Imago

Vandaag hadden we weer cursus, voor de negende tweewekelijkse keer. De groep bestaat uit 25 personen en aangezien de frequentie dus niet echt hoog is, duurt het even voordat namen en gezichten bij elkaar horen. Tijdens het eten merkte iemand op dat M. er niet was. Haar buurvrouw vroeg wie dat ook alweer was. 'Je weet wel, dat meisje wiens haar net te kort is om achter haar oor te blijven zitten, maar ze probeert het niettemin toch de hele tijd.' Buurvrouw wist het weer. Maar het was wel het startpunt voor andere karakteristieken van een aantal cursisten: de egocentrische, die ene die altijd lacht, die andere die nors kijkt maar het niet is en de weduwe. 'En', vroeg ik, 'wie ben ik?' Ze moesten lachen. Zo eenvoudig. Zo gemakkelijk. Zo voor de hand liggend. 'Degene die gaat trouwen'! Ik kom er gelukkig nog niet eens zo slecht van af!

Ongeluk

We wonen aan een drukke doorgaande weg en zijn gewend aan verkeersgeluiden. Dus de klap viel me in eerste instantie niet eens echt op. Wel de stilte die na enige tijd optrad. Toen ik uit het raam keek, zag ik dat al het verkeer stilstond. Er was een ongeluk gebeurd. Nu heb ik van mijn broer geleerd dat sensatie 'not done' is. En gelijk heeft hij. Maar toch ging ik even kijken. Een wegrijdende auto had een scooter geraakt. Het meisje bloedde behoorlijk, maar het leek gelukkig niet al te ernstig. De ambulance kwam al aanrijden. Terug op het dakterras vertelde ik het tegen mijn broer annex buurman. Ik was nog niet uitgesproken of hij vertrok om te gaan kijken. Tot zover de voorbeeldfunctie!

Ambtenaren

Gisterenavond kwam de ambtenaar van de burgelijke stand met ons praten. Ik moest nog aan Tink denken; met de ambtenaar die hen in eerste instantie was toegewezen, klikte het totaal niet. Maar meteen na binnenkomst merkte ik het al, dit komt wel goed. Hij is al wat ouder, heeft een leuk gevoel voor humor en bezit de kunst te kunnen luisteren, noteren en vragen stellen tegelijkertijd. Na anderhalf uur sloot hij af met de woorden dat hij ons een leuk stel vond, hij mijn -met excuses- kinderlijke enthousiasme rondom de bruiloft wel kon waarderen en dat het vast een leuke ceremonie werd. Hij zou de verkregen informatie samenvatten tot een speech met hier en daar een plagerijtje. 'Oh', zei ik, 'maar dan wil ik u graag waarschuwen: mijn aanstaande kan erg adrem reageren!' Hij keek ons even aan. 'Daar kan ik absoluut niet tegen, dan houd ik verder mijn mond en loop ik weg!' Waarop mijn vriend de daad bij het woord voegde en opmerkte: 'Dan zal ik daarmee wachten tot na de huwelijksvoltrekking!'

Code

Het was druk vandaag, dus ik had er behoorlijk stoom op staan tijdens mijn werk. Het waren leuke klussen en voor de verandering liep het op rolletjes. Vandaar dat ik eigenlijk weinig of geen aandacht voor mijn omgeving en de zich daarin bevindende collega's had. Maar ineens hoorde ik iemand hard 'Trouwjurk!' zeggen. Verbaasd keek ik op. Met een daverend lachsalvo tot gevolg. Wat bleek: mijn collega's hadden tevergeefs getracht mijn aandacht te vangen. Maar ik reageerde nergens op. Totdat een van hen op het idee kwam om niet mijn voornaam, maar het item dat op dit moment centraal staat te roepen. En het werkte!

