Beautydag
Mijn aanstaande had me voor Sinterklaas een verwendagje gegeven, maar het was er nog steeds niet van gekomen om een datum te prikken, totdat we dachten dat vandaag misschien wel een leuk moment was, ook omdat we vandaag precies drie jaar verkering hebben en het was hartstikke leuk en helemaal niet druk en lekker ontspannend, kortom, zeer zeker de moeite van herhaling waard maar dan moeten eerst mijn billen wat minder verbrand aanvoelen door het gebruik van de turbobruiner met nieuwe lampen, dus ik ga nu gauw weer staan!
Lintjesregen
Mijn oom kreeg vandaag een lintje. Een koninklijk lintje welteverstaan. Dat was bij wijze van uitzondering geen geheim, want in verband met het overlijden van mijn tante een paar weken geleden was mijn oom gevraagd of hij er misschien liever vanaf zag. Het was inderdaad even slikken, maar in aanwezigheid van de naaste familie ging hij toch accoord. De officiele uitreiking vond plaats in het kantoor van zijn oud-werkgever. Om exact 10 voor 11 kwam de wethouder binnen, vroeg wie de persoon in kwestie was, gaf een hand en stak van wal. Ik vond het wel een beetje jammer dat ook het 'pijnlijke' gedeelte van papier werd opgelezen. Was toch net iets minder hartelijk. Maar het bleef een bijzonder moment. Toen ze mijn oom het woord gaf, kon hij even niets uitbrengen. Het gemis was tastbaar. Maar mijn neef brak de spanning door in zijn enthousiasme een foto van zijn eigen knieen te maken, in een poging het knopje te traceren. Onder gelach en applaus werd een toost uitgebracht. Heerlijk, champagne om 11 uur 's ochtends. Mijn oom was er een van bijna 3300 mensen die vandaag een lintje kreeg. Maar dat maakt het feit dat ik mateloos trots op hem ben niet minder waar(d)!
Huwelijksmuziek
Jaren geleden was ik ceremoniemeesteres bij het huwelijk van mijn vrienden. Ze hadden vooraf aangegeven het vooral intiem en gezellig te willen vieren, niet te uitbundig of opvallend. Maar ja. Een rondje 'vriendenboek' moest toch kunnen. En een bosje rozen aan de antenne van de bruidsauto, daar konden ze toch geen bezwaar tegen hebben? Maar het mooiste was toch wel de cd met bruidsmuziek. Van 'Morgen ben ik de bruid' tot aan 'Love is a golden ring', van 'The wedding march' tot en met 'Engelen bestaan niet', ze werden gedraaid. Als herinnering (en of ze die hadden) kregen ze de cd mee naar huis. Voor mezelf 'ooit' had ik er ook meteen maar een aangeschaft. En vanavond dacht ik er ineens aan. Dus tijdens de afwas werd er heel wat afgekweeld door de aanstaande bruid. En afgezucht door de aanstaande bruidegom. Toen de vaat was gedaan, hebben we de televisie aangezet. Voor de lieve vrede. Maar morgen in de auto, dan gaat het volume weer op vol! PS: Tju, morgen werk ik thuis!
Vandalisme
Vanochtend kwam ik buiten om Floppy uit te laten en zag dat de spiegel van de auto er weer afgetrapt was. Dat is al twee keer eerder gebeurd de afgelopen maanden, maar toen kon ik 'm nog terugklikken. Nu lag ook het glas eruit en daar had hij/zij met zijn/haar hak op gestaan. Niet meer te gebruiken. Een stukje verderop lagen de bloembakken naast de luifel van een winkel in plaats van er bovenop. En weer even verder was het achterlicht van een auto verwijderd. Het lag in de goot, in een aantal niet meer te identificeren stukken. Berustend haalde ik mijn schouders op. De auto moet toch naar de garage voor een beurt. Kunnen ze meteen die spiegel vervangen. De bloembakken kunnen terug op de luifel worden geplaatst. Bloemetjes beetje bij elkaar frutten, wat zand erbij en klaar. En dat achterlicht komt ook wel weer goed. Maar ik hoop wel dat PSV de volgende keer wint.
