Geheim
In korte tijd is het me een paar keer opgevallen: bij ons eigen bedrijf, maar ook in het politieke Den Haag. Er is een geheim. En er is een lek. En dus lekt het geheim uit voordat dit de bedoeling was. Of niet? Dient een uitlekkend geheim een hoger doel? Snelheid van communicatie wellicht? Het is inmiddels bewezen dat je niet meer mensen in kortere tijd kunt bereiken dan met de mededeling dat het niet doorverteld mag worden. Maar iedereen kent het spelletje dat je iets in een kring moet doorfluisteren. De uiteindelijke boodschap lijkt in de verste verte niet meer op het originieel. Ik kan dus nauwelijks wachten op de officiele communicatie van het uitgelekte geheim.
Pinguins
Een vriend van ons verzamelt pinguins. Foto's, beeldjes, radio's, alles waar hij aan kan (laten) komen. Die moet nu dus maar niet verder lezen. De overbuurman is een grote dierenvriend. Ook hem raad ik dit stukje ten zeerste af. Echt fanatieke Olympische spelen-fanaten kunnen beter doorklikken naar een ander log. En zo zullen er nog wel meer lezers zijn, die na het lezen van mijn stukje boos, gekwetst, verdrietig of beledigd zijn. Mijn welgemeende excuses bij voorbaat. Maar ik vind het zo ontzettend leuk. Ik kan gedurende de dag bijna niet wachten tot ik weer thuis ben en achter de pc kan gaan zitten. Dus wees gewaarschuwd! Klik niet hier als je het niet vertrouwt!
Struisvogels
Gisteren was er een familiedag van mijn vaders kant. Door omstandigheden konden mijn verloofde en ik alleen tijdens het diner aanschuiven. Maar we hoefden niets te missen, want verhalen werden in geuren en kleuren verteld. Ze hadden een champignonkwekerij en een struisvogelfarm bezocht. Met name het laatste was erg indrukwekkend geweest. Struisvogels zijn behoorlijk grote beesten. Een ei is vergelijkbaar met 24 kippeneieren. En ze zijn ontzettend sterk. Voor mannetjes moet je helemaal oppassen. Vooral als ze rode poten en een rode snavel hebben. Dat betekent namelijk, dat ze zich willen voortplanten. Ze laten zich door niets weerhouden. Mijn tante gierde het uit van het lachen toen ze dit vertelde. Ze hadden een paar van zulke beesten gezien. De rest van de avond heb ik gezellig bijgekletst met ooms, tantes, neven en nichten. Maar ik heb de hele nacht gedroomd dat ik achterna werd gezeten. Door struisvogels met rode poten!
Scoubidou
Op de verjaardag van mijn schoonzusje twee weken geleden werd ik door de twee nichtjes van mijn verloofde enigszins meewarrig aangekeken. Ik kon namelijk niet scoubidouen. Met verbazing en respect zag ik hen in no-time allerlei ingewikkeld ogende knopen leggen, waardoor er een staafje verscheen. De oudste kon het geduld opbrengen om me een knoop te leren: vierkant. Volgende week, als mijn schoonmoeder 65 jaar wordt en we ter gelegenheid daarvan een heel weekeinde samen doorbrengen, zullen ze me nog twee knopen leren: rond en plat. In de tussentijd moest ik maar goed oefenen. Dus nu heb ik een eigen gefabriceerd staafje. Net als vroeger met punniken, heb ik geen idee wat ik ermee moet doen. Maar ik kan scoubidouen! O zo.
Kunst
Mijn werkgever is een groot voorstander van het brengen van kunst onder de mensen. In ons kantoorgebouw vind je dan ook van alles terug: van hypermodern tot klassiek, van laagdrempelig tot volstrekt onbegrijpelijk. Ik heb niet zoveel met kunst. De oude meesters kunnen me nog wel boeien. Maar je zult me niet gauw in adoratie voor een vormloos stuk plastic vinden, dat door de maker met veel kunst- en vliegwerk in elkaar geknutseld is. Ik heb dan ook alle begrip voor de handeling van die Britse schoonmaakster. En de conclusie van de kunstenaar vind ik zo mogelijk nog kunstzinniger!
