Winter wonderland
We komen nu al 16 jaar met de wintersport in dit hotel. En in die tijd hebben we zo'n beetje alle soorten weer meegemaakt. Heel veel sneeuw, heel weinig sneeuw, hoge middagtemperaturen die resulteerden in grote hopen papsneeuw. 's Nachts bevroor het, waardoor je ijsvlaktes kreeg. Nauwelijks overheen te skieen zonder val- en breekpartijen, laat staan plezierig. Dit jaar is het koud. Niet een beetje maar heel erg koud. Overdag is het -14, 's nachts nog veel kouder. Overdag schijnt de zon aan een nagenoeg wolkenloze hemel. En net dat 'nagenoeg' geeft een sprookjesachtig effect dat z'n weerga niet kent. Want uit die wolkenflarden sneeuwt het zilveren ijskristallen, die als glitter door de lucht dwarrelen. Het lijkt echt alsof Tinkerbell wat sterrenstof heeft uitgestrooid. En ondanks de extreme kou, die ons ons doet aankleden als yeti's, kijken we er met grote open ogen naar en genieten!
Dag
Het is doodstil op straat. Je hoort werkelijk helemaal niets. Ik loop met een slaperige Floppy achter me aan langs bomen en struiken. Hij snapt er niets van; het is nog veel te vroeg. Of eigenlijk weet hij het wel: ze gaan weer weg. Ze laten hem weer helemaal alleen achter (noot van de redactie: bij vrienden met een park van een tuin waar hij de hele dag mee mag helpen aanrommelen). Maar nu is het nog stil. De koffers worden in de auto geladen. De broodjes voorin, zodat we er gemakkelijk bij kunnen. Een dekentje en een gemakkelijk kussen voor in de rug. Een paar cd's met lekkere muziek. Dan nog een laatste knuffel, met zoals altijd een stevige brok in de keel. Dag ventje! De baas komt jou zo ophalen, hoor! Wat zul je een plezier hebben! Wat zullen wij een plezier hebben!! We zijn zo terug. Dag Floppy. Dag huis. Dag straat. Dag woonplaats. Dag Nederland. Dag!
Paarden en zo
Het valt me soms ineens op. Iedereen moppert zo. Op het weer en op de baas. Op het feit dat je iets wel hebt, maar niet wilt. Of iets niet hebt en wel wilt. Op iets dat een ander heeft, maar waar jij recht op denkt te hebben. Op de tijd die te langzaam of te snel gaat. Het lijkt wel of we maar moeilijk kunnen wennen aan het feit dat we even een klein stapje terug moeten doen. Dat lekker nog steeds maar een vinger lang is. Dat er geen meevallers bestaan zonder tegenslag. Een paard kan zijn of haar lippen op elkaar houden zonder dat iemand meteen de inhoud van de 'bek' luidkeels van commentaar voorziet. Begrijp me niet verkeerd. Ik ben niet heilig. Ik klaag ook. De ene keer terloops, de andere keer hardgrondig. Maar soms valt het me ineens op dat we het zo slecht niet hebben. Dat het leven echt mooi kan zijn. Op een voorwaarde: je moet het gewoon willen zien.
Vakantiestress
Nog twee nachtjes slapen, dan gaan we weer naar de sneeuw. We houden de sneeuwhoogtes al weken in de gaten (95 cm boven, 75 cm beneden) en tellen de dagen af. Net als de vijftien jaar hiervoor gaan we naar hetzelfde hotel in hetzelfde gebied: van het ene thuis naar het andere dus. Maar het is nog niet zo ver. Op kantoor en thuis is het een drukte van belang. 'Moeten de skies nog gewachst?', 'Hebben we genoeg skisokken?', 'Zorg jij net als elk jaar voor de verrassingslunchpakketjes? naast 'Wie gaat er naar dat overleg?, 'Wat is de status van dat project? en 'Vergeet je niet je afwezigheidsassistent aan te zetten?'. Mijn schoonzusje verzuchtte: 'Vantevoren is het hartstikke druk, naderhand is het hartstikke druk, er is gewoon geen doorkomen aan! Je vraagt je af waar je het eigenlijk allemaal voor doet!' 'Nou, lijkt me overduidelijk', antwoordde ik, 'omdat de tussenliggende periode zo ontzettend fijn is!!
