Slooppand
Een paar jaar geleden is ons bedrijf verhuisd naar een nieuw kantoorpand. We waren letterlijk uit het figuurlijke jasje gegroeid. Het pand is een tijdje onderverhuurd, maar moest uiteindelijk plaats maken voor appartementen. En sinds een paar weken is de daadwerkelijke sloop een feit. Ik rijd er bijna dagelijks langs op weg naar het werk. En kijk met enige weemoed naar de vorderingen. Daar keek ik onder de indruk naar die grote hoeveelheid gangen, mensen, afdelingen en trappen. Daar kon je die heerlijke zuurkoolsalade eten in de restauratie. Daar voelde ik me veilig en beschermd als benjamin van het secretariaat. Daar stierf een goede collega en vervolgens mijn baas na een ongelijke strijd. Dag gebouw! Ik neem de herinneringen aan je mee. Iemand heeft vast wel eens een mooie songtekst over een dergelijk afscheid geschreven!
Najib
Ergens vorig jaar zag ik 'm voor het eerst op televisie. Zomaar, tijdens het zappen. En in notime was ik verkocht: Najib Amhali. Een Marokkaan die sinds zijn vroege jeugd in Amsterdam woont. Ik ben 'm een beetje gaan volgen. Nog steeds op televisie, want op het moment dat een theater aankondigt hem in huis te halen, zijn alle kaarten verkocht. Maar dit jaar hadden we hem in het abonnement. Nog mooie plaatsen ook. Zo konden we de lichtjes in zijn ogen vast zien. Verwachtingsvol gingen we zitten. Om na bijna twee uur nog naar adem happend van het lachen de zaal weer te verlaten. Wij gaan regelmatig naar het theater. Zijn eigenlijk best verwend. Maar ik heb echt gehuild van het lachen. Toen we naar huis reden, sprak ik mijn verwondering uit over zijn accentloze Nederlands (en Belgisch!). Mijn vriend wees me terecht. 'Zo zijn er veel, veel meer. Zo'n 80% van alle Marokkanen. Het is die 20% die het verpest.' Hij had zoals altijd gelijk. Hier past dus maar een conclusie. Niks niet integratiemodel of multiculturele avonden. Ga naar Najib kijken!!!
Paaseieren
Eerste Paasdag. We zijn uitgenodigd bij mijn moeder voor een brunch. Heerlijk gegeten van al het lekkers dat ze voor ons heeft geregeld. Na het eten zoeken we traditioneel paaseieren in de tuin. Dat het een beetje regent, mag de pret niet drukken. We nemen hartelijk afscheid en reizen af naar de moeder van mijn aanstaande. Daar staat overheerlijk gebak voor ons klaar. Terwijl ik verzaligd mijn ogen sluit, zie ik nog net een paaseitje op een schilderij liggen! 'Ssssst, we gaan straks paaseieren zoeken', zegt mijn zwager. 'Da's traditie!' Vandaag bel ik een vriendin. Ze vertelt dat ze voor haar vierjarig zoontje paaseieren heeft verstopt in de tuin. 'Maar dit keer heb ik ze tegen de traditie in genummerd! Want toen ik afgelopen zomer in de zon lag, rook ik smeltende chocola. Een vergeten paasei!'
Definitief
De neef en nicht van mijn vriendin hebben tijdelijk gebroken met hun ouders. Problemen binnen het gezin liepen zo hoog op, dat de situatie onhoudbaar was. Ze waren nog wel 'on speaking terms' met hun moeder, maar hun vader wilde hen geen enkele ruimte geven aan de onderhandelingstafel. Dus was het beter elkaar een tijd niet te zien. En vannacht kreeg hij een hartstilstand. Dood. Geen mogelijkheid meer om toch tot elkaar te komen. Ik heb familieleden, die mij niets zeggen. Met wie het contact bestaat uit een 'hallo' en 'dag' tijdens familiebijeenkomsten. Breken is niet nodig, je negeert elkaar gewoon zo'n beetje. De dood van de zwager van mijn vriendin heeft me behoorlijk geraakt. Niet omdat ik hem graag mocht. Maar vooral omdat de dood zo definitief is. De kinderen hebben nog een heel leven voor zich, ineens zonder vader. De slopende ruzie is plotseling beeindigd. Definitief.