Werk
Ze vertelt over haar werk. De printer staat in haar te kleine kantoor, nutteloos. De snoeren liggen ernaast en ook de doos is nog aanwezig, want misschien moet hij terug. Op haar bureau ligt een stapel afgekeurde relatiegeschenken. Haar 'in'-bak heeft het formaat van een archiefkast, in haar 'uit'-bak kan ze haar naam schrijven in het stof. Haar werkzaamheden bestaan op dit moment eigenlijk alleen uit herprioriteren, uur in, uur uit. En net toen ze wilde gaan gillen uit onmacht, kwam een collega met een stapel archiefwerk binnen: 'De baas zegt dat jij dit voortaan doet omdat ik het zo druk heb'. Ik vraag haar waarom ze daar eigenlijk nog werkt. 'Maar ik heb echt leuke collega's', is haar antwoord. 'En je kunt enorm lachen met de twee bazen, ze hebben heel veel humor. Het werk is afwisselend, als je eraan toekomt. Bovendien is alles bespreekbaar. Dus a.s. maandag zal ik hun oren eens wassen over mijn werkvoorraad.' Ze lacht, vrolijk en blij. Zo zie je maar, 'werk' kent vele facetten. Je moet er de leuke uit weten te pikken. En dat doet ze!
Gevulde speculaas
Mijn collega vertelde gisteren enthousiast dat ze in februari voor het eerst op wintersport gaat met haar Vriendje en zijn familie. Wat of ik dacht dat ze allemaal nodig had? En sindsdien is het helemaal mis met mij. De zomer is voorbij, het is tijd voor lange avonden met gevulde speculaas, opstaan terwijl het buiten nog donker is en lekkere warme truien! Tijd om de videorecorder af te stoffen en bandjes van de vorige wintervakantie te draaien in plaats van boeken lezen op het dakterras. Mijn heerlijke kacheltje met de namaakblokken hout aan. Dat soort zaken. Heerlijk! Maar toen ik het tegen mijn schoonzusje vertelde, merkte zij rustig op, dat zij hun zomervakantie nog tegoed hebben. Zij gaan eind september naar Canada. Of ik een beetje wilde dimmen!! En dat deed ik dus maar.
Galant
Vanavond was de eerste gezamenlijke sportavond van mijn verloofde en mij. Ik sport al eenmaal per week met mijn vriendin, maar we willen er allebei stralend gezond uitzien op onze trouwdag. En daar zal het nodig voor bewogen moeten worden. Dus mijn verloofde heeft ook een abonnement genomen. Terwijl hij ergens in de ruimte uitleg kreeg van de diverse apparaten, stond ik voor het buikspiermartelapparaat. Het is net een kermistoestel met van die beugels over je schouders, waarbij je je neus naar je knieen moet bewegen. Alles doet zeer als je het goed doet. Er hing behoorlijk wat gewicht aan van de vorige martelaar. Maar net toen ik me voorover wilde buigen om de schijven eraf te halen, boog een jongen zich behulpzaam langs me heen. 'Laat mij maar even, deze zijn 20 kg'. En voor ik kon protesteren, haalde hij ze er voor me af. Ik was er echt even stil van, maar heb de galante jongen van harte bedankt voor zijn hulp. Er zijn blijkbaar ook andere manieren om indruk te maken in een sportschool.
Bruidsmeisjes
In het magazine 'Trouwen' las ik dat meer dan de helft van de bruidsparen bruidsmeisjes en/of -jonkertjes om zich heen heeft lopen op De Dag. Mijn verloofde heeft vier nichtjes in de leeftijd van een tot dertien jaar. En allemaal willen ze bruidsmeisje zijn. Leuk!! Maar wat blijkt nu? Er is niet of nauwelijks aan 'echte' kleding te komen! Hen in het wit steken is natuurlijk geen probleem, maar ik zie iets met tule en grote strikken voor me. Dat heeft de doorsnee Bijenkorf meestal niet hangen. Gelukkig vond ik met wat moeite een internetsite van de 'grootste bruidskinderkledingwinkel in Nederland'. Wel een beetje uit de buurt, maar goed. Toen ik hen belde voor wat meer informatie, kreeg ik echter een vervelende mededeling. 'Sorry mevrouw, maar we gaan per 1 oktober dicht!' Gelukkig hebben we nog veel tijd om te zoeken!