Bavaria

Toevallig valt mijn oor op de Bavaria-radioreclame. 'U staat in de file. Met andere woorden, u staat stil en toch kunt u niet drinken. Hier hebben wij iets op gevonden: Bavaria is nu ook te koop bij tankstations.' Enzovoorts. Meer info schijnt op de site te staan. Ik besluit een kijkje te nemen. Eerst moet ik aangeven of ik ouder of jonger dan 18 jaar ben. Alsof een 16-jarige zich daardoor laat tegenhouden, zal wel een marketingtruuk zijn. Maar hoe ik ook zoek: geen info over de tankstations die bier verkopen. Ik hoop dat dit geen planningsfoutje is. Los van het feit dat dit een beetje dom zou zijn, is het namelijk een beetje boel stom om bier langs de snelweg te verkopen! Zelfs wanneer je in een file staat, moet je op een bepaald moment weer gaan rijden. Zonder drank! Een betere slogan zou dus zijn: 'Zo, en nu zeker geen Bavaria! Want ik rij alcoholvrij!' 't Is maar dat je het weet, heren Bavaria!

RECTIFICATIE: ik heb 'tankstations' verstaan in plaats van 'treinstations'. Deze tekst is dus niet helemaal correct. Feit blijft wel dat er geen info op hun site stond, ook niet over treinstations!

Kogel

De kogel is halverwege door de reorganisatiekerk: vanochtend kreeg ik op de ene functie een 'bijna maar nog niet helemaal' en op de andere een 'negatief' advies. De kans dat er geen plaats in de nieuwe afdeling voor mij is, wordt dus steeds groter. Ik was de eerste in de rij van adviesgesprekken en tot verbazing van mijn collega's bleef ik er redelijk rustig onder. Het is een advies. Het echte sollicitatiegesprek komt nog. Wie weet. Maar dan nog: het hele proces ligt ver buiten mijn invloedssfeer. Dus het heeft zo weinig zin om me er druk over te maken. Begrijp me niet verkeerd, natuurlijk blijf ik in de strijd. Ik wil graag een leuke job. Maar mijn huidige fijnste baan van de hele wereld is vervallen. Dat besluit is een tijd terug al genomen. En ik vind mijn weg wel weer. Ik weet alleen nog niet precies waar deze naartoe leidt. Misschien toch eens uitkijken naar een goede routeplanner.

Mijmeren

En soms, tijdens al het vliegen en rennen door persoonlijke en zakelijke beslommeringen heen, sta ik ineens stil. Droom ik nou of is het echt waar? Ga ik trouwen? Ik was tot voor drie jaar geleden een redelijk verstokte vrijgezel. Ik had niets tegen relaties, maar had het prima naar mijn zin in mijn eentje. Mijn schilderijen aan de muur, mijn muziek in de cd-speler. Naar bed wanneer ik zelf wilde, in die vreselijke, maar o zo lekkere dikke pyama. Een grote vriendenkring die me alles gaf wat ik verlangde aan vriendschap en genegenheid. En toen kwam Hij. En ik wist meteen: het is goed. En dat was het ook. En dat bleef het ook. Nu gaan we trouwen. Ondanks het samenlevingscontract toch weer een heel nieuwe fase in mijn leven. Een nieuwe achternaam. Even wennen aan 'mevrouw'. Maar dan schud ik de mijmeringen van me af. En vliegen de dagen en weken weer langs me heen. Mijn collega vroeg wat er vorige week donderdag was gebeurd; ik moest even nadenken wanneer het ook alweer vorige week donderdag was. Maar ik geniet! Wat is mijn leven toch mooi!

Meubelboulevard

Vandaag hadden we iets typisch Nederlands op het programma staan: een bezoek aan een meubelboulevard. En als ik de verhalen moet geloven, was het een uitgelezen dag voor een dergelijk uitje: het was razenddruk. We hebben namelijk een linnenkast op de huwelijkslijst staan. Ik had een royale kast toen ik mijn aanstaande leerde kennen. Maar te klein voor een tweepersoonshuishouden. Dus werd z'n eigen kast ernaast gezet. Het paste precies. Qua afmeting dan, want het zijn duidelijk twee aparte kasten. Dus het leek ons wel symbolisch om net als een achternaam (de zijne) voortaan ook een kast te gaan gebruiken. We hebben veel soorten gezien, maar eentje sprong er echt uit. Veel ruimte, schitterend qua uitvoering en perfect wat afmetingen betreft. Precies wat we zochten! Een mooie opvolger om straks de dagen voor af te tellen.