Eendjes
In de vijver zwemt moedereend met negen kleintjes. Ze klimt op de kant, de mini-eendjes in haar kielzog. Nog hoger gaat het, op de keien die aan de waterkant liggen. Een eendje heeft het moeilijk. Moeder en alle broers en zusjes zitten hoog en droog, maar hij kan net niet hoog genoeg springen om de volgende kei te bereiken. Tot overmaat van ramp stuitert hij ook nog op z'n kop terug in het water. Verdrietig kijkt hij naar zijn moeder. 'Het lukt niet!' Moeder besluit dat er genoeg is geleerd voor vandaag en springt terug in de vijver. 'Meekomen, jullie, netjes een voor een in het water!' Maar een eendje heeft andere plannen: met een plof springt hij bovenop de rug van zijn moeder en glijdt dan schaterend het water in. Lekker zacht zo! Moeder kijkt een beetje boos, maar moet toch lachen. Die komt er wel!
Lijstjes
De afgelopen dagen was mijn aanstaande thuis. Gewoon, omdat hij daar graag is en om een klein oogje op mij te houden. Maar vandaag moest hij weer naar kantoor. En omdat ik wilde voorkomen dat ik doelloos door het huis zou dwalen (sure), had ik allerlei kleine en minder kleine klusjes opgeschreven. Peinzend keek ik naar het resultaat: best wel veel eigenlijk. Zeker als je helemaal geen zin hebt om eraan te beginnen. Dus schreef ik er nog een paar bij die ik al had gedaan: 'uitslapen', 'wassen en aankleden', 'eten' en 'afwassen'. Zo leek het in elk geval iets. De rest van de dag heb ik af en toe iets opgepakt. Maar ook veel op de bank gezeten met een boek en een kop koffie. Toen ik mijn vriend van de bus ging halen, liet ik hem trots het lijstje zien: nog maar drie dingen, de rest was afgevinkt. Zelfs de auto is gewassen! En het voldane gevoel kreeg ik erbij cadeau.
Ontspannen
Mijn baas stuurde me donderdag weg met de woorden: "Je hebt behoorlijk wat meegemaakt en ik zie dat je op punt van afknappen staat. Ga maar eens een paar dagen bijkomen. Alles weer op een rijtje zetten en ontspannen. Je hoeft niet in bed te gaan liggen. Ga leuke dingen doen. En gauw beter worden!" Dus dat heb ik gedaan. Naar de kapster voor het eerste huwelijkskapsel. De proefsessie bij de fotograaf. Het uitproberen van bruidsmake-up met een vriendin. Goed eten om de verloren kilo's weer terug te krijgen. Slapen. En het ging best. Ik was snel moe en bibberde voortdurend, maar het ging best. Vandaag stond er een familieuitje op het programma. En omdat ik dus 'leuke dingen' moest doen, ging ik mee indoor-skieen in Zoetermeer. Van bijna 20 graden buiten naar minus zes binnen. Heerlijk, die kou. Ik heb niet veel geskied, voornamelijk genoten van de vorderingen van de nichtjes en familie. Maar het was zalig. Ik voel me heel veel beter dan afgelopen dagen. En het mooiste: je kunt het inmiddels ook zien! Niet meer dat bleke toetje met die wallen tot halverwege mijn wangen. Fris, rozig en bijna lachend. Nog een paar dagen, dan gaan we er weer vol tegenaan. Let op mijn woorden!
Foefje
In de hal van het crematorium zag ik een oud-collega, waarmee ik nog regelmatig contact heb. Ik liep naar hem toe en we maakten een praatje. Wat was het eigenlijk allemaal snel gegaan. En hoe triest dat dit onze vriend nu al moest overkomen. 'He', zei hij ineens, 'Wie is dat ook alweer, die nu samen met Piet binnenkomt?' Ik keek in de aangewezen richting en zei: 'Jan D.' 'Dat is waar ook'. Om vervolgens, toen Jan D. ons genaderd was, hem enthousiast te begroeten: 'Ha die Jan, dat is alweer een tijd geleden, he!' Jan keek even peinzend en herinnerde zich ineens het gezicht weer. Hij verontschuldigde zich dat hij mijn oud-collega niet meteen had herkend, maar deze woof het weg: 'Maakt niets uit, joh'. Om na een paar minuten, terwijl Jan verder was gelopen, het geheel te herhalen: 'En heet hij ook alweer?' 'Mike J.' 'Dag Mike, jongen, je bent geen dag ouder geworden.' Met inderdaad een zichtbaar gegeneerde Mike die even moest vragen wie hem aansprak. Pientere jongen, die oud-collega van mij!