Weekeinde
Boodschappen gedaan, met Floppy naar de dierenarts geweest, bij mijn moeder stof gezogen en schoongemaakt (haar hulp is op vakantie en ze kan het door een schouderblessure niet zelf), de was gedaan van een week, samen met mijn Verloofde bij ons thuis de boel onder handen genomen, naar de verjaardag van een vriend geweest die dubbel feest vierde omdat hij zijn vriend 25 jaar kende, de zondagse wandeling door het bos gemaakt, de tuinmeubelen in de winterolie gezet, de muren en de balkondeuren geschuurd en geverfd terwijl mijn Verloofde de ramen waste, eten gemaakt voor een zieke buurvrouw en de strijk weggewerkt. Gelukkig mag ik morgen weer gaan werken!
Vuilnisbak
Floppy had jeuk en bleef bijten, dus gingen we vanochtend naar de dierenarts. Het was druk, ondanks het vroege tijdstip op zaterdagochtend. Naast me zat een mevrouw met een grote hond en de plek daarnaast was nog leeg. Een mevrouw in joggingpak, merk campingsmoking, kwam binnen. Geanimeerd begon ze tegen niemand in het bijzonder te praten. Haar hondje had puppies, maar het ging niet goed met de melkvoorziening en daarom dacht ze dat de dierenarts er beter even naar kon kijken. Al kwetterend ging ze op de lege stoel zitten. 'Och, kijk nou', zei ze tegen het beestje, 'nou zit je wel naast een vuilnisbak!' De mevrouw naast haar stoof op: 'Dit is helemaal geen vuilnisbak, dit is een rasechte Engels Dog en ik heb de stamboom bij me als u het weten wilt!!!' De mevrouw in het joggingpak keek verbaasd en niet-begrijpend. Toen wees ze heel voorzichtig naar de andere kant. Naast haar stoel stond een vuilnisbak en een rol papier. Voor als een van de honden per ongeluk een plasje deed of zo. Ondanks de volle wachtkamer was het doodstil. Toen zei de eerste mevrouw bedrukt: 'Sorry'. 'Geeft niks, hoor' luidde het antwoord: 'had mij ook kunnen gebeuren!'
Kinderachtig
Afgelopen week benaderde een collega van een andere afdeling me voor een uitgebreide klus. Ik legde hem de procedure uit: kleinigheidjes pakken we onderling op, maar grotere activiteiten worden via de leidinggevende aangevraagd. Die bepaalt dan wie het meest geschikt is en wie de meeste tijd heeft om te participeren. De man had duidelijk niet zoveel zin om die officiële weg te bewandelen. Hij zou er nog wel op terug komen. Heel toevallig hoorde ik vandaag van mijn directe collega, dat hij háár gisteren had benaderd. Zonder iets te zeggen over ons gesprek en vooral het project bagatelliserend. Zodat ze het ‘even tussendoor’ zou kunnen wegwerken. Maar omdat ze morgen op vakantie gaat, vroeg ze het bij nader inzien toch maar aan mij. Bloedlink word ik hiervan!! Ik heb grote bewondering voor ouders, die door hun kroost regelmatig tegen elkaar worden uitgespeeld. Ik denk dat ik mijn collega voor straf dus maar eens een keer zonder eten naar bed stuur!
Even geduld aub
Niet dagelijks, maar zeer regelmatig klik ik al 'mijn linkjes' aan en lees wat er door deze en gene wordt geblogd. Ik blader terug, reageer hier en daar en geniet van het feit dat we zoveel leuks te vertellen hebben met z'n allen. Maar vandaag bleek mijn linklijstje ineens spoorloos. En toen ik bij mijn schoonzusje keek, was ook haar informatie foetsie. In paniek typte ik het adres van een blog in, dat ik van buiten kende! Ook niets! Waarschijnlijk dus een storing bij blogrolling.com. Goede raad was duur. Ik ken beslist niet alle adressen uit mijn hoofd. Via het 'hoppen' van de ene naar de andere site heb ik gelukkig een groot aantal collega's kunnen bereiken. Voor degenen die mij nog niet langs hebben zien komen vandaag: even geduld a.u.b.!
