Bloedbank
En daar zat ik dan: bibberend en wel. Een intakegesprek bij de bloedbank. Ik moest een lijst met vragen invullen en aansluitend volgde een gesprek met een arts. Samen met de uitslag van de test vormt dit de basis waarop ze besluiten of ik bloeddonor mag worden. De arts riep me binnen en bekeek de antwoorden. 'Nou', zei ze, 'dat ziet er prima uit, hoor. Ik heb nog een paar aanvullende vragen'. Ze draaide zich half om om iets te pakken en zei: 'Heb je wel eens ooit een Afrikaan gesnoven?' Verbaasd keek ik haar aan. Ze herhaalde haar vraag, nu wat langzamer: 'Heb je wel eens ooit geslapen met een Afrikaan of drugs gesnoven'. Ze begreep niets van mijn geschater, terwijl ik ontkennend mijn hoofd schudde. Zul je zien dat ik word afgewezen op gebrek aan ernst voor de situatie.
Mysterie
Mijn broer was zo opgelucht: het was hem eindelijk gelukt om een crash van zijn pc op te lossen. 'Drie maanden fotografie was zo goed als verloren!' Hij is een professionele amateur en maakt echt mooie foto's, al dan niet gemanipuleerd. Maar door een storing kon hij niet meer bij zijn schijf. Hij is er dagen mee bezig geweest. 'En', vroeg ik hem, 'Wat was nou het ergste? Dat je de foto's voorgoed kwijt was of dat het je niet lukte om de storing te verhelpen?' Het antwoord was duidelijk: hij baalde enorm van het feit dat hij wel wist waar de fout zat, maar de oplossing niet kende. Ik heb de vraag aan een aantal mensen voorgelegd: nagenoeg zonder uitzondering vonden de vrouwen het verlies van de foto's dramatisch en wilden de mannen juist de storing verhelpen. Nooit geweten dat foto's op Venus werden gemaakt en pc's op Mars!
Winnaar
Tijdens de lunchpauze stond het winnen van een loterij centraal. Wat zou je eigenlijk doen met echt veel geld? De een zou zijn ouders een onbezorgd pensioen geven door het huis af te betalen. Een ander zou veel geld aan een goed doel geven. En weer een ander zou als VIP naar allerlei belangrijke wedstrijden over de hele wereld gaan. Maar een ding stond voorop: stoppen met werken en wel nu meteen! En dat verbaasde me dus een beetje. Ik weet niet wat ik zou doen als ik echt veel geld zou winnen. Maar stoppen? Ik werk niet voor het geld of in elk geval niet alleen voor mijn levensonderhoud. Ik werk met name omdat het me veel plezier oplevert en leuke contacten. Kan geld dat allemaal vervangen? Ik denk het niet. Maar het lijkt me erg leuk om een keer de proef op de som te nemen!
Frans
Voor een speciaal project moet ik relatiegeschenken in Frankrijk bestellen. Gelukkig hebben ze een email-adres. Ik spreek redelijk Frans, maar via de telefoon is het vaak toch een stuk moeilijker. Ik vermeld duidelijk waar het om gaat en geef de benodigde detailinformatie. Een paar keer wordt er heen en weer ge-emaild. Dan geeft een collega me zijn telefoon, nadat ik een intern gesprek beeindig. 'Frankrijk voor je aan de lijn!'. Ik heb geen keuze en beantwoord het gesprek. Ze vraagt of ik Frans spreek en ik beaam, maar vraag haar wel om langzaam te spreken. 'Pas de problem!', antwoordt ze. Ze haalt diep adem en ratelt een Franse zin. Dan zwijgt ze nadrukkelijk. Om vervolgens twee zinnen snel uit te spreken. Weer haalt ze langzaam en diep adem. En gooit er nog een paar zinnen achteraan. 'Comprenez-vous?' Ja, ik begrijp inderdaad dat het niet meevalt voor een Francaise om langzaam te spreken!
