'Oma'
Mijn moeder belt: 'Oma is overleden!'. Ach, oma! Oma was geen 'echte' oma, maar de grootmoeder van mijn neven en nichtje. Door de vele contacten zijn we min of meer samen opgegroeid. En deelden we dus ook 'oma'. Oma was klein, bol en lief. Altijd een sigaret in haar hand en een bulderende lach. Ze lachte veel. Oma is oud geworden. Erg oud! En ze wilde al een hele tijd niet meer. Vroeg weduwe geworden heeft ze met haar sigarenzaakje toch maar mooi vijf kinderen in haar eentje opgevoed. Geen nieuwe partner, maar een druk sociaal leven. Het huis was altijd vol mensen. En standaard een hond als gezelschap. Ach, oma. Herinneringen te over. Met haar dood sluiten we een periode af. 't Is goed zo, maar ik zal haar beslist missen. Dag oma!
Maandag
Om mijn naaste collega's wat beter te leren kennen, spraken we af om vandaag samen ergens in de binnenstad te lunchen. Meestal eten we gewoon op kantoor in een hele groep en dan kom je niet zo gemakkelijk tot gesprekken. Maar vandaag zaten de drie dames dus heerlijk in de zon te praten over allerhande zaken en intussen een lekker broodje weg te smikkelen. Toen we wilden afrekenen, zei de ober: 'Jullie hoeven deze lunch niet te betalen. Jullie directeur tracteert!' Onze monden vielen open van verbazing. De directeur bleek binnen een lunchbespreking te hebben en wilde ons verrassen. En dat is dus gelukt! We hebben hem hartelijk bedankt en de rest van de dag opgewekt en vrolijk gewerkt. Dat is nog eens bijdragen aan een goede medewerkerstevredenheid!
Ongelijk
Mijn man liet Floppy uit toen hij werd ingehaald door een fietser. Hij schrok behoorlijk en gaf een ruk aan de riem. Saillant detail: hij liep namelijk gewoon op de stoep. In een opwelling riep hij de man achterna: 'U mag hier niet fietsen, dit is een voetpad!' De man in kwestie remde en stapte af. Het bleek een grote neger te zijn. Hij zei: 'Meneer, u heeft helemaal gelijk. Ik woon hier en dacht: 'ach, zo op een zondag.' Maar stel dat we dat allemaal deden. Ik loop het laatste eindje, hoor, geen probleem.' Een x-aantal jaren geleden was dit een doodgewone situatie geweest. Tegenwoordig weet je het zo net maar niet. Maar ik ben blij dat het nog kan, in deze hedendaagse wereld. Gewoon je ongelijk toegeven en navenant handelen. Dat zouden meer mensen moeten doen.
Bruiloftsvergelijking
Een van de leuke dingen van getrouwd zijn is dat je andere bruiloften met nog meer interesse volgt. Zo zat ik vandaag dus ook aan de televisie gekluisterd voor het huwelijk van Pieter-Christiaan en zijn Anita. Niet om mee te genieten met hun festiviteiten maar om zoveel mogelijk vergelijkingen te trekken met onze bruiloft! Mijn jurk was veel mooier. Haar rok was te lang, ze struikelde er bijna over. En die bruidsdames hadden met hun handen van haar sleep af moeten blijven. Onze bruidsmeisjes hadden leukere kleren aan en mijn sleep was ervoor gemaakt om door hen gedragen te worden. Onze muziek was toepasselijker en mooier vertolkt (oke, met uitzondering van Katie Melua). Onze pastoor sprak veel persoonlijker. En om met de woorden van mijn man te spreken: mijn bruidegom was knapper! Ik heb gewoon zitten genieten en 10 juni nogmaals in gedachten beleefd. Uiteraard bedoel ik er niets kwaads mee. Ik hoop van harte dat Pieter-Christiaan en Anita een fantastische dag hebben gehad. Net als die van ons!