Spreekwoordelijk
Mijn aanstaande was nog steeds niet helemaal opgeknapt. Maar hij 'moest' vandaag echt naar zijn werk. Voor hem betekent dit eerst met de auto naar de bushalte, dan ruim een uur in de bus, de aansluiting met de trein net missen dus een klein half uurtje verblijf op een tochtig perron en als laatste nog een stukje met de fiets langs het water. De moed zakte hem in de spreekwoordelijke schoenen. We hebben maar een auto en ook ik werk in een andere stad met demotiverende openbaar vervoer-mogelijkheden. We hebben genoeg verre vrienden, maar behalve een opbeurend gesprek bracht dat ook geen uitkomst. Dus de buurvrouw annex schoonzusje gebeld. En zij vond het geen probleem om haar auto een dag af te staan, zodat zowel mijn aanstaande als ikzelf comfortabel vervoer naar het werk had. En hoewel al te goed buurmans gek is: beter een goede buurvrouw die leentjebuur wil spelen dan een verre vriendin!
Jeugdzonde
Tijdens ons teamuitje afgelopen vrijdag kregen we het over jeugdsentiment. Ons team bestaat uit collega's waar tussen de jongste en de oudste een kleine dertig jaar zit. Een collega en ik hadden elkaar gevonden tussen de generatiekloven. 'Ken jij die pop van de man van zes miljoen nog? Je kon door een gaatje in zijn achterhoofd zo door zijn oog kijken!' 'Nou en of, mijn broertje had er zo een. Maar weet jij nog hoe de Hulk in het echt heette voordat hij de Hulk werd? Bill Bixby!!' En zo ging het een tijdje door. Een jongere collega voelde zich buitengesloten: 'Jullie kennen Knight Rider toch ook? Die ken ik dan weer!' 'Ja nou, ik had ook zo'n rood lampje dat heen en weer ging op mijn fiets.' De hele groep viel stil en hij begreep dat hij zich versproken had. 'Nou ja, iedereen heeft toch wel een jeugdzonde?!', schokschouderde hij. Ik knikte. Ik had een rode broek, witte sokken en zwarte bootschoenen en pretendeerde een look-alike van Michael Jackson in Beat it te zijn. Maar dat heb ik mijn collega's dus maar niet verteld!
Blanco
Je kent het wel. Het ene moment vliegen de stukken tekst uit je vingers zonder dat je met je ogen hoeft te knipperen. Een andere keer zit je te staren naar het beeldscherm en blijft dat ook het enige dat je voor je ziet. En een derde keer heb je geen pc bij de hand en krabbel je een paar steekwoorden op een parkeerbewijs om het later te kunnen plaatsen. Dat laatste gebeurde me gisteren. Ik had ineens een fantastisch idee en de tekst schoot me zonder moeite te binnen. Gauw noteerde ik een paar woorden. Vandaag vond ik het bewuste briefje in mijn jaszak. Er staat: 'lastig 90 (?) niet doen'. En ik heb werkelijk geen idee wat ik daarmee bedoelde. Ik weet alleen nog dat ik enthousiast was over het idee. De rest is blanco. Een zwart gat. Verdwenen. En daar zullen jullie het dus vandaag mee moeten doen.
Geen ja en geen nee
Ik ben bezig met het voorbereiden van een uitdeelactie aan alle medewerkers. We hebben een buitengewoon goed bedrijfsresultaat behaald over 2004, dus iedereen krijgt een aardigheidje. Het heeft even wat voeten in de aarde gehad, maar de reacties maken dit vast goed. Terwijl ik bezig ben met het indelen en opmaken van uitdeellijsten, word ik gebeld. Iemand heeft een vraag over een medewerker die eigenlijk is vertrokken per 31 december, maar die volgende week nog even op kantoor komt. Of die ook een attentie krijgt? Ik denk voortdurend: 'zeg niet wat het is!!' en geef hem antwoord. Maar net voordat ik afsluit, bedenk ik dat ik geen locatiecode heb en zeg: 'O ja, waar kan ik de mok naartoe sturen??'. En vervolgens dus '(zwaar gecensureerde krachtterm)'!
