Rijmen

In deze tijd is het voor velen rijmen wat de klok slaat. In liefde, oorlog én Sinterklaastijd is alles immers geoorloofd. Dé ultieme kans om iemand nog eens fijntjes op een blunder of specifieke karaktereigenschap te wijzen. En om te pronken met je gedichten. Mijn schoonzus en zwager schudden bijvoorbeeld de mooiste volzinnen zo uit hun mouw. Ik laat me graag helpen door een rijmwoordengenerator. Toch is er ook een maar-tje aan al dat rijmgeweld. Woorden als 'fijn' en 'moe' zijn gemakkelijk en leveren legio mogelijkheden op. Maar wist je bijvoorbeeld dat niet één woord rijmt op 'twaalf'? Ach, het gaat om het idee en om de hint. Hartelijke groeten van de Sint!

Geloof

We staan te wachten totdat de vergaderzaal geopend wordt en kletsen in de tussenliggende periode wat met elkaar. Collega 1: 'Ja, dat was schrikken. Hij wordt 's avonds nóóit wakker. Maar nu stond hij ineens achter ons. Hij kon niet slapen. Dus hij kwam even zijn schoen controleren. Die uiteraard net door mijn vrouw was gevuld! Gelukkig kon ik hem terug z'n bed in krijgen.' Collega 2: 'Herkenbaar! Onze dochter begint te twijfelen. De oudere kinderen op school hebben haar al gezegd dat Sinterklaas niet bestaat, maar tot nu toe wil ze er niet aan.' Ik kijk van de een naar de ander. 'Wat zeg je nou? Bestaat Sinterklaas niet?' Eén moment zie je ze twijfelen. Dan schieten ze in de lach en krijg ik een speelse duw. De deur van de vergaderzaal gaat open en we gaan naar binnen. Maar ik ben ervan overtuigd: één seconde geloofden ze dat ik nog steeds geloof. Zal mijn jeugdige uitstraling wel zijn!

Zwarte Piet

Floppy ligt in de eetkamer te slapen. Ik gooi vanuit de zitkamer een kluifje. En nog eentje. Ineens is er reactie: hij komt verbaasd kijken en is bijzonder verheugd de kluifjes te ontdekken. Maar snappen doet hij het niet. Hij kijkt mij aan, maar ik kijk natuurlijk uiterst onschuldig terug. Dan zoekt hij zijn plekje weer op, zucht eens diep en sluit zijn ogen. Weer gooi ik een handjevol kluifjes. Dit keer reageert hij alerter: hij stormt er opaf. En kijkt vervolgens zeer wantrouwend naar mij. Ik leg hem het principe van Zwarte Piet en 'lekkers strooien in een of andere hoek' uit. En dat Zwarte Piet ook aan hondjes denkt. Floppy vindt alles best. Hij gelooft allang niet meer. Ja, in kluifjes! En in onnozele vrouwtjes. En als het zo uitkomt in een combinatie van die twee!

Mondhygiëniste

Vanochtend had ik een afspraak bij de mondhygiëniste. Voor de eerste keer, omdat mijn tandarts 'het nodig vond'. Ik vond het wel een beetje vreemd, want op af en toe wat tandsteen na, is er eigenlijk nooit iets aan de hand. Maar goed, ik  ben erg tevreden over hem, dus ondanks het feit dat ik het niet helemaal begreep, besloot ik zijn advies op te volgen. Toen ik binnenkwam, vroeg de mondhygiëniste gelijk waarom ik kwam. Ze had mijn gegevens bekeken en kon eigenlijk geen klachten vinden. Ook toen ze de zaak van dichtbij bekeek, vond ze alleen hier en daar wat tandvlees op plaatsen waar de borstel niet bij komt. Dit kan op termijn problemen geven. Maar echt nodig: nee. Nadat ze alles verwijderd en gereinigd had, kon ik weer vertrekken. Gevoelsmatig rammelen mijn tanden nu door al het gedruk en getrek. Zul je zien, moet ik volgende week naar de tandarts terug om alles vast te laten zetten. Zo houden we elkaar wel bezig! Tandenknarsen is zeker niet toegestaan?

