Versgebakken
31 12 05 - 15:12.
Met argusogen houd ik het proces in de gaten. Vanochtend heb ik een pak broodmeel gekocht. De broodbakmachine voor de eerste keer gebruiksklaar gezet. Ingredienten nauwkeurig afgemeten. En toen op 'start' gedrukt. Er wordt gekneed dat het een lust is om naar te kijken. De eerste geur stijgt al op. Jammer dat er geen lichtje in de machine zit, want eigenlijk zie ik veel te weinig door het kijkvenster. Straks, over een paar uur, hebben we een versgebakken brood. Geen mooier moment om een versgebakken jaar mee te beginnen! Ik verheug me er nu al op. Fijne jaarwisseling allemaal. Laten we er samen een mooi 2006 van maken.
'Let nou goed op, dan doe ik het nog een keer voor. Je doet het deksel omhoog. Dan een been aan deze kant en eentje aan deze kant. Eventueel kun je met je rug tegen de achterkant aanleunen, als dat prettiger zit. En dan laat je alles lopen, van voren of van achteren, dat maakt niet uit. Als je klaar bent, dan veeg je je billen schoon met een stukje van dit papier. Je mag er best wat meer van gebruiken als het nodig is, daar is het voor. Je gooit dat erbij en dan druk je op deze knop. Er komt dan heel veel water voorbij en die veegt alles schoon het riool in.' Wederom kijkt hij me niet begrijpend aan. Ik zucht. Zo moeilijk is het toch niet. 'Er is een weeralarm', leg ik uit. 'Iedereen wordt aangeraden om zoveel mogelijk binnen te blijven. Jij dus ook! En als je moet, dan moet je het nu dus even hierin doen! Floppy schudt zijn hoofd en verdwijnt, naar de warme zitkamer. Hij is ervan overtuigd dat we hem zometeen toch zullen uitlaten. Weeralarm of geen weeralarm. Waarschijnlijk krijgt hij gelijk. Want een mensentoilet, no way!
De telefoon gaat: de moeder van een collega. 'Is mijn dochter bereikbaar? Ik weet dat ik onder werktijd bel, maar ik wil haar graag even spreken.' Haar stem klinkt vrolijk en enthousiast, dus er lijkt gelukkig niets ernstigs aan de hand. Ik vertel haar dat mijn collega telefonisch in gesprek is en vraag of ze terug kan bellen. 'Als u dat wilt doen, heel graag. Ik moet het gewoon even kwijt aan iemand, zo leuk!!' Nu heeft ze mijn nieuwsgierigheid geprikkeld en beleefd vraag ik of ze haar verhaal wellicht aan mij wil vertellen! Dat laat ze zich geen twee keer zeggen. Ze wilde de kerstboom opruimen. Hij viel uit en stond er zo kaal bij. Maar ze is alleen en wat onthand. Dus liet ze haar fantasie werken en heeft de kerstboom uiteindelijk bovenop op de stofzuiger liggend naar buiten gesleept. Ze was zo trots op zichzelf! Ik heb haar gecomplimenteerd en beloofd dat ik haar dochter haar zo snel mogelijk zou laten terugbellen. 'Maar niets verklappen, hoor!' Ook dat beloofde ik haar. En met een glimlach op mijn gezicht beëindigde ik het gesprek. Als wij straks onze kerstboom opruimen, gebeurt dat vast op een minder creatieve manier!
En dan, zomaar ineens, is kerstmis alweer voorbij. We zijn naar de kerkdienst geweest. Wederom weemoed naar onze eigen vertrouwde 'echte' kerk die helaas een paar jaar geleden is afgebroken. Het blijft wennen aan de bingo- annex gemeenschaps- annex kerkzaal, maar het gaat natuurlijk om de inhoud. Aansluitend bij schoonfamilie V (=vaders kant) het jaaroverzicht besproken: wat was naar in 2005, wat was leuk in 2005 en wat hoop je van 2006? De volgende dag aan de kerstbrunch bij mijn familie wilde ik dat enthousiast introduceren, maar dit ontlokte mijn broer de reactie: 'Het nare was dat dit soort vragen worden gesteld, het leuke was dat ik er geen antwoord op hoef te geven van mezelf en ik hoop dat je deze vraag in 2006 niet meer stelt!' 's Avonds heb ik een candelight diner georganiseerd voor mijn man en mijn moeder. Voor het eerst gamba's geflambeerd! En de blusdeken kon in de verpakking blijven! Gisteren zijn we afgereisd naar schoonfamilie M (inderdaad, moeders kant). Gezellig! Kerstaardigheidjes gegeven en gekregen en volgehouden dat we er ook na drie achtereenvolgende jaren géén traditie van maken! Vanochtend werd ik wakker en zag dat het ook in Zeeland (licht) had gesneeuwd. Was meteen vrolijk. Na de brunch zijn we terug naar huis gereden. De boom staat er nog, met lichtjes. Het schaaltje kerstkransjes is nog niet leeg. Maar zelfs de kerstliedjes klinken ineens 'anders'. Minder 'kerst-tig'. Nog 363 nachtjes slapen.