Floppy (vervolg)
In mijn verdriet gisteren had ik eigenlijk niet eens in de gaten dat mijn log ook gelezen wordt. Niet alleen door mensen die mij via D's Days kennen, maar ook vrienden en famillie. En dus werd ik vandaag overstelpt met telefoontjes en emails: geschrokken, verdrietig en meelevend. Het deed me zo'n goed!! Er was maar een persoontje die het allemaal zwaar overdreven vond: Floppy zelf. Die heeft de hele ochtend enigszins nijdig het tegenovergestelde beeld getoond. Bijna al het speelgoed werd tevoorschijn gehaald en met enige kracht door de kamer gegooid. Hij rende trappen op en af alsof het niets was. Een en al energie en gezonde conditie. Ik werd al moe als ik alleen maar naar hem keek! Ik kan eigenlijk maar een ding concluderen: Floppy is een oude maar gezonde hond die zich niet naar zijn leeftijd gedraagt en een kwaardaardig gezwelletje op zijn dij heeft waarvan onbekend is wat de consequenties zijn op korte en langere termijn. Laten we het daar maar op houden en zoals Roelof zei: 'Geniet van elke dag'. Beloofd!
Floppy
Floppy heeft een zeer pootje. Waarschijnlijk heeft hij ergens ingetrapt. Hij likt er voortdurend aan en dat doet de zaak geen goed. Na een paar dagen zalvend gedrag zonder resultaat togen we vanochtend dus naar de dierenarts. Deze bekeek de ontsteking peinzend: 'We proberen het met antibiotica. Maar anders wordt het opereren!' Geen sinecure voor een hond van '13-en-een-kwart'! Maar het komt goed. En omdat ik er toch was, wees ik hem ook op twee bultjes. 'Hij heeft er meer op zijn lijfje, dus ik ga er vanuit dat dit ook veltbultjes zijn?' Eentje was inderdaad een vetbultje. Maar de andere niet!! De dierenarts zag mijn reactie: 'Hij is qua leeftijd 'ver over de helft'. Hou er dus rekening mee dat je een keer afscheid moet nemen. Aan dit gezwel gaat hij niet dood. Maar het is wel het begin van het eind. Hoe lang dat duurt? Geen idee. Hou het maar mee in de gaten. En als hij toch moet worden geopereerd, dan haal ik het meteen weg. Wat er verder nog in zijn lichaam verstopt zit, zullen we moeten afwachten.' Thuis heb ik 'm stevig geknuffeld, terwijl de tranen over mijn wangen liepen. Ik weet dat ik een keer afscheid moet nemen. Maar nu nog niet. Het is nog te vroeg. Veel te vroeg.
Ommekeer
Mijn broer tikte op het autoraam, net voordat ik wilde wegrijden. 'De snelweg is afgezet, je kunt er niet langs'. Het begin van een dag met aardig wat tegenslagen. Het bleek nagenoeg onmogelijk om kantoor te bereiken. Aldaar schoten dingen maar niet op, of gebeurden juist ineens oncontroleerbaar snel (en anders dan gevraagd). Een afspraak waar ik toch al tegenop zag, werd ook nog eens uitgesteld. Iemand behandelde me hooghartig (oei, wat kan ik daar slecht tegen). En net toen het laatste druppeltje in zicht kwam en mijn humeur de onderkant van de spiraal dreigde te raken, dacht ik ineens aan een spreuk die ik afgelopen weekeinde las. "Jij en jij alleen laat een ander je dag bederven. Of niet." Ik had er zelfs nog een opmerking over gemaakt: 'Dat is nou echt een goeie voor mij.' En het werkte, want ineens zag ik dat de zon scheen. Dat ik van mijn moeder onderweg was naar mijn man, van wie ik allebei erg veel houd. Onze hond tevreden naast me. Een werkdag om op terug te kijken, in plaats van een zoektocht naar een dienstverband. 't Is niet altijd gemakkelijk, maar inderdaad: de ommekeer zit in jezelf.
Vriendschap
'De voordeur gaat niet open', zei mijn man. Hoofdschuddend keek ik 'm aan. Ik ben een vrouw, dus ik ga er in eerste instantie natuurlijk vanuit dat hij iets verkeerds deed. Hij schoof geamuseerd opzij, zodat ik een poging kon wagen. Maar inderdaad, ook bij mij draaide de sleutel eindeloos rondjes zonder aansluiting te vinden. Daar sta je dan. Het was lekker weer, dat wel. Maar Floppy had honger en mijn man had zin in zijn pilsje na een lange woon-werkverkeerreis. Dus dan bel je je vrienden. Eentje haalde een lange ladder en hield 'm vast, terwijl ik door het open raam op de eerste etage klauterde. Een ander zorgde voor een nieuw slot en verving het kapotte exemplaar. En weer een ander sprak ons via de telefoon moed in. Als de nood hoog is, zijn je vrienden nabij!
