Kaarsen
Ik weet niet precies waar het aan ligt, maar volgens mij is het erg hip om creatief te zijn. Onze leidinggevende had vorige week een verrassingsuitje georganiseerd, omdat we ons staande hebben weten te houden in een behoorlijk hectisch jaar. Eerst werden we mee uit eten genomen in een gezellig restaurantje. Daarna trokken we diep de binnenlanden in. Het was donker, mistig en koud en het bleef maar linksom, rechtsom gaan. Uiteindelijk hielden we stil bij een woonhuis met een verlichte serre. Binnen hing een aparte geur: was. Schrik niet, we werden niet aan de kookwas gezet, maar aan het kaarsen maken!! Het zag er behoorlijk gecompliceerd uit en we hadden er een hard hoofd in dat we in ruim twee uur iets fatsoenlijks konden maken. Maar het lukte! We hebben enorm gelachen, verschrikkelijk gekliederd en het eindresultaat was in een woord geweldig: zachte handen van het kaarsvet en drie schitterende exemplaren voor de kerst! Ben benieuwd welke creativiteit me volgende keer te wachten staat.
Smurfen
Ik haat watten in mijn hoofd. Ik haat een loopneus. Ik haat dat grieperige gevoel. Ik haat kwakkelen zonder echte koorts. Ik haat heet water met citroensap zonder suiker. Ik haat keeltabletten. Ik haat Vicks Ademvrij. Ik haat spierpijn in spieren waarvan ik niet eens wist dat ik ze had. Ik haat drie truien over elkaar heen aan hebben en nog de rillingen op mijn rug voelen lopen. Ik haat verstoring van mijn werkplanning. Maar ik hou van mijn lekkere, warme bed!
Sinterklaas
Vandaag stond het rijmen maken op de agenda. Notitieblok en pennen liggen klaar, het feest kan beginnen. Hm. Geen inspiratie. Ik gooi wat strooigoed in een schaaltje en met wat pepernoten en een schuimpje waag ik een nieuwe poging. Wederom tevergeefs. Het slaat helemaal nergens op. Ik besluit de cd van Henk Temming op te zetten en neurie de liedjes mee, de boze blikken van mijn aanstaande en Floppy negerend. "Sinterklaas, wie kent hem niet? Sinterklaas, Sinterklaas en natuurlijk Zwarte Piet." Helaas levert dit niet het gewenste resultaat op. Ik pak nog een handjevol pepernoten en verman mezelf. Vooruit, geen excuses, nog een keer proberen. Anders zit ik straks echt met gebakken peren! Ik voel de moed langzaam in mijn schoenen zakken. Kan ik beter de koffers voor Spanje gaan pakken? Maar ineens, een laatste poging en ziedaar: resultaat! Zie je wel dat het met pepernoten veel beter gaat!
Euromast
Het evenement dat we in oktober hebben georganiseerd voor een kleine 800 personen had veel lof gekregen. Daarom mochten we de evaluatiesessie 'op grote hoogte' houden: in het nieuwe restaurant van de Euromast. Ik ben er geweest toen ik een jaar of acht was en wist nog dat het hele kleine ronde liftje tot de top ging. Ik bleek niet de enige; ook de rest van het organiserend comite was rond die leeftijd voor het laatst op de Euromast geweest. We keken onze ogen uit, met de neuzen tegen het glas gedrukt. We waanden ons letterlijk en figuurlijk in de wolken! Toen we alle herkenningspunten van Rotterdam en omstreken in kaart hadden gebracht, hebben we voorzien van capuccinno en een heerlijke punt taart de verbeterpunten van het evenement genoteerd en afspraken gemaakt voor 2005. Want beide gebeurtenissen zijn voor herhaling vatbaar!
Cadeautjes
Elke ochtend als ik Floppy uitlaat, komen we langs een speelgoedwinkel. Floppy snuffelt dan wat rondom de dichtstbijzijnde boom en ik vergaap me aan het nieuwste van het nieuwste. Electrische parkeergarages, ronde puzzels, poppen die echt alles kunnen. Je kunt het zo gek niet bedenken of iemand was je voor. Maar afgelopen week spande de kroon. Op een hele grote opvallende doos stond het schip van Peter Pan in de etalage uitgestald. Met een echte Peter en een echte Kapitein Haak. Wendy stond met Michael en John vastgebonden aan de mast. De zeilen waren van echt plastic, oke, maar het zag er zeer aantrekkelijk uit allemaal. Met enige moeite ben ik doorgelopen, het voor het eerst een beetje betreurend dat we geen kinderen hebben. Hoewel, ik vraag me af of zij het zouden waarderen als moeder met hun speelgoed speelde!
