Ardennen
De regelmatige lezers weten genoeg: we hebben een hectische tijd achter de rug. Leuke dingen, zoals De Jurk en minder leuke zaken als de ernstige ziekte van een vriend. We zijn er dus hard aan toe om er even helemaal tussenuit te gaan. Geen telefoon of internet (snik), maar warme sokken en veel buitenlucht. Geen wekker of afspraken, maar een open haard en een dvd-speler. Een stapel boeken. Chocomelk met slagroom. Herfstkleuren. Kortom: we zijn er even vantussen. Fijne week! We komen terug, maar nu even niet.
Stoofpeertjes
Ik ben stapelgek op stoofpeertjes. Zeker sinds ik een heerlijk recept met Amaretto heb ontdekt. Dus ik was heel blij met het kistje stoofpeertjes dat ik een paar weken geleden van mijn schoonouders kreeg. Ik heb wat afgeschild. En vervolgens uitgedeeld, want ik ben niet de enige die ze heerlijk vind. En toen waren ze op. Maar er waren nog wat peertjes over, dus als ik wilde ..... Ik wilde zeker wel. Dus sinds gisteren zit ik weer te schillen. Ik heb al een grote blaarpleister op mijn rechterwijsvinger. Als ik naar die volle pan kijk, dan krijg ik een blij gevoel. Ik moet alleen telkens aan die reclame van die garnalenpelster denken.
Gemakkelijk
Terwijl mijn verloofde de auto uitlaadt, loop ik door naar de keuken. Ik pak voorzichtig een van de antieke portglaasjes uit de kast. Ik heb er twee van mijn schoonouders gehad en ben er erg trots op. Ik vul het glaasje met port, lekker in deze tijd van het jaar. Dan open ik de koelkast en roep tegelijkertijd: "Wil je een bockbiertje of een gewoon?" Mijn verloofde vraagt hoeveel bockbiertjes er nog zijn. Ik kijk even en roep dan: "Geen". Hij antwoordt: "Doe dan maar een gewone!" Was het leven altijd maar zo gemakkelijk!
Toen
Het gaat naar omstandigheden goed met onze zieke vriend. Hij is kilo's afgevallen, krijgt bloed bij om zijn vermoeidheid de baas te kunnen en heeft zijn tweede chemotherapie achter de rug. Over een paar weken weten we of het aanslaat. Hij is realistisch, waardoor het niet moeilijk is hem te bellen of te bezoeken. En dat gebeurt dan ook veel en vaak door familie, vrienden en collega's. En wat zo grappig is: contacten van toen om hem heen worden ineens weer afgestoft en aangehaald. Er is een heel netwerk aangelegd, als vanzelf, waarin we elkaar op de hoogte houden van zijn wel en zijn wee. Waar we elkaar eerst wat afstandelijk groetten in de zakelijke wandelgangen, maken we nu een praatje. Vaak gaat het niet eens om hem! Merkwaardig toch, de impact van zo'n ziekte. Maar ook ontroerend en warm!
Suikertante
Mijn schoonzusje stond op het antwoordapparaat. Ze had soep gemaakt en of Floppy interesse had in het schenkeltje. Tja. Ik maak zelden soep. Ik houd er niet zo van. Terwijl de meeste supermarkten zeer handige soeppakketten hebben. Maar Floppy is stapelgek op die botjes met merg in het midden. Hij heeft er standaard drie in voorraad. Daar knaagt hij op, al is het laatste sliertje vlees allang weggegeten. 't Is goed voor zijn tanden. En als de baas gaat stofzuigen, is het het eerste dat in veiligheid wordt gebracht. Ik hoefde dus niet lang na te denken over het antwoord: 'ja, heel graag'. Floppy is het zelf gaan halen. Hij heeft geen suikertante, maar een schenkeltante!