Meidendag

Vanochtend ging de bel en stond mijn schoonzusje voor de deur. 'Verrassing, ik kom je halen voor een meidendag. Ligt je konijnenpak al klaar?' Gelukkig was dat laatste een grapje. Ik mocht zelf rijden (ben snel wagenziek bij een ander) en de routeplanner vertelde of ik links of rechtsaf moest. Toen ik parkeerde, zag ik de tekst op een grote bestelwagen voor de deur: chocolaterie! We gingen bonbons maken!! Een aantal schoonzusjes, (schoon)moeders en vriendinnen sloten aan. Er was nog een groep bezig en met een kopje koffie stonden we buiten in de zon te wachten. Ik keek naar binnen. Gossie, lijkt net die ene collega. He kijk nou, nog meer collega's! Een complete afdeling! Er werd licht argwanend naar mij gekeken; kwam ik soms spioneren voor het personeelsblad? Maar al gauw waren de redenen over en weer uitgewisseld. Zij hadden een personeelsuitje en startten net als wij bij een chocolaterie. Toen zij vertrokken, wensten ze ons een fijne dag toe. 'Je wordt zo nog gesminkt en aangekleed, veel plezier!', riep er eentje. Gelukkig bleek ook dat een grapje, want aansluitend werd ik gefeteerd op een heerlijk uitgebreide afternoontea. Het was een zeer gezellige en fijne meidendag!

Onbegrijpelijk

Zelfs in deze fijne en leuke bruidsdagen lukt het blijkbaar toch om boos te zijn. Boos op de reorganisatie en het onbegrip van collega's buiten onze afdeling. We proberen echt om 'de winkel open te houden'. Om projecten niet te vertragen ondanks het feit dat je niet eens weet of je nog bij het project betrokken bent over drie weken. En om geen 'ja' te zeggen als je weet dat het capaciteittechnisch niet kan. Dus zei ik 'nee' tegen iemand die vroeg of we 'net als vorig jaar' iets wilden regelen. Ik legde uit dat een van mijn collega's al een functie buiten onze afdeling heeft aanvaard en de andere met zwangerschapsverlof thuis is. Dus dat mijn 'halve' collega en ik het een beetje druk hebben. Dat deze opdracht veel omvangrijker is dan hij dacht en dat ze best zelf een keer iets kunnen verzinnen en regelen. Want dat ik toch echt over twee weken 'ook nog eens vrij neem' in verband met mijn huwelijk. En toen was hij boos. En daarom ben ik nu boos. Gelukkig is het bijna weekeinde!

Raadsel

Ik ben dol op spelletjes. Kaart-, bord-, kennis- of behendigheidspelletjes, het maakt me niet uit. Maar voorwaarde is meestal wel een medespeler. Soms laat mijn vriend zich overhalen en spelen we een x-periode Triviant, Scrabble of Kolonisten. Maar vaak ben ik op mezelf aangewezen. Yoshe heeft de oplossing gevonden. Ik heb het een paar keer gespeeld en nog gewonnen ook. Consequentie is wel dat je een systeem aantreft dat slecht tegen zijn verlies kan. Veel plezier!

Spijbelen

De strijk ligt te wachten en ik zou eigenlijk zo onderhand eens moeten beginnen aan mijn examenopdracht. We zouden naar een nieuwe linnenkast gaan kijken en het is lang geleden dat we hebben geskate. De ramen moeten hoognodig gewassen, mijn zomergaderobe uit de berging worden gehaald en de wintergarderobe vice versa. En welke dag biedt hiervoor nou betere gelegenheid dan Tweede Pinksterdag? En toch. En toch heb ik vandaag gespijbeld. Uitgeslapen. Uitgebreid ontbeten. Het boek waar ik net in begonnen was in een ruk uitgelezen. Met Floppy gespeeld en mijn aanstaande af en toe een knuffel gegeven. Nu is het avond. En ik heb een heerlijke dag gehad. Ben lekker relaxt en ontspannen, klaar voor de nieuwe (korte) werkweek. Zeg nou zelf, is er een betere investering mogelijk?

