Timing
Mijn broer en zijn vriendin zitten weer in Amerika. Ze zijn echt idolaat van het land en hebben bijna alle stukjes wel een keer gezien. Ditmaal ging hun 'grote vakantie' naar de westkust en een klein stukje Canada. Het is er negen uur eerder en ze genieten volop. Ik had beloofd een oogje op het huis en de planten te houden. En de Formule 1 GP vanuit China voor hem op te nemen. Groot was de consternatie toen bleek dat de verkeerde zender ingeprogrammeerd was! We kwamen er 's avonds laat achter, een prima moment dus om te bellen en het meteen op te biechten. Hij had het a) op dat moment erg naar zijn zin in de straten van San Francisco en b) was dus heel ver weg. Gelukkig was hij niet al te boos. Maar over twee weken zet ik toch maar even de wekker om te controleren dat de juiste gegevens zijn ingevoerd!
Weten
Vandaag kregen we te horen dat de moeder van onze collega niet meer beter wordt. Ze heeft een jaar van ups en downs achter de rug, maar de laatste tijd ging het meer downwaarts dan up. We zijn erg geschrokken en leven enorm met haar mee. Iemand zei dat ze zich precies kon voorstellen hoe onze collega zich voelt, want ook haar moeder is overleden. Maar ik denk niet dat ze daar gelijk in heeft. Elke relatie is anders. Iemand staat op zijn of haar eigen manier in het leven. En gaat op zijn of haar eigen manier om met tegenslag en verdriet. Je kunt je hoogstens voorstellen hoe verdriet aanvoelt of de schok van het bericht. Maar echt weten hoe mijn collega zich voelt? Ik denk het niet. Maar dat maakt het medeleven uiteraard niet minder intens.
Nachtmerrie
'Heb je lekker geslapen?', vroeg mijn verloofde. Ik schudde mijn hoofd. Ik had een nachtmerrie gehad waarin al mijn grote en kleine zonden waren uitgemeten door vrienden, familie en vage bekenden. Alles werd opgetekend in een groot zwart boek. Mensen bleven toestromen met toevoegingen. Vreselijk. Maar ook hij had niet goed geslapen, een unicum. Hij had gedroomd dat ik was overleden en was, eenmaal wakker, verbaasd dat zijn wangen niet nat waren van de tranen. Nagenoeg tegelijkertijd vroegen we waarom we de ander niet hadden gewekt. Maar ja, die sliep zo lekker. Bovendien, een nachtmerrie is een droom. Dromen zijn bedrog. Het feit dat ik ademend en wel naast hem lag, was geruststellend genoeg. Maar niettemin meende ik de hele dag ergens een zwart boek te zien liggen.
Koud
De familie van mijn verloofde's familie had een familiedag georganiseerd. Op papier zag het er leuk uit: vliegeren aan het Scheveningse strand en aansluitend een barbeque. Het enige dat ze niet konden garanderen was het weer. In september kan het best nog mooi zijn. Maar helaas, net dat weer zat niet mee. Het zat zelfs zo tegen, dat de vliegerinstructeur weigerde de vliegers de lucht in te laten gaan! Te nat. Dan maar vroeg aan de BBQ. Met behulp van strandhokjes, parasols en draagbare kacheltjes werd getracht een warme hoek te creeren. We stonden bibberend bij elkaar. Ik geloof niet dat ik het ooit zo koud heb gehad. Zelfs mijn ingewanden voelden koud aan. Of met de woorden van mijn zwager: we leken wel een stelletje daklozen! Ik heb nog getracht mezelf met grapjes te warmen aan de sfeer, maar begreep later in de auto dat ook dat niet was gelukt. Overigens zelden zo blij geweest met de autoverwarming. Ik weet het zeker: volgende keer organiseren we de familiedag op de Bahama's!
Remsporen
Soms vraag ik me af of ik een probleem heb. Beter gezegd: een hygienisch probleem. Als ik me voor de zoveelste keer stoor aan remsporen in het toilet dat ik wil gebruiken. En het feit dat deze constatering normaalgesproken op een damestoilet plaatsvindt, maakt het er niet gemakkelijker op. Van vrouwen verwacht je in dit soort situaties toch eerder een verzorgend gebaar. Zeker als het zoals vaak om een vrouwelijke collega gaat. Die ken je toch? Die doen zoiets toch niet? Maar hoe dan ook: ik begrijp niet dat je de toiletdeur weer opent in de wetenschap van hetgeen je achterlaat. Ik zou ze graag een poepje laten ruiken!
