Herenigd
Hij is weer thuis. We zijn weer herenigd! Met een baard van een paar dagen, volkomen gesloopt en met stralende ogen stond hij weer voor me. De heenreis was behoorlijk tegengevallen. Ontbrekende wegwijzers, doelloze omleidingen en files op plaatsen waar je ze nou net niet verwachtte. Behoorlijk gladde wegen en een douane die hem verwarde met de plaatselijke drugskoerier. Bovendien was hij ook nog zijn paspoort vergeten! Maar het was het waard. Het hotel was eenvoudig, maar de lakens waren schoon. Zijn collega's waren gezellig, de pistes waren heerlijk en het bier werd vergezeld van schnaps. Hij kan er weer tegen! En ik heb nog bijna een heel jaar om me voor te bereiden op het volgende teambuildingsuitje!
Omgekeerde wereld
We besloten dat ik ook de tweede nacht bij mijn moeder zou slapen. Dat is veel gezelliger dan alleen thuis in mijn eentje. Mijn moeder wilde tot een uur of 12 televisie kijken en ik ging eerst naar de verjaardag van mijn vriendin. Meestal maak ik het niet zo laat, dus ze zou niet wakker schrikken van mijn thuiskomst. Het feest was erg gezellig en ik heb heerlijk over mijn trouwdagvoorbereidingen kunnen bijpraten met iedereen. Toen ik thuiskwam, was mijn moeder inderdaad nog wakker. Ik kuste haar welterusten en ging naar mijn eigen kamer. Ze riep me achterna: 'Vind je het goed als ik nog een kwartiertje televisie kijk?' Ze bedoelde uiteraard of het geluid mij niet stoorde, maar het klonk zo vertrouwd met vroeger! Alleen was ik toen degene die smeekte om nog even op te mogen blijven. Een omgekeerde wereld.
Reorganisatie
De opleiding waaraan ik deelneem, heeft 26 cursisten. En allemaal, niet een uitgezonderd, zijn bezig met een fusie, zitten er middenin of hebben 'm net achter de rug. Ze zijn ontslagen of 'boventallig' geworden na soms wel 14 dienstjaren. Of met het oog op de toekomst gestart met een omscholingscursus. Ikzelf begon vol goede moed, bij het inschrijven nog niet wetend dat ook onze afdeling op dit moment een reorganisatie zou ondergaan. De reorganisatie heeft alle bekende kenmerken. Het draait om onwetendheid, onrechtvaardigheid, onduidelijkheid en onzorgvuldigheid. Daar hoeven we ons dus in elk geval niet ongerust over te maken, het hoort er allemaal bij. Maar leuk is anders. 't Is dus hooguit een troost om te weten dat je niet de enige in Nederland bent.
Teambuilding
Hij is weg. En ik mocht niet mee. 'Een bedrijfsuitje', zei hij. 'En iedereen gaat, ook al valt het inderdaad een beetje ongelukkig in de persoonlijkste privetijd.' Ze gaan skieen in Zuid-Duitsland, zes uur rijden hier vandaan. Als je op vrijdgagmiddag vertrekt en zondagavond heel laat weer thuiskomt, dan kun je twee dagen skieen. 'Je' als in 'zij'. Ach, ik gun hem uiteraard plezier met z'n collega's. En hij is overmorgen alweer bijna op de terugweg. Ik red me wel, die paar dagen. Er stond al een sportafspraak en een verjaardag op de kalender, dus ik zal me niet vervelen. Maar we zijn sinds we elkaar kennen nog niet zo lang en zo ver uit elkaar geweest. Dus het is even wennen. En voor het geval dat het toch tegenvalt zo helemaal alleen in dat grote bed, ga ik vanavond maar bij mijn moeder slapen. In het kader van teambuilding!