Spanningsboog
Gisteren hadden we de schoonfamilie op bezoek en de helft bleef ook slapen. We zaten dus tot zeer laat te praten met elkaar. Een van de onderwerpen die werd besproken was de spanningsboog van een boek versus een film. Kan een boek je net zozeer ontroeren als een film? De meningen waren zeer verdeeld. Levende beelden zijn vaak duidelijker dan je fantasie. Een aantal voorbeelden werden op tafel gelegd. 'Dances with wolves', 'In America' maar ook 'Love Actually'. De heren keken elkaar verbaasd aan: het is een feel-good film met humoristische momenten, maar ontroering? Mijn schoonzusje en ik waren het echter roerend met elkaar eens. Als Emma Thompson in plaats van de verwachte gouden hartvormige hanger een cd van Joni Mitchell als kerstcadeau krijgt, het bewijs dat haar man vreemd gaat of dreigt te gaan. Op haar slaapkamer probeert ze haar verdriet de baas te worden. Schitterend!! En daar waren de heren het dan toch ook wel mee eens.
Kerststilte
Het mooiste van de kerst vind ik eigenlijk toch nog wel de stilte van kerstochtend. We wonen in een winkelstraat, dus er is altijd wel geluid. Een vrachtwagen die een winkel bevoorraadt en rammelt met karretjes vol flessen. Auto's razen door de straat heen, onverschillig voor de aangegeven maximum snelheid van 30 km per uur. Een bus die van of naar het centrum rijdt. Jongeren die enthousiast en uitbundig afscheid van elkaar te nemen, ongeacht het tijdstip van de dag/nacht. Maar op kerstochtend is er niets van dat alles. De jachtige wereld staat even stil. En ik luister er naar en geniet.
Kerstmis
Niet langer theoretisch naar huis rijden voor het kerstfeest met Chris Rea op de achtergrond. Toch weer talloze pakjes onder de kerstboom, hoewel we het dit jaar 'rustig aan' zouden doen. Tevreden naar de lange rij voor de kassa's kijkend: ik heb er weer goed aan gedaan om de dag voor 'de dag voor' vrij te nemen en de boodschappen te doen. Een begripvolle blik naar een vriendin die het moeilijk heeft: deze dagen leef je intenser, ook in je verdriet. Kaarsen die 'anders' branden, sfeervoller. Verwachtingsvol glanzende ogen. Oke, Floppy heeft geen idee waarom die boom in de kamer staat, maar ik stel me graag voor dat hij ook aftelt naar Het Moment. Eindelijk, het is kerstmis!
Telefoon
Het gebeurde al een tijdje dat ik mobiel werd gebeld of wilde bellen en de verbinding meteen werd verbroken. Terwijl de batterij gewoon vol was. Dus vandaag even langs Primafoon. 'Tja, mevrouw, het is die houdbaarheid, he!' Oftewel: ik was aan een nieuwe toe. Thuis toonde mijn aanstaande meteen een en al interesse. Ik kreeg zelf absoluut geen kans om me erin te verdiepen. Er werden foto's gemaakt, spelletjes uitgetest en instellingen gewijzigd. Pas na ruim een uur kon ik zelf mijn nieuwe aanwinst bekijken en leren begrijpen. Hij bood meteen aan om uitleg te geven, maar 'dan moest hij het telefoontje wel even terug'. Ik heb de gebruiksaanwijzing gepakt. Mannen en apparatuur!
Sneeuw
Vorige week werd het ineens een stuk kouder. Zowel Floppy als Bertje waren net bezig met het uittrekken van hun vachtje/kleedje. De lente kwam eraan! Maar integendeel, de temperatuur zakte elke nacht een beetje lager. En toen kwam het eerste weerbericht dat sneeuw voorspelde! Weliswaar in het noorden en oosten, ver weg van waar wij wonen, maar toch. Reikhalzend keek ik uit naar elk volgend journaal. En steeds kwam het sneeuwfront een beetje dichterbij. Ik durfde zelfs al een beetje te hopen op een witte kerst. Maar helaas. Vandaag ging het mis. Het regende. En een warmtefront is onderweg. Heel misschien draait de wind en is er Tweede Kerstdag een minimale kans op witte neerslag. Mijn hoop is echter al gevlogen. Ben benieuwd of die dooie mus begraven ligt onder een hoop versgevallen sneeuw.