Geheugen
Natuurlijk hoort een strandwandeling te worden afgesloten met iets lekkers, dus doken we een strandtentje in. Toen de serveerster vroeg wat we wilden drinken, gaven we onze bestelling op: twee cappuccino, een gewone koffie, een thee en een warme chocomelk. En daarnaast een waldkorn gezond, een tosti ham-kaas en voor mij een pannenkoek met appel en kaas. Terwijl ze wegliep, zeiden we tegen elkaar dat het toch een kunst op zich was, een bestelling voor vijf personen onthouden. Een paar minuten later keerde het meisje terug: "Sorry, hoor, maar willen jullie de drankjes nog een keer herhalen?" We lachten en herhaalden onze wensen. De drankjes werden gebracht, en even later de tosti en het broodje. En toen niks. En dat bleef niks. Uiteindelijk hebben we het nagevraagd. Wat bleek, ze was de hele pannenkoek vergeten! Inderdaad een hele kunst, zo'n bestelling onthouden!
Texel
Vandaag even heen en weer geweest naar Texel. Mijn moeder wilde graag twee schapenvachten voor op de bank en die had ze met haar verjaardag toegezegd gekregen. In februari dus! Het was er gewoon nog niet van gekomen. We hadden geen files en de boot voer in verband met de herfstvakantie tweemaal per uur in plaats van een keer. Eerst een lange strandwandeling met een flinke wind. Heerlijk. Alle spanningen van de laatste weken vlogen tussen mijn oren uit. Toen naar de zeehonden van Ecomare. De door ons geadopteerde zeehond was er nog steeds, hij wordt niet meer uitgezet omdat hij toch telkens terugkomt. Wat wil je met zulke adoptieouders! En als laatste dus de schapenvachten. Met een lekkerbekje achter de kiezen togen we weer terug naar huis. Het mooie kapsel van gisteren is verleden tijd, maar we hebben een heerlijke dag gehad.
Open Dag
Mijn kapster is zelfstandig ondernemer geworden. Een paar dagen geleden is haar zaak officieel geopend. Trots liet ze me het pand zien. Ik vroeg haar wanneer de Open Dag gepland was. 'Komt er niet', zei ze meteen. Verbaasd vroeg ik haar naar de reden. 'Dat is heel eenvoudig. Als ik een Open Dag geeft, komt daar uiteraard veel volk op af. Gezellig met een hapje en een drankje. Terwijl een deel daarvan niet terugkomt als klant. Daarom geef ik mijn klanten liever iets extra's!' En zo kwam het dat ik met een keurig gekapt hoofd en een grote bos bloemen even later weer buiten stond. Leuk!
Parkeertalent
Het is niet eens een groot geheim: ik kan echt heel goed achteruit parkeren. Zelfs in een mij onbekende auto heb ik een nagenoeg feilloos gevoel voor afmetingen. Aan beide kanten 10 cm parkeerruimte is voor mij genoeg. Dus toen ik dit spel vond, leek het mij een peuleschil. Gewoon doen alsof je in de bewuste auto zit en parkeren. Ik keek zelfs al in het bijbehorende prijzenoverzicht naar de bovenste regionen. Blijkbaar ontbrak het mij aan nederigheid.
Sporten
In de sportschool zit naast me een duidelijk verveeld meisje op de fiets. Haar tempo is laag en valt soms zelfs even stil. Als ik wat beter kijk, zie ik dat er op het bedieningspaneel voor haar een kruiswoordpuzzel ligt. Ze vult het tijdens het sporten in! Op zich niet eens zo'n slecht idee; ik verveel me af en toe ook als ik 20 minuten 'stil' moet zitten. We peddelen een tijdje gezamenlijk op. Dan stap ik over naar de steps en zij loopt naar de loopband. Het boekje gooit ze op een tafeltje. Als mijn oog erop valt, moet ik toch wel even lachen. Het kruiswoordboekje heet namelijk 'topsport'.
