McDonalds
Het gras van de buren en zo: dat wat buiten je bereik ligt, heeft een ongekende aantrekkingskracht. Zo snakt mijn moeder al weken naar een broodje hamburger. Het volume van McDonalds-reclames wordt harder gezet en er gaat geen maaltijd voorbij of er wordt opgemerkt dat het (uiteraard) goed smaakt, maar ja .... Zo'n zin in McDonalds. En aangezien Koninginnedag toch ook een feestje is, had ik vandaag als verrassing alles in huis gehaald voor een McDonalds-maaltijd. Kadetjes, rode uienringen, tomaat, hamburgers natuurlijk. En na de bijbehorende frietjes volgde ijs met gecrunchte M&M's als soort van alternatieve McFlurry. De blik in haar ogen was het meer dan waard. De manier waarop ze met één hand het broodje hamburger verorberde ook!
Afgelopen maandag meldde mijn moeder zich dus keurig op afspraak bij de specialist. Het zit erop, de periode waarin haar schouder onbeweeglijk in de riemen wordt gehouden, lag achter haar. Nu zou de revalidatie snel volgen. Inderdaad, allemaal verleden tijd. Want de specialist was enthousiast! En tevreden. Maar neemt nog steeds geen enkel risico, met het oog op eerdere ervaringen. En dus werd ze naar huis gestuurd met twee weken verlenging. Nog twee weken volhouden! Even op de tanden bijten!! Hou voor ogen waar je het allemaal voor doet: minder of geen pijn en bewegingsvrijheid!!! Mooie woorden. Voor een gezond iemand is twee weken net zoveel als 'volgende week vrijdag'. Waar heb je het dus over. Maar iemand die de (slapeloze) uren telt, heeft een getal met drie cijfers voor ogen. En de eerste van dat rijtje is geen 1 of 2! Toen ze thuiskwam, vroeg ze vertwijfeld: 'Is het nou goed of slecht nieuws, dat ik zojuist heb gekregen?' Het is goed nieuws! Maar het moet heel even zakken. En dan gaan we er weer vol tegenaan. Al die 336 uren!
De echte fans weten meteen over welk onderwerp het gaat: Lord Of The Rings. Ik was en ben nog steeds enorm in de ban van de ring. Als kind speelden we het spel Dungeons and Dragons, althans, mijn neven en mijn broer. Het was geen spel voor meisjes, want er kwamen orks en balrogs in voor. Maar daardoor las ik de boeken: de Hobbit en later ook de trilogie. Fantastisch. Het voedde mijn drang om meer fantasy te lezen. Peter Jackson vervulde dus onbewust een droomwens door de boeken te verfilmen. En hoe! We hebben de extended versions en inmiddels speel ik alle DVD's inclusief appendixes voor de tweede keer af: uren en uren LOTR. Ik geniet van de achtergrondverhalen, de backstage-opnames en twijfel ernstig wie ik nu de leukste vind. Toch Frodo, met z'n prachtige melancholische blik? Hoewel, Andy Serkins maakt me aan het lachen. En ach, als ik naar Viggo kijk ... Ik voel me deel van de familie, fan onder de fans. En of je nu van draken en orks en dwergen houdt of niet: je moet een diepe, diepe bewondering koesteren voor de makers van dit staaltje vakmanschap. Klasse, Peter Jackson! En een klein elfje vertelde me dat hij toch ook de Hobbit gaat verfilmen!
We hadden een financieel meevallertje. En omdat we echt hard hebben gespaard het laatste half jaar, besloten we onszelf te tracteren op 'iets leuks'. Na enige discussie werd dat een DVD-recorder. Nu kijk ik weinig televisie. En ik neem nog minder op. Het is dus met name 'mooi speelgoed' voor mijn man. Maar met een zoethoudertje ging ik accoord. Hij heeft wel gelijk: het kost me nu vaak teveel moeite om uit te vogelen hoe het ook alweer werkt. Ik overleef het wel als ik een bepaald programma mis. Maar mijn man denkt daar dus anders over. En dat bleek ook wel als je naar de zeer brede grijns op zijn gezicht keek boven die grote doos. Tja. Een man heeft spullen nodig. En sinds ik een man heb, heb ik nog nooit zoveel spullen gehad!