Zonnestraaltje
Toen we vertrokken bij de Lion King, stonden we vrijwel meteen vast in een file. Ruim een uur later stonden we een meter of tien verder. Een ongeluk. Ik was dus erg laat thuis. En moest de volgende dag erg vroeg op! Toen ik dus bij mijn vriendin voor de deur stond om even iets op te halen, had ik het gevoel alsof ik er niet uit zag met die dikke ogen van de slaap. Ik had een feestelijke strik in mijn haar gedaan om het een beetje te verbloemen. Immers, de prins zou me zien! Toen ik in de auto zat, ging de telefoon. Mijn vriendin. Het was daarnet allemaal zo snel gegaan, maar ze wilde nog even zeggen dat ik er zo leuk uitzag! Verbaasd vertelde ik over de korte nachtrust. "Niks van te zien", zei ze beslist. Soms lijkt het alsof zomaar ineens de zon op een onverwacht moment begint te schijnen. Ik ben luidkeels met Lion King (de echte!) meezingend doorgereden.
Porcelein
Degene die de reunie van afgelopen weekeinde organiseerde, had een verrassing voor ons in petto: we zouden de zaterdagmiddag doorbrengen met porcelein schilderen. Toen ik het hoorde, keek ik wel even bedenkelijk. Het klonk als een vrij hoog geitenwollensokgehaltebevattende activiteit. Maar goed, het was weer eens iets anders. We werden ontvangen door een aardige vrouw, die een goed gevulde theetafel voor ons klaar had staan. De workshop zou drie uur duren, vandaar dat we besloten om eerst een start te maken en daarna te pauzeren. Ze legde de bedoeling uit en we gingen aan de slag. Het was heerlijk ontspannend en veel leuker dan ik had gedacht. Ik was druk bezig met het aanbrengen van een mozaiekachtig effect in een grote schaal. Toen iemand constateerde dat ze dorst had, bleken we al twee uur verder te zijn! Ik kan het dus iedereen aanraden als onthaastingsactiviteit. Alle spanning glijdt van je af en het eindresultaat was echt verbluffend! Dan maar geitenwollensokken!
Lion King
Mijn moeder wilde 'zo verschrikkelijk graag' naar Lion King, maar ik had mijn twijfels. Ik vind de tekenfilm briljant, zowel het verhaal als de emoties als de muziek. Ik zat niet echt te wachten op Nederlandse teksten. Maar goed, alleen naar een musical is ook niks, dus we tracteerden elkaar op een kaartje. Afgelopen donderdag zaten we in het Circustheater (saillant detail: een paar rijen voor ons zat Sandra met haar man, maar dat las ik pas later op haar log). De voorstelling was zeer kunstig gemaakt. Sommige decors en decortrucks waren verbazingwekkend goed gedaan. Maar het blijft een poppentheater. Met Nederlands zingende poppen. Gewoon niet vergelijkbaar met Aida, the Phantom of Elisabeth. Niettemin: als je van musicals houdt, dan moet je dit eigenlijk ook gezien hebben. Voor het totaalplaatje.
Toetje
De reunie was in hetzelfde hotel als waar mijn aanstaande en ik dit jaar Koninginnedag hadden gevierd. Ik herkende de ober, een vlotte knul met een goed gevoel voor humor. Toen hij vroeg of we al eerder in Delden waren geweest, vertelde ik hem dat dit inderdaad voor mij gold, maar dat ik toen nog niet wist dat ik volgend jaar zou gaan trouwen! Hij antwoordde adrem dat hij nog wel een zaaltje over had op 10 juni. En iedereen kon blijven slapen! Toen hij de soep kwam brengen, zei ik hem dat ik oversloeg. Ik ben niet zo van soep, een paar gebonden varianten uitgezonderd. Verbaasd keek hij me aan. Wat of hij dan met die soep moest doen? 'Ruilen met iemand die geen toetje hoeft. Ik ben gek op toetjes!" Hij lachte en beloofde een extra groot toetje. Toen het zover was, kregen de anderen hun toetje eerst. Maar toen de deur openging voor mijn dessert, bleek er een groot formaat sterretjesstaaf op te staan en bestond het niet uit een, maar uit drie dubbele bolletjes ijs! Tegen de andere gasten zei hij: "Ze gaat trouwen. Ik hoop de bruiloft op deze manier in de wacht te slepen voor het hotel!" Met een vette knipoog naar mij. Ik heb stralend genoten van een heerlijk nagerecht.