Bramen
Door omstandigheden was het er een tijdje niet van gekomen. Maar vanochtend togen mijn moeder en ik weer naar het bos met Floppy, de hond. Een lekkere lange boswandeling voor de boeg. Het bos rook heerlijk naar nazomer, paddestoelen en natte aarde. We zagen een prachtige elfenbank (verdorie, mijn camera vergeten) en Floppy meende toch echt een eekhoorntje te zien. En bramen! Struiken vol bramen. Volgens mij nog aan de vroege kant, maar we aten handenvol, zo van de struik in onze monden. Het blad begon al rood te kleuren, een prachtig gezicht zo met de zonnestralen door de bomen heen. Een liedje van Gerard Cox speelt door mijn hoofd. 't Is jammer dat de zomer alweer bijna voorbij is. Maar ons wacht vast en zeker een schitterende herfst.
De nieuwe kast
Vrijdagavond een week geleden bedacht ik ineens dat het best leuk kon zijn, een roze muur in onze slaapkamer. De gordijnen, bedwand en dito lampjes zijn oudroze. Van mijn schoonouders kregen we een nieuwe kast voor ons trouwen in gebroken wit. De andere muren zijn gebroken wit met roze schilfers. Het hemelbed heeft gebroken witte gordijnen. Kortom: een wereldidee. Mijn man moest er echt even aan wennen. We wonen namelijk in een oud huis met hele grote hoge muren. Was 6 x 3,5 meter roze niet een beetje te? Maar aangezien hij exact 8 uur bedenktijd kreeg (de nacht), ging hij overstag. Zaterdag werd de verf gekocht, zondag schilderden we de bewuste muur. Spectaculair, zelfs zonder kast! Die arriveerde op maandagochtend. En nu, een weekje later, kijken we nog steeds vol bewondering de slaapkamer in. Het resultaat is verbluffend. Ik word er gewoon blij van als ik ernaar kijk. Hoezo nog steeds op een roze wolk?
Oneerlijk
Terwijl ik de supermarkt inliep, ving ik een flard van een gesprek tussen twee mannen op. Ik schat ze halverwege de 30 jaar oud en allebei waren ze wat verwaarloosd. 'Ik zit echt aan de grond, ik zie het gewoon niet meer zitten.', zei de ene tegen de andere. Die knikte meelevend. Ik deed mijn boodschappen en terwijl ik afrekende zag ik de ene man nogal opvallend de supermarkt uitlopen. Met in zijn kielzog een beveiligingsbeambte. Buiten bleek hij inderdaad iets gestolen te hebben: een pak gele vla. 'Ik heb zo'n honger en ik kan nergens heen!' huilde de man wanhopig. 'Ik weet dat ik niet mag stelen, maar wat moet ik dan?!' Hij klonk zo oprecht, zo eerlijk en zo ten einde raad. Ik dacht altijd dat in Nederland geen echte armoede bestond. Dat er altijd een dak boven je hoofd is en een uitkering voor een levenswaardig bestaan. Vorige week liet het journaal een ander verhaal zien. Vandaag toonde deze man het bewijs. Het is schrijnend dat dit in een Westers land nog steeds mogelijk is.
Inspiratie
Het blijft iets raars, dat dagelijkse stukje kijk op de wereld. Soms heb ik inspiratie voor dagen tegelijk en maak ik korte aantekeningen om toch maar niet de clou en vorm te vergeten. En andere dagen staar ik naar het scherm. Langdurig. Intens. Smekend. Maar niets helpt. Er is gewoon niets leuk genoeg om over te schrijven of schrijfwaardig genoeg om op te leuken. Zo ook vandaag. Het was druk. Het is de hele week al druk. Maar lekker. Ik geniet van de bezigheden en contacten met familie, vrienden en collega's. Toch springt vandaag niets er dusdanig uit, dat ik jullie daarmee wil pogen te vermaken. Dus schrijf ik vandaag maar niet. Sla een dagje over. Ga me bezinnen over wat de dag van morgen zal brengen. Wat dat is? Dat weet ik nog niet. Jullie ook niet. Maar het zal vast niet lang meer duren nu.