Zenuwen

'En, ben je al zenuwachtig?' We horen het de laatste week keer op keer, nu de trouwdatum steeds dichterbij komt (nog 26 nachtjes slapen). Maar telkens opnieuw schudden we glimlachend ons hoofd. We hebben een jaar voorbereidingstijd gehad. Ik vind het leuk om dingen te organiseren en kan het ook goed. We hebben alles samen doorgesproken en beslist. Er ligt een heel draaiboek, dat tweemaal met de ceremoniemeesters is besproken. En alle belangrijke locaties en betrokkenen zijn gedubbelcheckt. Bovendien zat bijna alles boven verwachting mee. Gegarandeerd succes dus? Nee, natuurlijk niet. Er zijn nu eenmaal dingen die je vooraf niet kunt regelen. Maar daarvoor zijn we niet zenuwachtig, integendeel. We kunnen nauwelijks wachten tot het zover is!

Zuid-Afrika

Terwijl we bij de bruidswinkel wegrijden met het pak van mijn aanstaande op de achterbank, belt mijn moeder. 'Hoe laat komen jullie koffie drinken?' Verbaasd kijk ik mijn vriend aan. 'Hoezo?' 'Nou, gewoon, zomaar, ik zie jullie zometeen wel, dag!' en ze verbreekt de verbinding. Och, een kopje koffie gaat er altijd wel in. Maar ik voel aan mijn theewater dat er iets achter zit. Als we bij haar voor de deur uitstappen, passeert een auto met daarin een uitbundig zwaaidende jongen: mijn neef uit Zuid-Afrika! Hij was op werkreis in Berlijn en kwam als verrassing even langs bij zijn pa en dus ook bij zijn tant. Mijn oom tracteert op verruklik appeltert. We praat zo skieliek by over allerhande onderwerp. Het is een gou besoek, maar het is baie gesellig. Jammer dat Suid-Afrika zo ver is.

Ashton brothers

Het bedrijf waar ik werk organiseert een relatiedag in het najaar. En ik ben hier communicatief bij betrokken. We hebben een bureau in de arm genomen, die het geheel coordineert. Inclusief het onderdeel amusement. En omdat je niet voor verrassing wilt komen te staan met zo'n 400 gasten, gingen we afgelopen week 'proefkijken'. Bij de Ashton brothers, waar ik nog nooit van had gehoord. Volledig blanco wat ons te wachten stond, namen mijn aanstaande en ik plaats. Om anderhalf uur laten volkomen onder de indruk weer op te staan. We zijn best wel wat gewend op theatergebied. Maar dit was echt leuk! Humoristisch, leuk bedacht, origineel en gedurfd. En bovenal straalde het enthousiasme van de jongens af. Ze schijnen zeer drukbezet te zijn, dus ik vraag me af of het gaat lukken hen te betrekken bij de relatiedag. Maar het is hoe dan ook niet de laatste keer dat ik hen heb gezien!

Schoenen

'Wel verhip!', zegt mijn collega en kijkt onthutst naar mij en weer naar zijn voeten. Of liever gezegd: zijn schoenen. Meer in het bijzonder: zijn twee verschillende schoenen!! Hij heeft een donkergrijze en een roetzware schoen aan. Het verschil is niet opvallend, maar wel aanwezig. De andere collega's worden erbij geroepen: wat nu? Na lang beraad besluit mijn collega er de humor van in te zien en gaat weer aan het werk. Gedurende de dag wordt er af en toe een misplaatste grap gemaakt, maar daar blijft het verder bij. Ik heb bewondering voor hem. Maar ja, hij is een man. Een vrouw zou in zijn situatie heel anders hebben gehandeld. Linea rectra naar huis zijn gereden om het euvel te verhelpen. Met schaamrood op de wangen, ik weet het zeker. Maar hij trekt zich er niets van aan en lacht gewoon mee met de rest. Volgens mij is het soms best wel handig om een man te zijn.

Verbroken relaties

Nee, vrees niet, de trouwerij gaat gewoon door. Maar vandaag kreeg ik van twee kennissen te horen dat hun relatie was verbroken na zo'n twee jaar. En beiden vertoonden hetzelfde beeld: intens verdrietig. Maar volop voorbeelden vertellend over de positieve kanten van de breuk. Geen gezeur meer over het autorijden na het stappen. Eindelijk de tijd weer helemaal voor zichzelf. Geen flauwe grappen moeten slikken die echt niet leuk zijn. En dan die 'vrienden van': daar zijn ze nu ook mooi vanaf. Ik werd er zelf gewoon verdrietig van. Natuurlijk, ik snap best dat het een stukje rouwverwerking is. Dat je jezelf ergens aan vast moet klampen. Maar toch klonk het vreemd. Tja, ieder verwerkt het op zijn of haar eigen manier.