Voorwaarden
Een tijdje geleden zat mijn moeder voor zaken bij 'onze notaris' en vertelde enthousiast dat haar dochter ging trouwen. 'Aha, dan zie ik haar binnenkort wel', was zijn antwoord. Om na enige stilte te vervolgen: 'Ze komt toch wel om de huwelijkse voorwaarden te bespreken?' Mijn moeder moest het antwoord schuldig blijven, maar vertrok uiteindelijk met de belofte dat ze het mij zou doorgeven. En ik denk er eigenlijk hetzelfde over als zij. Huwelijkse voorwaarden. Het lijkt net alsof je elkaar bij voorbaat al niet vertrouwt. Maar ja, het hoort er eigenlijk tegenwoordig gewoon bij. Niet alle echtparen blijven lang en gelukkig een echt paar. Wij natuurlijk wel, maar als er toch iets gebeurd, verloopt het allemaal wat soepeler. Zo'n bezoek aan de notaris is overigens ook weer een aardige hap uit ons huwelijkspotje. Kortom, nog eens goed over nadenken.
Jongste blogger
Gisteren kreeg ik een email van mijn collega. Haar jongste zoon, acht jaar oud, zag zijn moeder nu al meer dan een jaar telkens een stukje schrijven op Internet. En nu wilde hij zelf wel eens weten hoe of dat werkte: dagelijks iets interessants verzinnen om aan anderen te vertellen. Samen hebben ze een weblog gebouwd en de eerste tekst geplaatst. Toen hij vanochtend wakker werd, was zijn eerste opmerking dat hij al wist wat hij vandaag ging schrijven. De hedendaagse jeugd. Ze zijn zo enthousiast! Maar ze hebben het ook erg druk. Ik ben benieuwd of Hugo de tijd vindt om regelmatig te schrijven. En of hij de jongste blogger van Nederland is. Maar hij is in elk geval de jongste van mijn linklijstje!
Bloederig
Een van mijn collega's is vorige week voor het eerst vader geworden. We leefden de laatste loodjes met hen mee, zaten in spanning als zijn trein vertraging had of bleek te hebben, maar eindelijk was het dan zover: het verlossende telefoontje. Een paar dagen later kwam hij naar kantoor om op beschuit met muisjes te tracteren. En natuurlijk had hij foto's bij zich.... Een paar collega's riepen tegelijkertijd: 'We hoeven geen bloederige foto's te zien, hoor!' De jonge vader keek al net zo verschrikt. 'Natuurlijk niet, daar houd ik zelf ook absoluut niet van!' Maar uit het feit dat de mening nagenoeg unaniem was, bleek toch wel dat het nog lang geen uitzondering is dat je onvoorbereid allerlei close-ups van bepaalde onderdelen te zien krijgt. Helaas!
Tapas
Gisteren was mijn schoonzusje jarig en het leek haar leuk om alle gasten te vragen om tapas mee te nemen. Ik raadpleegde dus meteen de site van mijn kookgoeroe Rudolph van Veen en besloot mossel- en spinazietapas te maken. Toen we aankwamen, stond de tafel al boordevol met allerlei heerlijkheden. "Hoe heet dit eigenlijk?", vroeg mijn zwager even later, terwijl hij een mossel leeg lepelde. "Mossel- en spinazietapas". "Nee, ik bedoel de officiele naam!" "Mossel- en spinazietapas!" Hij zweeg even. "Nou, het is toch erg lekker, al heeft het geen mooie naam." En dat is nou net het allerbelangrijkste!