Onverwachts
Mijn aanstaande is nog steeds niet fit. Hij hoest, proest, niest en hangerigt erop los. Laat uit bed en vroeg in bed. En dan maar hopen dat het zo snel mogelijk beter gaat. Vandeweek lag ik op de bank in de huiskamer half te slapen, terwijl hij al in bed lag. Het was pas half 9, maar ik kon mijn ogen nauwelijks open houden na de zoveelste extreem drukke dag op het werk. En ach, waarom ook niet. Ik deed overal de kaarsen en lampen uit en kroop naast hem. Door zijn koorts was het heerlijk warm in bed. Ik heb het nog net 10 over half 9 zien worden, toen was ik zelf ook vertrokken. Om de volgende ochtend van de wekker wakker te woren. Heerlijk geslapen, helemaal uitgerust en klaar voor een nieuwe dag. Dat was nog eens een onverwachts cadeautje voor mezelf!
Relativeren
Het ging al een tijd niet zo goed in de contacten met ons reclamebureau. Ze leverden slordig werk, waren niet klantvriendelijk en de prijzen waren hoog en onvoorspelbaar. Gesprekken met de betrokken medewerkers leverden niets op. Hofleverancier of niet, het was hoog tijd om actie te nemen. Samen met andere afdelingen die contacten met hen hadden werd er een collectieve klacht opgesteld. De directeur van het bedrijf kwam praten en we maakten verbeteringsafspraken. In februari zouden deze worden geevalueerd. Vannochtend kregen we bericht. Hij was zondag onwel geworden en na een paar dagen in coma te hebben gelegen gestorven. 43 jaar oud, vader van twee tienerkinderen. We waren er allemaal stil van. Je moet persoonlijk en zakelijk uit elkaar houden, maar hoe het verder gaat met die klachtbehandeling lijkt op dit moment volstrekt onbelangrijk.
Bloedbank (vervolg)
Vanavond was het zover: mijn eerste keer bloedafgifte. De receptioniste en de arts die de keuring afnam waren erg aardig. Ik was werkelijk bloednerveus. Maar ook overtuigd van de juistheid van mijn actie. We moesten even wachten. In de wachtkamer hingen een aantal schilderijen en wat kleurplaten. Vreemd, want kinderen mogen geen bloed afgeven. 'Wanneer krijg je zo'n kleurplaat?', vroeg ik aan mijn aanstaande. Die schoot in de lach, in de veronderstelling dat ik zat te hengelen naar een beloning!! Toen werd ik gehaald en neergelegd op een bank. Ik kreeg een prik en wachtte vervolgens tot de halve liter uit mijn arm was gestroomd. Mijn vriend keek toe. 'Joh, nooit geweten dat jij adel in je familie hebt!' Het was voorbij voordat ik het wist. En met een kop koffie ter aansterking in mijn maag en een koek met roze glazuur als persoonlijke beloning gingen we weer naar buiten. Ik heb een half jaar tijd om weer moed te verzamelen.
Onder de wol
Mijn eerste afspraak werd vanochtend afgezegd: 'Hij heeft griep'! En voordat er een uur verstreek, hoorde je het van alle kanten. Gesnotter, gehoest, ziek- en afmeldingen door griep. Het leek alsof het virus ineens op ons kantoorgebouw was neergedaald. Toen ik halverwege de dag even naar huis belde, vertelde mijn aanstaande dat hij zich helemaal niet lekker voelde. Hij zou het werk afmaken en dan onder de wol kruipen. Liefst drie lagen, want hij had het zo koud. Ik had nog niet opgehangen, of mijn moeder belde. Of ik op de terugweg naar huis langs de drogist kon rijden voor wat anti-griepine, ze voelde zich zo beroerd en kroop in bed. Zelfs Floppy had vanavond geen zin in zijn toetje. Hij kroop naast het baasje op bed, slaakte een diepe zucht en hield het voor gezien vandaag. Hoe het met mij gaat? Ik ga een kopje thee zetten. En vooral heel hard duimen dat ik het nou eens een keertje niet krijg!