Vette pech
Vanochtend las ik op internet dat een van de bandleden van BZN was gestorven. Na een zwaar ziekbed van twee jaar heeft hij eindelijk rust gevonden. De overige bandleden waren opgelucht dat aan zijn lijdensweg een einde was gekomen, maar uiteraard ook oprecht verdrietig. 's Middags hoor ik in de auto dat Andre Hazes is overleden. En dat Nederland overmand is door verdriet. Allerlei bekende en minder bekende mensen worden geinterviewd. Programma's worden omgezet. Allerlei liedjes worden gedraaid. Je kunt er niet omheen al zou je het willen. Ik heb niets tegen Andre Hazes. Ik zing de teksten van een aantal liedjes mee. Ik vind het triest voor zijn nabestaanden, dat hij zo jong nog al volledig op was. Maar het meest heb ik toch te doen met Dirk van der Horst en zijn familie en vrienden. Zelfs dat kleine beetje publiciteit rondom zijn overlijden wordt overschaduwd. Volgens mij kijken ze vanaf de hoge hemel samen op ons neer en verbazen zich.
Bril
Het was mij al eerder opgevallen: het langdurig focussen, armen die ietsje korter lijken. Maar voor mijn verloofde kwam het hard aan. Hij was aan een bril toe. En niet eens zo'n kek vetcool leesbrilletje, nee, ook voor het kijken in de verte kon hij wel wat hulp gebruiken. Dus naar de opticien. En een zo onopvallend mogelijke bril uitgekozen. Hij kreeg anderhalve week de tijd om aan het idee te wennen. Maar vandaag moest hij eraan geloven. Thuisgekomen kijkt hij me verwachtingsvol aan. En ik, ik vind het geweldig. Het staat stoer en intellectueel. Volwassen en gedistingeerd. Met zo'n knapperd wil ik wel trouwen!
PS: dit stukje is uiteraard voornamelijk geschreven als hart-onder-de-riem-stekertje voor mijn verloofde. Meelevende en opbeurde reacties zijn van harte welkom.
Tweety
Een paar verdiepingen lager stapt een van de managers de lift in. Hij glimlacht tegen me. Ik glimlach terug. De deuren sluiten zich weer. Ik kijk een beetje voor me uit, heb met mijn verstopte hoofd niet zoveel zin in een small-talk-praatje. Maar hij wendt zich tot mij: 'Leuk, die Tweety!' Ik volg zijn blik: op mijn Mickey Mouse-spijkerjack zit een speldje in de vorm van Tweety. Ik lach en verontschuldig me voor dit lichte verraad van mijn grootste idool. Hij vervolgt: 'Mijn dochter van anderhalf herkent Tweety al'. Ik meen een trotse vader te horen en complimenteer hem met dat gedeelte van de opvoeding. Maar hij haalt zijn schouders op. 'Och, persoonlijk had ik het veel leuker gevonden als ze Einstein had herkent!' Eens een manager, altijd een manager.
Medeleven
Even na 8 uur sta ik al bij de supermarkt. We vertrekken tegen 9 uur naar het kuuroord, maar ik ben finaal door mijn papieren zakdoeken heen. Gewapend met twee familieverpakkingen en een zakje zuigtabletten om wat meer lucht in de luchtwegen te krijgen, loop ik naar de kassa. Er is maar eentje open. Ik leg de spulletjes op de band en pak mijn portemonnaie. Als ik betaald heb, wenst de kassajuffrouw me veel sterkte toe. Leuk op de vroege maandagochtend! Maar ik zie er dus blijkbaar precies zo uit als ik me voel!
Verkouden
Rillerig en zwetend. Vest aan en weer uit en weer aan. Verstopte en loopneus. Koortsig en hoofdpijn. Niesbuien vanuit mijn tenen. Talloze volgesnotterde zakdoekjes in de prullenbak. Geen trek in eten maar wel in chocola. Waterige oogjes. Klamme handen. Dikke sokken. Het is weer echt weer voor een goede verkoudheid! Hopelijk gaat het na een dagje sauna morgen een stuk beter! Tussentijdse tips ter verbetering zijn van harte welkom.