Kennismaking
We stonden wat met elkaar te kletsen in afwachting van de personeelsbijeenkomst, toen een nieuwe collega aansloot. En hoewel een aantal van ons haar niet kende, zei ze niets. Ik kan er niets aan doen, ik mag haar gewoon niet zo. De eerste indruk was niet prettig en de aansluitende contacten niet veel beter. Een van mijn collega's stak zijn hand naar haar uit. 'Ik geloof niet dat wij elkaar al kennen'. Ze pakte zijn hand en stelde zich vervolgens ook aan de rest voor. De laatste drukte haar hand even, maar zei: "Wij kennen elkaar al, we zaten vanochtend in hetzelfde overleg". De voorlaatste collega viel hem bij: "Je hebt je begin vorige week ook al aan mij voorgesteld, maar het zal best lastig zijn, al die nieuwe gezichten!" Ze keek hem indringend aan en toen klaarde haar gezicht ineens op. "Nu weet ik het weer! Maar geen wonder dat ik je niet herkende, je had toen heel andere kleren aan!!!" Ze meende het nog serieus ook en was zwaar gepikeerd dat wij in lachen uitbarstten!
Tennisbal
Ze zijn weer thuis, mijn broer en zijn vriendin, na ruim drie weken aan de westkust van de USA te hebben doorgebracht. Regelmatig kwam er via internet of het mobieltje een teken van hun heerlijke leven. Ik zorgde intussen voor het huis en de planten. Soms ging Floppy even met me mee, voor de gezelligheid. Maar een keer, toen ik de post aan het uitsplitsen was, stond hij ineens verdacht snel bij de voordeur. "Kombop, wu guan nuar hoos", sprak hij met volle bek. Hij had een tennisbal gevonden en probeerde zich nu met de bal in zijn bek zo snel mogelijk uit de pootjes te maken. Ik moest lachen en liet hem de bal houden. Vandaag heb ik het verteld. Het was niet erg. En zijn nog heel veel tennisballen. Er is maar een gestoorde hond.
Borstkanker
Life & Cooking had vandaag een item over borstkanker. Een op de negen vrouwen in Nederland krijgt borstkanker. Als je bijvoorbeeld het aantal vriendinnen en vrouwelijke kennissen bij elkaar optelt, dan wordt het ineens erg concreet. Mijn oma heeft op jonge leeftijd borstkanker gehad. Gelukkig is het tot nu toe in mijn omgeving daarbij gebleven. Want het is niet niks, een borst moeten missen. Er was een kledingontwerpster die speciale accenten en accessoires op kleding aanbracht, zodat de vrouw in kwestie geen prothese hoefde te dragen. Vrouwen die een borst misten, toonden het resultaat. Maar de accenten waren zo opvallend onopvallend dat je aandacht erdoor getrokken werd. En als je dan verder keek, vond je iets of liever gezegd niets. Was dat nou de bedoeling? Ik kan me voorstellen dat je dit juist niet wilt. Maar hoe dan ook, een ding was overduidelijk: die vrouwen dwongen respect af!
Kwetsbaar
In gedachten zie ik ze fietsen, met drieen naast elkaar. Jonge meiden, die denken dat ze de hele wereld in hun hand hebben. Niet beseffend hoe kwetsbaar ze zijn. Als je toetert en hen op het gevaar wijst, krijg je drie keurig gelakte middelste vingers naar je hoofd. 'Ouwe sok!' En vergeten het meteen weer. Ik was ook zo, daar niet van. Maar sinds ik zelf autorijd, weet ik hoe onvoorspelbaar fietsers kunnen reageren. Je kunt er als automobilist echt niet altijd op anticiperen. En nu is er dus een meisje doodgereden in Bergen op Zoom. Ze reed naast haar twee vriendinnen en had geen schijn van kans. Zij weet het niet meer. Maar haar vriendinnen, familie en die automobilist zullen het nooit meer vergeten.
Kijkersfile
Net na Gorinchem stond ik plotseling in een file. Nu is dat op de Nederlandse wegen op zich niet vreemd, maar toch was er juist aan die plek eigenlijk geen logica te ontdekken. Ik sukkelde wat kilometers verder, toen ik in de verte ineens vogels zag in de ochtendschemering. Het was nog te donker om ze te herkennen, maar het waren wel grote vogels. Dichterbij gekomen zag ik tot mijn verrassing dat het ooievaars waren! Ze probeerden hun poten te warmen aan de lantaarnpalen in de middenberm. Wel een stuk of twintig!! Met verbazing en bewondering zat ik te kijken. Vlak daarna was de file ineens opgelost. Een echte kijkersfile dus!