Hoogheid
En daar sta je dan. Drie meiden in t-shirt met huiskleuren en een opvallende tekst. En daar zit hij, weliswaar achter glas maar toch op een paar meter afstand. Hij oogt heel gewoon en negeert de fotografen die om hem heen sfeerfoto's maken. Als de rust wat is weergekeerd, haal ik diep adem. We mogen giveaways aan de gasten uitreiken en hij is een gast. Ik vraag voor alle zekerheid aan de beveiliging of het mag. Geen probleem, als hij zelf ook maar een item kreeg. En dus stond ik even later oog in oog met Willem-Alexander. Ik maak een leuke opmerking die me te binnen schiet, en hij lacht en antwoordt met een kwinkslag. Even later sta ik weer bij mijn collega's, toch een beetje bibberend. Zijne koninklijke hoogheid heeft gesproken. Tegen mij! Het maakt veel van alle tegenslag in de aanloop naar dit evenement goed.
Murphy
Vrijdag hebben we een belangrijk evenement. En alles wat er maar fout kan gaan, heeft de revue inmiddels gepasseerd. Eerst was het voor ons juist een uitdaging om er toch een succes van te maken. Maar dat gevoel is voorbij. Berusting is ervoor in de plaats gekomen. Ik zal allang blij zijn als het bij de huidige tegenvallers blijft. Een drukker vergat een opdracht, zodat we nu met giveaways zonder logo zitten. De andere drukker heeft de verkeerde kleurcombinatie gebruikt, zodat de giveaways die we wel hebben een andere kleur dan onze huisstijl vertonen. Uitnodigingen die zoek zijn geraakt of helemaal niet zijn verzonden. Bedrijfskleding waarmee je nog niet in donker Afrika gezien wilt worden. Slechts een klein lichtpuntje is overeind gebleven. We krijgen de kans om Willem-Alexander in het echt en van dichtbij te zien. Toch leuk. Maar je zult zien, komt hij wegens griep niet opdagen!
Moraal
We hadden een akkefietje over werk- en privetijd. In de auto sprak ik er verontwaardigd over tegen mijn carpooler. "Aha", zei hij, "de discussie van de golfballetjes versus de kiezels. Voor jou is werktijd een kiezel en voor de ander is het een golfballetje." Ik snapte er niets van en vroeg hem het me uit te leggen. "Neem eens een glazen pot vol met golfballetjes in gedachten. De glazen pot is jouw leven en de golfballetjes stellen de echt belangrijke zaken voor. Zou daar nog iets bij kunnen?" "Natuurlijk niet, vol is vol", luidde mijn antwoord. "Mis, er kunnen altijd nog wat kiezels bij! Kiezels zijn je bezittingen." "Maar dan is hij toch vol", wilde ik mijn gelijk halen. "Weer mis, denk maar eens aan zand! Zand zijn de dagelijkse bezigheden." Enigszins verbrouwereerd gaf ik toe. "Denk je dat het dan echt een afgerond geheel is?" "Ja!", was mijn volmondige antwoord. "Nee", kaatste hij terug. "Bier!" "Bier? Waar staat bier dan voor?" "Och, er is altijd ruimte voor een biertje!
Fotosessie
Het grote personeelsblad was ook ter ore gekomen dat ik volgend jaar ga trouwen. Ze willen hieraan graag aandacht besteden in het kerstnummer: terugblik van de medewerkers op 2004. Natuurlijk vond ik dat goed: nog meer aandacht! Er hoorde wel een officiële foto bij en vandaag kwam de fotograaf. Maar waar ik dacht even op een leuk plekje te gaan staan voor een leuk kiekje, had ik het mis. Hij heeft buiten op straat in de wijk vier rolletjes volgeschoten, tot groot vermaak van voorbijgangers. Kin iets omhoog, rug recht, arm iets naar achteren, niet te hartelijk lachen, etc. Ach, ik had het best koud naderhand, maar het was een mooie oefening voor de reportage straks! Kin iets omhoog, rug recht, arm iets naar achteren en proberen niet al te hartelijk te lachen!
