Eerlijk delen
Rond lunchtijd pak ik mijn meegebrachte boterham. Ik zit bij mijn moeder thuis te werken, maar ze heeft bezoek dus ik maak straks wel iets voor haar te eten. Floppy ligt naast me te slapen. Op zich fijn, want het is maar één boterham en ik heb weinig zin om te delen. Ik maak heel voorzichtig het plastic zakje open. Op dit soort momenten is het prettig dat hij wat doof wordt, hij slaapt ongestoord verder. De eerste hap is heerlijk: het brood is vanochtend vers gebakken. Genietend sluit ik even mijn ogen. Om vervolgens recht in de ogen van Floppy te kijken: wakker geworden van de geur. Hij kan niet zien of het de eerste of de laatste hap was, de boterham ligt verscholen achter de pc. Ik veeg dus nadrukkelijk mijn mond af en zeg hardop: "Zo, dat was lekker!". En ga duidelijk zichtbaar weer aan het werk. Floppy laat zich zo gemakkelijk niet afleiden en blijft me strak aankijken. Ik durf geen nieuwe hap te nemen en werk stug verder, me zeer bewust van zijn vorsende blik. Uiteindelijk legt hij zijn kop weer neer. Na een paar minuten kijk ik voorzichtig vanuit mijn ooghoeken of hij weer in slaap is gevallen. En zie dat hij mij vanuit zíjn ooghoeken in de gaten houdt! Ik schater het uit en pak berustend de boterham. Het is niet anders: eerlijk zullen we alles delen. Morgen herkansing.
Gisteren belde mijn leidinggevende op. Hij had gehoord dat de vader van een collega in het weekeinde was overleden. Deze had ook bij het bedrijf gewerkt, maar was sinds een paar jaar met pensioen. 'Overleden door een tragisch ongeval!', vervolgde mijn baas. Ik schrok ervan. Oud-collega's horen dood te gaan door hun leeftijd, liefst zonder slopende ziekte. Hij stak de weg over naar zijn auto toen een burgerpolitie-auto hem aanreed. 'Was onderweg naar een melding' en 'Nog niet duidelijk of het blauwe zwaailicht werd gevoerd'. 'Uiteraard wordt een onderzoek ingesteld.' Alsof dat er nog toe doet. Een paar weken geleden heb ik tijdens een receptie met hem staan praten. Gelachen om herinneringen van een paar jaar geleden. We hebben hartelijk afscheid genomen: 'Tot de volgende receptie!' Nu is hij er niet meer. Met recht een tragisch ongeval. Die volgende receptie vindt ergens anders plaats.
Het klinkt als watjesgedrag. Het voelt als watjesgedrag. Misschien ben ik wel gewoon een watje. Maar ik kan er zo slecht tegen, dat geschuif met die klok. Ben blijkbaar nogal een tijdgebonden typetje. Op tijd uit bed en op tijd gaan slapen. Eten binnen bepaalde tijdgrenzen. Regelmaat is wat de klok slaat. Ik heb al vanalles geprobeerd. De avond vantevoren de wekker vooruit zetten en op de 'nieuwe' tijd naar bed, slaap of geen slaap. Twee avonden vantevoren een half uurtje schuiven en halverweg de dag erna nog een half uurtje. Alle uurwerken een paar dagen de deur uit. Niets helpt. Als je aan mijn slaap komt, kom je aan mij. En dus zat ik gevoelsmatig 'onwijs vroeg' achter mijn pc, terwijl ik toch al geen late starter ben. Met mijn ogen nog half-dicht van de slaap. Pas halverwege de middag en na talloze koppen koffie kwam ik een beetje op gang. Verschrikkelijk. Gelukkig heb ik nu weer een half jaar om aan het nieuwe tijdstip te wennen. Of toch die emigratie naar een onbewoond eiland te overwegen. Zul je zien dat ik dan last krijg van jetlag!
Vandaag leek het wel lente. De zon scheen al vroeg met alleen een paar schapewolkjes aan een blauwe hemel. Nadat ik mijn moeder 'gewassen en gestreken' aan de hoede van broer en vriendin had toevertrouwd, togen wij dus naar Zoetermeer. Meer specifiek: 
Voordat ik mijn man leerde kennen, reed ik in pittige autootjes. Althans, dat vond ik zelf. Een Peugeot 205, een Seat Ibiza, een Volkswagen Polo. Auto's waarin je als leuke meid zijnde gezien mocht worden. Toen leerde ik mijn man kennen. Bij een bedrijfsuitje heeft hij zijn stuitje gebroken. Het is weer keurig aan elkaar gegroeid, maar hij rijdt het prettigste in een auto met hoge instap. Een Opel Agila dus. Ik moest er erg aan wennen. Vooral de Polo werd nogal eens opengebroken, ook al lag er niets in. Hij zag er nu eenmaal aantrekkelijk uit. De Agila heeft op een incident na nooit vandalisme gekend. Criminelen vinden waarschijnlijk dat je al genoeg bent gestraft als je in een Agila rijdt! Maar vandaag moest ik afscheid nemen. De nieuwe Agila stond ons stralend op te wachten, klaar voor het avontuur van nieuwe kilometers. Ons autootje heeft tijdens zijn 120.000 kilometers heel wat krassen en deukjes opgelopen en stond er wat armoedig naast. Toen we het parkeerterrein afreden, heb ik me omgedraaid en nog een keer gezwaaid. Ik had vooraf niet gedacht dat ik aan 'm gehecht zou raken. Maar het was een prima autootje. Hij gaat vast iemand anders nog heel veel veilige kilometers bezorgen.