Goed gevoel

Met lood in de studieschoenen reed ik naar Nieuwegein, waar het schriftelijk examen werd afgenomen. 'Voor alle zekerheid' toch in de auto nog een laatste studieboek. Eindelijk was het zover. Samen met mijn collega-studenten namen we plaats achter de computers. De open vragen werden uitgereikt. Snel keek ik er doorheen: zag er op het eerste gezicht 'te doen' uit. In de pauze dook ik de toiletten in, want als ik ergens zenuwachtig van word, dan is het van het vergelijken van de antwoorden. De ander heeft het immers altijd goed en meestal is dat niet hetzelfde antwoord als het mijne! Het tweede deel ging over de communicatiepraktijk. Nog iets gemakkelijker zelfs. Een van de twee cases leek op de Lonsdale-affaire. Een kwartier voor tijd pakte ik mijn spullen en vertrok, een goed gevoel over het examen meenemend. Overtuigd van victorie ben ik niet, aangezien het voornamelijk over toepassingen gaat en minder over vaststaande feiten. Als je een vraag anders interpreteert, kun je een prachtig antwoord geven, maar het blijft fout. Belangrijkste feit is: het zit erop! Ik kan niets meer veranderen aan de uitslag, al zou ik het willen. Medio januari hoor ik het resultaat, nèt voor mijn mondeling examen. Maar dat is een zorg voor later: nu is het uitrusten en genieten van het feit dat de boeken even de kast in mogen!

Laatste loodjes

Lieve kaarten met succeswensen stromen binnen. Mijn collega's hebben me massaal uitgezwaaid: 'Je kunt het! Ga ervoor!' En mijn leidinggevende blaakt van plaatsvervangend zelfvertrouwen. De laatste uren voor mijn schriftelijk examen tikken langzaam weg. Ik blader nog één keer door de boeken, op zoek naar bevestiging. Gelukkig vind ik dat ook: de 'Oh ja!' en 'Wist ik nog'-reacties overstemmen de 'Ah nee! Verdorie!'-uitbarstingen. Nog heel even volhouden. Morgenavond is het examen hoe dan ook voorbij. Ik verheug me mateloos op dat moment!

PS: duimbewegingen zijn morgen tussen 13 en 17.30 uur van harte welkom!

Gelukspoppetje

Onze mentor leeft erg met ons mee. Niet alleen omdat je een bepaalde band met elkaar krijgt tijdens de studie, maar ook omdat het voor haar leuk en terecht is als een heel groot deel van haar groep slaagt. Ze heeft al die tijd bijzonder veel aandacht gehad voor ons wel en wee. En vandaag kreeg ik een kaartje van haar. De envelop was opengescheurd en een beetje knullig weer dichtgeplakt. Ik had het eerst nog niet eens in de gaten, het gebeurt mij ook wel eens dat ik per ongeluk een envelop dichtplak en er toch nog iets bij wil doen. Maar toen ik de kaart eruit haalde, begreep ik het. Een foto met allerlei gelukspoppetjes en de tekst 'Zet 'm op!'. Op de achterkant haar naam op een beschadigd papiertje. Daar had vast een gelukspoppetje gezeten. Met de nadruk op 'gezeten'. Ik hoop dat dit poppetje een mislukkeling was. Dat het de dader op z'n minst een lekke band tijdens regenachtig weer oplevert. Wist hij/zij veel dat gelukspoeder altijd op de kaart gestrooid is!