Wensenlijst
Vandaag gingen we winkelen, mijn vriendin en ik. Het was veel te lang geleden. We kletsten eindeloos bij en snuffelden tussendoor in allerlei leuke winkeltjes. Het viel me wel op dat ze regelmatig mijn mening vroeg over iets en het vervolgens teruglegde. Toen bracht ze het gesprek op onze bruiloft. Of liever gezegd, op een eventuele wensenlijst. Ik vertelde haar dat we inderdaad een huwelijkslijst willen aanleggen voor vrienden en familie die liever iets anders geven dan geld. En toen viel het kwartje bij mij. Ik wees op een werkelijk vreselijk lelijke lamp. 'Die lamp bijvoorbeeld, enig! Die komt zeker op de lijst te staan!' En aan haar reactie merkte ik, dat ik het bij het juiste eind had: ze noteerde het in gedachten als mogelijk huwelijkscadeau. Ik schoot in de lach en biechtte op dat ik maar een grapje maakte. De lamp werd weer 'doorgestreept'. Maar ik heb mijn lesje geleerd: geen grapjes over mogelijke geschenken, want voor je het weet, staat het te 'pronken' tussen de cadeaus.
Slecht nieuws
De definitieve uitslag van onze zieke vriend is bekend: ongeneeslijk. En ondanks onze ergste vermoedens kwam het bericht aan als een mokerslag. Hij is pas 48 jaar oud! Niet eerlijk! Waarom hij? Dit mag niet waar zijn!! Er moet nog een andere mogelijkheid zijn!! Als de eerste schokgolf wat is weggeëbt, luister ik naar de toelichting. Als ze niets doen, is het over een paar maanden over en uit. Dus willen ze chemotherapie proberen. Als dat aanslaat, zou het hem een of twee jaar uitstel kunnen geven. Ik ben ineens 'blij' met maanden en jaren waar eerst sprake was van dagen of weken. Zijn vrouw zegt dapper: 'Mensen zijn flexibel. Je zoekt een nieuwe stevige plek waar de grond onder je voeten is weggeslagen. En van daaruit ga je het gevecht weer aan. Ook als het zinloos lijkt!' Nou, laten we ons dan maar voorbereiden op een behoorlijke kloppartij! Kom maar op!!
Ootjes
Het leek alsof Floppy iets verkeerds gegeten had. Hij keek heel zielig en moest een paar keer overgeven. Toen er echt niets meer in zijn maag zat (details opvraagbaar via email), ging hij aan de diarree. Bevestiging van mijn vermoedens. Ik hield in de gaten of hij voldoende dronk, dan zou het vanzelf wel goedkomen. Maar het kwam niet goed. De hele nacht stond hij telkens weer te piepen en moest hij eruit. Op een gegeven moment zag ik zelfs bloed in zijn ontlasting! Dus vanochtend maar naar de dierenarts. Hij constateerde gelukkig hetzelfde: Floppy werd met een prikje en een zuiveringstablet naar huis gestuurd. Thuis loste ik het tabletje op in zijn water. Volgens de dierenarts was het reuk- en smaakloos. Maar dan kent hij Floppy nog niet. Die trok letterlijk zijn neus op. Maar dan kent hij mij nog niet. Ik deed dus alsof ik er wat melk bij goot, dat vindt hij heerlijk. Toen ik het pak terugzette, zag ik 'm slobberen. Totdat ik wat beter keek. Hij slobberde bóven het water. En knipoogde naar me. Wie neemt nou wie in het ootje?!