Indruk
Mijn schoonzusje was wel uitgenodigd om aanwezig te zijn bij het uitkiezen van de bruidsjurk, maar op het bewuste moment op vakantie. Omdat de jurk zo mooi was, spraken we in overleg met het bruidsmodehuis af dat ik 'm even voor haar alleen zou showen zodra ze weer thuis was. Dus togen we gisterenochtend op weg. Ze had al een foto gezien en de verhalen gehoord. Maar toen ik uit het pashokje tevoorschijn kwam, viel haar mond open. En niet alleen die van haar! Er waren vijf bruiden met hun gasten aanwezig en allemaal draaiden ze hun hoofd om. Wow, da's mooi!! En verder ..... zeg ik uiteraard niets. Nog zes maanden, drie weken en vijf dagen wachten!
Vroeger
We gingen samen op bezoek bij onze zieke vriend. Het was bijna net als vroeger, toen ik net bij het bedrijf kwam werken en zij zich zo'n beetje over mij ontfermden. Zo'n bloedjonge meid, net van school. Zij kenden inmiddels het klappen van de arbeidszweep. En we schelen negen jaar, net niet te veel en net niet te weinig. Toen we zaten te praten, zag ik ons ineens ook echt zitten. Wijzer, grijzer, maar met dezelfde humor en hetzelfde saamhorigheidsgevoel. Elkaar begrijpen zonder al teveel woorden. Collega's die net dat beetje meer voor elkaar betekenden. Het was gezellig, het was warm en het deed me erg goed. Ik hoop dat we met z'n drieen nog heel veel jaren samen zullen doorbrengen. maar als het niet zo mag zijn, dan koester ik de herinnering aan vandaag.
Trend
Er is een nieuwe trend. Volgens mij weet nog niemand het, maar het viel me vanmiddag ineens op toen ik het radiojournaal hoorde. Als je er echt bij wilt horen, maar dan ook echt Echt zeg maar, dan zaai je twijfel over je dood. Wel, niet, wel, niet, wel. Het maakt het meeste indruk als je dit kunt laten verkondigen door een mediamens, die het vervolgens dan laat ontkennen door, ik zeg maar iets, de RVD. En daarna verschijnt uiteraard dan toch weer op het journaal een rouwbericht. Theo van Gogh, Arafat en vandaag dus Prins Bernard gingen je voor. Het levert je een heleboel aandacht op en het mooiste is: je hoeft niet echt dood te gaan om succes te scoren. Ja, uiteindelijk gaan we allemaal dood, maar niet op het Moment Supreme. Succes! O ja, wist je al dat Sinterklaas dood is! Echt waar!!
Twee jaar
Vandaag is het precies twee jaar geleden dat ik mijn eerste stukje op D's Days schreef. Nog een beetje aftastend en afwachtend. Komen er lezers? Schrijf ik leuk genoeg om terug te komen? En wat schrijft die ander eigenlijk? Dan eens dit uitproberend, dan eens dat testend. Sommige stukjes vond ik zelf eigenlijk niet bijzonder, maar leverden veel reacties en discussie op. Zoals hoe jij je toiletpapier opfrommelt of opvouwt voor gebruik. Andere stukjes vond ik geniaal, maar kenden blijkbaar een zeer klein publiek. De 'muziekjes in mijn hoofd' is daar een mooi voorbeeld van. Mensen vragen me wel eens waarom ik eigenlijk schrijf. Het antwoord is eenvoudig: voor de lezer. Of ik dat nu zelf ben of mijn moeder of een collega of jij. En zolang die betrokkenen het nog niet zat zijn, gaat D's Days door. Ik wens jullie nog heel veel leesplezier!
Consequenties
Door omstandigheden hadden we de sportschool een paar weken links laten liggen: te druk, te moe, te futloos. Maar na de vakantie wilden we er weer vol tegenaan. Nog 7 maanden en een dag, dan is het de Grote Dag waarop we allebei op zijn allerbest naar voren willen komen natuurlijk. Dus gingen we vanavond weer aan de slag. We hadden de eerste inspanningen achter de rug, toen de instructeur langsliep. Hij groette ons vriendelijk en vroeg hoe het ging. Toen keek hij naar mijn verloofde. Hij keek alleen maar. Niet misprijzend of berispend, gewoon een neutrale blik. "Ja, maar we zijn op vakantie geweest!", schoot mijn verloofde meteen in de verdediging. Hij dacht dat hij een opmerking over zijn stevige buik zou krijgen. Ons geschater was aan de andere kant van de zaal te horen. Hoezo zelfbewust? Kortom, er is nog een hoop werk aan de winkel.