Solex

Eigenlijk ben ik niet echt jong meer. Ik voel me piep en pril, maar heb toch al een 4 in mijn leeftijd staan. Toch is een Solex iets van nog vroeger voor mij. Ik had er tot vandaag wel eens van gehoord, maar geen persoonlijke ervaring mee. Vandaag stond een teamdag op het programma. 's Ochtends zakelijk, inhoudelijk en hard werken. 's Middags iets leuks. En dat 'leuks' werd dus een ritje op een Solex. We kregen een korte uitleg hoe zoiets werkt. Hard fietsen, dan het motertje op de band laten zakken et voila: je hoeft niet meer te trappen maar snort er vandoor. Omdat je niet echt hard gaat, hoef je geen helm op. Het was echt even wennen en in het begin ging zelfs dat slakkengangetje mij wat te hard. Het stuur is door dat motertje best zwaar en het nog niet helemaal droge wegdek maakte het remmen niet gemakkelijker. Maar na een tijdje kreeg ik de smaak te pakken en 'scheurde' ik op topsnelheid mijn collega's voorbij. Ruim anderhalf uur hebben we de omgeving van Den Bosch onveilig gemaakt, toen werd het te koud en lonkte de warme chocolademelk met slagroom. Met een brede lach en rode wangen werden de Solex-en weer ingeleverd. Voor herhaling vatbaar!

Briard

Floppy is geen bijzonder sociale hond. Hij is stapelgek op de baas en op mij, maar van collega-honden moet hij meestal niets hebben. Vanochtend liepen we in het bos, toen er een briard met eigenaar mee opliep. We zeiden elkaar vriendelijk gedag en de briard volgde ons voorbeeld richting Floppy. Je zag 'm kijken: 'Wat een dot van een hond, zeg!!' Maar Floppy negeerde haar en snuffelde door met waar hij mee bezig was. De briard liet zich echter niet kennen en snuffelde aan hem. Dat had ze beter niet kunnen doen, want Floppy grauwde en deed alsof hij wilde uitvallen. Ze deinsde verbrouwereerd terug. Maar niet voor lang, want 'Het is echt een schatje!!'. Weer werd een ongewenste intimiteit uitgevoerd en weer maakte Floppy met veel gegrauw en geblaf duidelijk dat aan zijn lijf geen polonaise plaatsvond. De baas van Jenny vond het welletjes en trok haar mee. Maar tot ver op het pad bleef ze naar Floppy omkijken: 'Mag ik die echt niet mee naar huis nemen? Ik vind 'm geweldig!!' Floppy keek me even aan. Ik knipoogde naar hem: 'Ik vind jou ook geweldig!'. Hij haalde z'n schouders op en liep door. Vrouwen! Maar wij schaterden het uit: mannen! Zijn het geen schatjes?!

Under construction

Embargo

Ik lees de emails van mijn leidinggevende. Dat heeft hij graag, want vaak zit er een verzoek of bericht bij dat ik zelfstandig kan afwerken. Dat scheelt hem in tijd. Aan de andere kant zitten er ook mededelingen bij die niet voor mijn ogen bestemd zijn. Maar daar weet ik wel mee om te gaan. Dat ben ik na jarenlang directiesecretaresse te zijn geweest wel gewend. Gisteren was ik met de post bezig, toen mijn oog op een bericht met 'embargo' viel. Het zijn drukke tijden, dus ik wierp snel een blik op de inhoud om te beoordelen of ik iets moest voorbereiden. De volgende zin was echter 'cadeautje voor de medewerkers'. Het kostte me onnoemlijk veel moeite, maar het lukte me om het bericht weer te sluiten zonder verder te lezen. Een cadeautje! We kregen een cadeautje! En mijn baas wist wat! Mijn nieuwsgierigheid is van nature al goed ontwikkeld, maar dit was bijna onhoudbaar. Met een bovenmenselijke krachtsinspanning heb ik het gered. En dat werd beloond!! Maar ik hoop dat ik nooit meer zo op de proef wordt gesteld als dit keer!