Haarlengte
't Is er eindelijk af! Eindelijk na een jaar lang sparen, een kapster die gewoonweg weigerde om er iets anders dan de alleruiterste puntjes vanaf te knippen, bezwete nachten en gekwelde uitroepen over een bad hairday voor de spiegel 's ochtends ben ik vandaag gekortwiekt. Het voelt heerlijk, mijn haar danst om mijn hoofd en mijn nek is zalig koel. Het kapsel op mijn trouwdag was geweldig en het sparen meer dan waard. Maar nu kan ik heel hard heen en weer schudden zonder ergens aan of in te blijven hangen. Geen Sissy-lengte meer, maar gewoon mijn eigen lekkere frisse koele koppie. Heerlijk.
Bruiloftskosten
'Maar het was wel een dure bruiloft', zei de man van Marjan. Ik vertelde hem dat het maar net was hoe je dat bekeek. Inderdaad, er zit heel veel van ons spaargeld in. Maar toch hebben we de door ons zo gewenste intieme sfeer weten te bewaren. Het is geen groot spectakel geworden met een feestavond en een band. 'Nee', zei hij, 'dat bedoel ik niet. Voor ons!' Tja, ons huwelijkscadeau was een nieuw servies. En niet van Blokker. Dus sommige gasten keken wel verbaasd toen ze een keurig bedrag wilden uitleggen en konden kiezen tussen een soeplepel of een compoteschaaltje. 'Maar we zijn er echt blij mee!!' Weer schudde hij zijn hoofd. 'Ik bedoel de bedankjes! Jullie gaven een blikje met een leuke tekst en daarin twee koffiepads. Maar wij hebben geen Senseo-apparaat. Dat hebben we nu speciaal aangeschaft. Voor ons. Ter gelegenheid van jullie bruiloft. Best duur eigenlijk!' En hij lachte om mijn verbaasde gezicht.
Hersenloos
Een klein bericht in de krant, ergens aan de zijkant: 'Zwaar ongeluk op Duitse autobahn. Auto belandt op de kop in de berm. Twee kinderen lichtgewond, eentje zwaargewond. De moeder in levensgevaar, vader hersendood. Waarschijnlijk is de bestuurder in slaap gevallen. Niemand had autogordels om.' Wat een vreselijk resultaat van een hersenloze actie.
Enthousiasme
Vrijdag waren we bij Marjan. Lekker eten en bijkletsen. En uiteraard het trouwalbum nadrukkelijk bewonderen. Tijdens het eten vertelden haar zoons dat ze een brief aan de regering hadden geschreven. Het viel hen op dat ze werden opgeroepen om minder stroom te gebruiken. Beter voor het milieu en zo. Maar de borden aan en over de snelwegen verbruikten idioot veel stroom. En daar werd niets over gezegd. Bijvoorbeeld de borden met de melding dat er geen files zijn. Of erger nog, dat ze buiten gebruik zijn! Informatie waar je toch niets mee doet. En maar stroom gebruiken. Ik hoorde het met verbazing aan. Ze hebben gelijk. Ik heb er niet eerder bij stilgestaan, maar zij wel en laten zich ook horen. En ze zitten nu enthousiast te wachten op het antwoord. Waar wij zoiets hebben van 'ze luisteren toch niet, dus laat maar'. Bewonderingswaardig, die twee! Misschien moeten we toch eens een voorbeeld aan de jeugd nemen. In plaats van wachten tot er een referendum wordt gehouden.
Servies
Voor onze trouwdag hadden we een heuse trouwlijst samengesteld. Met de geijkte zaken die op zo'n lijst staan: servies, bestek, handdoeken en een nieuwe linnenkast. Het servies en bestek hadden we bij een winkel uitgekozen, die ook met een huwelijkslijst werkt: gasten kunnen hen benaderen en vertellen hoeveel ze willen uitgeven. Ze krijgen dan te horen wat ze voor dat bedrag kunnen kopen van de lijst. Wij hadden afgesproken dat er geen items naar de feestlocatie zouden worden gebracht. Dat leek niet echt handig voor degenen die de cadeaus 's avonds naar ons huis zouden brengen! In plaats daarvan lag er een map met felicitatiekaartjes en een beschrijving van de cadeaus. We hebben bijna de helft gekregen en de andere helft vulden we zelf aan. Vandaag kwam alles tegelijkertijd binnen. We hebben genoten van de hoeveelheid pakjes en het uitpakken daarvan. Alles heeft een mooie plaats in de servieskast gekregen. Vanaf nu kunnen we 16 gasten tegelijkertijd uitnodigen voor het eten, allemaal met hetzelfde servies. Nu maar hopen dat er voorlopig niets breekt!