Kerstengel
Mijn jaarlijkse terugkerende wens is een witte kerst, maar helaas gebeurt dat in Nederland maar zelden. Op eerste kerstdag zouden we met z'n allen bij mijn moeder eten. Toen we aankwamen, viel mijn mond open. Ze woont in een rijtjeshuis met een tuin ervoor en tussen nummer 20 en nummer 16 in was het bij nummer 18 wit. Niet zomaar een beetje, maar op de bomen, het pad en de buxussen bij de deur, overal lag sneeuw. Bleek dat mijn moeder zakken vol nepsneeuw had gekocht. Tot groot vermaak van de buren had ze de hele ochtend sneeuw in de lucht gegooid die vervolgens neerdwarrelde op de plek van bestemming. Net echt! Eenmaal binnen was het plezier nog niet over, want menig voorbijkomend wandelaar strekte verbaasd zijn hand uit om de sneeuw op het muurtje te voelen. Ik werd helemaal blij en vrolijk van haar verrassing. Een echte kerstengel heeft mijn wens dit jaar vervuld!!
Besluitvorming
Het nichtje van mijn aanstaande was afgelopen donderdag jarig en vandaag was het feest voor de familie. Iedereen had zich echt uitgeleefd in cadeaus. Ze kreeg een aquapet, een bezem met heksenhoed, een pluche tasje met haarspeldjes en elastiekjes, een bakset met taartversiersels, het spel Dokter Bibber, een set om armbanden te maken en nog veel meer. Naast de nichtjes lag ook menig tante tussen hen op de grond om te spelen met al dat moois. Toen we naar huis reden, zei mijn vriend: 'Wij hebben het toch maar gemakkelijk tegenwoordig, he! Wij krijgen een boek of een dvd voor onze verjaardag. Maar als je nu naar haar kijkt: hoe weet ze nu in vredesnaam waar ze straks het eerst mee wil spelen? Die besluitvorming is zo zwaar! Dat kennen wij gelukkig niet meer.' En hij had nog gelijk ook.
Verjaardagskleren
'Je hebt WAT gekocht?' Mijn aanstaande heeft er duidelijk nog nooit van gehoord. 'Verjaardagskleren! Voor als ik over een paar weken jarig ben.' Verjaardagskleren zijn kleren die je op je verjaardag voor het eerst aan mag. Waar je je dus hartstikke feestelijk in voelt. Mijn moeder begon ermee toen we klein waren en ik volg die traditie eigenlijk nog steeds. Vandaag heb ik dus mijn verjaardagskleren gekocht. Ik moet nu wel een kleine twee maanden wachten voordat ik ze aan mag. Maar ja, ook dat hoort erbij. Verjaardagskleren dus. Voor op je verjaardag.
Kerstkaart
Tot mijn grote verbazing ligt er een verlate kerstkaart van Disneyland Parijs in de brievenbus. Handgeschreven van ene Jean-Philippe. Ik heb heel lang een jaarabonnement op het park gehad, dus ze hebben mijn prive-adres. Maar dat heb ik twee jaar geleden opgezegd. En de afzender zegt me ook niets. 'Zo', zegt mijn aanstaande na het zien van de kaart: 'je hebt blijkbaar indruk gemaakt laatste keer!' Verschrikt kijk ik hem aan, hij maakt zeker een grapje. Bovendien, als we erover nadenken, is dat ook niet mogelijk. Ik heb geen persoonlijke contacten gehad in december, laat staan mijn visitekaartje achtergelaten! Het kan dus niet anders: het zal de Disney magie wel zijn.
Vertrouwen
In zijn nieuwjaarstoespraak verwees de hoofddirecteur naar een column op intranet. Een collega had een aansprekende oproep gedaan om elkaar meer vertrouwen te geven en het ook waard te zijn. Om aan te geven dat zij vertrouwen in haar collega's heeft, had ze haar fiets niet op slot gezet en omschreef ze waar deze precies stond in onze fietsenkelder. Hij vond het een prachtig gebaar. Het zette me aan het denken. Ik ben van nature vrij naief. Maar toen mijn auto nagenoeg week in/week uit werd opengebroken, kreeg ook dat vertrouwen een deuk. Ik heb geleerd dat je iemand nooit mag beschadigen, ook niet als je die persoon niet mag. Toch werd Theo van Gogh vermoord. Niet echt hoopvolle gebeurtenissen dus. Maar ik ben ook opgevoed met 'Verbeter de wereld, begin bij jezelf'. Ik denk niet dat er een beter moment is dan dit om het in praktijk te brengen.