Dode mus

Het leven wordt volgend jaar behoorlijk duurder. De ziektekostenverzekering verandert en waarschijnlijk ben je daardoor 'iets duurder uit'. De energie is als gevolg van de hoge olieprijs niet langer voor een normaal tarief te verstrekken, dus gaan we per 1 januari 'net wat meer betalen'. Gelukkig beloofde de heer Zalm het volk om als het echt nodig was financieel bij te springen. Tot gisteren. Toen bleek uit de derde kwartaalcijfers dat het eigenlijk helemaal niet zo gek gaat met de gemiddelde Nederlander! We geven weer uit, dus we hebben nog wat. Hij trok zijn belofte snel in. En dat terwijl een dag eerder de krantenkoppen schreeuwden dat de Nederlandse gezinnen voor een bedrag van maar liefst 7,3 miljard euro rood stonden! Een diepterecord! Ik vraag me af of de heer Zalm soms iets met Domino Day te maken heeft. Zijn toezegging lijkt inmiddels namelijk verdraaid veel op een dode mus!

Negerzoen

Er is een klacht ingediend tegen de negerzoen. Niet zozeer de vorm of de smaak, maar de naam is niet gepast. Zo probeerde een oudere, donkere man ons via het journaal te overtuigen. Het moet niet gekker worden. Ik ben beslist geen voorstander van provocerende of kwetsende naamgeving. En als communicatieadviseur-in-de-dop probeer ik creatief mee te denken. Maar is dit het begin van het einde? Moeten we binnenkort afscheid nemen van het wentelteefje, de chocolade flikken, de moorkop en de kletsmajoor? Er is immers altijd wel iemand die zich hieraan kan storen! De maker van de negerzoenen heeft in elk geval besloten om het nog even aan te zien. En tot de jaarwisseling geen rare bokkepootjes ... euh sprongen te maken. Begin volgend jaar zal hij een onderzoek onder de Nederlandse bevolking laten uitvoeren of het nou echt zo erg is. Mocht er een prijs worden uitgeloofd voor een nieuwe naam, dan stuur ik 'Nederzoen' in. Of is er een Neerlandicus die daar bezwaar tegen aantekent?

Boem is ho!

En dan ineens gaat het mis: duizelig, misselijk, hoofdpijn en zo ontzettend moe. Ik ga naar bed en slaap tot de wekker aanslaat. Maar zodra ik mijn benen naast het bed zet, duikel ik alweer om: oververmoeid. Ik stuur een email naar kantoor en meld me ziek. Elke vrije minuut aan de studie, sociaal leven zoveel mogelijk in stand houden, drukte op kantoor en 's nachts nauwelijks slapen van de examenzenuwen. Boem is ho. Later belt mijn baas bezorgd op. Of ik vaker zo'n last heb gehad van examenvrees? Ik kan het me niet herinneren in elk geval, maar ja, dat is ook twintig jaar geleden. Dan komt mijn moeder langs met bloemen en iets lekkers. Ze zegt dat ik als kind al ziek was net vóór de CITO-toets. En voor elk belangrijk examen daarna. 'Jij legt de lat altijd op 200%. Daar kún je wel tegenin redeneren, maar dat heeft geen zin. Een paar dagen bijslapen en volgende week er vol tegenaan. Je zult zien: je slaagt. Je slaagt immers altijd!' Mijn moeder is wijs. Ik volg haar raad dit keer maar op en kruip weer onder de wol. In een mum van tijd ben ik weer diep in slaap. Nog negen nachtjes slapen.