Hondenleven
Ik was niet zachter dan anders thuisgekomen. Maar blijkbaar hadden ze me niet gehoord. Want ik trof hen aan op de bank, diep in slaap. De hoofden naast elkaar op het kussen. Een arm om de andere schouder. Rustig ademhalend, zich van de buitenwereld onbewust. Allebei genietend van de geneugten die het gepensioneerde leven biedt. Ik heb er even naar staan kijken met een glimlach op mijn gezicht. Toen opende Floppy zijn ogen, zag mij en begon te kwispelen. En daar werd mijn moeder wakker van. Beiden rekten zich uit en toonden hun blijdschap me te zien. De een kreeg een liefdevolle aai, de ander een hartelijke knuffel. Wat een hondenleven hebben ze toch, die twee!
Rouwproces
Vanochtend was het een hot item bij Edwin Evers: Hans Wiegel wil terug in de politiek. Het ging niet om zijn al dan niet aanwezige capaciteiten. Het was veel te snel na het overlijden van zijn vrouw! Hij hoort zich voorlopig te wentelen in verdriet en niet aan werken te denken. Wij hebben iets soortgelijks meegemaakt. Mijn vader was zelfstandig winkelier. Mijn moeder wilde na zijn overlijden niet kiezen voor verkoop en besloot zelf de leiding over te nemen. Ze is heel lang niet aanspreekbaar geweest in haar verdriet. Maar ze moest verder. En aangezien de klanten er verder niets mee te maken hadden, was ze vriendelijk en lachte af en toe om een grapje. Het commentaar van de omgeving was niet van de lucht! Het heeft heel lang geduurd voor de omgeving vond dat de rouwperiode voorbij was. Ik gun het hen niet, maar wacht maar tot je er zelf voor komt te staan. Rouwen is persoonlijk. Bemoei je er dus niet mee.
Crisissituatie
Ik kuste mijn aanstaande gedag, knuffelde de hond en ging naar mijn werk. Maar ik was de stadsgrens nog niet gepasseerd, of het begon te sneeuwen. Niet een paar vlokken, zoals we hier in Nederland gewend zijn, maar vette dikke knapen, die de weg in een oogwenk bedekten. Het verkeer stond vrijwel stil. En een kwartier later was ik dus nog geen meter opgeschoten. De parallelweg opzoeken bleek een tijd later geen goede actie. Er was niet gestrooid en voordat ik een paar kilometer verder was, had ik al vijf auto's op z'n kant in de berm geteld!! Na bijna twee uur bereikte ik eindelijk kantoor, een rit die me normaalgesproken nog geen half uur kost. Het kan hier in Nederland ook nooit eens gewoon gaan, je hebt hoe dan ook meteen een crisissituatie te pakken!
Ogentest
Vannacht zette de eigenaar van de shoarmatent twee ruzieende gasten buiten. Hij hield het even in de gaten, want het ging er steeds harder aan toe. Maar toen draaide hij zich om, ze kwamen er samen wel uit. De ene jongen was duidelijk op vechten uit. Maar de andere bleef roepen dat het een vergissing was. Toen zei hij: "Kijk dan in mijn ogen, kijk echt in mijn ogen. Dan zie je dat ik het zo niet bedoelde!" De jongen stond inderdaad even stil en keek in zijn ogen. Toen sloeg hij zijn armen om hem heen. "Sorry, je hebt gelijk. Ik begreep je verkeerd". Gebroederlijk gearmd gingen ze naar binnen, terwijl net op dat moment een politiewagen op hoge snelheid voorbij reed. Op weg naar een stel dat minder geduld had met elkaar.
Herenschoenen
Mijn aanstaande had donkerblauwe schoenen nodig voor zijn trouwpak. Dus togen we naar de binnenstad. In de eerste winkel keken we alleen rond, maar deze had niet precies wat we zochten. In de tweede winkel hadden ze wel mooie schoenen. Toch besloten we nog even verder te kijken. In de derde winkel was het prijs: precies de schoenen die we zochten, alleen de verkeerde kleur. We vroegen een verkoper of ze ook in donkerblauw verkrijgbaar waren. 'Donkerblauw? Dat zal niet meevallen, donkerblauwe herenschoenen vinden!' En hij had gelijk, we hebben nog vier winkels bezocht, maar schoenen in die kleur zijn gewoonweg niet verkrijgbaar. Gelukkig vonden we ze uiteindelijk in een speciaalzaak. Anders had er niets anders op gezeten: dan had hij een ander trouwpak moeten gaan uitkiezen!