Terwijl ik de boodschappen inpak, vraagt het meisje dat mijn boodschappen heeft aangeslagen aan haar collega of ze even naar het toilet mag en hij dus kassa wil draaien. Hij plaagt haar, zegt dat het niet mag omdat ze hem onheus heeft behandeld eerder die ochtend. Ik kijk verbaasd, want het is nog geen 9 uur. Zo kibbelen ze nog even door, de klanten voor de kassa animerend. Dan zeg ik er iets van: 'Kom op, jongens, denk aan de kerstsfeer!' De jongen kijkt me aan en zegt alert: 'Dat is morgen pas! Vandaag mag ik haar nog ongelimiteerd klieren.'
Net als afgelopen jaar gaan we ook komend jaar onze speciale klanten weer in het zonnetje zetten met een feest. Een spetterend feest wel te verstaan. Want dit keer vindt het plaats in het Dolfinarium Harderwijk. Vanochtend was de eerste bespreking. We kwamen redelijk snel tot overeenstemming. Omdat mijn collega het park lang geleden voor het laatst had gezien, kregen we een rondleiding. Ik kom er minstens een keer per jaar en voor mij was het dan ook een feest van herkenning: even de roggen aaien, in adoratie naar de jonge dolfijntjes kijken, zwaaien naar de walrussen en een kushand naar de zeeleeuwen die ons met gebrul verwelkomden. Bij de laguna kwam er al snel een mannetjesdolfijn naar ons toezwemmen. Terwijl mijn collega in gesprek was met onze contactpersoon, zwom de dolfijn telkens opnieuw een rondje onder water om recht voor mijn neus omhoog te komen en me aan te kijken. Na vier rondjes knipoogde hij en spetterde me met zijn snuit in dezelfde beweging kletsnat. Schaterend verdween hij weer onder water, mij druipend achterlatend. Tja, 't is weer eens wat anders, sjans met een dolfijn. Vooral erg nat!
Het bedrijf waar ik werk, doet niet aan kerstpakketten. We krijgen een wisselend extra bedrag bij ons decembersalaris. Leuk, absoluut! Toch heb ik er nog nooit een kerstpakket voor gekocht. En juist dat vind ik zo leuk. De nieuwsgierigheid naar wat erin zit. Dingen die je zelf niet hoeft, waar je een ander weer blij mee kunt maken. Waarschijnlijk gaat het om verlangen naar het gras van de buren, maar toch. Sinds mijn man en ik samenwonen, kent ons huishouden echter twee kerstpakketmomenten. Hij krijgt een kerstcadeau. Daarvoor geldt eigenlijk hetzelfde: het ene jaar bevalt het meer dan het andere. En dit jaar heb ik echt staan dansen van enthousiasme: hij kreeg de al zo lang door mij gewenste broodbakmachine als dank voor zijn inzet het afgelopen jaar! In gedachten ruik ik de geur al van versgebakken brood die me op zondagochtend tegemoet komt. Ik kan niet wachten tot het weekeinde is en ik me in de gebruiksaanwijzing kan gaan verdiepen! Wat zullen de kerstdagen zalig ruiken!
En weer gaat de telefoon: of ik al weet dat een oud-collega is overleden. Nee dus. Mijn gedachten glijden meteen terug naar 'vroeger', toen ik nog maar net bij het bedrijf werkte en hij een directe collega van me was. Ik hoor zijn stem nog in gedachten. En naar nog eerder, naar een uitspraak van mijn overgrootmoeder: 'Ik zal blij zijn als ik de wintermaanden weer achter de rug heb. Dan heb ik tenminste weer een jaar voor me!' In deze periode overlijden er veel mensen. Vorige week de vader van een collega, de schoonvader van een andere collega en nog een oud-collega. De verkoper van de kantoorboekhandel hier tegenover zei er zelfs iets van, toen ik vier condoléancekaarten in één keer meenam: 'Een voorraadje voor de wintermaanden aan het aanleggen?' December. Je mag van geluk spreken als je het overleeft.