Weekeindje weg in eigen huis

Afgelopen weekeinde hadden we vrienden uit Schotland over. Ze waren voor het eerst in ons land. Na een paar dagen Amsterdam kwamen ze bijkletsen bij ons. Natuurlijk wilden we hen na een uitgebreide vertoning van de huwelijksfoto's door onze stad rondleiden. Best spannend, want ze zijn allebei 'hoogwaardig' gids in eigen land. Maar het werd een succes! Het weer speelde mee terwijl we onze route langs allerlei bezienswaardigheden vonden. Vooraf had mijn moeder het VVV en internet geraadpleegd. Grappig om te zien hoeveel dingen je nog niet weet van de woonplaats waar je al veertig jaar rondloopt! Vanochtend namen we dus afscheid van twee razendenthousiaste mensen die het perfect naar hun zin hadden gehad. Iemand nog een gids nodig? We hebben ervaring!

Sinterklaas

Hij is er weer! Ik heb het zelf gezien op televisie: Sinterklaas, de echte, is weer in het land. Als een kind zat ik aan de buis gekluisterd. Vorig jaar hoorde ik van Marjan dat je op mijn leeftijd nog gerust naar de intocht van Sinterklaas mocht kijken. Dus daar zat ik dan, terwijl vele Sinterklaasvieringen door mijn gedachten spookten. Mijn broertje en ik verkleed als Sinterklaas en Zwarte Piet. Hoe oud waren we? Zes en negen jaar? Jaren later was ik zelf Zwarte Piet, tijdens de Sinterklaasintocht in de wijk. Mijn oma zat in het bestuur en ik had jaren haar hoofd gek gezeurd of ik ook mocht. Een onwijs leuke ervaring. En wat recenter: thuiskomen na je werk en tot je verrassing iets in je schoen vinden. Of je nou gelooft of niet, de magie stopt nooit!

Maar dan wel een echte!

Heb je het gezien gisteren, bij het journaal? Een bekende winkelketen deed de kleding van Stella McCartney voor spotprijzen in de aanbieding. Maar dan wel de echte! De beveiligingsambtenaar die de deur moest openen (waarschijnlijk verkeerd geloot) werd bijna onder de voet gelopen. Gillend, schreeuwend, trekkend en sjorrend wierpen zo'n honderd dames zich op de kleding. Of het paste, maakte weinig uit, zolang je het maar vast had. Zelfs paspoppen waren niet veilig voor de grijpgrage handen. Ik heb met verbazing zitten kijken. Dacht dat dit eigenlijk iets van heel vroeger was. Ik ben benieuwd wanneer iemand me trots een net iets te krappe nieuwe creatie laat zien: "Leuk he, een echte Stella McCartney!'

Op de kast

Mijn baas en ik kunnen het goed met elkaar vinden, zeker op het gebied van humor. Al gebiedt de eerlijkheid me wel toe te geven dat hij mij vaker op de kast heeft dan ik hem. Maar vandaag lukte het toch. Hij was met een coachingsopdracht bezig. Daarvoor moest hij beschrijven hoe hij omgaat met collega's waar hij 'allergisch' voor is. Nu is hij beslist geen allemansvriend, maar echt een bloedhekel aan een collega hebben, nee. Gelukkig was er een alternatief: een bekend iemand. Op een gegeven moment vroeg of ik even iets wilde doen voor hem. Ik keek waar hij precies mee bezig was om in te kunnen haken en zag de print op zijn bureau liggen. Nadat het klusje was genoteerd, vroeg hij of ik kon inschatten aan wie hij echt een geweldige hekel had. Ik dacht (voor de vorm) even na en zei toen de naam die op de print stond. Zijn mond viel open. 'Wist je dat? Heb ik dat wel eens verteld?' Ik schudde mijn hoofd. Hij was perplex over mijn mensenkennis. Jammer dat ik mijn gezicht niet zo heel lang in de plooi kon houden!