Snertdag
Het was vandaag een snertdag. Vol met noemenswaardige en minder noemenswaardige tegenvallers. Mijn hoofd zit nog steeds vol grieppluizen en er is een hoop gaande op kantoor. Gewoon bah dus. Ik was blij dat de werkdag erop zat en dat ik naar huis kon gaan. Ik haalde mijn aanstaande bij de bus op en vertelde onderweg naar huis wat er allemaal was gebeurd. Toen we voor de deur stopten, zag ik dat de bakker vandaag appelbollen in de reclame had. 'Ook dat nog, mijn favoriete gebak! De zoveelste tegenvaller vandaag.' Ik mopperde nog wat voor me uit, totdat ik merkte dat het reclamebord nog buiten stond. Ze waren nog open!! Ik schoot naar binnen. Het was voor de bakker totaal geen probleem om nog een appelbol voor me in te pakken. Zelfs het feit dat ik 80 eurocent met 50 euro moest afrekenen, vond hij niet erg. 'En een fijne avond!' Nou, ik weet zeker dat me dit ondanks die snertdag nu wel gaat lukken!
Gastenlijst
Ik had een lunchafspraak met twee collega's. Terwijl we op de ander wachtten, vertelde ik over de huwelijksvoorbereidingen. We hebben nu trouwringen en een trouwpak en binnenkort volgt de servieskeuze en kleding voor de bruidskinderen. Ik vertelde ook over de gastenlijst. Die was eigenlijk al compleet, maar nu het dichterbij kwam, wisselden een paar namen. Sommige kennissen hebben we al heel lang niet meer gesproken (noch gemist), terwijl we met anderen 'ineens' een leuker contact dan ooit hebben. En dan zijn er nog een paar twijfelgevallen. Vooralsnog hebben we die 'oranje' gemaakt, 't is nog niet zeker wat we daarmee doen. Iedereen is welkom, maar je wilt ook tijd aan je gasten besteden en de feestzaal heeft geen oneindige capaciteit. Toen de ontbrekende collega bijna een half uur te laat kwam opdagen, zei de ander dan ook laconiek: 'Zo, dat wordt dus een gevalletje oranje!'
Manner
In Oostenrijk hebben ze een soort Penny-wafel, maar dan veel lekkerder: Manner. Er gaat dus geen wintersport voorbij of een paar familiepakken rijden mee terug naar huis. Ik ben beslist niet de enige die er stapelgek op is: Floppy vindt ze ook zalig. Gisteren haalde ik een pakje uit de kast voor bij de thee, maar legde dat nog even op tafel. Even later zat er een hondje tegen mijn knieen geplakt. Toen dat niet hielp, kwam hij naast me op de bank zitten. Om nog wat later op schoot te kruipen. En aldoor wees zijn neus en blik in een rechte lijn richting het pakje koek op tafel. Dat overigens luchtdicht verpakt zit! Floppy mankeert niets aan zijn neus, maar ook niet aan zijn ogen. En al helemaal niet aan zijn smaakpapillen!
Bruidegom
Vandaag was het de beurt aan de bruidegom om in het nieuw te worden gestoken. Hij zou het pak in dezelfde winkel als van mijn jurk kopen. De verkoopsters waren op de hoogte: De Jurk was een groot geheim, maar de combinatie moest goed zijn. Net als bij mij was zijn eerste keuze meteen Het Pak. Terwijl hij zich bewonderde in de spiegel, kwam er naast hem een bruidje staan. Spontaan stak ze haar arm door de zijne: 'Even voor het plaatje!' Het was inderdaad mooi om te zien. Terwijl mijn aanstaande zich omkleedde, schoten de verkoopster en ik naar een ander deel van de winkel, waar ze mijn jurk even hadden uitgehangen. Ik ging erachter staan en de verkoopster hing het pak ernaast. Dat plaatje in de spiegel was niet gewoon mooi, het was fantastisch! Nog drie maanden, drie weken en een paar dagen, dan mogen jullie meekijken!