Economie
Op de HAVO had ik 'economie' als eindexamenbijvak. Ik slaagde met redelijke cijfers, maar echt veel verstand heb ik er niet van. Vanavond hoorde ik dat de economische vooruitzichten gunstig zijn. Goed nieuws! Maar niet voor ons, consumenten. Want we kopen nog steeds te weinig. En daardoor blijft er per persoon minder te besteden over. Als ik naar ons eigen bestedingspatroon van de afgelopen maanden kijk, begrijp ik daar niets van. Me dunkt dat we de afgelopen maanden ons steentje wel hebben bijgedragen. Wij zijn gelukkig in de omstandigheid dat we die steentjes hadden. Toch moeten we niet wanhopen. Minister Zalm gaat kijken of er iets te regelen valt. Hoewel hij vooraf waarschuwt dat we er niet teveel op moeten hopen. Anders valt het zo tegen. Ook dat snap ik niet. Ik weet nog wel een paar mogelijkheden. Zoals benzineprijzen zonder overheidstoeslag. Meer aandacht voor zorg en onderwijs in plaats van een nieuwe ziektekostenverzekering die alleen maar geld kost. Maar ja, ik heb er dus niet echt veel verstand van!
Pesten
Het houdt me de hele dag al bezig. Een van onze uitzendkrachten komt niet meer terug na de eerste werkdag. Naar nu bleek, heeft hij een tijdje geleden in een van onze andere vestigingen gewerkt. Hij is daar min of meer weggepest. Omdat hij stonk. De leidinggevende had getracht het te begeleiden, maar er was geen houden meer aan. Hij kon de gedachte niet aan dat hij misschien met de collega's van toen zou worden geconfronteerd. Pesten. Ik ben vroeger op school ook een jaar lang gepest. Geen leuke tijd. Maar ik leerde om van me af te bijten. Niet iedereen kan dat en niet elke situatie is hetzelfde. Toch sta je er niet echt van te kijken dat het gebeurt. Ik keur het volstrekt niet goed, maar je verwacht het min of meer bij schoolgaande kinderen: zo leren ze dat het leven niet altijd leuk is en dat niet iedereen aardig is. En dat ze voor zichzelf op moeten komen. Maar volwassenen?! Van wie je volwassen gedrag mag verwachten!? Aan de ene kant zou ik graag weten wie die boosdoeners zijn. Aan de andere kant is het misschien maar beter van niet. Want het lijkt me erg moeilijk om zulke collega's met respect te blijven bejegenen. Mijn vingers jeuken nu al!
Afscheid
Vanaf de dag na ons huwelijk hingen het trouwpak van mijn man en mijn bruidsjurk te schitteren aan de schuifdeuren. Telkens als ik langs liep, streek ik even zachtjes over de stof. Ik vind 'm nog steeds zo mooi! Maar goed, de wittebroodsweken gleden voorbij en mijn man vond het tijd voor zijn pak om netjes in een hoes te verhuizen naar de klerenkast. Ik was nog niet zover. Beetje bij beetje verdwenen de tastbare herinneringen: flessen champagne, symbolische cadeaus, restanten bedankjes. Alleen de jurk bleef hangen. Nog steeds aai ik even over de stof. Nog steeds geniet ik van de herinneringen, die de jurk oproept. Gisteren vroeg mijn man wanneer ik de jurk opberg. Niet dat deze in de weg hangt, hoor, puur informatief bedoeld. Maar ik kan nog geen afscheid nemen. Nog heel eventjes dan. Bijna. Maar nog niet helemaal.
Foutje, bedankt!
Gisteren zijn we naar de bioscoop geweest: The Perfect Man. Een echte feelgood-movie. Ik vind het heerlijk om helemaal 'in' zo'n film te zitten. Mijn man geniet net zozeer van een goede film als ik, maar kijkt met voldoende afstand om foutjes te ontdekken. Hij is geen uitzondering, er zijn behoorlijk wat sites die dit soort gegevens verzamelen. In The Perfect Man bijvoorbeeld wordt Messager gebruikt op een Apple. Volgens mijn man is dit niet mogelijk. En de dochter van 16 jaar rijdt de auto van haar moeder door New York City. Een strafbaar feit, aldus mijn man. Overal in Amerika mag je met 16 jaar achter het stuur, behalve in New York City. Tja. Waar is de tijd gebleven dat je een Romeinse gladiator met een horloge in beeld zag?!