BC-er
Aangezien ik eindredacteur ben van het personeelsblad van ons bedrijfsonderdeel, was het voor mij vrij eenvoudig om er een persoonlijk verhaal tussen te drukken: het aanzoek van mijn aanstaande. Met voor de vorm hier en daar een vaktechnische verwijzing was het voor mij een erg leuke en gewenste vorm van communiceren. Hoe meer mensen weten hoe gelukkig ik ben, hoe beter. Het blad kwam ook de redactie van het concernpersoneelsblad onder ogen. En zij vonden het een prachtig kerstverhaal! Ik heb niet geprotesteerd: de oplage is 6.000 stuks en aangezien ik al 17 jaar bij het bedrijf werk, bereikt het bericht zo nog meer collega's die mij kennen. Dit bleek een juiste constatering: sinds gisteren word ik voortdurend benaderd door collega's. Sommigen heb ik al jaren niet meer gesproken. En iedereen vindt het even leuk. Ikzelf niet in de laatste plaats, het lijkt wel alsof ik een Bekende Collega ben, zo groot is de aandacht. Ik kan me niet vertonen op kantoor, of collega's komen op me af en vragen details van het verhaal, de datum van huwelijk of lachen vrolijk om mijn enthousiaste verhalen. Het wachten is nu op de bijbehorende paparazzi.
Beoordelingsgesprek
Het is de tijd van de beoordelingsgesprekken. Een aantal van mijn collega's heeft het al achter de rug, een paar anderen, waaronder ikzelf, mag een van de komende dagen aanhoren hoe onze werkzaamheden zijn gewaardeerd. En natuurlijk houden we elkaar in geuren en kleuren op de hoogte van details. Zo kwam een van mijn collega's vanmiddag terug van haar gesprek. Ze had een 'Gerealiseerd met een pluim' gekregen. 'Gerealiseerd' betekent een standaard salarisverhoging. 'Overtroffen' betekent een extra verhoging. Maar een pluim? Ik vroeg haar wat dat betekende. 'Niets', was haar antwoord. 'Complimenten, waardering en respect. Maar niets financieels.' Ach ja, vroeger kreeg je een tien en een kus van de juffrouw. Ik denk dat het merendeel dan toch voor de pluim gaat.
Sinterkerst
De familie van mijn aanstaande is nogal groot. Met veel individuele 'verplichtingen' in deze periode van het jaar. Vandaar dat we gisteren pas Sinterkerst hebben gevierd. Het was erg gezellig en zoals het hoort waren er weer rake rijmen te horen. Van mijn zwager kreeg ik twee goudkleurige kerstengeltjes. Toen ik ze vanochtend uitpakte, merkte ik tot mijn vreugde dat ze een koordje hadden. 'Oh wat fijn, het zijn ophangengeltjes!' Mijn vriend keek me verbaasd aan. Wat of ik dan had gedacht? 'Nou gewoon, dat het neerzetengeltjes waren. Ze zijn schattig, maar nog veel leuker in de boom!' Voorzichtig hing ik er eentje aan een tak, maar tot mijn schrik boog deze door, zodat het engeltje eraf schoot. 'Kijk nou', zei mijn vriend, 'Een gevallen engel!'
Thuiswerkplek
De vierde KPN-monteur staat voor de deur. 'Dag mevrouw, wat kan ik voor u doen?' Ik leg dus voor de vierde keer uit dat er buiten een storing is, waardoor ik binnen geen signaal voor mijn thuiswerkplek ontvang. 'Nou, dan gaan we binnen beginnen bij het begin'. Op mijn antwoord dat hij de vierde is die binnen begint en tot de conclusie komt dat de storing buiten ligt, reageert hij kalmerend: 'Zo erg zal het toch allemaal niet zijn?!' Om na een kwartier te roepen dat de storing buiten ligt en dat hij gaat graven. Hij belooft niet naar huis te gaan voordat het echt geregeld is en lacht hartelijk om mijn opmerking dat ik het logeerbed vast zal opdekken. Maar hij houdt woord. Ruim twee uur later brandt het lampje op het INT-kastje. We nemen afscheid en ik wil mijn vriend bellen om hem te zeggen dat het gelukt is. Eigenlijk ben ik niet eens echt verrast dat de privélijn ineens 'dood' blijkt. Ik kan de monteur nog net in zijn kraag grijpen voordat hij wegrijdt. Nu krijgt hij toch ook rode wangen. 'Er gaat inderdaad veel mis met deze opdracht, zeg. Dat maak ik anders nooit mee!' Met een veelbetekende blik op mijn hond (dat doet hij anders nooit), trek ik me terug. Na een kwartier is het euvel verholpen en werkt echt alles. Alles went behalve die KPN-tent!