Glashelder
Het kantoor waar ik werk heeft zowel werkplekken in open ruimtes als in kleine kamertjes met een glazen deur. Je kunt zelf kiezen waar je wilt zitten, afhankelijk van je werkzaamheden. De glazen deur heeft ook een symbolische functie: als de deur dicht is, betekent dit dat je niet gestoord wilt worden (behalve bij brand natuurlijk). Maar eigenlijk houdt niemand zich daaraan. Te pas en te onpas wordt de deur opengegooid. Soms om te informeren of je ook wat wilt drinken, soms om antwoord op een vraag te krijgen en soms om te vragen of ze even mogen storen. Vaak krijg je ook nog te horen "Oh sorry, was je deur dicht?" Maar wat me laatst overkwam, sloeg echt alles. Een collega opende de deur en vroeg belangstellend: "Joh, heb je het zo druk? Je deur is de hele ochtend al dicht!" Hoezo glashelder?
Parkeren
Het regende hard toen ik een vrij plekje zag om te parkeren. Ik reed zachtjes achteruit, totdat ik goed stond. Terwijl ik mijn spullen pakte, stond er ineens een auto naast me: mijn broer. Hij keek heel boos. Nu is dat een broer-zus-geintje van ons, dus ik zwaaide vrolijk terug. Hij gebaarde woest, dat ik op zijn plek stond. Ook dat is niets nieuws als je tevens buren bent, dus ik maakte een sliep-uit-gebaar, nog steeds lachend. Hij ontplofte bijna, dat zag ik door de beregende ruit. Een beetje overdreven eigenlijk. En toen zag ik ineens dat het mijn broer helemaal niet was! Deze automobilist had waarschijnlijk ook de vrije plek gezien, maar was een blokje omgereden om beter te kunnen insteken. In de tussentijd had ik mijn auto nietsvermoedend op die plaats geparkeerd. En juist op dat moment gaf hij gas, terwijl hij zijn middelvinger naar me opstak. Hij zal wel gedacht hebben: "Wat een malloot!" Maar eerlijk gezegd dacht ik hetzelfde.
Over en uit
In mijn werk heb ik regelmatig te maken met onderzoeken. Ik weet dus dat je aan lang niet alle onderzoeken ook echt iets hebt. Maar dit onderzoek komt heel geloofwaardig over. Maar liefst 135 personen zijn benaderd. En dan zo'n uitslag! Daar kan niets mis mee zijn, daar moet je gewoon iets mee doen. Vandaar dat ik het concluderende advies opvolg: ik stop ermee. Einde, finito, basta. Een gewaarschuwd mens telt voor twee. Ik wil een sociaal leven zonder hoofdpijn, slapeloosheid of maagklachten. Denk ik. Hoewel .... Misschien kan ik beter eerst het vervolgonderzoek afwachten. Het lijkt eigenlijk wel logisch om te weten of problemen hebben geleid tot een weblog, of dat een blogger in de problemen kwam en dit van zich afschreef. Ik zal er nog eens een nachtje over wakker liggen.
Labradoodledag
Het nestje, waaruit mijn moeder een nieuw hondje mocht kiezen, werd jammergenoeg dood geboren. En omdat we het soort hond toch een keer graag van dichtbij wilden bewonderen, werden we uitgenodigd voor de labradoodledag in Venlo. Er waren zo'n twintig honden, allemaal verwant aan elkaar. Groot, klein, bruin en wit door elkaar. Het zijn opgewekte en vriendelijke honden. Toen ik er eentje benaderde zoals ik het ooit op cursus heb geleerd, met gesloten vuist voor de neus, kreeg ik een vrolijke lik over mijn pols: "Doe niet zo gek, joh, ik doe echt niets, hoor!" Eentje zag eruit of de fohn 's ochtends was ontploft tijdens de voorbereiding: een grote pluizige vacht. We zijn er nog niet helemaal uit, maar het ziet er naar uit dat we in februari, bij een volgend nestje toch zullen zwichten.
Uitslag
Gisteren zou hij de uitslag van de onderzoeken krijgen. Ik ben donderdag nog bij hem op bezoek geweest. Hij voelde zich eigenlijk best goed. "Nou", zei ik, "wat doe je dan nog hier in het ziekenhuis? Ga lekker naar huis, dat is voor ons ook gemakkelijker!" We stonden met zevenen aan zijn bed. Er is weinig humor in deze periode, dus je bent blij met weinig. Toen ik 'm gedag zei, pakte hij mijn hand stevig tussen de zijne. "Beloofd!" Hij zou niet opgeven. Maar de telefoon blijft stil. En ik durf zelf nog niet te bellen. Het is net alsof je in het oog van de orkaan zit: na al het natuurgeweld is het eventjes rustig. Maar er komt hoe dan ook nog wat aan, al ken je de kracht en de impact nog niet. Soms is onzekerheid beter te verdragen dan de keiharde waarheid.