Gisteren hadden we een etentje met de collega's van mijn man. Alweer! Want in februari was er een officieel teamdiner met partners. En vervolgens in maart een weekeinde skieen met ongeveer dezelfde groep. Het zijn leuke mensen en er wordt eigenlijk nauwelijks over het werk gepraat. Ze hebben een brede interesse en een leuk gevoel voor humor. Ik voel me er dan ook prima bij, als 'partner van' zijnde. Veel later dan mijn gebruikelijke bedtijd waren we dus pas thuis. Toen we nog even napraatten, mopperde ik tegen mijn man dat ik hem eigenlijk benijdde. Ik kan erg goed met mijn eigen collega's overweg. Maar we zien elkaar nauwelijks buiten kantoortijd. Eigenlijk hebben we daar ook niet zoveel behoefte aan. De relatie is prima, maar werk is werk en prive is prive. Dat moet je respecteren en dat doe ik dan ook. Het antwoord van mijn man was echter duidelijk: 'Jij kunt zakelijk goed met je collega's overweg, maar het zijn geen vrienden. Bij mij is het precies andersom!' Ik keek hem verbaasd aan, maar zag al snel de lach in zijn ogen: grapje! Ach, mijn oma zei vroeger al: 'Je kunt niet alles hebben en ook nog tegoed houden'. Ik eet gewoon van twee walletjes. En lekker!
Over origineel gesproken. Een blogcollega uit Canada bedacht eens iets anders dan een estafettestokje met vragen. Hij wilde iets ruilen. Enige voorwaarde was dat het ruilobject meer waarde had dan hetgeen hij aanbood. Het begon met een 
Hij vroeg het tussen neus en lippen door: 'Jij woont er toch al je hele leven? Wil jij mij en mijn vriendenclub een rondleiding geven?' En zonder na te denken had ik gereageerd. Tuurlijk, geen probleem. Om me pas later te realiseren wat ik had gedaan. Ik woon inderdaad al 41 jaar in dezelfde stad: geboren, getogen en gebleven. En de highlights ken ik wel. Maar om een groep toeristen van middelbare leeftijd wat leuke wetenswaardigheden te vertellen is toch iets anders. Gelukkig had mijn moeder een paar maanden geleden een voorzet gemaakt voor onze Schotse vrienden. En op internet vond ik ook nog wat leuke ditjes en datjes. Inmiddels ligt er dus een leuke route klaar. En heb ik er nog zin in ook!! Nu alleen nog zo'n kekke paraplu regelen.
Mijn schoonzusje is er heel eerlijk over: ze kan niet goed tegen haar verlies. We zijn dol op haar, dus we houden er zoveel mogelijk rekening mee. Maar bij het traditionele paaseieren zoeken, gaan de remmen los. Dan racen we met drie man sterk door de tuin, waar mijn moeder eieren heeft verstopt. Mijn schoonzusje kijkt verbijsterd toe hoe alle eieren gevonden zijn nog voordat zij een stap kan verzetten. Maar dit jaar was natuurlijk anders. Mijn moeder kon geen eieren verstoppen. Ze is redelijk mobiel, maar om gebukt door gras en heg te sluipen is een tweede. Wij hadden allang in dit feit berust, toen mijn schoonzusje het tijdens de brunch niet langer uithield. Ze barstte los: 'Dit keer heb ik de eieren verstopt! En dus kan ik niet meezoeken, want ik weet waar ze liggen! Ben benieuwd of het jullie lukt om ze net zo snel te vinden als anders!!' Ze had haar best gedaan. Geen chocolade eieren die je met een beetje zonlicht tussen de struiken ziet schitteren. Geen voor de hand liggende plaatsen. En geen grote hoeveelheden. Het vinden viel dus inderdaad tegen. Vies tegen! Gelukkig kunnen wij wel tegen ons verlies, want het kostte behoorlijk wat moeite en heel wat tips van een steeds breder lachend schoonzusje. Uiteindelijk hield ze zelf het laatste ei omhoog, onvindbaar voor ons. Triomfantelijk toog ze naar binnen, naar de koffie en chocolade eitjes. Ze bleef nog lang nagrinniken. Want wie het laatst lacht, lacht het best!
