Grieks thema
Als je met dertien personen in een huis zit, helpt iedereen zijn eigen handje mee. Koffie zetten, afwasmachine in-/uitruimen, rommel opruimen, grasmaaien, kortom, allerlei voor de hand liggende klusjes. Eten koken is er daar ook een van. Vanavond waren mijn man en ik aan de beurt. We hadden een Grieks thema in gedachten: Griekse wraps met kip, gyros, tzaitziki, koftu en Griekse salade. En een grote fles ouzo om het geheel een extra tintje te geven. We hadden ons ook allemaal Grieks aangekleed, op zich een hele prestatie met de beschikbare middelen van een vakantiegarderobe. Creativiteit vierde hoogtij. Mijn zwagers gingen zelfs zo ver dat ze zich met een blauwwitgestreept stoelkussen omgorden. En de vriend van mijn schoonzusje had zich met eyeliner een snor aangemeten boven een wit hemd. Geweldig! Het was enorm gezellig en heerlijk van eten. Het kan aan de ouzo hebben gelegen, maar we voelden ons als een Griekse God in Frankrijk!
Gestoken
Toen ik mijn man leerde kennen, en hoorde dat zijn vader een tweede huis in Frankrijk had, werd daar ook de mededeling: 'het stikt er van de wespen' aan toegevoegd. En inderdaad: toen ik er voor het eerst kwam, werd ik prompt gestoken. Tussen mijn tenen, mét allergische reactie! Het jaar daarop mocht Floppy mee. Voor alle zekerheid kochten we een muilkorfje, voor het geval dat hij naar wespen hapte. Hij had het gelukkig niet nodig. Ook dit jaar was ik voorzichtig, maar toch keek ik niet voldoende uit: gisterenavond werd ik gestoken door een bij. De angel stak er nog uit. Door snel en vakkundig ingrijpen van mijn schoonzusje werd erger voorkomen. Ik loop nu met een lichtelijk gezwollen en gevoelige duim rond, maar het had erger gekund. Vandaag zag ik het voor mijn ogen gebeuren: Floppy liep het trapje bij het zwembad op en trapte op een wesp. Hij jankte het uit. Gelukkig is een wespensteek in een hondenpootje niet zo erg als in een hondenbek. Maar toch: we voelen ons behoorlijk genomen door de insecten! Al doende leert men! Best hard!!
Trouwreportage
Enigszins verlegen keek de fotograaf ons aan. Op de trouwdag klikte het al met hem. En nu we het resultaat van zijn werk zagen, waren we werkelijk ondersteboven. Schitterend! We waren vol lof. 'Dan durf ik het nu wel te vragen', zei hij. 'Normaalgesproken licht ik er bij een echt goede reportage wel eens een foto uit en die vergroot ik dan. Voor in de etalage. Als verkoopmateriaal zeg maar. Ik ben zelf niet zo snel echt tevreden. Maar bij jullie liep het gewoon op rolletjes. Het weer, de bruidsmeisjes, de gasten, jullie zelf. Dat zie je op de foto's terug. Dus als jullie het goed vinden, maak ik een kopie van het hele boek. En leg dat hier in de winkel op tafel voor aanstaande bruidsparen. Dan kunnen ze zien hoe het kan!' Een mooiere afsluiting van onze wittebroodsweken hadden we niet kunnen verzinnen!
.
Drukdrukdrukdruk
Even geen tijd om te bloggen, hoor! De vogelkooi moet nog verschoond, de was gestreken en mijn man aangespoord om zijn deel van de koffer in te pakken. Ik wil de koelkast nog ontruimen en de mand van Floppy op een opvallende plaats bij de voordeur zetten (ja, jij mag ook mee). We kunnen niet weg zonder de ruitenwisservloeistof te controleren en het sleuteltje van de brievenbus naar de buren te brengen. O ja, zou ik bijna vergeten (maar niet heus): de officiële trouwreportage is klaar!
Hoezo?
Halverwege de avond stopt een auto midden op de weg. Overdag is dat niet eens mogelijk, het is een drukke straat en hoewel er overal borden met maximum snelheid 30 km/uur staan, houdt niemand zich daaraan. Een vrouw stapt uit. Ze heeft een hoed op en is duidelijk in de 60-er jaren blijven hangen. Toen kon je ook gewoon stoppen op straat zonder een gevaarlijke situatie voor andere weggebruikers op te leveren. Ze loopt naar de snackbar, die eigenlijk al aan het sluiten is: de rolluiken zijn al een stuk naar beneden. Ze gaat naar binnen en komt even later met een pakje sigaretten weer naar buiten. Vergeet daarbij de rolluiken en schampt met haar hoed de rand. Verbijsterd draait ze zich om en roept naar binnen: "Weet u niet dat dit levensgevaarlijk is?!" Stapt weer in haar auto, de piepende remmen van een auto achter haar totaal negerend. Hij kan haar nog net ontwijken. Hoezo levensgevaarlijk!?