Zelfbeeld
Gisteren had ik overleg met een collega. Ik ken haar al bijna 13 jaar, heb altijd wel ergens in de buurt van haar gewerkt en mag haar graag. Ze heeft een voorbeeldfunctie voor mij: rustig, bedaard, vriendelijk en veel kennis van het vak Communicatie. Haar mening over iets is voor mij waardevol. Ik betrap me er zelfs af en toe op, dat ik mezelf bestraffend toespreek: "Reageer nou 'ns meer als zij!" En zij? Ze wuift dit standaard weg. Want het gekke is dus, dat zij precies hetzelfde over mij denkt. Ik ben voor haar een voorbeeld van daadkracht, ben kernachtig en resoluut, en zie altijd wel een mogelijke oplossing. En als ze dit met concrete voorbeelden onderstreept, ben ik degene die zegt: "doe niet zo raar!" Vreemd dat je eigen zelfbeeld vaak haaks staat op het beeld dat een ander van je heeft!
Waakhond
Onze Floppy heeft zich van een aandoenlijke pup ontwikkelt tot een heuse waakhond. Hij heeft zijn formaat niet echt mee, maar dat doet niets af aan het volume en het timbre van zijn blaf. Als iemand bij ons aanbelt, weten ze in elk geval of Floppy thuis is of niet. Dus toen mijn vriendin vanavond iets kwam ophalen en niets hoorde, vroeg ze of Floppy niet thuis was. 'Jawel hoor', zei ik: 'luister maar eens goed'. En ergens heel ver op de achtergrond hoorden we gedempt geblaf. 'O, zit hij opgesloten dan?'. 'Nee, hij heeft zojuist een restje nasi gehad. Met stukjes ham. Hij blaft met volle bek als het ware'. Floppy is namelijk ook een lekkerbek. En wat het zwaarste is, moet het zwaarste wegen!
Keuze
Naast ons gezamenlijke leven hebben mijn verloofde en ik ook onze eigen bezigheden. De mijne vinden veelal buitenshuis plaats, die van hem voornamelijk achter zijn computer. Het gebeurt dus zelden dat ik het huis voor mezelf heb. Maar vanavond is zo'n avond. Hij komt pas laat thuis en ik kan de tijd invullen naar eigen believen. Zal ik 'net als vroeger' bij vrienden gaan eten? Met dikke sokken en pyama aan op de bank film kijken? Heel vroeg naar bed en wat uren slaap inhalen? Zelf een paar uur achter de ADSL-pc? Mijn favoriete muziek op mijn favoriete volume draaien? Er samen met Floppy en Bertje een beestenboel van maken? Zoveel keuzes en zo weinig tijd. Want ik geloof dat ik hem zojuist thuis hoor komen.
Wakker
Gisteren heb ik werk mee naar huis genomen. Het lijkt al een paar dagen net alsof ik een metertje of wat achter mezelf aanloop, alsof ik voortdurend mezelf in moet halen om bij te blijven. En thuis werkt het soms prettiger dan op kantoor. Dus heb ik met mijn laptop een flinke klus opgepakt. Een prettig idee toen ik vanochtend weer op mijn werkplek kwam. Ik sloot de laptop aan op het netwerk en haalde het bewuste document op. Om in een keer hartstikke wakker te zijn. Het was het oude document! De wijzigingen waren niet opgeslagen!! Meer dan twee uur werk voor niets!!! Onder het voortdurend prevelen van schietgebedjes zette ik de pc uit en weer aan. Om tot mijn grote opluchting te merken dat er nog geen synchronisatie had plaatsgevonden. Dus een minuutje of wat later was alles in orde. Ik ga er maar vanuit dat mijn werkgever niet de ultieme methode heeft gevonden om de medewerkers heel wakker aan het werk te krijgen!