Hoewel ik de afgelopen weken vaak in de auto van mijn broer ben meegereden, verraste hij me toch. Het ene moment zaten we achter een trage weggebruiker op de linker weghelft van de snelweg, het volgende zag ik De Blik. De Blik die hij vernietigend wierp in de richting van de onverlaat. Zo herkenbaar! Ook ik heb de neiging om even oogcontact te zoeken als iemand eindeloos lang links blijft rijden met een sukkelgangetje, terwijl er niemand is om in te halen. Of zijn stuur ineens naar links draait, ongeacht of zich daar anderen bevinden. Even De Blik om duidelijk maken dat het gedrag niet door de beugel kan. En vervolgens de weg vrolijk te vervolgen. Hoe anders is dat op de fiets. Iemand sneed een andere fietser nogal onbeschoft de weg af, maar behalve een (niet al te hard geroepen) 'heee!!!' gebeurde er niets. Geen oogcontact. En vooral geen Blik. Je weet namelijk nooit of Blikken stiekum toch kunnen doden! Nee, dan voelen we ons toch veiliger in ons Blik. Niets zo verrassend als de mens!
Moeders is weer thuis. Lekker in haar eigen bed gaat het gelijk al een stuk beter. Natuurlijk heeft ze nog veel pijn. Maar het is net even iets draaglijker als je in je eigen omgeving bent. Omdat ze heel weinig kan (en mag!) nemen mijn broer en ik de verzorging de komende weken over. Mijn werkgever heeft een netwerkaansluiting geregeld, zodat ik vanuit het huis van mijn moeder 'gewoon' kan werken. Het enige dat ik nodig heb, is een telefoon-aansluiting. Helaas heeft mijn moeder nog geen ADSL. En een telefoonlijn die voortdurend bezet is, is ook niet handig. Dus hebben we een deal gesloten met de buurvrouw, die doordeweeks niet thuis is. Via een verlengkabel kan ik haar telefoonaansluiting gebruiken om in te bellen naar een (gratis) nummer op kantoor. En dus lekker aan het werk als mijn moeder televisie kijkt of slaapt. Zo zie je maar weer: beter een goeie buur ...! Alleen keek de postbode daarstraks wel een beetje vreemd naar dat witte snoertje dat tussen de ene voordeur en het andere raam hangt.
Vanuit zijn ooghoek zag hij iets bewegen. Liefdevol draaide hij zijn hoofd naar zijn vriendin, in de verwachting dat ze zich in haar slaap bewoog. Om recht in de ogen van een muis te kijken. Een muis! Op het hoofdkussen! Ondanks al zijn bravoure schoot hij overeind, daarmee zowel muis als vriendin opschrikkend. De een dook onder het dekbed (muis), de ander vroeg slaperig wat er aan de hand was (blijft over: vriendin dus). Eerst dacht ze dat hij een misplaatst grapje maakte. Maar toen hij het bewijsmateriaal toonde door het dekbed weg te trekken, was alle twijfel verdwenen. De muis was waarschijnlijk niet helemaal lekker, want liet zich uiteindelijk zonder al teveel moeite vangen in een kussensloop en buiten op het dak neerzetten. Maar ze hebben niet veel geslapen, die nacht. Onvoorstelbaar hoeveel muizen je denkt te voelen als je er een hebt gezien. Daar helpen geen muizenkorrels tegen.