Net als ik de boodschappen uit mijn winkelwagen op de band wil leggen, zie ik dat de meneer achter me mij supervriendelijk aankijkt. Hij heeft maar een paar dingetjes in zijn handen. Als ik hem vraag of hij even vóór wil, knikt hij enthousiast! Ik buig me weer over de wagen, maar nog voordat ik iets kan pakken, hoor ik een jongen achter me vragen: 'Ah, mag ik alsjeblieft ook even vóór? Ik heb maar twee pakken melk!' Vooruit maar, omdat het bijna Pasen is. Maar dan leg ik de eerste spullen op de band. Weer spreekt iemand me aan, ditmaal een mevrouw. 'Mag ik even voor u alstublieft?' Resoluut schud ik mijn hoofd en zeg vriendelijk: 'Ik heb deze twee heren ook al voorgelaten en anders sta ik hier vanavond nog!' Bovendien, er zijn meer kassa's open en zo vroeg in de ochtend is het nog niet druk. Maar de mevrouw reageert heftig: 'Ik was alleen de kwark vergeten!! En uw kar zit hartstikke vol!' Berustend stap ik opzij en laat haar voorgaan. Ze bedankt me niet eens! Eenmaal thuis vertel ik het verhaal aan mijn man. Hij wijst naar buiten. Een grote zwarte vogel op het dakterras stopt zijn bek tjokvol met stukjes brood. 'Moet je je voorstellen dat een musje naar hem toegaat en zegt: 'Sorry, ik hoef er maar één, mag ik even voor??' Schaterend ruimen we de ontbijttafel af. Vrolijk Pasen!!
Het gaat goed met mijn moeder en met haar schouder na de operatie. De pijn vermindert, ze krijgt wat meer conditie en heeft zin in de Paasdagen, al zullen deze anders worden ingevuld dan normaalgesproken. Door en met onze creativiteit in plaats van die van haar! En ze telt druk mee af tot 24 april. Dan moet ze terug naar de chirurg om te horen hoe híj vindt dat het ermee staat. Het kan bijna niet anders of ze mag dan uit de stellage die haar schouderspier op dit moment stevig in de toegestane houding houdt. Vandaag kwam de huisarts weer langs: 'even buurten'. Hij deelde echter haar enthousiasme niet helemaal. 'Dit is een huzarenstukje geweest. Hij zal geen enkel risico nemen. Ik zou er maar rekening mee houden dat hij 'voor alle zekerheid' de restrictie nog twee weken extra wil aanhouden.' Even verbleekte mijn moeder. Om er meteen daarna de denkbeeldige schouders weer onder te zetten: 'Dat zie ik dan wel weer. Tot dat moment tel ik gewoon af!' De huisarts glimlachte. Hij kent haar goed. Met een dreigende vinger en een hartelijke paasgroet verdween hij weer. Ze is sterk en dapper, mijn moeder. En als het zo is, dan kunnen die twee weken er ook nog wel bij!