Zorgverlener
Woensdag kwam mijn vriend ziek thuis. Hij voelde zich helemaal niet lekker. Om 9 uur 's avonds begon hij over te geven en had hij zware diarree. Ik zal jullie de details besparen, maar hij is tot 7 uur 's ochtends bezig geweest. Ik heb vijfmaal het toilet en eenmaal het bed verschoond en schoongemaakt. Wat was hij beroerd! Het enige dat ik kon doen was af en toe een nat washandje over zijn gezicht halen. En lief voor hem zijn. Gisteren was het nog niet veel, maar gelukkig ging het vandaag wat beter. Toen belde mijn moeder. Ze was gevallen en had erg veel pijn aan haar knie. Een half uur later zaten we bij de Eerste Hulp. Recht houden ging nog wel, maar als ze hem boog, zat ze meteen op de tweede verdieping. Door het plafond heen wel te verstaan! Ze bleek een zware kneuzing te hebben en met een drukverband mocht ze weer naar huis. 'Wel goed rusten en voor u laten zorgen!', waarschuwde de dokter. En dus heeft zuster Dorine nu twee verpleegadressen. Tja, dat krijg je als je graag voor anderen zorgt!
Kennis van voetbal
Binnenkort organiseren we een congres voor onze klanten. Gastspreker is niemand minder dan Hans van Breukelen. Vandaag was de voorbespreking. Toch wel een beetje spannend. Maar ik had nadrukkelijk mijn professionele jasje aangetrokken en gaf dus geen krimp. Hij vertaalde ons werkgebied naar een voetbalelftal. Elke betrokkene kreeg een plekje op het veld. Toen hij Marketing & Communicatie aan de zijkant plaatste, protesteerde ik. Liever wilde ik een spits zijn! Hans legde uit dat een vleugelspeler veel belangrijker was. Deze hield het middenveld in de gaten, maar kon waar nodig toch naar voren om ofwel te ondersteunen ofwel te scoren. 'Net als Philip Cocu dus', vatte ik samen. 'Aha', zei Hans, 'je hebt kennis van voetbal?' 'Nee hoor', antwoordde ik, 'maar wel van Philip Cocu!
Glazenwasser
Onze glazenwasser houdt het voor gezien. Hij heeft er genoeg van. Ziet het niet meer zitten en stopt er dus mee. Wij zien onszelf wel zitten door die vuile ruiten. Naar buiten kijken is ineens een kunst geworden. Dus ik ben aan het telefoneren geslagen naar bedrijven hier in de buurt. Het gaat om drie appartementen in een keer, een welkome klus lijkt mij. Maar ik krijg telkens weer 'nee, bedankt' te horen. Zelfs de belofte van een extra kopje koffie is niet voldoende om hen over te halen. De laatste adviseerde me de ramen zelf te wassen met zo'n magneetwisser. Iedereen kent ze: onwerkbaar! Je raakt vooral bedreven in het naar beneden lopen, sponsje oppakken en wisser weer optrekken. Er zit niets anders op, ik moet binnenkort op de ladder gaan balanceren. Als jullie een tijdje niets horen, dan weet je dus waar ik lig. Naast dat sponsje.
Elke euro telt!
Toen ik naar het middelbaar onderwijs ging, was ik een jaar of 13. Iedereen ouder dan 20 was dus 'oud'. Zo ook onze klasseleraar. Door de jaren heen hebben we min of meer contact gehouden. En nu hoorde ik dat hij voor een goed doel de grenzen van Nederland gaat verkennen. Te voet! Er stond een heel stuk in de krant. Hij offert er zijn spaarverlof voor op en is op zoek naar sponsors. Ik vind dat echt goed van hem. Maar waar ik het meest van stond te kijken was zijn leeftijd: 51 jaar. Hij is 11 jaar ouder dan ik! Dus hij was indertijd 24 jaar en verantwoordelijk voor een klas vol puberende brugklassers. Ik ben er nog niet uit welke prestatie het meeste indruk maakt. Maar als je een euro over hebt: elke euro telt!