Loyaal
Een collega van mij heeft vorige week aan een nationaal marketingcongres deelgenomen. Een van de workshops was het verdedigen van een persoonlijke stelling over het verkoopproces. Hij koos voor 'Alleen een hond is loyaal'. Teruggekomen op kantoor spraken we er met z'n allen over na. Want naar onze mening heeft hij gelijk. De loyaliteit van een klant is eindig en moet voortdurend worden gevoed en gestimuleerd. Zodra de klant van mening is dat hij niet langer als klant wordt behandeld, is hij vertrokken. Je moet het tegenover je hond wel heel bar maken, wil hij je niet ter plekke vergeven en het hele incident vergeten. Een goed verkoopproces wordt afgestemd op de kenmerken van je klantenbestand. Nu alleen nog een goede uitleg verzinnen voor het gezegde: 'Mensen, het zijn soms net honden!'
Hondenbelasting
De deurbel gaat. Floppy gaat zoals altijd tekeer. Hij is een waakhond en dat zullen ze weten ook. Mijn aanstaande opent de deur en ziet een oudere man voor zich staan, met een hoedje. 'Goedenavond', zegt hij beleefd. 'Mag ik u iets vragen: heeft u een hond?' Hij kan zich door het geblaf van Floppy nauwelijks verstaanbaar maken. Mijn aanstaande haalt dus ook zijn schouders op en wijst naar achteren. 'Aha, en mag ik vragen hoe oud uw hond is?' Mijn aanstaande roept vragend naar boven: 'Floppy is toch van 1992, he?' Ik bevestig en de man noteert. 'Mag ik u dan verder een prettige avond toewensen?'. De man vertrekt. Onze gemeente heeft aangekondigd dat er de komende weken streng op ontduikers van hondenbelasting zou worden gecontroleerd. Gelukkig maar dat wij geen ontduikers zijn!
Arie Hop
Op de middelbare school kreeg ik voor mijn verjaardag van de concierge een boekje van John O'Mill, een leraar Engels die grappige versjes schreef. Ik had er nog nooit van gehoord, maar ik was meteen verkocht. Vooral de ballade van Arie Hop sprak me aan; over een kind dat op zijn nagels beet. Gisteren moest ik er ineens zomaar aan denken en heb ik het boekje weer eens opgezocht. De concierge is al een hele tijd geleden overleden. Ik bijt allang geen nagels meer. Maar het versje ken ik nog steeds van buiten: "Heel duidelijk is hier de moraal: wordt nooit uw eigen kannibaal!"
VIP
De receptionist vroeg mijn moeder bij het inchecken of het soms de eerste keer was dat ze in Disneyland Parijs kwam. Mijn moeder ontkende heftig. We hebben de tel niet meer bijgehouden, maar het moet minstens de twintigste keer zijn geweest sinds de opening in 1992. Nou, dan had hij een verrassing voor haar: een VIP-Fastpas. Met een Fastpas-ticket hoef je niet aan te sluiten in de wachtrij, maar mag je meteen de attractie in. Je kunt deze vantevoren halen voor een tijdstip later op de dag, maar dat was met deze VIP-pas dus niet nodig. Toen ik haar zei dat we veel vaker dan twintig keer in Disneyland Parijs zijn geweest, vroeg ze zich af wat ze dan gekregen zou hebben. 'Niets, want dan ben je geen VIP, dan ben je GEK! Dat zijn ook drie letters!'