Vandaag hadden we een zakelijke heidedag. Na een ochtend hard werken en vergaderen, was er 's middags tijd voor een ontspannender agendapunt: communiceren. En dan bedoel ik niet zomaar wat gezwets in de vergaderruimte. Via internet was mijn oog namelijk gevallen op een 
We verwennen mijn moeder deze periode extra graag en dus verraste ik haar afgelopen weekeinde met een paar 'echte' paaseieren. Echt, omdat een bedrijf heel ingenieus echte (leeggeblazen) eierschalen had gebruikt om er via een miniscuul gaatje chocolade in te gieten. Ze at er één uit het doosje van vier op, en met smaak! De rest werd bewaard voor Pasen. Vandaag had mijn broer 'dienst'. Tussen de middag wilde hij een eitje bakken voor mijn moeder en zichzelf. Je raadt het al: hij kwam zeer ontstemd naar mijn moeder met in zijn hand een doormidden geslagen ei. Een van de paaseieren! Het eierrekje was leeg, maar 'er stond nog een doosje met eieren'. Zuchtend om zijn 'gestoorde' zus die gekleurde eieren had gekocht, had hij er een gepakt om te bakken. Hoe ging dat rijmpje ook alweer? Eén ei is geen ei?!
Terwijl ik een flitsbezoek afleg bij mijn vrienden, spreekt mijn petekind me aan: 'Weet jij wat een koppelwerkwoord is?' Ogenblikkelijk voel ik me vooral wijs: 'Jazeker!' Maar de val klapt dicht: 'Ik heb morgen een schriftelijk, kun jij het me uitleggen?' Ik voel me vooral oud. 'Euh, ja, wat was dat ook alweer ....' Ze helpt me op weg: 'Zijn, worden, blijven ...' en mijn hoofd doet de rest 'blijken, lijken, schijnen, heten, dunken en voorkomen!' De grijze waas lost langzaam op. Samen met het boek komen we een heel eind. Ik weet toevallig ook nog de juiste bewoordingen te vinden, zodat ze het ineens snapt. Maar ik ben nog niet gered. 'Geschiedenis dan, Columbus.' Ah, een gemakkelijke, en ik begin: 'In 1492 (want daar heeft Vangelis een heerlijke cd over gemaakt) ...' Ze onderbreekt: 'Of je de windstreken kunt aangeven van de zeewegen van Columbus naar Indie.' Zucht. Soms vind ik het jammer dat mijn schooltijd voorbij is. Maar soms ben ik heel blij dat ik me niet meer druk hoef te maken over zelfstandige, hulp- en koppelwerkwoorden. En hoe Columbus het ei uitvond.
Mijn moeder is deze dagen een gemakkelijke patiënt die zich flink houdt. Ook al valt het niet altijd mee. Ze heeft nog steeds pijn en kan niet veel bezoek verdragen. Een keer per dag een half uurtje, dan houdt het meestal al op. Hoe goedbedoeld ook: ze zit, staat en slaapt (niet) de hele dag met haar arm en schouder in een stellage. Om gek van te worden! Toch moppert ze niet. De '10 minuten per dag-klaagstrippenkaarten' liggen ongebruikt in de la. Maar vanavond was een moeilijk moment. Om de sfeer te relativeren, wapperde ik met de kaart. Ze stoof op: 'Die gebruik ik niet! Die heb ik niet nodig! Ik red het zonder te klagen!' Waarop mijn man antwoordde: 'Dat begrijp ik nou niet. Ik zou me suf klagen. Over de politiek en de hele wereld. Maar ja, ik ben dan ook een Hollandse jongen. Zonde om weg te gooien, zo'n ongebruikte klaagstrippenkaart!' Mijn moeder schoot in de lach en haalde diep adem. Ze kon er weer tegen. En daar gaat het toch allemaal om!