Circus
Toen ik gisteren op de terugweg naar huis een auto van Circus Krone zag rijden, was ik in een flits weer een jaar of 8. En hevig verliefd op een acrobaat van Circus Krone. Lang, slank, 15 jaar en een zwarte krullenbol. Ademloos keek ik naar zijn halsbrekende toeren. Bewonderend maar ook bang dat er iets mis zou gaan en mijn held ter aarde (of in het vangnet natuurlijk) zou storten. Hij heette Rolito en ik had het zwaar te pakken. Ik heb hem zelfs nog een briefje geschreven om hem te overtuigen van mijn oneindige liefde. Ach, ik was nog zo jong. Het circus trok verder, Rolito met zich meenemend. Een paar week later was mijn gebroken hart geheeld en had ik het alweer zwaar te pakken van een klasgenootje. Maar achter de auto rijdend vraag ik me ineens af hoe het met hem is vergaan. En wie weet denkt hij nog eens hetzelfde over mij!
Onvoorstelbaar
Ik ga een andere hond kopen. Een pitbullterier. Of een Mastino. Of een bulldog. Een mannetje, want die zijn sterker. Ik ga hem eerst vertellen dat hij op zich een aardige hond is. Maar dat hij gewoon teveel energie heeft. En zich soms op een manier ontlaadt die niet iedereen even leuk vindt. Dus dat hij daar echt mee op moet passen. Maar dat dit voor een keertje wel mag. Omdat ik het vraag. En dan ga ik hem ongelooflijk opjutten. Uitschelden. Beledigen. Net zolang tot hij echt pissed is. En dan ga ik bij hem op bezoek. En vervolgens bij die vent rechtsonder in het scherm van die bladzijde. En iedereen die mee wil doen of gewoon toe wil kijken: wees welkom. Maar: streng verboden in te grijpen!
Beschermheilige
'Hoe heet de beschermheilige van de reizigers ook alweer?' Zeg nou zelf, je verwacht dit soort vragen niet snel als je je staat af te peigeren op de lopende band in het sportcentrum. Ze lichtte het toe: een collega was op zoek naar een origineel 'goede reis'-cadeautje en wilde iets in die trant kopen. Ik wist het antwoord: Christoffel! 'En weet jij tot welke heilige je je moet richten om verloren spullen terug te vinden?' En dreunde vervolgens het rijmpje op dat mijn oma me ooit leerde: 'Heilige Antonius (!), beste vrind, zorg toch dat ik mijn ..... (verloren item invullen) vind.' De dierenbeschermheilige was niet moeilijk: Franciscus van Assisie. En zo ging het nog even door. We kwamen samen een heel eind. Maar volgens mij zijn er nog veel meer, die blijkbaar minder aandacht krijgen dan ze wellicht verdienen.
Herinnering
De pastoor zei tijdens de uitvaart van mijn vriendin's moeder: 'Je bent pas vergeten als niemand zich jou nog herinnert'. Ik had de uitspraak wel vaker gehoord, maar in die stille, warme dienst bleef het hangen. Wie herinner ik mij nog? Uiteraard mijn eigen familie en de ouders van mijn opa's en oma's uit verhalen. Leraren en leraressen, vroegere buren, kortstondige kennissen. Best wat mensen. En andersom? Mijn moeder was laatst toevallig bij een oud-collega die een jaar of acht geleden een totaal andere weg is ingeslagen. Ze werd voorgesteld als 'de moeder van'. Toen ze vroeg of hij zich mij nog kon herinneren, lachte hij en vertelde meteen allerlei anekdotes over mij. Verhaaltjes die ik zelf al vergeten was. Hoe lang duurt het eigenlijk gemiddeld voordat je iemand vergeet? Volgens mij best lang.
Waterballet
Terwijl ik op mijn gemakje de planten op het dakterras water gaf, kwamen mijn buren annex broer en schoonzusje thuis. Mijn schoonzusje liet haar verbrande schouders en hoofd zien: resultaat van een dagje Zandvoort. Ik kon het niet nalaten om er heel even de spuit op te zetten. Onder het mom van afkoeling zeg maar. Toen stapte mijn broer het dakterras op. Met in mijn acherhoofd de vele (verloren) sneeuwgevechten zette ik uiteraard ook de waterstraal vol op hem. Ik dacht me veilig te weten achter de schommelbank en bloembakkenafscheiding. Nooit geweten dat mijn broer zo snel was. En zo hoog kon springen. En dat ik zo nat kon worden zonder er ook maar iets tegen te kunnen doen. 't Was wel lekker overigens met deze hitte.