Complimentjes
We zijn zeven maanden bezig geweest met het organiseren van dit seminar. Onze projectgroep, bestaande uit zes personen, heeft er heel wat uurtjes ingestoken. Je verwacht natuurlijk een goed resultaat, maar houdt als nuchtere Nederlander vooral rekening met tegenvallers. En juist dat laatste viel dus tegen! Een van mijn taken was het in ontvangst nemen van de evaluatieformulieren. De gasten gaven ons een enkel zesje, maar verder vooral achten en negens! Ook de eigen collega's waren vol lof over geheel. Wijzelf zagen uiteraard wel een aantal minpuntjes. Maar goed, je kunt ook te kritisch zijn. We hebben ze dus afgedaan als leermomenten voor de volgende keer. Het waren twee slopende, maar ook erg prettige dagen om op terug te kijken vanaf de bank met de voeten omhoog!
Respect
Onze gasten hadden zich vooraf ingeschreven voor een aantal sessies naar keuze. Maar natuurlijk gaat het wel eens mis. Een van de gasten was erg stellig: hij ging, of er nu ruimte voor hem was of niet. Dan zorgde hij gewoon dat hij er als eerste was en moest de laatste als bij een stoelendans zelf maar voor een oplossing zorgen. Beleefd en correct wees ik hem op het feit, dat dit niet de manier was. Hij werd meteen onaardig naar mij toe, dus het kostte me moeite om netjes te blijven. Maar elk probleem kent een oplossing, dus die heb ik voor hem gezocht. Bij het afscheid kreeg ik toevallig zijn evaluatieformulier onder ogen. Hij was heel erg tevreden over het evenement. Jammer dat hij vond dat het op op deze wijze moest gebeuren.
Klacht
Morgen en woensdag vindt er een groot congres plaats dat ik mede heb georganiseerd. We zijn zes maanden met de voorbereiding bezig geweest. Alles is tot in de puntjes geregeld. En toch merk je op zo'n laatste dag vantevoren dat er nog vanalles mis gaat. Waar mensen werken, worden fouten gemaakt. Meestal op een moment dat het niet uitkomt. Vandaag was er ook zo'n incident. Toen ik het vanavond tegen onze vriend vertelde, zei hij dat ik er een 'klacht' van moest maken. Niet omdat ik boos was (geweest), maar zodat ervan geleerd kon worden. Maar ja. Ik maak ook fouten. Ik zou het ook niet prettig vinden, als deze allemaal als leermomenten besproken zouden worden. Soms moet je er gewoon zand overheen gooien en niet meer opgraven. Maar goed, eerst de komende twee dagen maar eens zien door te komen. Dan zien we daarna wel of er nog voldoende zand is over is.
Teller
Twintig stappen van de keuken tot de woonkamer. Honderdvijftig van de voordeur tot de auto. Zeshonderd tijdens het uitlaten van Floppy, in een langzamer tempo. Achtenzestig van de wasmachine bij mijn broer/buurman die op vakantie is en waar we tijdelijk mogen wassen tot aan de handdoekenkast in de slaapkamer. Honderdachttien om even wat spulletjes in de berging te leggen. Twaalf van de stoel naar de pc. Waar dit over gaat? We hebben geluncht bij McDonalds en daar kreeg je een stappenteller bij een salade en een flesje water. En hij doet het!