Parkeerplaats

De auto ligt stampensvol en natuurlijk weer geen parkeerplaats voor de deur te bekennen. Ik zet de auto met alarmlichten aan dubbel neer en leg gauw alles in de gang. Als ik het portier sluit, zie ik dat er een plekje een paar auto's verder vrijkomt. Ik stap in, start, geef gas .... en zie een knaloranje autootje voor mijn wielen de vrijgekomen plaats induiken. Mijn schoonzusje, want zij is het, zwaait vrolijk naar mijn verbrouwereerde gezicht. Om halverwege de zwaai haar hand voor haar mond te slaan: 'Wilde jij hier gaan staan!?!' Ik wuif dat het niet uitmaakt en rijd de wijk in. Een heel eind verderop kan ik de auto kwijt; nadeeltje van een huis in het centrum. Mijn schoonzusje staat nog steeds op me te wachten als ik onze straat inloop. Even later lachen we er samen om. Een hartelijke knuffel en we verdwijnen ieder door onze eigen voordeur (voor de oplettende lezer: we zijn ook buurvrouwen). Maar even schiet het door mijn hoofd: ik had vast heel anders gereageerd naar iemand die ik niet zo aardig vind als haar!

You gotta move

Het enige hoorbare geluid is een soort geklepper. Verder niets. Floppy en ik kijken elkaar aan. Ik verbaasd en lichtelijk verontrust, hij probeert neutraal te kijken maar ik zie een glimpje hoop. Hij moet naar de hondenkapster. Dat vindt hij niet leuk. En nu geeft de auto geen teken van leven! Ik probeer het nog een keer, maar met hetzelfde resultaat. Dat wordt bellen. Gelukkig is de wegenwacht in de buurt en hoeven we niet lang te wachten. Helaas is het niet die leuke columnist van de Kampioen, maar hij heeft de motor wel snel aan de praat. De accu is stuk. Aan mij de schone taak om de auto zonder de motor af te laten slaan naar de garage te brengen. De kapster blijkt ook in de buurt en neemt Floppy alvast mee. Volstrekt niet naar zijn wens, maar daar letten we even niet op. Een paar uur later haal ik 'm op. Hij 'vertelt' honderduit over het niet geleden leed en ruikt naar kerstbomen. Ik weet niet wie van ons het meest verheugd is als we wegrijden. De auto snort als een zonnetje en Floppy ook. You gotta move!

Studie

Op tafel liggen twee stapeltjes met boeken. Studieboeken. De ene stapel zit al in mijn hoofd. Ik pak er af en toe nog even naar om te controleren of ik bepaalde rijtjes van buiten ken. Het andere stapeltje moet er nog in. Maar gevoelsmatig is er niet veel ruimte meer. Het is echt duwen en drukken daar binnen. Ik hoop maar dat mijn hoofd geen harde schijf heeft. Zie ik ineens een schermpje in de lucht verschijnen: 'Are you sure you want to overwrite this item?' En dat ik dan bepaalde informatie moet wissen om ruimte te maken voor nieuwe leerstof. Moet je ook maar net weten of je die andere info ooit nog nodig hebt. Hoe heette bijvoorbeeld de juffrouw van de eerste klas lagere school? Juffrouw Carla! Geloof ik. O-oh, ik vrees dat ik nu in plaats daarvan het recept voor lasagna uit mijn hoofd kan opdreunen! Nog twee weken en drie dagen te gaan.

Stappenteller

De telefoon ging: mijn moeder. Ze wilde naar vrienden een paar kilometer verderop gaan wandelen en of ze Floppy mee zou nemen. We wonen dicht bij elkaar dus ik bracht 'm snel: leuk voor hem en leuk voor haar. Terwijl zij vertrok, deed ik nog even een paar klusjes. Op de terugweg naar huis zag ik hen halverwege lopen. Ze gebaarde enthousiast: kom eens! Wat bleek? Ze was haar stappenteller vergeten! En ze was zó benieuwd hoeveel stappen de route zou opleveren. Ik was zo gek niet of ik reed terug om 't ding te halen en weer af te geven, terwijl zij intussen haar weg vervolgde. Later hoorde ik dat het bijna 5000 stappen waren geweest, de helft van de aanbevolen dagelijkse hoeveelheid. Floppy en zij zullen dus heel wat gaan wandelen voor een gezond lijf(je) en leden!