Valentijnsdag
Afgelopen vrijdag stond ik met drie mannelijke collega's in de lift. 'Oke heren, klein onderzoekje: wie van jullie heeft al een Valentijnskaart gekocht?' Alledrie ontkenden ze. 'Maar ik heb het haar wel gevraagd en ze zei dat het niet hoefde!', verweerdde een van hen zich. 'Natuurlijk zeggen we dat', lichtte ik hem de denkwijze van de gemiddelde vrouw toe: 'Maar we zijn heel verdrietig als jullie daarnaar luisteren!' 'Ja zeg, hoe weet ik dan dat ik het goed doe? Zo snap ik er niets van!', reageerde de tweede. 'En daarom vinden jullie ons zo interessant! Het hoort er allemaal bij!' De ander antwoordde dat hij geen vriendin had. 'Dat maakt niet uit, Valentijnsdag is inmiddels vanuit commercieel oogpunt ook geschikt voor familie en vrienden. Je kunt er dus ook een aan je moeder of de buurvrouw sturen.' Schaapachtig beterschap belovend stommelden ze de lift uit. Mannen, je moet ze ook alles uitleggen.
Hik
Mijn broer had de hik. Niet zomaar een paar keer, maar een hele tijd. En op den duur wordt dat stomvervelend, zo niet pijnlijk. We kregen het over redmiddeltjes. Mijn aanstaande zou 'm wel eens flink laten schrikken. Dan was het zo over. Mijn oma leerde me vroeger een rijmpje: 'Ik heb de hik, ik heb de schrik, ik geef 'm aan een andere man, die 'm goed verdragen kan.' Als je dat drie keer achter elkaar in een ademteug kon uitspreken, dan was je de hik kwijt. Of een theelepel suiker snel doorslikken. En zo waren er nog wat andere mogelijkheden. Mijn broer keek van de een naar de ander, pakte een glas water, boog zich helemaal voorover en dronk het op een onmogelijke manier op. Verbaasd keken we toe. Maar het was wel over!!
Trouwringen
Verwachtingsvol kijkt de juwelier ons aan na haar vraag waarmee ze ons van dienst kan zijn. 'We komen trouwringen kopen!' Ze reageert enthousiast en duikt meteen in de kast met dozen trouwringen. We zijn er redelijk snel uit: een traditionele, klassieke ring zonder toeters of bellen. Het is wel een juweel, maar een trouwring is naar onze mening toch iets anders dan een sieraad. Ze legt er vijf op tafel: de een een beetje boller, de ander een beetje breder. Mijn aanstaande maakt eerst zijn keuze, husselt ze door elkaar en kijkt mij aan. Zonder aarzelen pak ik er een op. Het blijkt precies dezelfde te zijn. Maten worden gemeten, bedragen bepaald en een half uur later staan we buiten. Blij! We zijn weer een stapje dichterbij onze trouwdag!
Legitimatieplicht
Het was weer tijd voor Floppy's jaarlijke prik. En omdat we hem graag met ons meenemen op vakantie, krijgt hij niet alleen de gezondheidsprik, maar ook een injectie voor verblijf in het buitenland. De wetgeving op dat gebied bleek afgelopen jaar aangepast. Tot nu toe had ik een rose formulier in mijn tas, maar dit keer kreeg Floppy een heus paspoort. Alles staat erin. Hoe hij eruit ziet, welk ras, of hij bepaalde ziektes heeft gehad. Met een onvervalsbaar fotootje. Maar toen we terugliepen naar de auto, zei mijn aanstaande: "Ben benieuwd wanneer de eerste politiehond aan Floppy vraagt om zich te legitimeren!