Kerstsfeer
Dit jaar had ik nog een vrije dag over. En in het kader van de moeder/dochter-relatie stelde ik mijn moeder voor daar samen iets leuks mee te gaan doen. Zij mocht kiezen. Ze dacht even na en vroeg toen of het tot de mogelijkheden behoorde om de vrije dag op een vrijdag of een maandag te laten vallen en er zo nog een extra dagje aan vast te knopen. Na mijn bevestiging was de keuze snel gemaakt: ze wilde heel erg, maar dan ook heel erg graag naar Disneyland Parijs! Dat is op z'n mooist in kerstsfeer: nu dus. Tja, wie ben ik om haar tegen te houden, nietwaar!? Mickey, here we come!
Brievenbus
Laatst was het op het journaal. De hedendaagse jeugd is blijkbaar zo brievenbusvuurwerkverslaafd, dat ze zich niet kunnen bedwingen tot die paar dagen rondom oud en nieuw. Ze willen steeds eerder hun behoeften tegemoet komen. TPG Post heeft daar iets op gevonden: afdekplaatjes voor brievenbussen die in de 'gevarenzone' liggen. Die plaatjes worden er elk jaar eerder opgezet, voor ons eigen bestwil. Op zich is daar niets mis mee, hoor! Maar heb je wel eens geprobeerd om zo'n hele grote stapel kerstkaarten door zo'n heel klein gleufje te werpen? Als je nog moet beginnen, kijk dan in het adresboek wie er echt een kaart wil hebben en bel de rest gewoon even op om ze fijne feestdagen te wensen. Het zou me niets verbazen als ze een deal hebben gesloten met KPN en dat de achterliggende gedachte is geweest!
Geur van herkenning
De dennenappeltjes kraken zachtjes in de warme lucht. Als je naar de keuken loopt, ruik je die onmiskenbare lucht: flauw, maar toch aanwezig. Bertje zit net als elk jaar vanuit zijn kooi zeer geďnteresseerd te kijken. Mag hij er dit jaar wel of niet uit/in? In de ruit en in de ogen van Floppy zie je talloze lichtjes weerkaatst. Mijn aanstaande schudt berustend zijn hoofd: het is nu eenmaal traditie dat die Disney-cd opstaat tijdens het versieren. Morgen gauw papier halen om de cadeautjes in te wikkelen. Heerlijk, hij staat weer: de kerstboom!
Bezorging
Als ik de voordeur open, staat daar een vrachtwagenchauffeur. ‘Goedemorgen, mevrouw! Zit u te wachten op een bestelling uit Frankrijk?’ Ik heb wijn besteld uit de streek waar we vroeger op vakantie gingen en waar ik nog steeds aan verknocht ben. Na mijn bevestigende antwoord, zegt hij: ‘Ik heb 'm niet bij me.’ Met een blik op mijn verbaasde reactie vervolgt hij: ‘Tja, het is een beetje een zootje deze dagen, he, bij ons bedrijf. Dus ik heb wel een pakbon, maar geen dozen. Mijn verbaasde blik blijft ongewijzigd op mijn gezicht. ‘Dus ik dacht, ik zal het even gaan zeggen. En als ik dat vanavond meld, dan gaan ze zoeken. Dus ik kom morgen terug, met de bestelling. Een prettige dag verder!’ Zelfs nadat de vrachtwagen was weggereden, had ik een verbaasde blik in mijn ogen. En het zal wel tot morgen duren, voordat deze verdwijnt!