Die nieuwe baan
'En hoe bevalt je nieuwe baan eigenlijk?' vroeg mijn schoonmoeder. Ze zette me aan het denken. Na de paniek die eerste dagen en de opluchting dat ik een nieuwe baan vond, heb ik hier weinig meer vermeld over mijn werk. Het is leuk werk. Geen baan waar ik uit mezelf op had gesolliciteerd. Maar leuke werkzaamheden, twee bazen die echt moeite doen om het me naar de zin te maken en fijne collega's. Ik weet dat dit ook wel weer 'slijt'. Een normale werkkring wordt met moeilijke en makkelijke dagen. Maar ik heb het nu naar mijn zin en dat is belangrijk. Wel is het nog 'gevoelig' als ik toch weer een klusje krijg toegeschoven 'omdat er nog niemand is benoemd op de opengevallen plek'. Ik was toch niet goed genoeg? Maar mijn baas zegt dan dat ik moet proberen om over mijn eigen schaduw heen te springen. Het als een kans te beschouwen, hoe klein ook, om ervaring op te doen. Hij is wijs, die baas van mij. En ook dat nare gevoel slijt wel weer.
Origineel
Drukke dag gehad gisteren. De auto gewassen, zodat hij helemaal netjes is voor de reis naar Frankrijk. De kleren gestreken die mee moeten. De koffer klaargezet. Een daardoor verdrietige Floppy getroost en hem verzekerd dat hij echt mee mag dit keer. En samen met mijn schoonzusje 16 kilometer geskate. Terwijl ik me zo had voorgenomen te genieten van een weekeinde zonder verplichtingen! Druk druk druk druk. Vandaar dat ik ook pas tegen de avond jullie reacties las. Van Andre verwachtte ik half en half een excuus waarom hij niet meer skate en ja hoor: blame it on the childeren! Ik ging naar de keuken om voor het eten te zorgen en halverwege viel de lepel uit mijn hand: kinderen?! Meervoud?!?! Zijn vrouw was hoogzwanger, maar ik had nog niets gehoord over een geboorte. Ik vloog naar de telefoon en inderdaad: sinds een dag had zijn dochtertje een zusje. Ze heet Sterre en ze is mooi! Hij wilde het ons dit keer op een zeer originele manier laten weten. En dat is gelukt!
Blond
Over een paar dagen is het zover: de jaarlijkse week met de (schoon)familie in het huis in Frankrijk. Gezellig met z'n allen bijpraten, spelletjes spelen, wandelen door de bergen met Floppy of 'banen' in het zwembad. Afgelopen week heb ik een paar keer telefonisch contact gezocht met mijn schoonmoeder. Dan eens 's ochtends, dan eens 's avonds, maar het lukte me niet om haar te bereiken. Ik wilde alleen even vragen of ik nog iets mee kon brengen of zo, maar nu werd ik ongerust. Toen ik vanochtend, op zondag, weer geen gehoor kreeg, keek ik naar de telefoonlijst. Hun namen stonden duidelijk in het scherm. Het nummer ook: tiencijferig. Iets begon me te dagen: het buitenland heeft meer cijfers toch? Bleek dat ik al die tijd hun huis in Nederland belde! Daar nam uiteraard niemand op. Is zomerblond ook voldoende om verminderd intelligent over te komen?
Skaten
Vorig jaar is het er niet van gekomen. Te warm, te nat, te druk, te moe. Maar vandaag was het dan gelukkig weer zo ver: het weer was perfect en de conditie voldoende. De skates ondergebonden, de blarenpleisters preventief op de voor de hand liggende plaatsen en weg waren we. Alsof ik vleugels had! Ondanks de pauze leek het alsof ik gisteren nog over het asfalt had gereden. We kozen een route langs het water, heerlijk met een fris windje. Fietsers begroetten ons en vrolijk groette we terug. Een liedje van Andre van Duin (sorry!) speelde door mijn hoofd: 'Want het is zomer!' Toen we weer terugwaren, warm, moe maar zeer voldaan, beloofden we elkaar plechtig niet meer zo lang te wachten. Hopelijk is het morgen weer skateweer!