Fotograaf
Vanavond hadden we een proefsessie bij onze huwelijksfotograaf. Even kijken of het klikt als het ware. Het is een zeer toegankelijke, sociale man, die graag vertelt. En aangezien ik met dezelfde gave behept ben, hebben we meer achter dan voor de camera gezeten. De sessie op zich viel wel mee, een beetje om elkaar heen hangen en blij zijn. Toen we afscheid van elkaar namen met nog een verhaaltje, zei hij ineens: 'wacht, hou vast deze houding, niet meer bewegen!' We werden nogmaals voor de camera gezet en gefotografeerd. 'Kom lieverd', zei ik, 'en nou wegwezen voordat hij weer het licht ziet!' Het komt wel goed met die sessie. Maar misschien moeten we in plaats van een dag twee dagen voor de bruiloft uittrekken.
Boek
Gisteren stond er op de voicemail een dringende oproep of ik bloed kon komen geven. Er was een groot tekort. Dus lag ik vanmiddag voor de tweede keer op de bank. Ik vind het nog steeds eng, dus ik keek nadrukkelijk de andere kant uit en las in mijn boek. De man op de bank naast mij vroeg welk boek het was en we raakten wat aan de praat. Toen de zuster de bloedzakken kwam verwijderen, vroeg ze bedeesd of ze het boek even mocht zien. Ze vond het altijd moeilijk een goede keuze te maken. Dus ik overhandigde haar het boek en vermeldde dat het de Engelse uitgave was. Ze pakte het aan, keek een tijdje indringend naar de kaft (de voorkant!) en gaf het toen bewonderend terug. 'Mooi hoor!', zei ze toen ze wegliep. Wat een manier om mensen stomverbaasd te laten vergeten dat er een naald in hun arm zit!
Water
Het is bekend dat een lichaam uit heel veel water bestaat. Maar na het afscheid van onze vriend vandaag ontbreekt er een behoorlijke hoeveelheid aan dat van mij. Toen ik in september hoorde dat hij ongeneeslijk ziek was, heb ik drie dagen gehuild. Ik kon hem nog niet missen, het mocht niet gebeuren! Maar hoe raar ook, je went aan het feit. Verlegt je grenzen. In plaats van dagen, hooguit weken, werden het maanden dat hij nog bij ons was. We spraken samen over de angst, de pijn en het verdriet. Elke keer opnieuw nam je een beetje afscheid. Samen. Hij heeft de uitvaart zelf geregeld. Naast tranen was er dus ook een glimlach. Om streken die hij had uitgehaald. Typische karaktereigenschappen. Bij zijn kist stonden de geluksbrengertjes die hij had gekregen. Mijn lichtpuntje, een fluoriserend eendje, stond er ook. Het was goed zo. Het kon niet meer anders, dus dan maar zo. Ik zal hem ontzettend missen. Maar straks, als de pijn minder is en het verdriet een plekje heeft gekregen, dan zal ik lachen om de mooie dingen die we hebben meegemaakt samen. En dan weet ik, dat hij door dat gat in de wolken kijkt en trots op me is.
Belgen
Vroeger begon menig grapje met 'Een Duitser, een Nederlander en een Belg ...'. Waarbij die Belg steevast iets doms uithaalde. Wij konden als kind daar geweldig om lachen. Toen we 'groot' waren en 'volwassen', zagen we het meer in perspectief. Natuurlijk foeterde ik behoorlijk als een Belgische weggebruiker iets doms deed. Maar dat deed ik ook op andere klunzen in het verkeer. Bij gelegenheid zelfs op mijzelf. Toen ik vandaag echter dit bericht las op een nieuwssite, moest ik echt even lachen. Dit is typisch iets voor een Belg! Bij wijze van spreken dan.