Omdat mijn broer en ik trouw elke dag een kort bezoekje aan mijn moeder brengen in het ziekenhuis en voor het gemak samen in een auto rijden (die van hem), brengen we heel wat uurtjes in elkaars gezelschap door. Ik kan me eigenlijk de tijd niet heugen dat ik zo lang achter elkaar in zijn buurt was. Vroeger, als kind, omdat je samen in een huis woont. Maar als je ouder wordt, verandert ook die relatie. Verjaardagsfeesten en bijzondere gelegenheden worden vooraf gepland. De zomerse dagen brengen we vaak op het dakterras door, dat grenst aan dat van hen. Maar diepgaande gesprekken liggen ook dan niet voor de hand. Stiekum geniet ik hiervan. Mijn broer, die al vrij vroeg aangaf liever geen 'broertje' genoemd te willen worden, ook al is hij ruim drie jaar jonger dan ik. Die zo manmoedig tracht om de door mij gewenste 'grote broer' te zijn (en daar ook nog in slaagt). Hij bromt maar wat als ik naast hem doorbabbel over allerlei zaken. Een helicopter in de lucht ('Dat is een Apache!'), een nep-kasteel aan de oevers van de Waal ('Daar zijn ze met een restauratie bezig en tegenwoordig kleden ze dat waar aardiger aan'). Maar ondanks zijn gemopper is het mijn broer en ik hou van hem. In gedachten hoor ik hem weer brommen. Met een knipoog!
Omdat we er met ons neus bovenop zitten, zien we elke terugval in het herstel van mijn moeder. Maar ook de kleine stapjes voorwaarts worden steeds duidelijker. Heel veel pijn, maar nu een stiller die werkt zonder te versuffen. Heel veel angst, want de arts heeft besloten géén gipskorset aan te leggen. Maar de operatie blijkt boven verwachting geslaagd. Het gips zou het natraject juist verzwaren of zelfs benadelen. Betekent wel dat ze zichzelf de komende periode nog beter in acht zal moeten nemen en de instructies tot op de letter nauwkeurig moet opvolgen. En zo gaat het elke dag een beetje beter. Voorlopig mag ze nog niet naar huis: de chirurg is te voorzichtig om welk risico dan ook te lopen. Maar de vooruitzichten zijn zeer positief. En daar houden we ons aan vast. Met de spieren die we wel mogen gebruiken!!
Om half 5 ging de wekker. Ditmaal geen vertrek naar besneeuwde gebieden maar samen met mijn moeder en broer naar de kliniek, waar ze geopereerd zou worden. Ze was als eerste gepland en het was nog een stukje rijden. Maar we arriveerden keurig op tijd. Spullen opgeborgen, operatiehemdje aan, nog een laatste knuffel en weg was ze. Wij togen naar de restauratie, die naast een heel groot bord 'We zijn eerste in klantvriendelijkheid' een kleiner bordje 'openingstijden' vertoonde: dicht! Dus een kopje koffie uit een automaat. Ach, het hoort erbij. De operatie zou twee tot drie uur duren. Toen we na bijna vier uur nog niets hadden gehoord, ging ik maar eens informeren. Alles was goed gegaan, ze was alleen nog slaperig en had het erg koud, vandaar dat ze nog niet terug mocht. Nog even geduld. Dat hadden we. Maar weer een paar uur en een paar informatiebezoekjes later was de situatie onveranderd. Tot er ineens een zuster naast ons stond: er was eigenlijk iets niet helemaal goed gegaan en of een van ons even mee wilde lopen naar de Intensive Care voor een gesprek met de anesthesist! Ondanks het vroege uur en het lange wachten ben je meteen kláárwakker bij zo'n opmerking! Wat bleek? Een 'theoretische uitzondering' had zich voorgedaan: de verdovingsvloeistof had een weg gevonden naar de hersenen en het spraakcentrum aangetast. Ze kon dus niet of nauwelijks praten! Het goede nieuws was dat ze alle andere 'toevallige' opties, zoals hersenbloeding of zo, nu hadden uitgesloten. Het kon een dag of wat duren voordat het spraakvermogen was hersteld, maar het kwam helemaal goed, zonder blijvende consequenties. We hebben gewacht tot ze aan het eind van de middag weer op haar kamer kwam. De chirurg kwam nog even langs met foto's: hij was mateloos trots op het resultaat van de operatie. Het komt helemaal goed! Toen ik eindelijk thuis was, ben ik meteen in bed gekropen: gesloopt!! Wat een dag!! Of zoals mijn tante zei: 'Hopelijk heeft dat konijn nu voldoende wraak genomen!
Sinds kort heb ik weer contact met twee schoolvriendinnen. Via Schoolbank wist een van hen mij te traceren en de andere kwam even later toevalligerwijze op haar pad. Gezien de drukte van de afgelopen periode is het contact tot nu toe beperkt gebleven tot emails over en weer. Maar leuk is het wel! Niet alleen omdat je ineens wordt geconfronteerd met weggevallen jaren en recente foto's. Wat zijn ze 'oud' geworden en oeps, wat denken ze dan wel niet van mij!!!! En wat hadden we altijd een plezier. De minder leuke herinneringen die bij elke schoolperiode horen, zijn immers diep genoeg begraven om buiten beeld te blijven. Daarnaast lijkt het net alsof een van je favoriete boeken ineens een vervolg blijkt te hebben, dat zeker zo prettig weg leest. Een korte terugblik op toen, maar vooral 'hoe het verder ging' met de jou zo dierbare hoofdpersonen. Ben benieuwd hoeveel delen onze serie krijgt!