Drukte
Vandaag werden de ceremoniemeesters voor hun inspanningen beloond met een dagje relaxen. We gingen met z'n drieen naar een sauna waar we nog niet eerder waren geweest voor een leuk arrangement met drie behandelingen per persoon. 'Het wordt wel erg druk vandaag, dames', verzuchtte de receptioniste, 'we zijn helemaal volgeboekt'. Dat beloofde wat! Het is een redelijk groot bedrijf met behoorlijk wat faciliteiten. De sauna was pas net open, dus hier en daar zag je een andere gast. Maar er was volop ruimte in de stoomcabine en de whirlpools. De drukte zou later wel op gang komen, dachten we. Nadat we het kaartje met behandelingen bestudeerden, bleek dat twee van ons al meteen een behandeling hadden. Geen tijd voor een ontspannen kopje koffie met gebak. En aansluitend had de derde een behandeling. Dan stond een lunch op het programma, maar er kon niet worden getreuzeld, want een uurtje later stond de masseur al te wachten. En zo ging het eigenlijk de hele dag door: of de een of de ander had een behandeling. Hoezo een dagje relaxen? Ik kijk op een doordeweekse werkdag niet zo vaak naar de klok als vandaag. Dat bedoelde die mevrouw dus met 'druk'!
Trouwherinnering
'Je schrijft niet veel meer over je trouwdag!', zegt ze licht berispend tijdens de lunch, 'En ik kan me niet voorstellen dat er niets meer te vertellen is?!' Ik kijk haar een beetje verbaasd aan. Natuurlijk is er nog veel te vertellen. Er gebeuren nog dagelijks leuke en minder leuke dingen in de nadagen van onze trouwdag. Maar ik kan me ook indenken dat jullie het zo langzamerhand zat zijn. Ze schudt haar hoofd. Ze vind het nog steeds leuk om mee te leven. Dus ik vertel over de reacties op mijn nieuwe achternaam, de ambtenarij bij de Postbank om een naamswijziging door te geven en de reacties op de officiele trouwreportage. Nog steeds straal ik als ik herinneringen ophaal of verhalen vertel over een van de mooiste dagen van mijn leven. Misschien denken jullie er net als zij over. Het is logistiek een beetje moeilijk om met jullie allemaal te gaan lunchen. Dus als je het met haar eens zijn: vraag maar raak, ik geef graag antwoord!
Vreemde pakketjes
Mijn broer en zijn vriendin gaan morgen naar Londen. Ze hebben iets te vieren: ze zijn al vijf jaar samen. Het nichtje van mijn man woont in Londen. Zij heeft ook iets te vieren: haar eerste kindje is geboren. Ik dacht dus het een mooi met het ander te kunnen combineren en stuurde hem een email: 'Kun jij een pakketje meenemen en daar even afgeven?' Zonder na te denken hoe groot Londen eigenlijk is en hoeveel tijd hij met dat 'even' kwijt zou zijn. Hij dacht wel na. En zijn antwoord was duidelijk: 'Groot-Brittannie adviseert momenteel met klem om geen pakketjes mee te nemen die niet zelf zijn ingepakt. Ik kan dus helaas niet aan je verzoek voldoen.' Hij heeft gelijk. Londen is erg groot. Bovendien bleek het nichtje bij nader inzien in een van de voorsteden van Londen te wonen. Maar het is wel een bijzonder originele manier om een afwijzing te verpakken!
Mijn helden
Floppy beschouwt zichzelf als een echte waakhond. Daar is hij ooit voor aangenomen en dat zal hij blijven tot zijn dood. Ook nu hij wat ouder wordt, kwijt hij zich nog steeds met verve van die taak. Dus toen ik vorige week aan het zwembad in zo'n laag relaxstoeltje zat en hij ineens heel nadrukkelijk naar 'iets' bij mijn voeten blafte, wist ik genoeg. Vlak naast mijn voeten zat een grote spin. Verbazingwekkend hoe snel je in zo'n situatie uit een laag stoeltje kan komen! Floppy sprong op het gevaar af en pakte 'm in zijn bek. Maar zo'n kriebelend en friemelend ding is daar beslist geen pretje. Uiteindelijk heeft mijn man 'm gepakt en in de struiken gegooid (de spin). Ik griezel nog steeds bij de herinnering alleen al. Voornoemde heren denken er anders over, want zij waren uiteraard mijn grote helden. Daar kan geen spin tegenop!