Schoonmaak
De winter is zacht dit jaar. En nu de kerstboom het huis weer heeft verlaten, heb ik overal verse bloemen en bloembolletjes neergezet. Net lente. Maar welk effect dit op mijn aanstaande had, wist ik niet. Tijdens de koffie hadden we de agenda's naast elkaar gelegd: de huwelijksvoorbereidingen, de sociale contacten en de klusjes. 'We moeten de boekenkasten ook weer eens onder handen nemen, rond Pasen of zo', zei ik nog. Daarna ging ik met Floppy in het bos wandelen. Toen ik thuiskwam, wachtte me een grote verrassing. De hele woonkamer stond vol stapeltjes boeken. 'Verrassing!!', riep mijn aanstaande vrolijk, om er meteen aan toe te voegen: 'Je bent eerder terug dan ik had gedacht.' Hij had duidelijk de lente in zijn bol. Wees dus voorzichtig met bolletjes, sommige hebben onverwachte bijwerkingen!
Leeftijd
Vandaag zag ik mijn neef. Hij wordt over een week veertig. En hij vindt het vre-se-lijk! Uiteraard heb ik hem eerst enorm geplaagd. Maar daarna vroeg ik hem wat er nou zo erg aan dat cijfer was. Hij kon het me niet precies vertellen. Het kwam zo'n beetje neer op oud, afgeleefd, versleten en niet meer meetellen. Al sinds zijn dertigste zat hij er tegenaan te hikken. Over twee maanden verandert mijn 3 in een 4. En ik vind het heerlijk. Gevoelsmatig vind ik 39, het einde van de reeks, ook veel ouder klinken dan 40, weer aan het begin. En ach, toen ik net twintig was, vond ik mensen van half de dertig best oud. Toen ik zelf die leeftijd had bereikt, begreep ik daar niets van. Het leven bruiste juist aan alle kanten. 't Is maar net hoe je er tegenaan kijkt. Ik heb mijn neef veel sterkte gewenst. Maar zelf kan ik niet wachten tot het zover is!
Brandweer
Buiten hoor ik het geluid van een walkietalkie, tenminste, als die nog bestaan. De brandweer staat op straat, met twee grote brandweerwagens. Door de storm hangt er een stuk van het dak een paar huizen verder half boven de straat. Met een hoogwerker stijgen twee mannen in het bakje naar boven om de zaak te redden. Ademloos kijken we toe hoe ze het daklood terugbuigen. Het bakje keert terug naar de grond en twee andere brandweermannen vervangen de eersten. Weer stijgt het bakje naar de dakgoot. Deze brandweermannen zijn gewapend met hamer en spijkers en timmeren het daklood weer vast. Tot slot gaat de brandweercommandant kijken of het allemaal in orde is. Dan vertrekken ze weer. Op naar het volgende gevaar.
Aftellen
Het komt nu echt dichterbij. 'Hoezo, het duurt nog vijf maanden, hoor!' zul je denken. Maar als je aftelt vanaf een jaar terug, dan is vijf maanden ineens toch wel heel dichtbij. En na een periode van relatieve rust breken nu weer drukkere tijden aan. We gaan over een paar weken het trouwpak van mijn aanstaande kopen. En de ringen. Kort daarna heb ik een afspraak gemaakt met drie moeders en vier bruidskinderen om kleding te gaan passen. Mijn aanstaande schoonmoeder wil graag dat ik met haar meega om haar in het nieuw te steken. Het ontwerp van de trouwkaarten moet definitief worden gekozen. De proefsessie met de fotograaf. Een test van de muzikanten. Oftewel: binnenkort zullen jullie weer regelmatig worden verrast met huwelijksplannen. Wees voorbereid!
