wist zou ik zweren dat hij de broer van een oud-collega is. Hij lijkt er echt sprekend op!" Toen de schipper begon te praten, was het helemaal frappant. Terwijl ik vertelde over het gezegde dat ieder mens ergens op de wereld een tweelingbroer of -zus heeft rondlopen en hoe opmerkelijk het was dat het hier binnen Nederland gebeurde, sprak de schipper me aan. "Hallo Dorine, hoe is het met jou?" Bleek het dus die oud-collega te zijn! Hij had als hobby gidsen en varen. Zo zie je maar: toeval bestaat niet.

Ondertrouw

Ze stelde zich netjes voor en pakte het stapeltje formulieren dat klaar lag voor onze ondertrouw. Maar bij de eerste vraag ging het al mis. Ik had iets moeten doen wat ik niet kon weten dat ik dat moest doen, en daar was ze niet blij mee. Ik haalde er zelfs twee brieven als 'bewijslast' bij, maar het kwaad was al geschied. We moesten tekenen zonder te weten wat en we moesten vragen beantwoorden waarvan we niet wisten wat er mee werd bedoeld. Met de hand van mijn Aanstaande op mijn knie lukte het me tenauwernood om voorkomend te blijven. Het was immers een feestje. Maar zoals altijd zit het venijn in de staart. Na de laatste handtekening stond ze op en zei: "Nou, dan rest mij niets anders meer dan ..." In gedachten vulden wij aan "u veel geluk te wensen" of woorden van die strekking. "... U te vragen hoe u wilt betalen: pinnen of cash?"!!! Een collega schaterde vanmiddag, nadat hij had gehoord dat we op 'koopavond' in ondertrouw gingen: "Doen ze dan de winkeldochters in de aanbieding?!" Hij bedoelde het niet kwetsend. Zo kwam het ook niet over. Maar over die ambtenaar van de Burgelijke Stand ben ik nog niet uit!