Afscheid van een vriend
Op dit moment gaat onze vriend definitief en voor de allerlaatste keer op reis. Het leven is voor hem geen leven meer. Hij heeft ervoor gekozen om het vertrek te vergemakkelijken. Zijn meest dierbaren zijn aanwezig. Toen ik daarstraks langs het ziekenhuis reed, heb ik hem een afscheidsknuffel toegeblazen. Het is goed zo. Maar toch is het een vreemd gevoel. Toen hij een half jaar geleden hoorde dat hij ernstig ziek was met weinig hoop op herstel, heeft hij meteen een euthanasieverklaring geregeld. We spraken er ook openlijk en rustig over. Maar ja, dat was theorie. Sinds afgelopen maandag werd het praktijk. En dan blijkt het ineens toch heel anders aan te voelen om een datum en tijd te noemen. Ook voor de nabestaanden. Hij is er immers nog. Hij praat, maakt grapjes en is warm. Dat wordt nu bewust beëindigd. Ik sta achter zijn keuze, ik gun hem zijn rust meer dan wat dan ook. Maar het is zo moeilijk. Dat merkte ik ook toen gisteren een van zijn beste vrienden input vroeg voor de afscheidsspeech. In eerste instantie was ik te verdrietig om me wat dan ook te herinneren. Hij leefde toch nog!! Maar gedurende de avond veranderde dat. Kleine flarden, 'o ja!'-momenten. Ik las het mijn aanstaande voor en moest bij sommige passages zelfs even glimlachen. Wat hebben we veel plezier gehad de afgelopen 18 jaar. Dag vriend. Ik gaf je een paar jaar geleden een boek met droomreizen. Wist niet dat de laatste reis naar het land van de dromen zo nabij was. Goede reis, slaap zacht.
Ratten
Toen ik vanochtend Floppy uitliet, zag ik een rat. Tenminste, ik denk dat het een rat was. Het was in elk geval geen cavia of konijn. Hij klom uit het riool bij de pizzeria en kuierde op z'n gemakje een tuintje in. Wij wonen in een schone straat, zonder zwerfvuil. Er ligt wel eens een blikje of een plastic tasje, maar over het algemeen houden we het opgeruimd met z'n allen. Niet de meest geschikte leefomgeving voor ongedierte dus. Maar omdat hij het riool onder de pizzeria uitklom, heb ik ineens zo mijn bedenkingen. De bewuste pizzeria is kraakschoon. Je kijkt zo de keuken in. Een paar jaar geleden hebben ze zelfs een prijs gewonnen. Maar toch .... toch heeft mijn vriend vanavond pizza laten komen. Omdat ik niet lekker was en hij me een beetje wilde opvrolijken. En omdat hij het de grootst mogelijke onzin vond om verbanden te leggen. De pizza smaakte heerlijk. Mijn aanstaande heeft meestal gelijk. Hou het er dus maar op dat ik even door de ratten besnuffeld was!
Haar
Voor de relatiebijeenkomst vorige week had ik een paar keer intensief contact met Hans van Breukelen, oud-keeper. Aardige vent en zijn coachingssessies zijn onverwacht gedreven en bruisend. Toen hij de voetbalwedstrijd PSV van commentaar voorzag op televisie, vroeg mijn aanstaande of 'hij er in het echt ook zo uitzag'. En natuurlijk mailde ik dat aan Hans, bij wijze van binnenkomertje. Maar wat ik niet had verwacht, was dat Hans het 'waarom' wilde weten. Ik ging er verder niet op in, maar tijdens de laatste voorbereidingsronde kwam hij erop terug. 'Wat bedoelde jouw aanstaande nou precies?', vroeg hij. Ik wees naar zijn haar. Hij keek niet-begrijpend. Toen lichtte ik toe: 'Je haar zat zo raar tijdens die televisieuitzending. Plat. Vandaar.' Hans bulderde het uit. En streek en-passant even door zijn haar. Of je 'm nu mag of niet: hij heeft wel gevoel voor humor!