Dag tante
'Bedroefd laat ik hen die ik liefheb achter om terug te keren naar degenen die ik liefhad.' Slaap zacht, tante, je strijd is gestreden. Doe je de groetjes aan mijn vader?
Trouwkaart
We hebben de trouwkaart uitgekozen en eigenlijk willen we daar een mooie spreuk bij. Niet te diepzinnig, maar zeker ook niet te zoet. Niet op rijm en toch prettig in het gehoor liggend. Geen hoog Phil Bosmans-gehalte. Ik had me dus vanmiddag op de bank geinstalleerd met een heleboel spreukenboeken. Een vriend van ons sloot ook aan en gedrieen probeerden we allerlei soorten uit. Het antwoord was 9 van de 10 keer: 'mooi, maar niet voor op de kaart'. Toen ik voor het eten ging zorgen, riep onze vriend wanhopig uit: 'daar gaat mijn weekeinde! Nu blijf ik er natuurlijk de hele tijd mee bezig, totdat jullie iets hebben. Laat het me alsjeblieft weten zodat ik kan ophouden met zoeken!' Heb je dus inspiratie, zoek dan gerust mee!
Nu even niet
We hebben drukke weken achter de rug. Verjaardag, voorbereidingen trouwdag, studie, reorganisatie en de gewone dagelijkse drukke bezigheden. En hoewel ik natuurlijk nog bloedjong ben met mijn 40 lentes, begin ik het toch te voelen. Maar de sociale agenda zit mudvol met afspraken die we niet kunnen en zeker ook niet willen verschuiven. Dus hollen we maar door. Vandaag lag er een envelop van het plaatselijke theater in de bus. We hadden kaartjes voor een optreden morgenavond, maar de groep had geannuleerd. We konden de kaartjes teruggeven tegen restitutie van de kosten, met hun welgemeende excuses. Ken je dat gevoel als je onverwachts een vrije avond in je schoot geworpen krijgt? Heerlijk!! Ik heb enorm veel zin in het weekeinde!
Appeltaart
Een collega hield een dienstenveiling voor een goed doel en ik bood aan om appeltaarten te bakken. Vanavond stond de eerste op de planning, dus ik liep na het werk gauw naar de supermarkt voor de benodigdheden. Maar helaas was het vak met appeltaartmix helemaal leeg. Gelukkig wonen we in een winkelstraat met drie supermarkten, dus snel naar de volgende. Met hetzelfde verhaal! En ook de derde bood niets anders dan wat poeder op de bodem van het vak. Afspraak is afspraak, dus er zat niets anders op dan naar de supermarkt twee wijken verderop te rijden. In de vijfde winkel vond ik uiteindelijk een pak. Niet te geloven. Volgens mij heeft dat onderzoek in het Algemeen Dagblad mensen op een idee gebracht.
Bijsluiter
Om half 2 's nachts gaat de telefoon. Ik schrik wakker en zie aan de nummerherkenning dat het mijn moeder is. Er zal toch niets zijn? Maar als ik opneem, zegt ze: 'Kun jij Madonna voor mij opnemen?' Perplex als ik ben, antwoord ik niet snel genoeg. Ze herhaalt haar vraag. 'Als jij nou Madonna opneemt, dan bel ik je broer even en vraag of hij Lionel Richie doet. Dan komt het wel goed!' Ik houd haar aan het lijntje en zeg dat ze misschien even naar het toilet moet gaan. Een goed idee. Als ze terugkomt, ziet ze dat het lampje van de telefoon brandt. Verbaasd vraagt ze waarom ik haar bel midden in de nacht! Ze kan zich niets van de voorgaande minuten herinneren. Dan blijkt dat ze al een paar nachten niet of nauwelijks slaapt. Dus heeft ze een slaappil genomen. Met alle gevolgen van dien. Tip voor vermelding in de bijsluiter: 'Zorg ervoor dat er geen telefoon in de buurt van uw bed ligt!'