Net als wij toen
Mijn tante is erg ziek. Ze heeft een paar keer op het randje gezweefd. Maar telkens gebeurde er een klein wondertje en herstelde ze. Net als mijn vader toen. In het ziekenhuis werd ze de vrouw van zes miljoen genoemd: ze had een kans van één op zes miljoen dat ze de operatie zou overleven en zie, ze presteerde het toch maar weer mooi. Net als mijn vader toen. Maar het ziet er naar uit dat ze nu al haar gelukspunten heeft verspeeld. Ze mocht van de specialist samen met mijn oom naar Zuid-Afrika, waar een van mijn twee neven woont. Mijn andere neef kwam voor de kerstperiode over en zo brachten ze een heerlijke tijd door. Daarna ging het wat minder. Net als bij mijn vader toen. En nog wat minder. En gisterenavond kregen we een email: ze komt niet meer naar huis. Complicaties, maagbloedingen en algehele verslechtering zorgen ervoor dat ze in het huis van haar oudste zoon zal sterven in plaats van thuis in haar eigen bed. Maar ze zijn wel samen, net als wij toen. Een sterfproces is indrukwekkend, maar warm. Angstaanjagend, maar liefdevol. En hoe dan ook, ze zullen verder moeten. Net als wij toen.
Studie
'Stilstand is achteruitgang', dacht ik toen ik mijn carriereplanning eens onder de loep nam. En dus besprak ik met mijn baas de mogelijkheden om weer te gaan studeren: Communicatie B. Want hoewel ik veel complimentjes voor mijn werk krijg, heb ik toch vaak het gevoel een stuk basis en kennis te missen. Gisteren was de eerste opleidingsdag. Met tweeentwintig dames en drie heren, varierend in de leeftijd van 24 tot 55 jaar (!) gingen we van start. Van half 2 's middags tot 9 uur 's avonds waren we onder de pannen. De groep is gemotiveerd en ongeveer van hetzelfde niveau. De leerstof is pittig, maar ook enorm leerzaam en interessant. Ik betrapte me er een paar keer op, dat ik op het puntje van mijn stoel zat te luisteren. De opleiding sluit eind dit jaar af met een mondeling en een schriftelijk examen. Daar zie ik best tegenop, mijn laatste examens vonden in 1986 plaats. Maar als het goed is, zijn jullie de eersten die mijn vorderingen opmerken. En daar doe je het toch allemaal voor!
Mooiste ervaring
Mijn eerste rijles was een heerlijke ervaring. Ik bepaalde de weg en had alles onder controle. Nou ja, tot ik de eerste bocht zelf moest nemen en in de berm belandde. Dat gevoel van vrijheid herinner ik me nog goed. Maar toen ik in de Disneyland-attractie Peter Pan zat, wist ik niet wat me overkwam. Het was net alsof ik echt vloog! De huizen van Londen werden steeds kleiner onder me. Ik voelde de wind door mijn haar en zweefde dagen later nog! Zalig! En toch ... De allermooiste ervaring dateert van vorige week. Mijn aanstaande en mijn broer lanceerden mij een meter of twee door de lucht en gooiden me in een grote berg poedersneeuw. Het is niet te vergelijken met water of een luchtkussen. Je moet het ervaren om te weten wat het is: fantastisch! Een ervaring om nooit meer te vergeten.
Thuis best
En toen waren we weer thuis. Met een vracht wasgoed, een koffer vol op te bergen zaken, maar ook een hoofd vol heerlijke herinneringen. Zoals het laagje sneeuw toen we aankwamen. En de massa op de dag dat we weer vertrokken. Ik was zo onder de indruk van die eerste 50 cm. Totdat we de daaropvolgende dag de auto terugvonden. Je zag nog net een stukje van de linkerspiegel!! Vanuit de hotelhal kon je niet eens meer door het raam naar buiten kijken. Mijn aanstaande die met z'n 1.77 meter de sneeuwhoogte aangaf. En hoeveel plezier we hadden. Het werkelijk schitterende uitzicht toen we eindelijk weer de berg op mochten. Kortom, wij heben een heerlijke vakantie gehad. Nog 358 nachtjes slapen tot de volgende wintersport!