Kwijt
Mijn moeder was haar bril kwijt. Gisteren had ze 'm nog en vandaag was hij spoorloos. Ze heeft alles afgezocht, voordat ze mij belde of ik 'm soms had gevonden. En ik stelde uiteraard de vraag waar ze 'm het laatst had gehad. Alsof ze dat nog wist!!! Ze had gelijk natuurlijk. Ik gruwel zelf ook altijd van dat soort vragen. 'Had je 'm toen nog?' of 'Denk eens goed na' krijgen mij in no-time zwaar geirriteerd. Ik ben wat kwijt, dat komt niet uit, en dat moet NU opgelost worden. Over, klaar, punt, uit. Geduld is een schone zaak, maar in dat soort situaties hoogst zeldzaam in onze familie. Maar goed, de bril dus. Hij is inmiddels terecht. Lag nog bij het bruidsmodehuis. Dus dat probleem is opgelost. Nu het rustig en beheerst optreden in penibele situaties nog.
DE jurk
Vandaag was DE dag. Samen met mijn moeder en mijn twee beste vriendinnen toog ik naar het eerste van de twee uitverkoren bruidshuizen. Ik had een VIP-arrangement geboekt, dus er stond een volle gedekte tafel voor ons klaar. En de consulente die jarenlang bruiden had geadviseerd voor Love Letters met haar assistente. Met een glas champagne in de hand vertelde ik in welke richting ik dacht. Ze keek bedenkelijk; dat was niet hoe zij mij zag. Maar met de belofte dat ik alles zou proberen werden zes jurken gehaald. De eerste de beste was dus net niet wat ik bedoelde. Ik verdacht haar er zelfs even van dat ze deze bewust als eerste gaf, puur om te testen. Maar toen ik de jurk aanhad, keek ik naar vijf van pure bewondering openstaande monden! En ik deed hetzelfde toen ik mezelf in de spiegel zag! Wow!! De andere jurken heb ik voor de vorm ook aangedaan en eentje was zelfs een goede tweede. Maar het werd dus de allereerste bruidsjurk die ik ooit had aangedaan. We hebben het tweede bruidshuis maar afgebeld: dit is mijn jurk! Het wordt heel moeilijk om nu acht maanden lang mijn mond dicht te houden!
Rampspoed
En nog steeds houdt het maar niet op. Nog een collega, waarvan de vrouw is opgegeven na een slopende ziekte. Mijn tante, die de mededeling heeft gekregen een tijdbom in zich te dragen. Ze kan er nog jaren mee vooruit, of het is morgen afgelopen. Vreselijk! Maar wat me bij al die narigheid toch ook opvalt, is de warmte die ineens ontstaat. Alle reserves vallen weg. Je kunt grapjes maken die je voorheen niet gepast vond. Of gewoon laten weten hoe dierbaar iemand je is. Beleefdheden zijn onlogisch, je zegt gewoon wat je denkt en voelt. Het is goed. Eigenlijk zouden we dat veel vaker moeten doen, zonder trieste oorzaak.
Taalkennis
Terwijl ik een muntje voor een winkelwagentje pak, zie ik de vlag die langs de gevel van Albert Heijn hangt. Ik kan de tekst niet lezen, want de vlag is andersom opgehangen, met de tekst naar de muur. Ik probeer even in spiegelbeeld te lezen, maar dat gaat me niet snel genoeg. Bij de informatiedesk maak ik melding van het feit, nieuwsgierig als ik ben naar de boodschap. De kassajuffrouw schiet in de lach en roept een naam om. Een Aziatische jongen verschijnt. De kassajuffrouw legt uit dat de vlag verkeerd hangt. 'O, neem me niet kwalijk', zegt hij in gebrekkig Nederlands en glimlacht. 'Ik ben nog zo gewend om van rechts naar links te lezen dat het me niet was opgevallen!'
Niesen
Het is de tijd van het jaar: er wordt wat afgeniest, meestal gevolgd door 'gezondheid', 'proost' of woorden van die strekking. Laatst hoorde ik toevallig dat omstanders daarbij niet reageren op het volume. Ik dacht altijd dat hoe harder je nieste, hoe meer mensen zich geroepen voelden je 'gezondheid' toe te wensen. Niets is echter minder waar. Alleen personen die je een warm hart toedragen, zullen reageren op jouw niesbui. Sinds dat moment wordt er bij ons op de afdeling druk geniest en geteld. Het is een sport geworden om heel zachtjes te niesen en toch reacties te krijgen. Alleen wil het bij die ene collega maar niet lukken. Het blijft muisstil als hij niest. Misschien ligt het wel aan het feit, dat 'opzet' er zo dik bovenop ligt!