Merkbewust
Als we uitgegeten zijn, mag Floppy het betreffende toetje altijd uitlikken. En vanavond viel het me ineens op: hij is merkbewust! Onze hond houdt de diverse kwaliteitsmerken uit elkaar! Mijn aanstaande had namelijk chocolademouse van Mona, terwijl ik braaf aan het magere yoghurt-huismerk van de supermarkt zat. En terwijl ik mijn schaaltje voorhield, snuffelde hij eraan, keek me vuil aan en liep door naar het bakje van mijn Vriend. Dit werd schoon leeggelikt, terwijl mijn toetje dus volledig genegeerd werd. Het kan niet anders: onze hond is kwaliteitsbewust. Of hij houdt gewoon niet van mager natuurlijk.
Verjaarweek
En dan breekt het moment aan dat alle feestelijkheden rondom mijn 40ste verjaardag voorbij zijn. De laatste wijn is opgedronken, het laatste compliment voor Rudolph's Italiaanse gehakttaart gegeven. De slingers zijn opgeborgen en de cadeautjes hebben een plekje gekregen. De tuintafel staat weer gewoon op het dakterras en de reservestoelen heb ik vanochtend terug naar mijn moeder gebracht. Terwijl ik nog eens door alle felicitaties blader, schenkt mijn aanstaande koffie in. Het huis is opgeruimd, de chips uit het tapijt gezogen. We kijken elkaar aan en glimlachen. Een feest is zalig, ik heb genoten van alle aandacht en attenties rondom mijn 40ste verjaardag. Maar het allerlekkerste moment is toch als het huis weer gewoon ons huis is!
Bruidsmeisjes
Vandaag was de Bruidsmeisjekledingdag. In alle vroegte togen we naar de grootste winkel van Nederland op dat gebied. Twee van de vier nichtjes waren helaas ziek, maar de andere twee stonden te popelen! De mevrouw in de winkel vroeg wat de wensen waren. Uit twee monden klonk: 'een prinsessenjurk'. Met een (te) grote glimlach pakte de mevrouw twee jurkjes. Het waren plaatjes!!! Maar de prijs was er ook naar. Dus werd er een ander setje tevoorschijn gehaald. En nog een. Maar telkens opnieuw werd met grote ogen naar 'de prinsessenjurk' gekeken. En ik kon ze geen ongelijk geven: het is dat ik zelf al een jurk heb! Dus na een telefonische afstemming met het thuisfront werden de twee jurken voorzichtig ingepakt en betaald. En een nieuwe afspraak gemaakt voor de overige twee. En toen zijn we koffie gaan drinken. In het gezelschap van twee stralende bruidsmeisjes. Je zou er bijna vaker dan een keer voor gaan trouwen!
Smiley
Bij ons in de straat hebben ze een snelheidsmeter opgehangen. Geen flitspaal, maar een smiley die je vertelt hoe hard je rijdt. En of hij daar blij of juist niet mee is. Iedere keer als ik erlangs rijd, lacht hij me toe: goed zo! Maar vanavond, toen ik mijn aanstaande bij de bushalte had opgehaald, gaf ik flink gas. Mijn vriend keek me verbaasd aan: 'Wat doe je nou? Je gaat te hard!'. Mijn uitleg was eenvoudig: 'Ik wil zien wanneer hij echt kwaad op me wordt!' Bij 59 km/uur kijkt hij nog steeds verdrietig. En de verkeerssituatie liet niet toe dat ik nog harder reed. Maar er komt een zondagochtend met goed zicht en geen ander verkeer, dan zal ik 'm hebben!
Verwend
Niet gewoon verwend, maar verpest tot in de grond! Dat is de eindconclusie van gisteren. Ik heb zoveel aandacht, lieve wensen en natuurlijk cadeautjes gekregen dat het bijna beschamend is (bijna!). Op het intranet van mijn werk hadden collega's een linkje gemaakt: 'Dorine feliciteren? Klik hier!' Meer dan 100 collega's klikten daar. Geweldig. Het feest 's avonds was gezellig en druk. Alles liep op rolletjes. Toen de laatste gasten vertrokken waren, werd door de drie overblijvers (bewoner, loge en buurman) ook nog eens de hele vaat afgewassen. Een laatste verjaardagsverrassing. Kortom: pieker niet langer, maar volg mijn voorbeeld. Wordt vooral 40, het is het meer dan waard!