Plaats
Als ik in de woonkamer kom, zie ik een duif zitten. Weliswaar aan de andere kant van het raam op de vensterbank, maar toch. Hij zit een beetje bol, knijpt een oogje dicht en gaat er nog eens extra lekker voor zitten. Bertje vindt het geweldig: eindelijk bezoek van formaat. Hij racet door zijn kooi, gooit met het schommeltje en de plastic Tweety en doet alles om maar op te vallen. Maar het is een grote duif. En Bertje is klein. Dus hij is totaal niet geinteresseerd in zijn soortgenootje. Dan komt Floppy kijken wat er toch aan de hand is. Hij springt op de bank en staat daardoor onverhoeds oog in oog met de duif. Die zo op een paar centimeter afstand van je neus toch echt best groot is. De duif kijkt Floppy argwanend en een beetje nijdig aan. Floppy gromt dus heel zachtjes. Zo zachtjes dat de duif het niet kan horen. Want soms is het gewoon beter om je plaats te weten.
Chinees
Omdat mijn man er niet dol op is, eten we weinig 'over de grens'. Jammer, want ik ben dol op Indonesisch, Grieks, Chinees en Italiaans. Zo af en toe 'moet' hij zich een keer verzetten van mij en eten we spagetti, lasagna of nasi. Of bami, net als vanavond. Heerlijk, met veel tauge, een gebakken eitje, sate en atjar tampoer. Toen de borden leeg waren, kreeg Floppy een restje bami zonder kruiden. Hij viel erop aan of het vers vlees was. De bak werd tot op de bodem leeg gelikt. 'Ook grappig', zei mijn man. 'Meestal is het andersom, maar dit keer eet de hond Chinees!'
Onveranderd
Mijn man en ik hebben elkaar via internet leren kennen. Ik snuffelde voor de grap op een soort datingsite en zag zijn foto. Was meteen verkocht! Een week later zagen we elkaar voor het eerst en een paar dagen later hadden we officieel verkering. Vanavond hebben we de aanmeldformulieren, verplicht om elkaars emailadres te krijgen, nog eens doorgelezen. Gelachen om uitspraken van toen: 'Ik sport een a tweemaal per week.' en 'Mijn favoriete computerspelletje is Harry Potter.' Maar verder zijn we onszelf gebleven, een gemeenschappelijke voorwaarde van toen. Wat ouder, wat wijzer, maar met nauwelijkse gewijzigde principes en idealen. Terwijl ons leven wel degelijk is aangepast. Ik skate nauwelijks meer. Zijn fitness beperkt zich tot een a tweemaal per maand. Maar hij zocht dat eigenwijze meisje dat niet op haar mondje was gevallen. Hij heeft haar gevonden. En daar zijn we allebei onveranderd heel blij mee.
Plaatsgenoten
Eind oktober gaan we met de moeders naar IJsland. Ik ben er al een paar keer geweest en kan gewoon niet genoeg krijgen van de pracht en puurheid van het land. Via internet reserveerde ik kamers in het hotel en plaatsen in het vliegtuig. Maar omdat het niet helemaal ging zoals ik wilde, nam ik telefonisch contact op met Iceland Air. Een man die moeizaam Nederlands sprak, stond me vanuit IJsland te woord. Ik legde hem het probleem voor en hij vroeg naar wat aanvullende gegevens. Toen ik mijn woonplaats noemde, werd hij ineens enthousiast. Hij was oorspronkelijk een plaatsgenoot, maar woonde nu al 25 jaar op IJsland. Nog niet zo lang geleden was hij teruggeweest en had hij gezien hoeveel veranderingen de stad had aangebracht. En niet allemaal positief! We spraken over plaatselijke bezienswaardigheden alsof we elkaar al jaren kende. Net voor we het gesprek beeindigden, zei hij "Ik vond het erg leuk even met je te hebben gesproken! Veel plezier straks op IJsland! We hebben niet zoveel veranderd sinds 2001 als jullie!"