Starthouding
Gisteren kregen we het er min of meer toevallig over: hoe val je in slaap. Ik heb er eigenlijk nooit zo bij stilgestaan of beter gezegd: stilgelegen. Ik slaap vrij snel in, waar en hoe ik ook lig. Maar mijn verloofde kan bijvoorbeeld niet inslapen zonder eerst op zijn linkerzij te gaan liggen. Zijn moeder maakt het nog bonter: als ze een middagdutje doet, slaapt ze alleen op haar rug liggend in. Maar 's avonds is dat onmogelijk: dan ligt ze met open ogen totdat ze op haar zij in slaap valt. En een kennisje heeft een speciaal stoeltje voor haar pasgeboren kindje gekocht. Het slaapt beter en sneller als het zachtjes half zittend in slaap wordt gewiegd. Nooit geweten dat er zoveel slaaphoudingen zijn.
Klein
We wandelden met Floppy op een schitterende zondagochtend in het bos. De kleuren waren bijna net zo mooi als in de Ardennen. Floppy rook hier en daar eens wat er te melden was en wij kletsten bij. Een grote Sint-Bernard kwam ons tegemoet, in zijn kielzog gevolgd door een uit de kluiten gewassen Brenner Senner. Floppy stond met z'n rug naar ons toe te snuffelen aan een boom. Ineens merkte hij dat er iemand aan zijn staart rook. Geirriteerd draaide hij zich om. Hij deinsde letterlijk terug bij het zien van dat grote geweld. Om direct daarna fel uit te halen: wisten ze soms niet hoe onbeleefd het was om iemand ongezien te benaderen en aan de staart te snuffelen?! Nou?!?! Nou!?!?! De grote honden schrokken terug en maakten toen hun excuses. Hij had helemaal gelijk. Floppy draaide zich om zonder de honden nog een blik waardig te keuren. Hij heeft zijn formaat niet mee, maar hij is beslist voor geen kleintje vervaard. En dat zullen ze weten!
Appelmoes
We zaten in een schattig klein huisje, een gite, midden in de Ardennen. Het dorpje had een kerk en een twintigtal huizen, en verder niets anders dan rust en stilte. Precies wat we nodig hadden. De eigenaren waren vaak aanwezig, maar nooit opdringerig. Ze verrasten ons met bloemetjes uit eigen perk, eitjes van eigen leg en allerlei groentes uit eigen tuin, naast nog allerlei andere aardigheidjes. Ik had een doosje eigengemaakte peertjes meegenomen en gaf die als blijk van waardering aan hen. Meteen werd ik meegenomen naar de schuur. Waar ik ook maar kon kijken stonden kistjes appels. Voor moes, taart, wijn, hand en ander gebruik. Zoveel als ik wilde. Uiteraard had ik geen keus. Dus thuisgekomen heb ik er weer een middagje schillen op zitten. En zit nu achter een schaaltje eigengemaakte appelmoes. Niet gek voor een stadskind!
Onderbroek
Normaalgesproken doe ik bij mijn moeder, die een wijk verderop woont, de was. Dat gaat in een moeite door met die van haar. Maar toen mijn broer/buurman op vakantie was, mocht ik hun wasmachine gebruiken. Ik pakte het beetje dat er van hen lag ook mee en hield in de gaten welke was van wie was. Een paar weken later haalde mijn verloofde een vreemde onderbroek uit de kast. Hij keek mij verbaasd aan: een slippertje? Maar nader onderzoek leerde, dat er zelfs vijf onbekende exemplaren een weg naar zijn kast hadden gevonden! Ik nam aan dat ik per ongeluk toch spullen door elkaar had gegooid en overhandigde ze aan mijn schoonzusje. Ze gaf ze echter terug: "Deze zijn niet van hem, hoor!" Het is een kleine maat van een merk dat we niet kennen. We hebben geen gasten gehad de laatste tijd. Geen idee waar ze vandaag komen. En ik vraag me af of we ooit het mysterie van de onderbroeken zullen ontdekken.