Een doos chocolaatjes

'Alsjeblieft', zei mijn schoonmoeder terwijl ze me een doosje bonbons overhandigde, 'Geniet er maar lekker van!' Verheugd keek ik haar aan. Ik ben dol op chocola. Maar ik ben nog blijer met bonbons. Het motto van Forrest Gump is mij namelijk op het lijf geschreven: 'Je weet nooit wat erin zit.' De spanning rondom het uiterlijk, de inhoud en de smaak maken elke bonbon voor mij tot een klein feestje. Het ene feest valt soms onverwachts tegen, terwijl een ander feest (meestal dat waar je geen zin in hebt) geweldig blijkt te zijn. Dus heb ik de afgelopen dagen reikhalzend naar het koffiemoment uitgekeken. Want dan kreeg ik er van mezelf een chocolaatje bij. Vandaag lag er nog één bonbon in het doosje. En die bleek ook nog de allerlekkerste te zijn! Soms zit het tegen, maar soms zit het leven mee. Net als een doos chocolaatjes.

Moederdag

Terwijl ik naar All you need zit te kijken, vertelt Robert ten Brink dat je een speciaal sms-bericht aan je moeder kunt sturen. Mijn moeder vindt Robert top, dus ik grijp meteen mijn mobieltje. Bij het tweede sms-bericht met een richtlijn kijkt mijn aanstaande op. 'Wat ben je aan het doen?' Ik leg het hem uit. Hij schatert van het lachen: 'Is het niet handiger om zo'n bericht zelf te versturen?' Hij begrijpt het duidelijk niet; Robert stuurt het bericht zelf, namens mij! Mijn aanstaande heeft het niet meer!! Wat een geldklopperij! Maar de volgende dag, op moederdag, slaat mijn moeder haar armen om mij heen. 'Wat een enorm leuke verrassing, dank je wel!!' Ze snapt best dat het een computergestuurd bericht van Robert is. Maar ze is er toch blij mij. Mijn aanstaande inmiddels ook. Hij heeft zelden zo gelachen. Mannen!

Regels

Mijn zwager is regisseur van een theatergezelschap en schrijft/vertaalt daarnaast ook zelf. Door omstandigheden hadden we de premiere van het huidige toneelstuk gemist. We bezochten daarom een uitvoering bij ons in de buurt en mijn zwager besloot voor de gezelligheid aan te sluiten. Als een stuk eenmaal goed draait, hoeft hij er namelijk niet altijd bij te zijn. De door ons gereserveerde kaarten lagen keurig klaar. Mijn zwager had doorgegeven dat hij ook aanwezig zou zijn, maar de kassajuffrouw wist van niets. Hij reageerde rustig en vermeldde dat hij de regisseur was. "Dat weet ik", beaamde de kassajuffrouw, "Maar u moet hoe dan ook een kaartje kopen. Regels zijn regels!" Regelgeving. Een mooi iets, maar soms is het nog mooier om er vanaf te wijken in voorkomende situaties!

Logeren

Gisteren gingen we naar een toneeluitvoering onder regie van mijn zwager en zouden pas laat (heel laat) thuis zijn. Dus Floppy ging logeren bij 'oma'. Het was erg gezellig en inderdaad ook erg laat voordat ik in bed lag. Het viel niet mee om zoals afgesproken op de normale tijd op te staan en de weekeinde-boodschappen te gaan doen. Ik was net aangekleed, toen de telefoon ging. Een erg slaperige oma. Of ik alsjeblieft Floppy eerst wilde komen ophalen. Hij had al zijn speelgoed op het bed gelegd. Ze mocht zelf kiezen met welke knuffel of bal ze zouden gaan spelen. Alleen ... het was nog wel erg vroeg om te spelen. Hij liet zich niet overhalen om nog wat te slapen: logeren is een feest! Bij oma mag altijd meer dan thuis! Kortom, er was geen land met hem te bezeilen. Honden. Het zijn echt net kinderen af en toe!