De Libelle-columnisten werd gevraagd een open brief aan een Bekende Nederlander te schrijven. Onderwerp: de kerstgedachte. Het zette mij, net als hen, aan het denken. Wat een opdracht! Wat wil je vertellen en aan wie? Natuurlijk heb ik kerstgedachten. Ik geniet intens van deze weken, het hele huis is in kerstsfeer en de meeste kerstliedjes zing ik luidkeels mee (ja, schoonfamilie, ik zing als ik in mijn eentje in de auto zit wel!). Ik verkneukel me bij het feestelijk inpakken van kleine geschenkjes. Waarschijnlijk ben ik net als altijd de enige die de inhoud echt hilarisch vind, maar ach, ze zijn het inmiddels wel gewend. Degenen voor wie deze periode niet gemakkelijk is, stuur ik een kaartje met een lieve tekst. Of ik sla even een arm om hen heen. Iemand moeten missen is vreselijk, zeker in de maand dat familie, warmte en genegenheid centraal staat. Maar welk onderdeel van die kerstgedachten zou ik met een Bekende Nederlander willen delen? En zou ik daar dan ook nog een reactie op verwachten? Anders heeft het weinig zin om een brief te schrijven, toch? Ik heb de Libelle gelezen en doorgegeven aan mijn moeder. En besef dan ineens dat deze tekst een moderne open brief is. En ook nog over een kerstgedachte gaat! Is een van jullie toevallig een Bekende Nederlander? Dan is dit stukje bij dezen bestemd voor jou!
Van onze zwager/broer, (schoon)zusje en hun partners hadden we een 
Zojuist thuisgekomen na twee dagen ontspanning in Maastricht en de uitslag van het schriftelijk examen gevonden in de brievenbus: twee zevens!! Die zijn binnen! Nu het mondeling examen op 12 januari nog even binnenfietsen. Hiervoor is geen compensatie mogelijk, maar wat maakt het ook uit: geslaagd voor het schriftelijk examen! Wilde ik toch eventjes laten weten. Ga nu die driedubbel overgehaalde radslag met flikflak uitvoeren, joechei!
Zojuist belt mijn mentor. Vanmiddag hebben we de één na laatste voorbereidingsles voor het mondeling examen op 12 januari. Ze is altijd keurig op tijd, maar dit keer heeft ze vantevoren nog een afspraak. Of ik de sleutel van het klaslokaal alvast wil ophalen en de medestudenten binnen wil laten. Mijn hart maakt een sprongetje. Ze bedoelt immers te zeggen dat ik ben gepromoveerd tot assistent-juf! In mijn gedachten zie ik mij me melden bij de balie: 'De sleutels van het klaslokaal, alstublieft!' Ik loop naar de tweede verdieping, waar de rest al vol ongeduld staat te wachten. Ik groet hen vriendelijk, de sleutel nadrukkelijk voor mij uit houdend. Glimlachend laat ik hen binnen, vraag hen plaats te nemen en nog even rustig te wachten tot de mentor arriveert. In de tussentijd mogen ze natuurlijk wel zachtjes onder elkaar praten of iets voor zichzelf doen. Ik kijk er nu al naar uit! Volwassenen-educatie noemen ze dat!
Het bedrijf waar ik werk heeft een nieuw communicatiemiddel bedacht: stickers met de bedrijfsnaam erop. Nu zul je denken: 'Nee maar, dat is origineel!' Maar er zit een opdracht bij. Deze stickers moeten we op schadegevallen in onze omgeving plakken, ter verhoging van de naamsbekendheid. Dus als je langs een auto met een deuk loopt, plak je daar zo'n sticker op. Of je ziet een hond die net is aangereden: hopla, een sticker op het staartje. Een winkel waar de vlammen uitslaan: sticker op de eigenaar. Ik heb op dit moment mijn communicatiediploma nog niet op zak. En ik heb echt heel intelligente collega's. Maar deze actie, nee, daar kan ik me weinig bij voorstellen. Of ja, toch één ding is glashelder: ik kan alvast een sticker op mijn eigen gezicht plakken. Dan is het pak slaag dat ik ongetwijfeld van een boze meneer krijg meteen gedekt.