Zo'n dag
Soms wou ik dat ik weer heel klein was en na een nachtmerrie in de armen van mijn moeder kon wegkruipen. Ze aaide dan over mijn hoofd en zei dat alles goed zou komen. Vandaag was zo'n dag. Een van gezicht bekende collega viel neer en stierf ter plekke. Het dochtertje van een andere collega ligt heel erg ziek in het ziekenhuis. De moeder van weer een andere collega werd vandaag begraven. Onze zieke vriend blijft vechten, maar wordt steeds zwakker. Het lijkt wel alsof we de laatste weken middenin rampspoed en ellende zitten. Het houdt maar niet op. Mijn moeder heeft me bij thuiskomst over mijn hoofd geaaid. En ik weet inmiddels heus wel dat niet alles goed kan komen in het leven. Maar soms zou het zo fijn zijn om weer heel eventjes klein te zijn.
Alarm
Mijn schoonvader had een nieuwe braadplaat gekocht. Trots werd deze gedemonstreerd tijdens het etentje bij hen thuis. Het was gezellig, we kletsten weer eens uitgebreid bij met z'n vieren en intussen werden allerlei lekkere hapjes gebakken op de plaat. We hadden geen erg in de rook die van al dat bakken naar het plafond opsteeg. Ineens ging een rookmelder af, meteen gevolgd door het brandalarm. Snel optreden maakte een eind aan het lawaai. Maar we zaten nog niet, of de telefoon ging. De alarmcentrale: of alles in orde was. Na een toelichting en het vermelden van de code werd de verbinding weer verbroken. Toch best geruststellend, zo'n vals alarm.
Schoon toilet
Weet je hoe je een toilet goed en grondig schoonmaakt? Zet het deksel en de bril omhoog en doe een half kopje huisdiershampoo in de pot. Pak je kat op en aai haar terwijl je naar het toilet loopt. Zet de kat in een vloeiende beweging in het toilet en sluit het deksel. Ga er indien nodig op staan. De kat zal zich opwinden en wilde, soppende bewegingen maken. Negeer de geluiden uit het toilet, de kat vermaakt zich echt kostelijk. Spoel het toilet drie tot viermaal door voor de optimale reiniging. Laat vervolgens iemand de voordeur open zetten. Wees ervan overtuigd dat niemand zich bevindt tussen de voordeur en het toilet. Ga zover mogelijk van het toilet staan en til het deksel op. De kat scheurt naar buiten waar ze vanzelf zal drogen. Resultaat: zowel de kat als het toilet zijn glanzend schoon. Hartelijke groeten van Floppy.
Haar
Floppy mocht met oma mee naar haar zus. En niet zomaar een zus. Eentje met een dijkhuisje en een hele grote boomgaard. Met allerlei verborgen paadjes en bosjes. Oma en haar zus wandelen op het gemakje een rondje en kletsen bij, terwijl Floppy op survival gaat. Alleen als het heel dringend is, dan wil hij tussendoor wel even komen kijken hoe het met hen is. Hij geniet. Er ligt ook allerlei zalige viezigheid tussen de bomen. Rottend fruit en hout, pissebedden en hopen bladeren. Heerlijk om in rond te rollen. Minder heerlijk is de geur die hij vervolgens verspreidt onderweg naar huis. Dus eenmaal thuiskomen wordt hij heel voorzichtig met vier vingers opgepakt en onder de douche gezet. Nu ligt hij onder het bed. Boos. Niet om de wasbeurt, want daar is hij wel aan gewend. Maar aan de 'leuke opmerkingen', zoals 'gossie, je kunt wel zien dat je haar met volumeshampoo is gewassen, zeg!' en 'Floppy, je haar danst!', daar raak je nooit aan gewend!