Belangstellingsregistratie

Aangezien we met onze afdeling midden in een reorganisatie zitten, mag ik het belangstellingsregistratieformulier weer invullen. Hoe gedraag ik me op het gebied van samenwerking en integriteit? Hoe is mijn vakkennis en analytisch vermogen ontwikkeld? Etcetera. Ik heb dit formulier gedurende de afgelopen 17,5 jaar al een aantal keren ingevuld, maar ik moet er telkens opnieuw weer even goed over nadenken. De accentverschillen zijn vaak minimaal of marginaal, maar kunnen grote consequenties hebben voor de verschillende vakgebieden. Het worden dus weer spannende weken, met de climax op 13 juni. Dan hoor ik of ik een functie binnen de nieuwe afdeling aangeboden krijg of op zoek moet naar ander werk. Ik had me het begin van onze wittebroodsweken toch echt anders voorgesteld.

De jurk!

Vandaag was de eerste doorpas-afspraak. Ik had mijn bruidsjurk begin november voor het laatst aangehad, dus ik was behoorlijk enthousiast. Bovendien was het nu echt mijn jurk en geen showmodel. De winkel heeft een pasruimte onderin de zaak, maar via de trap en glazen ruit kan het publiek in de naastgelegen winkelstraat een blik naar binnen werpen. Er werd dus een paar keer gezwaaid en gelachen naar me, terwijl ik stond te glunderen en te draaien. Toen liepen er twee heren voorbij. Ze keken naar binnen, stopten abrupt, liepen terug en gingen op hun gemak staan kijken. Toen ik naar hen lachte, staken ze de duimen omhoog: 'Wat ben je mooi, meid!!'. Ik beschouw mijzelf allang niet meer objectief en ook mijn moeder is geen betrouwbare bron. Maar die heren, die zagen het wel zitten, mij in mijn jurk! En ik weet dat ik veel vraag, maar jullie moeten helaas nog heel even geduld hebben. Vijf weken en drie dagen om precies te zijn.

Huwelijksmuziek

Toen ik vorig jaar terugkwam van onze reis naar Amerika, waar hij me heeft gevraagd, was er een nieuwe collega begonnen. En het eerste wat hij na zijn naam zei, was dat hij graag voor de kerkmuziek wilde zorgen tijdens onze bruiloft. Ik was daar toen nog helemaal niet mee bezig, maar beloofde erover te denken. En gaandeweg leek het steeds logischer. Hij speelde orgel/piano/keyboard met een kerkkoor, een vriend zong heel mooi en een zangeres uit het koor vond het ook leuk om mee te doen. Ik vond het prima, wist niet precies wat ik me erbij kon voorstellen, maar ik kon goed met hem overweg. Het zou wel goedkomen, dacht ik in al mijn onschuld. Tot vanavond. We bespraken de muziekkeuze en gaandeweg werden er stukjes meegezongen. Onvoorbereid, niet ingezongen, maar mooi! We werden er helemaal blij van! Ondanks die kleine hik van de kaarten weet ik het nu echt heel zeker: het komt helemaal harstikke goed!

Foutje, bedankt!

Tot mijn werkzaamheden behoort ook het regelmatig uitbrengen van zowel een personeelsblad als een extern informatiebulletin. Ik weet dus dat je twintig keer met tien mensen naar een tekst kunt kijken en toch nog een 'overduidelijke' fout over het hoofd kunt zien. Vandaar dat ik geen risico nam met de trouwkaarten. Vijf anderen kregen de opdracht nauwkeurig naar de tekst te kijken. De drukker zelf haalde er niettemin twee foutjes uit en vroeg me nog een keer de drukproef te controleren. Gisteren kreeg ik de kaarten thuis. En ontdekte alsnog een fout! Iets wat niemand had gezien: het aanvangstijdstip van de kerk begint een uur eerder dan vermeld. Met pen corrigeren is ondenkbaar. Dus krijgt de drukker morgen het verzoek om zo snel mogelijk nieuwe uitnodigingen aan te leveren. Ik kan het nog steeds maar amper geloven. Het eerste wat fout gaat bij de organisatie van onze bruiloft. Laten we hopen dat het daarbij blijft.