Onweer
Een pootje op mijn gezicht en zacht paniekerig gepiep. Een blik op de wekker: half 3. Floppy kijkt me angstig aan. 'Wat is er dan. jongen?' Bliksem verlicht de kamer. 'Oh, onweer' (berustend). Ik sluit de ramen en deuren met Floppy tegen mijn been geplakt. Weer terug in bed. 'Ga maar lekker in je mand liggen, het valt wel mee.' 'Nee, het valt helemaal niet mee, ik ben bang!'. 'Kijk dan naar de baas, die slaapt toch ook!' (met een licht geirriteerde ondertoon). 'Maar ik ben bahang!' Ik probeer het nog eens: 'Weet je nog vorige zomer? Toen knetterde de donder! Nu hoor je alleen maar boemeleboemeleboem.' 'En toch slaap ik liever tussen jullie in!' Ik til Floppy van de grond op ons bed, waar hij tussen ons in ligt te bibberen tot het voorbij is. Af en toe blaft hij, maar heel zachtjes, om de aandacht niet al te zeer op zich te vestigen. En de baas? Die slaapt en zal morgen de heldenverhalen van ons hondje horen. Over hoe dapper hij was!
Blauw bloed
Net als zoveel meisjes was ik er vroeger redelijk van overtuigd dat ik een prinsesje was, geadopteerd door liefhebbende ouders. Ik woonde eigenlijk in een prachtig kasteel, maar het was goed voor mijn persoonlijke ontwikkeling als ik ‘eenvoudig’ werd opgevoed. Toen ik ouder werd, wist ik natuurlijk dat het een kinderfantasie was en dat mijn ouders me wel degelijk zelf op de wereld hadden gezet. Maar iets van twijfel, zo net op het randje van bewustzijn, is altijd wel gebleven. Vanochtend kreeg ik echter het bewijs, toen ik bloed moest laten prikken. Ik hou er niet van en heb me tot nu toe altijd afgewend tot ik met pleister weer naar buiten mocht. Maar ditmaal werd het buisje niet meteen weggestopt en zag ik dus dat ik keurig helder rood bloed had! Rood. Niet blauw! Ik ben dus niet van adel. Weer een illusie naar de knoppen.
Japie
Het mooiste aan Frankrijk vind ik eigenlijk toch wel het geluid van de krekels ’s avonds. Ik vind het heerlijk om hen op de achtergrond te horen als ik nog even met een boek of een wijntje op het terras zit of in bed lig. Vertrouwd en rustgevend. Dus toen ik vanmiddag een sprinkhaan bij het raam vond, was ik meteen enthousiast. Een persoonlijke leverancier van het geluid, gewoon op ons eigen balkon! Maar hij zat aan de verkeerde kant van het glas, dus met wat moeite kon ik ‘m buiten krijgen en in de plantenbak zetten. Mijn Verloofde zat het met verbazing aan te kijken. “Was jij niet diegene die me laatst wakker maakte, omdat een beest je zo eng zat aan te kijken in de douche?” Ik knikte bevestigend. “En deze is niet eng? Deze heeft geen nare oogjes?” Om vervolgens te verzuchten: “Echt, ik zal vrouwen nooit begrijpen!”
Mannenleed
Ik ben de eerste die het toegeeft: vrouwen kunnen keihard en gemeen zijn. Veel erger dan mannen. Ik zou niet graag in de schoenen van een man staan, als 'wij' het op hem gemunt hebben. Ook niet als het een van mijn hier al eerder ter sprake gekomen zijnde mannelijke collega's is. Maar toen ik vandaag tijdens een werkopdracht op e-cards van VolledigIncorrect stuitte, was het afgelopen met mijn begrip. Ik heb een heerlijke middag gehad, gevuld met wraakacties. Heb je iemand in gedachten en heeft hij of zij een emailadres? Kies er een en leef je uit! Je kunt ze zelfs anoniem versturen.