Je leest het steeds vaker: 'Dode bij ongeluk met een vrachtwagen' en 'Vrachtwagen met aanhanger merkt file te laat op: drie doden'. Gisteren zijn mijn oom K. en tante C. op het nippertje aan zo'n krantenkop ontsnapt. Ook hier merkte de chauffeur te laat dat er stoplichten aan het eind van de afrit stonden. De politie vond het een regelrecht wonder dat ze er 'licht gewond' uit zijn gekomen. De auto is niet meer als dusdanig te herkennen. Over geestelijk letsel wordt niet gesproken. Mijn oom heeft nog niet zo lang geleden zijn moeder verloren (zie 
De auto van mijn moeder moest naar de garage. Ik reed achter haar aan en nam haar mee terug naar huis. Een vriend van ons die vlakbij woont zou 'm later die dag weer ophalen. Maar omdat hij het erg druk had, belde ik mijn moeder: 'Wij halen 'm straks wel op, dat is net zo gemakkelijk.' Toen ik me keurig op de afgesproken tijd meldde, keek de receptionist me fronzend aan. 'Ze zei dat meneer Ad de auto zou komen halen en u bent hem niet!' Ik legde uit dat 'Meneer Ad' het heel erg druk had, dat ik haar dochter was en of ik 'm toch heel alsjeblieft mee mocht nemen. Toen hij de sleutels niet snel genoeg kon vinden, maakte ik een grappige opmerking: 'Ik vind het ook prima als u mij de sleutels van een leuke cabrio geeft, hoor!' Weer keek hij me aan: 'U lijkt wel op uw moeder.' Ik antwoordde dat ik dat wel vaker hoorde, met name de wangen en de ogen. 'Nee hoor', zei hij met een knipoog, terwijl hij me de sleutels gaf: 'ik bedoelde de babbel!'
Vanaf het begin was ik verslaafd
aan de avonturen van Harry Potter, Ron en Hermione (ik las de boeken in
het Engels). De eerste film vond ik prachtig. Ook de tweede was een
feest. De boeken volgden elkaar op. Op het moment dat Harry's
peetvader Sirius stierf, moest ik wel even slikken. Was dat
nou nodig? Maar het leven is niet altijd leuk. En de jeugd, voor wie de
boeken nu eenmaal in eerste instantie bedoeld waren, kan wel tegen een
stootje. Het vierde boek verscheen en het vijfde. Het zag er eigenlijk
steeds troostelozer uit. Gebroken harten, ruzie en steeds meer
narigheid. Harry Potter and the Half-Blood Prince kwam
uit. Ik zal er niet teveel over loslaten, voor degenen die de
Nederlandse versie nog niet hebben gelezen. Maar ik was geschokt! Weet
niet of ik het laatste boek straks nog wel wil lezen. Ach ja, laten we
het er maar op houden dat diep in mijn hart een teer zieltje huist.
Binnenkort gaan we naar de film. Naar Harry Potter 4. Want dat
zieltje is namelijk ook bijzonder nieuwsgierig!
Het heerlijk avondje is gekomen en weer voorbij. En wat was het gezellig! Bij ons is een rijm verplicht, een surprise optioneel. Maar gisteren bleek dat deze jarenlang gekoesterde traditie wat begint af te bladderen. Er waren drie prachtige surprises onder de cadeautjes. Een fototoestel waar je met een knopje aan de bovenkant de rijm via het digitaal scherm kon lezen. Een prachtig boek van Sinterklaas met inhoud. En een schitterend uitgevoerde bruidstaart, met een wel heel bekend bruidspaartje er bovenop. We hebben gelachen (behalve als er foto's werden genomen) en genoten van de kunstig in elkaar gezette rijmen. Vandaag heb ik met mijn cadeautje gespeeld: een puzzel van onze trouwfoto. Het sinterklaaspapier opgeborgen en de kerst-cd's voor de dag gehaald. Op naar het volgende familiemoment. Dag Sinterklaasje, dahaaaag!!