40 jaar!
Ga gerust je gang, laat je niet weerhouden: ik ben vandaag enorm, ongelooflijk, niet te weerstaan en overduidelijk feliciteerbaar!!! Zegt het voort, zegt het vooral voort!
Verrassing!
De opleiding die ik volg is opgedeeld in een aantal theorielessen en een paar praktijkervaringen bij bedrijven. Een van die praktijkdagen vond toevallig vandaag plaats bij mijn eigen werkgever. De cursusleidster vroeg dus voor het gemak of ik de cursisten wilde rondleiden. Uiteraard bracht ik hen naar mijn eigen werkplek. Maar terwijl ik hen vooraan op de afdeling uitleg gaf, begonnen er een paar te gniffelen. Ik ging zo op in mijn verhaal, dat het me in eerste instantie niet opviel. Wat bleek? Omdat ik met mijn rug naar mijn werkplek toe stond, had ik niet gezien dat mijn collega's de boel alvast hadden versierd voor mijn verjaardag. Ik zou immers niet op kantoor zijn! Toen ik onverwachts wel verscheen, brak er dus lichte paniek uit. Ik heb de rondleiding met mijn handen voor mijn ogen geslagen snel afgerond. Want de verrassing moest uiteraard nog even wachten. Tot morgen!
Nog twee nachtjes slapen
Vanochtend kreeg ik een email van een bevriend collega. 'Spannend, he! Nog twee nachtjes en dan ben je geen 39 meer!!' Hij vergeet mijn verjaardag nooit, dus ik dacht er verder niets achter. Maar tien minuten later kreeg ik een bericht van een van zijn collega's. 'Nog twee dagen, dan ben je jarig!!' Toen ging ik wel nadenken! Even later kom ik weer een andere collega tegen: 'Zo, hoe is het? Al zenuwachtig?' En ook hij was niet de laatste vandaag die verwees naar mijn 40ste verjaardag a.s. woensdag. Ik weet het zeker, er is een complot gaande! Maar toen ik dat tegen mijn aanstaande vertelde, antwoordde hij: 'Je hebt er jaren in geinvesteerd, dus het is je gegund. Geniet maar lekker van al die aandacht! Nog twee nachtjes slapen.'
Zoetermeer
En alsof we nog niet genoeg sneeuw hadden gezien, togen we vandaag naar Snowworld Zoetermeer. Vrienden van ons hadden nog niet eerder geskied en wilden wel een poging wagen. Mijn aanstaande wilde net in een smal parkeerplaatsje rijden, toen twee mannen aan kwamen lopen. 'Wacht maar even', riep hij, 'die ene is van mij en wij gaan weg. Dan heb je meer ruimte!' Hij liep naar een rode personenauto toe en wilde de sleutel in het slot steken. 'He, deze is helemaal niet van mij. Ik moet die andere rode hebben!' Op zich is hier natuurlijk niets mis mee. Iedereen vergist zich wel eens. Zeker als er twee rode auto's naast elkaar staan: een personenauto en een bestelwagentje!!! We hebben er met z'n allen hartelijk om gelachen. En vervolgens genoten van nog veel meer sneeuw en gezelligheid.
Wegwijzer
Een oudere mevrouw hield me staande. 'Kunt u mij de weg vertellen naar de Dwarsstraat?' Dat kon ik wel, het was niet ver. Maar er zat een moeilijk punt in de route, waardoor de kans groot was dat ze de weg nogmaals kwijt zou raken. En omdat ik toch onderweg was naar mijn auto, bood ik aan ze even voor te gaan. Ze was er duidelijk blij mee. 'Draait u de auto maar even. Als u daar verderop bij die zijstraat wacht, dan kom ik met een klein blauw autootje en dan rijd ik voor u uit'. Ik liep naar de auto, startte en wachtte tot een blauw Peugeootje mij passeerde. Je voelt 'm al. Dat blauwe Peugeootje draaide de weg op en de oudere dame ging er achteraan. En hoe ik ook toeterde en met mijn lichten flitste: geen reactie. Pas een eind verderop kreeg ze het in de gaten. Met een rood hoofd reed ze vervolgens braaf achter me aan tot de Dwarsstraat. Toeval bestaat, dat blijkt wel weer.