Een jaar
Een tijdje terug las ik in een boek de vraag wat je zou doen als je wist dat je nog een jaar te leven had. Niet beperkt door een ernstige ziekte of zo, maar specifieke kennis door vergevorderd DNA-onderzoek. En je zou voldoende middelen hebben om 'een beetje gek' te doen. Sindsdien houdt het me bezig. Wat zou ik doen? Neem ik ontslag? Ik werk niet alleen voor mijn salaris, maar ook voor tevredenheid, zelfvertrouwen en sociaal contact. Misschien part-time aan de slag? Ik denk dat ik bepaalde vriendschappen wat meer leven in zou blazen. Nog nadrukkelijker genieten. Bepaalde plaatsen waar fijne herinneringen liggen nog eens bezoeken. Mijn gevoelens verwoorden in plaats van denken dat de ander het wel weet. Kortom, eigenlijk in grote lijnen leven zoals ik nu leef. Denk ik. Zeker weten doe je het nooit. Gelukkig is de wetenschap op dit moment niet ver genoeg om er werkelijk een standpunt over in te nemen. Maar het is wel interessant om er soms even bij stil te staan.
Windmolentje
Mijn moeder en ik vinden het heerlijk om bij Intratuin rond te hangen. Snuffelen, gericht zoeken en zomaar wat rondkijken. Vandaag wilden we twee rozenstruiken als dank voor onze pastoor kopen. Hij heeft onze huwelijksmis perfect verzorgd. En zijn tuin ligt er zo kaal bij. We vonden twee schitterende exemplaren. Op weg naar de kassa kwamen we langs een grote bak windmolentjes. En zonder na te denken legde ik er twee in het wagentje: een voor mijn moeder en een voor mij. Bij haar thuis in de tuin stond het al meteen enthousiast te draaien! Je werd er gewoon blij van! We dronken nog een kopje koffie en toen liep ik terug naar huis. Onderweg hield ik het windmolentje in de wind en bewonderde de felle kleuren. Maar op het moment dat iemand me tegemoet liep, liet ik het zakken, toch een beetje gegeneerd. Dichterbij gekomen zei de man lachend: 'He, laat 'm nou draaien! Ik genoot zo van je vrolijke blik en het windmolentje!' Toch leuk dat iets eenvoudigs als een gekleurd windmolentje in de zon mensen gelukkig maakt.
Zomerkapsel
De vakantie in het familiehuis in Frankrijk komt weer in zicht, dus Floppy moest gisteren naar de kapster. Alweer, want een paar dagen voor ons huwelijk kreeg hij een 'bruidshondkapsel'. En hij heeft het gewoon niet op haar. Ze zit aan hem. Overal. Ze is best lief, maar hij vindt het gewoon niet prettig als ze aan hem zit. En ze snapt het niet, terwijl hij duidelijk genoeg signalen afgeeft. Gisteren moest hij dus weer. Het resultaat was verbluffend: een superkort stoer cool koppie. Hij oogt jaren jonger en voelt zich superfit. Ik werd vanochtend wakker doordat iemand me aankeek: Floppy! Of ik met hem ging spelen. Nog voordat de wekker was afgegaan! Morgen moet het baasje naar de kapster. Ook voor een zomerkapsel. Hij vindt het wel prettig als zijn kapster aan hem zit, althans, aan de voor de hand liggende onderdelen. Ik ben benieuwd hoe jeugdig hij morgen thuis komt!
Doorfluisterspel
Het eerste gerucht kwam tegen half 10: 'Heb je het gehoord: een aanslag in Londen!' En net als toen op 11 september hoorde je het bericht in sneltreinvaart de afdelingen over gaan, de trappen op, en de telefoonlijnen in. Geen bericht wordt zo snel gecommuniceerd als een rampbericht. Sensatie, schok, angst en behoefte aan geruststelling veroorzaken een schokgolf van contacten. Maar het deed me toch ook sterk denken aan dat doorfluisterspelletje. Op de 1e verdieping van ons kantoorgebouw ging het om een bus die was geexplodeerd. Op de zesde stapten twee collega's in, die zojuist gehoord hadden dat er al drie bussen uit elkaar gereten waren. Toen ik op de 11e verdieping aankwam, waren er inmiddels 90 doden geborgen. Prima dat berichten indien nodig snel kunnen worden gecommuniceerd. Nu de inhoud nog intact houden.
Eerste dag
Vandaag was mijn eerste werkdag in de nieuwe functie. En hoewel ik de mensen dus redelijk goed ken, en mijn werkplek maar een verdieping lager ligt dan mijn oude werklocatie, was het toch best spannend. Dat bleek echter totaal onnodig: ik werd zo hartelijk ontvangen en ze gaven me zo'n warm welkom, dat ik er helemaal blij van werd. Op een gegeven moment moest ik iets bij de receptie ophalen. Toen ik de lift in stapte, was ik in gedachten al met de klus bezig. Boven stapte ik uit en liep nog steeds diep nadenkend naar de afdeling. Om daar verbaasd stil te staan. Deze verdieping had een heel andere indeling dan waar mijn tas stond! Toen zag ik het pas: ik had automatisch het knopje van de vorige verdieping ingedrukt en niet in de gaten gehad dat ik er nu eentje lager moest indrukken. 'k Moest gewoon lachen om mezelf. Het is even wennen, maar ik weet zeker dat het weer hartstikke leuk wordt!