We mogen elkaar graag verrassen deze dagen. Zo helpt mijn moeder Sinterklaas door stiekum iets lekkers onder het hoofdkussen te verstoppen. Mijn schoonzusje en Zwarte Piet hangen brownies aan de deurklink (en hopen dat niemand er in te tussentijd mee vandoor gaat). En ik assisteer de Inpak- en Verstoppiet door een verrassing in de open haard van mijn moeder neer te leggen. De eerste keer ging dat trouwens bijna mis. Ze kreeg onverwachts bezoek en probeerde in één handeling koffie te zetten, iets lekkers op tafel te plaatsen en de open haard aan te steken. Gelukkig was het bezoek alert en viste het pakje net op tijd tussen de vlammen uit. Ze was erg geschrokken maar wel blij met de (enigszins verwarmde) inhoud. De Inpak- en Verstoppiet reageerde een beetje aangebrand, maar besloot niettemin een paar dagen later dat ze nóg een pakje had verdiend. Ditmaal in een felrood gekleurd papiertje. Weer verstopte ik het tussen de haardblokken. En weer was mijn moeder blijverrast mij te zien, schonk een portje in en stak tegelijkertijd de haard aan. Het papier brandde al toen ze het in de gaten kreeg. Ben benieuwd wat ze morgenavond krijgt. Een zwartgeblakerde roe zou niet misplaatst zijn!
Bertje, onze dwergpapegaai, en ik doen een wedstrijdje 'Decibel'. Hij gilt hard en schel, maar ik ben ervan overtuigd dat ik harder kan. Een paar minuten gaat het tegen elkaar op. Dan gaat de telefoon. Ik vraag om een time-out en beantwoord het gesprek. Het is de overbuurman. Hij zegt dat hij het verbale geweld van Bertje gewend is en zelfs weet te waarderen. 't Is een vrolijk beestje. Maar hij tekent protest aan tegen deze wedstrijd. Verbaasd kijk ik naar buiten. De afstand tussen onze huizen is toch zeker 15 meter, mét een drukke straat ertussen. De ramen zijn niet geluidsdicht, maar wel gesloten. Is het dan toch mogelijk dat hij míj hoort? Hij bevestigt en schiet in de lach, terwijl ik verbrouwereerd het gesprek én de wedstrijd beëindig. Onbeslist. Maar volgens mij was het publiek partijdig!
Tijdens de wandeling met Floppy moest ik even bij de apotheek zijn. Ik bond 'm vast aan een paaltje en nam plaats in de wachtrij binnen. Door het raam hield ik hem in de gaten. Binnen vijf minuten stonden twee meisjes naast hem, in adoratie. Ze trokken zelfs hun handschoenen uit om zijn zijdezachte vachtje te strelen. Even later stapte een oudere man van zijn fiets om hem een goedkeurend klopje te geven. Een paar uur later mocht hij mee naar Intratuin, op een deken in het boodschappenwagentje. En weer schaarden medewerksters en klanten zich om hem heen. Floppy liet het allemaal stoïcijns over zich heenkomen, maar op de terugweg rechtte hij zijn schouders en schudde zijn haren. Hij heeft 'het' nog steeds. Niet slecht voor zo'n oude baas.
En weer zit ik thuis, de tweede keer binnen een paar weken en te moe om de ene voet voor de andere te zetten. Niet echt ziek, maar zo moe, zo moe. De huisarts heeft het snel gezien: 'Oververmoeid en dat is ook niet gek na het jaar dat jullie achter de rug hebben! Je tante en een vriend overleden, een waanzinnige trouwdag, een nieuwe baan en een stevige studie. Neem maar eens even een paar dagen rust. En goed eten: vooral rood vlees!' Ik laat bloed prikken 'voor alle zekerheid' en ga naar huis. Daar krijgen we een discussie over dat rode vlees. In mijn beleving gaat het om biefstuk, niet al te doorbakken. Maar volgens manlief, die biologie heeft gestudeerd, maakt de daadwerkelijke kleur niet uit. Ook een gebakken karbonaatje, rundervink of gehaktbal is 'rood vlees'. Kip en vis vallen buiten de prijzen. Ik vind dat raar en we komen er niet uit. Dus eten we zuurkoolstamp met worst. Dat is ook gezond. En als ik mijn man mistroostig toefluister dat ik een watje ben, dat niet eens tegen wat stress kan, aait hij over mijn hoofd: 'Je bent míjn watje! En dat is het allerbelangrijkste!'