Boerderijhond
Mijn schoonmoeder werd 65 jaar en had voor haar drie zoons, aanhang, kleinkinderen en hond een huisje gehuurd. Een lang weekeinde lang genoten we van het weer, het spelen van spelletjes, het scoubidouen en elkaar. Ik zat er een beetje dubbel in door onze zeer zieke vriend, maar ik deed mijn best. Het huisje stond op het erf van een boerderij met koeien en paarden en weilanden en kruisspinnen en boerenkool. Heel wat dus voor een stadshond als Floppy. We zaten nog maar net aan een welkomsdrankje of de officiele boerderijhond kwam zich melden. Of Floppy mocht komen spelen? Floppy heeft het normaal niet zo op vreemde honden, maar ging toch mee. We kletsten met elkaar en het duurde dus even voor we merkten dat hij echt weg was. Na heel lang roepen kwamen ze allebei aanlopen, zonder haast. Onder de mest en het eendenkroos. Ik wil niet weten waar ze zijn geweest. Maar ik heb zelden zulke stralende hondenogen gezien!
Stuurlui
Na een slapeloze nacht bel ik hem. Hij is het nieuws nog volop aan het verwerken. Maar hij is zo moe. Zo moe. Ik probeer mijn tranen tegen te houden en hem op te monteren. Op te jutten bijna. 'Dit doe je me niet aan, hoor je me! Je zult me in mijn bruidsjurk zien.' Dit veroorzaakt een klein lachje. Het begin, hoe fragiel ook, is er. Ik beloof hem kaarsjes te branden. En contact te houden met hem en met zijn vrouw. Hij belooft te vechten. Maar ik hoor de onmacht in zijn stem. Ik waag nog een poging: 'Je bent nog niet dood. En je doet het niet alleen, wij zijn er voor je!' Waarom staan de beste stuurlui toch altijd aan de wal?
PS: we zijn komende weekeinde weg, dus geen nieuwe stukjes.
De dood
Vandaag is het 2 september. Vijftien jaar geleden overleed mijn vader, 50 jaar oud. De scherpe kantjes zijn eraf gesleten, maar op sommige speciale dagen sta je toch wat meer stil bij de dood. En juist vanmiddag kreeg ik een naar bericht. Een vriend van ons is ernstig ziek. Het ziet er heel erg slecht uit. En weer vraag ik het me af: waarom is het zo moeilijk om te accepteren dat het leven eindig is? Zodra je echt beseft dat je leeft, weet je dat ooit de dood erop volgt. Er zijn geen uitzonderingen. Alleen het moment is onzeker. Ik ben niet bang om dood te gaan. Maar ik ben bang om te verliezen. Om de pijn van het verdriet te voelen. Terwijl ik weet dat er geen uitweg is. Hoe ouder ik word, des te meer afscheid zal ik moeten nemen. Net zolang tot men afscheid van mij neemt. En terwijl ik een kaarsje opsteek om het goed te laten komen, hoop ik dat dat afscheid nog heel lang op zich zal laten wachten.
Boos
Thuis tref ik een zeer timide hondje aan. Ik ga op mijn hurken bij hem zitten en vraag wat er is. 'Oma is boos op mij', luidt het antwoord. Tja. Dat was mij eerlijk gezegd al bekend. Oma was even wat boodschappen doen met een vriendin. En Floppy is niet gewend om alleen te zijn. Soms een uurtje of zo, maar eigenlijk vindt hij het heel normaal om overal bij aanwezig te mogen zijn. We kunnen en willen niet altijd aan die wens tegemoet komen. Wij zijn mensen en hij is een hondje. Maar toen oma thuis kwam, lag er een heel nijdig plasje bij de tafel. 'Ik vond het helemaal niet leuk om alleen thuis te zijn!', voert hij ter verdediging aan. 'En toen kwam er ineens stoom uit mijn oren. En toen de damp was opgetrokken, had ik tegen de tafelpoot aangeplast! En nou is ze boos. Ze is nooit boos. Maar nu wel.' Verdrietig en een beetje beschaamd kijkt hij me aan. Hij belooft plechtig het nooit meer te doen. Echt waar. Samen gaan we een bosje bloemen kopen. En nog een keer 'sorry' zeggen. Dan komt het vast wel weer goed. Honden zijn echt soms net kinderen!