Koud he!
Gooi zout in het toilet. Zet de radiatoren open. Blijf thuis! Ga een half uur rijden om de accu op te laden. De tips en suggesties logen er niet om: het zou heel erg koud worden. Maar wij hebben de winter(sport) meegemaakt. Daar was het pas koud. Overdag gaf de thermometer al -18 aan. Ik durf niet te gokken hoe koud het 's nachts was. Hetzelfde gold voor ons autootje, die werd ook niet warm of koud (nou, een klein beetje dan) van de voorspellingen. En vanochtend? Toen werd ik wakker na een heerlijke nachtrust, lekker warm tussen hond en aanstaande in. Dat was eigenlijk het enige waaraan ik kon merken dat het wat kouder was geweest: Floppy was bij ons op bed gaan liggen. Maar voor de rest viel het gelukkig allemaal mee. Ik heb wat vers brood buiten gegooid voor de vogels en vertrok naar mijn werk. De auto startte onmiddellijk. Zoals het hoort. Ik hou van de winter. En winter hoort koud te zijn!
Vogeltje
Terwijl we voor het stoplicht staan te wachten, zie ik een miniatuur vogeltje in de berm naar voedsel zoeken. 'Kijk', zeg ik tegen mijn carpooler, 'een winterkoninkje'. Hij kijkt speurend naar de berm. 'Waar dan?' Het is bijna te klein om te zien. Ik wijs nogmaals. Nu ziet hij het. 'Dat is geen winterkoninkje, dat is een gewone mus!' Verontwaardigd kijk ik 'm aan. 'Ech niet!' 'Luister', zegt hij, 'ik ben een jongen van het platteland. En ik zal niet weten wat een mus is? 'Nou', pareer ik hem, 'wij hadden thuis een boek met heel veel foto's! Dus ik weet echt wel wat een winterkoninkje is!' Mijn carpooler kijkt me ongelovig aan en als hij ziet dat ik het meen, begint hij te schateren. En dat houdt hij de hele weg tot kantoor vol. Want als plattelandjongens een ding goed kunnen, dan is het lachen. Naast het herkennen van vogeltjes natuurlijk.
Hoogste tijd
Ik fietste tussen de velden door naar mijn werk. In gedachten repeteerde ik nogmaals mijn welkomswoord van ons gesprek met de leiding later die ochtend. We willen waar mogelijk meer duidelijkheid over de reorganisatie en een goed begin is het halve werk. Ik neuriede wat mee met de muziek uit mijn walkman: Andre Hazes met 'Hoogste tijd'. Toen ik in de buitenwijk aankwam, stond er een man voor me op de straat. Het was Andre Hazes! Verbaasd vertelde ik hem dat ik net een tekst van hem meezong! Hij lachte en wenste me succes met het gesprek. 'Maar het is inderdaad hoogste tijd!'. Toen werd ik wakker, een minuut voor de wekker afliep!
Lief kijken
Ik sta voor de slagboom van onze parkeergarage. Ik heb vandaag thuis gewerkt, dus mijn carpooler heeft onze plek in beslag. Maar ik moet echt even op kantoor zijn. Ik druk op de intercomknop. 'Dag schoonheid', klinkt het uit de speaker. Ik glimlach en leg uit dat ik eigenlijk niet in de parkeergarage mag staan, maar of ze een uitzondering kunnen maken voor een uurtje of zo. 'Nou, alleen als je heel lief kijkt!' Ik laat me uiteraard niet kennen en lach op mijn allerliefst in de camera. Ik hoor ze schateren aan de andere kant van de lijn. Maar het werkt. 'Dat is wel heel erg lief, zeg! Kom maar gauw binnen!!'. Ach ja, je moet het spel meespelen, maar het scheelt me een eind wandelen of een duur parkeerticket in de gemeentelijke garage. Dat is even goed voor joker staan me wel waard!