Ontsteking
Uiteraard is niemand verbaasd behalve ikzelf dat alle spanning en stress een uitweg heeft gezocht: gisteren zat ik bij de huisarts omdat een van mijn nekspieren een wel heel vreemde, pijnlijke bobbel vertoonde. Peesontsteking. En dus een verwijzing naar de fysiotherapeut. Gelukkig is dat een goede bekende van ons, dus ik werd snel ergens tussen geschoven en mocht op de bank. De pijnbank. Want er is maar een manier om dit te verhelpen en dat is door de doorbloeding zo goed mogelijk te laten zijn. Kneden, kneden en kneden, bij voorbaat en voornamelijk op de pijnlijke plek. Ik ging bijna dwars door de bank heen! Maar het vreemde is, dat de pijn nu heel anders is. Draaglijk en warm. Vrijdag mag ik weer. Dan zal ik hem toch eens vragen hoe je pijn met pijn kunt bestrijden.
Foto's
In al die jaren dat ik bij dit bedrijf werk, heb ik foto's in een apart album verzameld. Ze staan soms dwars door elkaar: sportdag naast een belangrijke vergadering en teamuitjes naast jaarportretten. Ik glimlach. Toen werkte zij nog bij ons en god, dat haar van mij! Alle kleuren in alle lengtes. Wat was ik hier nog jong en och, wat hebben we toen gelachen met dat toneelstuk. Door het boek bladerend zie ik ook veel collega's die er niet meer zijn. Teveel, als je kijkt naar aantal, leeftijd en periode. Er staan ook foto's van onze vriend in, die ik als collega heb leren kennen. Een bolle toet onder een gigantische kuif, zo'n beetje het tegenovergestelde van nu. Het doet goed om hem zo vrolijk en onbezorgd te zien. Dus die herinnering probeer ik maar vast te houden nu het moeilijk wordt.
Dovend kaarsje
Hoewel ik hem in een half jaar tijd langzaam achteruit heb zien gaan, schrok ik gisteren erg toen ik onze vriend zag. Mager was een understatement. Hij had een nieuwe pyama aan, omdat de andere te groot was geworden. De levenslust in zijn ogen was nauwelijks zichtbaar, maar hij was nog niet zover om te gaan. We hebben eventjes bij hem gezeten, een beetje over vroeger gepraat. Ik was blij dat ik hem nog tot een lachje kon overhalen. Bij het afscheid heb ik niets gezegd, het was niet nodig. Ik heb hem over zijn wang geaaid en beloofd terug te komen. Of hij er zelf dan nog is, is afwachten. Toen we terugliepen, vroegen we ons af in hoeverre het 'not done' is om iemand de dood toe te wensen. Dood is echt weg. Nu is hij er nog. Hij heeft geen pijn. Maar menswaardig is een ander verhaal.
Narigheid
Het is niet te geloven, maar blijkbaar is het een populaire tijd om het tijdelijke met het eeuwige te verruilen. Mijn tante, de Paus, Rainier, de jeugdvriendin van mijn moeder en zojuist bericht gekregen dat onze ernstig zieke vriend op het punt van inslapen staat. Toen ik intens verdrietig een vriendin belde, zei ze dat het geen toeval is. De paus, in al zijn wijsheid, heeft toch ook een paar forse blunders op zijn kerfstok. Hoe drukker het is aan de ingang daarboven, des te minder aandacht is er voor hem. Vandaar dat hij zoveel mogelijk mensen en dieren in zijn kielzog meeneemt. Ik moest door de tranen heen toch even lachen. Maar als het de komende week even wat rustiger is op D's Days, dan weten jullie nu waarom. Moet eventjes tot rust komen. Tot gauw!
Wolk
Vandaag was de uitvaart van mijn tante. Het was een drukbezocht, zonnig maar verdrietig afscheid. Te vroeg, te snel. De voorgangster sprak mooi, mijn tantes hadden een warme terugblik gemaakt en mijn oom en neef spraken. Zo dapper. Tranen vloeiden, maar het was goed. Naderhand zei ik tegen mijn schoonzusje dat ik best graag ooit bij mijn eigen afscheid zou zijn. Horen wat er gezegd werd. Kijken wie er komen. 'O', sprak ze, 'ik ben niet gelovig, maar ik weet zeker dat je op een wolk zittend aanwezig bent!' 'Nou', sprak mijn -ook ongelovige- aanstaande, 'dat zul je net zien, is mijn afscheid op een onbewolkte dag!' Mijn schoonzusje had ook daar een oplossing voor. Als zij al 'daar' was, dan mocht mijn vriend wel bij haar op de wolk. In gedachten zag ik ze al zitten: met z'n tweetjes op een voor ongelovigen gereserveerd beetje wankel wolkje. Wel gezellig! Maar ik hoop toch maar dat wij allemaal nog heel lang hier beneden mogen blijven.