Sanskriet
Het begint 's ochtends al bij het ontbijt: 'Wat denken jullie, eerst de rode en dan 5, 4 en 1?' 'Of zullen we in plaats daarvan de 3 doen?' 'Maar dan wil ik wel eerst weten hoe hij erbij ligt, hoor!' 'Het zou mooi zijn als de 2 weer open is. Maar ja, die wordt al afgesloten als ze zelfs alleen een grote hoeveelheid sneeuw voorspellen!!' Hilariteit alom, maar puur sanskriet voor mijn aanstaande. We hebben het uiteraard over de pistes in het gebied dat voor ons geen geheimen meer heeft. Alleen is dit pas zijn derde jaar. En er zit totaal geen logica in onze terminologie voor hem. Tot vanochtend. Toen we met rode wangen onderaan bij de sleeplift eindigden, zei hij: 'Dit was toch de 4, he! Help onthouden voor volgend jaar dat ik dit een heerlijke afdaling vind!!'
Alarmfase vijf
Vanaf gisterenmiddag zitten we officieel in lawine-alarmfase 5. Hier in de buurt zegt dat niet zoveel, want wij zitten in een veilig gebied. Maar in al die vijftien jaar dat we hier komen, hebben we nog nooit zoveel sneeuw in een paar dagen zien vallen. Vanochtend hebben we een foto gemaakt waarin ik in de sneeuw sta zonder met mijn voeten de grond te raken. De sneeuw komt tot mijn schouders! Het hotel is nu ook ineens een stuk drukker, want mensen kunnen niet weg. De autowegen zijn gesloten, we kunnen tot het volgende dorp komen, maar de buitenwereld is onbereikbaar. Toch heeft dat ook wel iets. Helaas zal het volgens de medewerkers niet lang duren, dus de terugreis a.s. zaterdag loopt geen gevaar. We kunnen gewoon naar huis. Maar wel met een bijzondere ervaring rijker!
Sneeuwpret
Skieen is niet te doen door de hoeveelheid sneeuw die nog steeds naar beneden dwarrelt, de auto uit- cq. opgraven een klus waar we niet op zitten te wachten, dus vermaken we ons op een andere manier. We genieten van de witte wereld. We lezen, spelen spelletjes, ravotten in de anderhalve meter poedersneeuw en praten met medewerkers die we ook al jaren kennen. Gisteren hebben we een wandeling naar het dorp gemaakt. Onderweg kwamen we een groep tegen, die elkaar in de sneeuw naast het pad aan het soppen was. Ze stonden zich net af te kloppen toen we hen passeerden. Een vrouw sprak mijn aanstaande lachend in het Duits aan: 'Bent u vandaag al in de sneeuw beland?' Hij spreekt niet zo goed Duits en dacht adrem maar duidelijk te reageren. In het Duits was het echter een regelrechte uitnodiging, dus voor hij het wist lag hij in de sneeuw. Maar hij reageerde direct, dus tot groot vermaak van de groep lag zij er meteen ondersteboven naast. Leuk, die internationale sneeuwpret!
Ingesneeuwd
We zittten ingesneeuwd. Niet officieel, maar er is in een nacht 50 cm sneeuw gevallen. En het sneeuwt nog steeds. We hebben ons door kniehoge sneeuw een weg gebaand naar de auto. Althans, daar waar we 'm het laatst hebben gezien. Nu lag er een grote, vormloze hoop sneeuw. We hebben de skies gepakt en ons een weg gebaand naar de sleeplift. Gelukkig ligt die hier naast de deur. Tegen Markus, de liftbediende, vertelde ik hoe verrast ik was door de enorme hoeveelheid sneeuw. Hij knipoogde en zei dat dit 'gewoon winter' was. Gisterenavond waren de pistes zoals altijd geprepareerd, maar daar was nu weinig meer van te merken. Voor je het wist, lag je ondersteboven in de tiefschnee. Zelfs de cracks onder ons!! Het deed geen pijn, je landde zacht. Maar nadat we de zwarte piste, de kortste weg naar beneden, waren 'afgestruikeld', hebben we de skies toch maar weer opgeborgen. Nu zitten we aan de koffie met uitzicht op nog veel meer sneeuw. Maar ik schater het uit van de sneeuwpret en geniet met volle teugen!