Zucht
Ik krijg een thuiswerkplek! Zodat ik een dag per week echt geconcentreerd kan doorwerken. Als communicatiemedewerker in ons kantoorgebouw met vrije werkplekken is dat soms zeer wenselijk. Dus had ik een afspraak met KPN gemaakt. Dag 1, vandaag, zou volledig worden gebruikt voor graaf- en laswerkzaamheden buiten. De werkzaamheden 'binnen' zouden op dag 2 gebeuren. Gisterenavond kwam ik thuis. 'Ze zijn al geweest, hoor', zei de onderbuurman. En inderdaad, op de voicemail stond dat het sneller was gegaan dan gedacht en dat de binnenwerkzaamheden dus vandaag in plaats van morgen zouden plaatsvinden. Ik was blij. Dat ging snel! Het scheelde me een hele dag, die ik goed kon gebruiken! Maar halverwege de middag heb ik toch maar eens gebeld. KPN wist van niets! De binnenwerkzaamheden stonden gewoon voor morgen in de agenda. Ik vat nu een telefoongesprek van 10 minuten kort samen, dat snap je. Dat ik inmiddels na het horen van de voicemail andere afspraken had gemaakt voor morgen, tja, daar konden zij natuurlijk niets aan doen. Met de nadruk op niets. Ik ben dit keer niet eens boos geworden. Alles went, ook KPN.
Bloed
In de lunchuitnodiging stond vrolijk 'Ik ben blij met jou!' Nou, dat hoor ik graag. Maar toen ik verder las, zag ik dat het een wervende actie was voor bloeddonors. Er is hier in de regio blijkbaar een groot tekort ontstaan aan mensen, die anderen graag blij willen maken met hun bloed. Ik maak ook graag andere mensen blij. Maar ik kan heel slecht tegen bloedafname. Val gemakkelijk flauw, puur van de stress. En weet eigenlijk helemaal niet of ik wel tot de doelgroep behoor, aangezien mijn persoonlijke bouwplan niet echt stevig op de fundamenten staat. Maar goed, na een paar keer moeilijk slikken heb ik me toch maar opgegeven. Luisteren kan geen kwaad. Ik hoef nog niet meteen te beslissen. Dat kan op een later moment, als ik een beetje aan het idee gewend ben dat andere mensen blij met mij zijn.
Moderne burger
Ik ben een moderne burger! 'Zo, dat is mooi', zullen jullie zeggen, 'Maar wat hebben wij daaraan?' Ik zal het uitleggen. We zijn bezig met het bepalen van doelgroepen. Mensen die we bij onze dienstverlening en ons product willen betrekken. Natuurlijk zijn hier allerlei modellen voor. Menig auteur heeft er een dik boek over geschreven. Wij hebben onderzoeksbureau Motivaction in de arm genomen. Samen met hen bepalen we onze huidige doelgroep en de doelgroep die onze interesse heeft. Want zeg nou zelf, je wilt echt niet zomaar iedereen in huis halen! Soort zoekt soort, in persoonlijke en zakelijke relaties. Op de site van Motivaction vind je een tool waarmee je eigen achtergrond kunt vaststellen. Je normen en waarden zogezegd. Ben je traditioneel of juist een kosmopoliet? Een moderne of een traditionele burger? De test is echt leuk en interessant om te doen. Zet sommige dingen loepzuiver neer. Nooit geweten dat ik een hobby als modelbouwer ambieer!
Dode beestjes
Voor het pakjesgeweld eten we traditioneel met z'n allen mosselen. Mijn schoonzusje eet ze met haar ogen stijf dicht. 'Zolang ze me maar niet aankijken, zijn ze best lekker!' Tijdens het uitje een paar weken geleden kregen we het ook al over dode beestjes op je bord. Kreeft, krab en langoustines zijn heerlijk, zolang ze maar onherkenbaar voor je op tafel liggen. Je moet er niet aan denken om er eentje van jouw keuze uit het aquarium te halen en deze in je gedachten gillend in de pan met heet water te zien verdwijnen. Als ik achter een vrachtwagen met varkens rijd en die roze snuitjes zie, benieuwd waar ze naar toe gaan, denk ik ook maar liever niet aan de karbonaatjes die ik 's avonds op het menu heb staan. Eigenlijk best hypocriet. Zou een grizzley beer daar nou ook last van hebben voordat hij een jager doodt en opeet?