Bosse bollen

Vandaag moest ik voor mijn werk in Den Bosch zijn. We hebben binnenkort een heidesessie en die vinden normaliter plaats in het hartje van een binnenstad. Op de heenweg vanaf het station liep ik langs een bakker. De mensen stonden letterlijk tot buiten aan toe in de rij. Toen zag ik het uithangbord: 'Wij verkopen de echte Bosse bollen!' Ook tijdens de voorbespreking kwamen ze voorbij: we krijgen tijdens de koffie op die bijeenkomst óók Bosse bollen! Op de terugweg kon ik me echt niet langer beheersen: ik liep snel de winkel in en kocht drie exemplaren: één voor mijn man, één voor mijn moeder en één voor mijzelf. Zelden was een terugreis naar huis zo zwaar, met een verleidelijk doosje naast me. Maar ik heb het gered tot nu toe. De koffie staat klaar. Met een échte Bosse bol. Ben dus even niet bereikbaar!

Spreektijd

Tijdens de lunch vertelt een collega over een workshop die hij recentelijk heeft gevolgd: De kracht van de dialoog. De bijeenkomst werd gegeven door een Canadese professor die er een belangrijke onderscheiding voor had gekregen. Het eerste deel ging over respect voor elkaar. Echt naar elkaar leren luisteren. Om dit te bewerkstelligen, kreeg elke deelnemer in een groepje van zes een half uur spreektijd. In die tijd mocht je ervaringen en belevenissen aan je mede-cursisten vertellen. En zij mochten alleen naar je luisteren. Een aantal verhalen was behoorlijk heftig. Terwijl mijn collega zat te praten, dacht ik na. Ik heb eigenlijk geen geheimen, als je me iets vraagt geef ik antwoord. De mate van diepgang hangt af van de vertrouwdheid en vertrouwelijkheid van mijn gesprekspartner. Maar om een half uur tegen wildvreemden over mezelf te gaan zitten praten? Het klinkt misschien vreemd uit mijn (praatgrage) mond, maar ik zou werkelijk niet weten waar ik het over moest hebben!

Snipverkouden

Al een paar dagen een hoofd vol watten en geen stap zonder zakdoek. Het water verlaat mijn lichaam langs vele wegen. Maar ja, wat wil je ook als je in drie uur tijd van minus zeven naar plus eenentwintig graden gaat! Ik ben echt snipverkouden. Vanochtend hadden we teamoverleg. Meestal maak ik daar actief en nadrukkelijk deel van uit. Maar dit keer liet ik het allemaal wat aan me voorbij gaan. Ik zoog net weer een teug lucht naar binnen toen mijn baas midden in een zin ophield en me vragend aankeek. Toen ik niet meteen reageerde, zei hij uitnodigend: 'Je wilde wat toevoegen?' Ik schudde mijn hoofd. 'Toe maar, zeg het maar gewoon', probeerde hij nog een keer. 'Echt niet', antwoordde ik, 'ik haalde alleen adem!' De overige aanwezigen lachten hartelijk, maar ik geloof niet dat ik op de foto's na momenteel goede reclame voor IJsland maak!

Ergonomisch

Vanochtend kregen we een presentatie over ergonomie van een fysiotherapeut. Hij legde uit wat gevaren van een verkeerde werkhouding en te weinig pauzemomenten zijn. Na de presentatie kwam hij bij een aantal medewerkers langs om hen praktische tips te geven. Op een gegeven moment liep hij naar mijn leidinggevende toe. 'Ik kom zo naar jou toe, hoor!', beloofde hij in het voorbijgaan. 'Dat is niet nodig', antwoordde ik. 'Ik ben secretaresse.' En vervolgde na het zien van zijn verbaasde blik: 'Die zitten te weinig op hun stoel om verkeerd te zitten!'