Verbazingwekkend hoeveel het overlijden van iemand die je niet persoonlijk kent je toch doet. Op een nieuwssite zag ik het bericht dat Dana Reeve, de vrouw van Christopher Reeve, afgelopen dinsdag is overleden. Voor de jeugdige lezers: Christopher Reeve is dé Superman die in 1995 van zijn paard viel en ongelukkig terecht kwam. Dana heeft hem met heel veel liefde verzorgd, tot hij in oktober 2004 overleed. Ik was toen al een tijdje donateur van zijn 
En ook al vier ik het vandaag niet in verband met de komende drukte rondom de operatie van mijn moeder, toch werd ik uiterst jarig wakker vanochtend. Ik heb mijn man en onze hond van harte gefeliciteerd met dit heuglijke feit en vervolgens de dagelijkse routine van wassen, aankleden en ontbijt klaarzetten opgepakt. Toen ik Floppy ging uitlaten, trof ik onder de ruitenwisser van mijn auto een briefje aan. Geen bekeuring, maar een felicitatie van mijn broer. Onderweg naar kantoor een sms-bericht: 'happy birthday!' En op mijn werk een mailbox vol met leuke, lieve en onverwachte verjaardagsberichten. Wat is het toch leuk om jarig te zijn! Nog een heleboel uren te gaan!!
Afgelopen weekeinde organiseerde de werkgever van mijn man net als vorig jaar een skiweekeinde. Ditmaal mochten de partners wel mee. Nadat ik de spullen bij elkaar had gezocht, voor de hele groep avondeten (voor)bereidde en Floppy vertelde dat hij bij oma mocht logeren, reed ik nog even langs de garage om sneeuwkettingen te huren. Verplicht in wintersportlanden en onmisbaar als je ze nodig hebt. Maar gelukkig bleek het tegendeel: het was een heerlijk weekeinde vol gezelligheid, sneeuw, kou en open haardvuur. Ik wist me door mijn kookkunst met zekerheid te plaatsen voor het skiweekeinde 2007 ('desnoods zonder je man cq. onze collega!'). En de sneeuwkettingen bleven in de doos. Thuis hoorden we pas over het noodweer in Zuid-Duitsland. We hadden geluk gehad in Sauerland. Maar vandaag, op weg naar de verhuurder, zag het er even naar uit dat we er toch nog lol van zouden hebben. De weg was spiegelglad door de verse sneeuw. Toen ik de zaak binnen glibberde, sprak de eigenaar dan ook de historische woorden: 'Kopen of lopen?' Misschien volgend jaar.
Kom je na een paar dagen heerlijk ontspannen in de sneeuw terug thuis, vind je je complete log gestalked!! Niet te geloven. Waar het eerst bij een paar robotreacties per week ging, komen er op dit moment gemiddeld drie per minuut binnen. Er is geen houden meer aan. Allerlei online pokeraanbiedingen vliegen om mijn oren. Mijn man was zo goed niet, of hij werd meteen achter de pc gezet op zoek een oplossing. Want als het op deze manier moet, dan stop ik accuut met mijn log. Wat een ellende!! Als een van jullie weet hoe je deze robotreacties tegen kunt houden, dan houd ik me graag aanbevolen!
Mijn leidinggevende wilde vorig jaar een actie met een knipoog organiseren. Alle medewerkers zouden een flesje energiedrank krijgen met een briefje: 'Voor Carnaval een gemotiveerde medewerker, na Carnaval een gemotiveerde medewerker!' of iets in die trant. De bedoeling was hen erop te wijzen dat het niet 'cool' is om een paar dagen geweldig uit je dak te gaan en je vervolgens ziek te melden. Gelukkig wisten zijn collega's hem ervan te weerhouden: helemaal gepast is het niet en waarschijnlijk zou ook lang niet iedereen er de bedoelde humor van inzien. Gisterenochtend ging de telefoon. Mijn leidinggevende. Hij had waarschijnlijk het virus van zijn zoontje overgenomen en hing al de hele nacht boven het toilet. Te beroerd om naar kantoor te komen. Mijn leidinggevende is geen carnavalvierder. Hij was echt ziek. Maar toen zijn collega's het hoorden, barstten ze in lachen uit. In no-time werd er een flesje energiedrank en een kaart geregeld: 'Boontje komt om zijn loontje!' Vandaag ging het gelukkig al wat beter met de baas. En hij zag ook de humor wel in van deze actie. Als de bekende boer. Met hoofdpijn!