Poef
Nadat ik de pc had aangezet, liep ik naar de keuken om iets te pakken. En toen hoorde ik 'poef'. Niet 'knal', niet 'boem', maar 'poef'. Alsof je een zakje met lucht laat klappen. Ik liep terug naar de pc en rook een rare, branderige lucht. Maar buiten het feit dat de pc weer uit was, bleek er gelukkig niets aan de hand. Nou ja, niets. De pc bleef uit! Kapot! Gelukkig was mijn persoonlijke Helpdesk annex broer annex buurman thuis. Volgens hem had de ventilator het begeven: 'Die hebben ook niet het eeuwige leven'. Hij legde uit wat ik moest gaan halen en waar. In de winkel legde ik met veel vertoon het kapotte onderdeel op de toonbank. 'Hij doet het niet meer', poogde ik origineel te lijken. 'Daar zijn wij voor!', antwoordde de verkoper adrem. Met een nieuw exemplaar in de tas fietste ik terug naar huis. Mijn bange vermoeden dat ik mijn rijm dit jaar op een hele oude typmachine moest uitwerken, werd gelukkig geen waarheid!
Makkie
Tijdens de lunch kwam het in deze tijd van het jaar logische onderwerp 'rijmen' ter sprake. Alle stadia bleken in onze groep vertegenwoordigd: van 'allang klaar' tot 'nog een paar te gaan' en 'begin ik morgen aan, ik werk beter onder tijdsdruk'. Ik vertelde dat ik mijn rijmactie voor dit jaar op één na afgerond had. Het wilde alleen voor mijn aanstaande maar niet lukken met de inspiratie. Mijn collega's schoten collectief in de lach en vroegen wat er nou zo moeilijk aan was. Zolang de tekst maar de woorden 'jurk', 'taart', 'bruid' en 'eindelijk' bevatte, was er toch geen vuiltje aan de lucht?!? En legio woorden die daar weer op rijmden! Een van hen pakte pen en papier en maakte een aanzet. En voordat ik 'sinterklaasgedichtje' kon zeggen, lag er een rijm voor me op tafel. Dit jaar dus niet gemaakt door Sint, maar door een aantal Zwarte Pieten! Waarvan acte!
Interne helpdesk
Ik ben bezig met het publiceren van een paar artikelen op ons intranet, maar het duurt lang voordat ik resultaat zie. Te lang. Wat normaalgesproken een paar seconden duurt, staat nu al tien minuten in de wachtrij. Hoog tijd dus voor een telefoontje aan de Interne Helpdesk. Een vriendelijke jongen neemt op. 'Problemen, ja ja. Nee, natuurlijk, heel begrijpelijk. Ik ga er meteen een melding van maken. Als u een klein momentje heeft, want ik heb zelf namelijk ook wat vertraging met het systeem. Wat was uw achternaam ook alweer, Bakker? Nee, wat vreemd, hoe kom ik daar nou zo bij. Afijn, kunt u het even voor me spellen? En waar ging het nou precies om?' Geduldig leg ik het nogmaals uit. Een paar minuten later krijg ik een meldingsnummer toegewezen. Hiermee kan ik ten alle tijden de status opvragen. Ik waag toch een poging om hem de ernst ervan uit te leggen: op dit moment blokkeert het hele intranetsysteem! Hij begrijpt het. Een van zijn collega's zal binnen vier werkdagen contact met me opnemen. Goedemiddag!
Surprise!
In het schemerdonker stap ik uit bed. Mijn ogen zitten nog dicht van de slaap. Ik localiseer Floppy: ik ben meermalen over hem gestruikeld door zijn voorliefde voor mijn kant van het bed. Geen favoriete manier van wakker worden. Dan zie ik mijn pantoffels staan. Er zit iets in!! Ogenblikkelijk vormt zich een rij van gebeurtenissen van vroeger voor mijn ogen. Sinterklaas die iets had achtergelaten op een onverwachte plek. Zwarte Piet die vanuit het niets ineens een handvol lekkers door de kamer gooide. Met kloppend hart neem ik een verwachtingsvolle duik naar de grond. Om te constateren dat het mijn sokken zijn. Die had ik zelf gisterenavond in mijn sloffen gefrut. En het vervolgens vergeten. Gedesillusioneerd stap ik onder de douche. Ach, ik geloofde immers toch niet meer in Sinterklaas. Maar het was wel leuk geweest!