Wolkbreuk
Vandaag werkte ik thuis. Ik had manlief op de bus gezet en terug thuis de pc aangezet. Af en toe werd mijn aandacht afgeleid door het stevige gekletter op het dakterras. De temperatuur was heerlijk, maar wat een water kwam er naar beneden! Och, ik hoefde er niet uit, Floppy lag te slapen aan mijn voeten. De ingredienten voor een smakelijke, voedzame lunch waren al aanwezig. Dus ik zag pas hoe het er buiten aan toe was gegaan toen ik mijn man weer ging ophalen. Takken van bomen, groene bladeren op de weg, grote plassen rondom volgelopen riolen. En mijn gisteren gewassen autootje zat onder de stukgeregende bloesem! Wel een centimeter dik. De drek had vieze strepen getrokken richting wegdek. Had ik daar nu gisteren zo hard op staan poetsen? Maar mijn leed is te overzien: keertje wasstraat en 't is over. Ik heb medelijden met de vroege vakantiegangers op de campings in Zeeland!
Bruidsjurk
Zowel mijn moeder als mijn schoonzusje hadden het me half lachend, half serieus gevraagd: 'Mag ik je trouwjurk naderhand een keer passen?' Natuurlijk vond ik dat goed. Bovendien was ik razend nieuwsgierig of de jurk hen net zo spectaculair stond als mij. Dus vandaag kwamen ze op bezoek. Giegelend: 'Nee, jij eerst!' 'Nee, jij!' Toen mijn moeder 'm aantrok, viel er zeker twintig jaar van haar af. Ze straalde!! Ze draaide en zwierde. Liep heen en weer. En trok 'm toen met een spijtig gezicht weer uit: 'Nu jij!' Ook mijn schoonzusje viel als een blok. Het was niet haar stijl, maar de jurk stond ook haar spectaculair. Ze lachte en glunderde, terwijl ze de sleep om zich heen drapeerde. Eindeloos! Toen de jurk weer keurig op het hangertje hing, keken we elkaar aan en knikten begrijpend. Dit is geen gewone jurk. Ik wilde in het wit trouwen. Maar de ijsblauwe jurk kreeg ik als eerste aan. En de jurk koos mij om van onze trouwdag een onvergetelijke gebeurtenis te maken. Een echte magische jurk dus.
Achternamen en zo
Ik heb een leuke schoonfamilie. Ze hebben een groot gevoel voor taal en voor humor, zijn erg familiegericht en relaxt. Zo relaxt, dat het voor de nietsvermoedende voorbijganger verstrooid zou kunnen lijken. Op een exacte tijd afspreken bijvoorbeeld is niet handig, want zo'n moment kun je vergeten. Maar och, als je dat weet, dan hou je er automatisch rekening mee. Vorige week was het familiedag. We waren nog niet op de plaats van bestemming of ik herinnerde me dat ik de vakantiefoto's mee zou nemen. Vergeten! En ook de flessen champagne lagen nog thuis in de koelkast. Toen mijn schoonzusje vroeg of ik nog aan het fototoestel van ons nichtje had gedacht, dat ze op onze bruiloft per ongeluk had achtergelaten in het hotel, stond het schaamrood op mijn kaken. Ze keken me allemaal een beetje verbaasd aan: dat was toch niets voor mij!? Maar mijn schoonvader schaterde het uit: 'Je ziet het, nog geen twee weken getrouwd en onze achternaam heeft al consequenties!'
Goedkoop vermaak
Vanochtend liep ik met Floppy te wandelen. Hij snuffelde hier en daar aan een boom en deed een plas. Het miezerde een beetje, maar de temperatuur was goed. Toen ik wilde oversteken, kwam er net een auto aanrijden. Hij had nogal haast, gezien zijn hoge snelheid. Dus ik wachtte totdat hij voorbij was. Ik had te laat in de gaten dat er een grote plas regenwater in de goot recht voor ons stond. Hij had 'm wel gezien. Hoefde maar een micromillimeter te corrigeren. Om 'm te ontwijken! Maar dat deed hij niet. En dus keek ik 'm als in een stripverhaal na: druipend. Zou hij het nou echt niet hebben gezien?