Komkommertijd
De komkommertijd is weer aangebroken. Het zomerse leven van alledag staat even stil. Mensen genieten van hun vrije tijd of vakantie in de zon, ver weg van de dagelijkse hectiek. 'Straks kun je weer op me rekenen, maar nu even niet. Het is toch komkommertijd'. Behalve voor die paar medewerkers dan, die hun vakantie al achter de rug hebben. Of over een paar weken pas gaan. Die werken zich drie keer in de rondte om alles geregeld te krijgen met de helft of minder aan capaciteit. Komkommertijd? Gare rapentijd zul je bedoelen!
Goed nieuws en slecht nieuws
Als ik thuiskom, liggen er twee brieven in de brievenbus. Een blauwe envelop en een rouwkaart. De blauwe envelop bevat, hoop ik, goed nieuws. We hebben een onterecht en hoog bedrag aan de Belastingen moeten betalen. Na enige correspondentie hoop ik de heren overtuigd te hebben van ons gelijk. Wiens naam op de rouwkaart staat, weet ik niet. Of toch, het gaat erg slecht met de moeder van een vriendin. Maar het kan en mag niet zo zijn, dat de kaart haar betreft. Te vroeg, te snel, te oneerlijk. Ik open toch maar eerst de blauwe envelop. De aanslag was inderdaad onjuist. Gelukkig maar, het huwelijkspotje wordt weer aangevuld. De rouwkaart gaat helaas toch over de moeder van mijn vriendin. Ik kan niet langer blij zijn om het geld dat we terug krijgen. Goed nieuws en slecht nieuws volgen elkaar soms in een te snel tempo op.
Lifters
Ik had het eerst niet eens zo in de gaten, maar ook langs de weg zie je het verval van de huidige economie. Ineens staan er weer mensen te liften. Ik kan me niet meer herinneren wanneer ik de laatste zag, maar dat is toch echt een hele tijd geleden. En ineens zie je ze weer, met hun bordjes naar Gent, Amsterdam of Apeldoorn. Meestal haal ik verontschuldigend mijn schouders op: 'sorry, moet een andere kant uit'. Dat vind ik minder vervelend overkomen dan een kort knikje 'nee, ik neem je niet mee'. Ooit heb ik een keer een jongen meegenomen. Het regende en hij moest toevallig dezelfde kant uit. Maar toen hij eenmaal in de auto zat, vond ik het toch wel eng. Ik was immers maar 'een meisje' alleen. De jongens die vanmiddag stonden te liften, moesten een compleet andere kant op. Dus ik haalde mijn schouders maar weer op: 'sorry'. Een van hen zwaaide. De economen zeggen dat we weer in de stijgende lijn zitten, maar ik moet het nog zien! Lifters zeggen meer dan daden.
Wespen
Floppy hapt naar alles wat voorbij vliegt. De doorsnee-vlieg verwijdert zich schaterend van het lachen, maar wespen en bijen zijn trager van begrip en in uitwijkmogelijkheden. Plus een stuk gevaarlijker. Vandaar dat Floppy vorig jaar een muilkorfje kreeg, toen we naar Frankrijk gingen. Er zitten erg veel wespen in de buurt van het zwembad en we vreesden problemen. Die kregen we dan ook, maar tegenovergesteld aan de verwachting. Dat korfje was een drama, vond Floppy. En hij liet geen gelegenheid onbenut om ons daarop te wijzen. Vandaar dat we het maar hebben weggelegd en hem extra in de gaten hielden. In Frankrijk dus. Hier thuis voorzagen we geen problemen. Maar wederom kregen we ze, tegenovergesteld aan de verwachtingen. Want gisteren zagen we een kletsnatte wesp met uitgestoken angel uit Floppy's bek wegvliegen. Op zijn tong zat een vuurrood puntje. Hij had er wel last van, maar bleek gelukkig niet allergisch. Honden zijn af en toe net kinderen, je moet ze voortdurend in de gaten houden en dan nog maken ze gebruik van een onbewaakt ogenblik!