Noodhulp
Een paar dagen geleden las ik een vrij pittig stukje bij Renesmurf. Hij was het niet eens met de overweldigende aandacht voor de noodhulp aan Azie. Hij bepaalde zelf wel of en hoeveel hij schonk aan een goed doel. Ik vond hem erg kort door de bocht en zei dat ook. Maar inmiddels moet ik hem gedeeltelijk gelijk geven. Er is naar mijn mening wel aandacht nodig voor de acties. Maar op dit moment lijkt het niet gek genoeg te kunnen. En daarnaast ben je ook nog verantwoording schuldig aan derden. 'Hoe vaak en hoeveel heb jij gegeven?' heb ik meer dan eens gehoord. Zelfs de koningin wordt verweten dat ze niet het door haar gegeven bedrag openbaar maakt. Volgens mij is Nederland niet haar normen en waarden kwijt, maar haar nuchterheid.
Politie
Vlak voor me op de snelweg gebeurde een aanrijding. Een auto of zes, zeven stond kriskras over de linkerbaan en in de berm. Ik reed er voorzichtig langs. Naast me stopten auto's op de vluchtstrook om te kijken hoe ernstig het was. Ik zocht een weg tussen de auto's door en belde daarna om hulp. Aangezien het er niet ernstig uitzag, probeerde ik eerst het algemene politienummer. Maar helaas: 'Al onze medewerkers zijn in gesprek.' Dan toch maar 112. Omdat ik vooral naar de weg had gekeken, wist ik immers niet of er gewonden waren. 'Met 112, wie zoekt u?' Ergens heb ik vandaag iets gelezen over het grote misbruik van 112. Blijkbaar denken sommige mensen dat het een telefooncentrale is in plaats van een alarmcentrale. Ik legde kort uit wat er was gebeurd en ze verbond me door met de politie. Ditmaal werd er wel opgenomen. Een geluk bij een ongeluk.
Zoenen
Eind 2003 had ik het al op onze electronische personeelskrant geplaatst. Maar dit jaar was het een echte hype: wel of niet nieuwjaarszoenen op je werk? Bijna iedereen die mij een gelukkig nieuwjaar toewenste (en daar meteen aan toevoegde: 'Maar dat zal met jouw plannen wel niet al te moeilijk zijn'), vroeg eerst toestemming om de wangen te mogen kussen. Niemand die zich afvroeg hoe persoonlijk het eigenlijk ineens wordt als je eerlijk zegt: "Nou, als je het niet erg vindt, liever niet!" Ik spreek niet uit eigen ervaring. En ik heb er zelf ook op los gekust. Ik kan het over het algemeen goed vinden met mijn collega's. En de normen en waarden zijn op dat gebied gelukkig ook nog aanwezig. Maar om een ding ben ik ook blij: morgen kunnen we weer gewoon aan het werk.
Voornemens (vervolg)
Vannacht zonder reden wat minder goed geslapen. Maar goed, op zondag is het gebruikelijk dat ik mijn moeder ontbijt op bed breng, dus toch tijdig eruit en met Floppy naar haar toe. Zij had ook niet lekker geslapen en was dus minder zonnig dan normaal. Toen ze een beetje kattige opmerking maakte, reageerde ik meteen kribbig terug. We kletsten verder, maar het was gewoon niet zo gezellig als anders. Ik gaf haar een knuffel en ging terug naar huis voor ons eigen ontbijt. Aan het eind van de ochtend belde ze. "Sorry voor daarstraks!" Mijn boze bui was allang over, dus ook ik maakte mijn excuses. Toen schoot ze in de lach. "Het valt niet mee, he!" Ik begreep het niet meteen. "Je stukje van gisteren op D's Days! Je wilde je geduld toch wat vaker bewaren!" Toen schoot ik ook in de lach. Plannen of voornemens, het maakt niets uit. Je moet er je best voor doen, of het laten voor wat het is.
Voornemens
Uiteraard ga ik van onze trouwdag een schitterende dag maken, daar waar het mijn bijdrage betreft. Niet alleen voor ons, maar voor alle betrokkenen moet het een mooie herinnering worden. Ik ga ook proberen wat vaker mijn geduld te bewaren. Op een redelijke manier om te gaan met die ene collega. Eerst te luisteren en dan te praten. Niet mijn zin door te drijven als het een keer niet gaat zoals ik het graag wil. Oog te hebben voor de mensen om mij heen. Goede voornemens? Nee hoor, daar doe ik niet aan op de eerste dag van het nieuwe jaar. Maar ik heb wel heel veel plannen voor 2005! Gelukkig nieuwjaar!