Brand!
Ik stap in de lift en druk op de knop Begane Grond. De liftdeuren sluiten zich. Ik praat wat met collega's als ineens een sirene klinkt. Alle etagelampjes van de lift gaan uit en zonder de geplande tussenstops zakken we naar beneden. Verschrikt kijken we elkaar aan: je ergste nachtmerrie!! Maar de snelheid van de lift blijft gelijkmatig en uiteindelijk remt de lift af. Op de begane grond openen de deuren zich en klinkt het geluid nog veel harder: brandalarm! Samen met de rest lopen we de voorgeschreven route naar buiten, waar een aantal leidinggevenden al druk staat te verzamelen. Met gillende sirenes komen drie brandweerauto's aangereden. De brandweer loopt snel naar binnen, terwijl steeds meer medewerkers zich naar buiten begeven. Uiteindelijk wordt het signaal 'veilig' gegeven. Op dit moment heb ik nog geen idee wat er nou eigenlijk aan de hand was, maar het is geruststellend te weten dat je niet neerstort als je in een lift zit terwijl het alarm afgaat!
Buschauffeur
Mijn oom is buschauffeur en rijdt regelmatig met de Interliner. Mijn vriend werkt hier ver vandaan en rijdt een paar keer per week met de Interliner naar kantoor. Je zou zeggen dat ze elkaar dus regelmatig treffen. Maar niets is minder waar. Soms belt mijn oom op: 'Morgen mag hij met mij mee, ik heb vroege dienst!' Maar dan rijdt hij net een bus eerder of later. Toch blijft hij hopen dat het een keer lukt. Dat hij mijn vriend veilig naar hartje Utrecht mag brengen. En dat hij, als mijn aanstaande binnenkomt, kan zeggen: 'Goedemorgen! Zoek maar een mooi plaatsje uit. En denk erom: niet praten met de bestuurder tijdens de rit, he!'. Want humor heeft hij wel, die oom van mij!
Bruidsmeisjes (vervolg)
En vandaag toog ik dus voor de tweede keer naar Putten. De andere twee bruidsmeisjes waren weer helemaal opgeknapt en klaar om aangekleed te worden. Voor de tweede keer verwelkomde de eigenaresse ons. En voor de tweede keer werd een stralend meisje in een prinses omgetoverd. De oudste zat op de terugweg de halve klas te sms-sen om in geuren en kleuren haar blijdschap te laten merken. En de jongste? Ach, die was natuurlijk ook blij, maar is nog wat gelijkmatiger in haar uitingen. Niettemin, wat zal het een mooi plaatje zijn, over twee maanden en zes dagen!
Kerkelijk huwelijk
Gisterenavond vond het eerste gesprek met onze pastor plaats. Want hoewel mijn aanstaande niet gelovig is, willen we toch in de kerk trouwen. Onze pastor is zeer ruimdenkend. Hij kent mij al vanaf mijn kinderjaren en vindt het belangrijkste dat we gelukkig zijn. Maar zo'n gesprek zet je toch aan het denken. Waar geloof ik eigenlijk in? En waarom? Waarom is het voor mij gevoelsmatig niet 'af' als er geen kerkelijk huwelijk is? Moet ik voldoen aan een bepaald profiel om 'gelovig' te zijn? Maar de pastor wuifde al mijn zorgen weg. Binnen bepaalde grenzen kunnen we een heel eind gaan. Hijzelf zal daar ook een nadrukkelijke rol in vervullen en ons begeleiden. De kerk van vandaag de dag is gelukkig niet meer zo star en rechtlijnig als vroeger. Misschien is dat wel de reden dat ik me er prettig bij voel.