Ooit heb ik in een jolige bui een deurplaatje gekocht met de tekst 'Pas op voor de hond!' De achterliggende gedachte was '... dat je er niet over struikelt!' Floppy was als pup niet zo groot, dus die kans was reeel. Toen ik vanmiddag thuiskwam, waren drie schoolmeisjes aan het folderen. Een van hen was net bezig bij onze brievenbus, toen ik aan kwam lopen. 'Wat een leukerd, zeg!' zei de ander toen ze Floppy ontwaarde. Floppy keek extra 'leukig' en liet zich gewillig aaien. Toen ik naar de voordeur liep, vroeg het meisje: 'Woont u hier?' Na mijn bevestiging schoot ze in de lach: 'Is hij dat, van dat plaatje??' Gevolgd door 'Ik dacht dat het een echte grote waakhond was!!!' Lachend liepen ze verder met hun stapel folders. Floppy leek ineens nog kleiner, zijn kop zakte tussen zijn schouders. 'Geeft niks, hoor!', troostte ik hem, 'die kleintjes zijn pas echt gevaarlijk!' Waarop Floppy terugkaatste: 'Ik is klein en zij zijn groot en da's niet eerlijk!'
We wonen in een drukke winkelstraat met aan beide zijdes een brede stoep. En naast de vele voetgangers maken ook talrijke fietsers hiervan gretig gebruik. Mijn man stoort zich er mateloos aan. Als hij Floppy uitlaat, ontwijkt hij er gemiddeld drie! In eerste instantie sprak hij de mensen vriendelijk toe. Een enkeling ging erop in en stapte af. Maar de meesten negeerden hem. Tot grote irritatie van zowel baas als hond! Vorige week zag ik ze uitgebreid smoezen met z'n tweeen. Er werden duidelijk argumenten voor en tegen uitgewisseld, maar uiteindelijk kwamen ze tot een accoord. Sindsdien loopt Floppy aan de ene kant van de stoep en manlief aan de andere. De riem losjes maar nadrukkelijk tussen hen in. Argeloos naar de lucht en de straat kijkend, zich van kwaad en rest van de wereld bewust. Menig fietsers is inmiddels morrend afgestapt, zich verbazend over zoveel onnozelheid. Maar de onnozelaars zelf? Die lachen in hun pootje cq. vuistje. Fietsen op de stoep hoort niet, net zomin als hondepoep!
Omdat ik even wat geleende spulletjes wilde terugbrengen, belde ik aan bij de overbuurman en liet mezelf gelijk binnen met de sleutel. Hij bleek niet thuis, maar Bertje kwetterde me al tegemoet. Het was een goede zet, om hem 'mee te brengen' als wintersportsouvenir. Ze hebben het enorm naar hun zin met z'n tweetjes. Ik ging even bij het vogeltje zitten. Hij reageerde enthousiast, 'vertelde' hoe het hem was vergaan sinds hij was verhuisd en toonde nieuwe kunstjes. Toen zag ik ineens dat hij allerlei blauwe strepen rond zijn ogen had zitten...? Terug thuis belde ik buurman op zijn mobiel en vroeg hem naar het verhaal erachter. Hij lachte: 'Ach, je kent hem. Ik heb hem al zo vaak gezegd dat hij met z'n poten van mijn spullen moet afblijven. Maar hij wil maar niet luisteren. Nu heeft hij aan het potje piment gezeten en vervolgens zijn veertjes geborsteld. Het gaat er vanzelf weer uit.' Een geluk: het past goed bij de rest van zijn verenkleed: groen en blauw. Maar wat dat betreft is het dus nog steeds dezelfde goeie ouwe Bertje: razendnieuwsgierig!
Floppy wordt een dagje ouder: over een paar maanden alweer veertien jaar. En hoewel je het hem het grootste deel van de tijd absoluut niet aanziet, zijn er toch momenten dat hij wat stram reageert. Niet meer zo snel de trap op- en afrent (behalve als er blikvoer op je staat te wachten). Of wat moeilijker overeind kwam als hij in een hoekje had liggen slapen. Zijn mand was hard aan vervanging toe, dus vandaag toog ik naar de speciaalzaak voor dieren. Ik wist niet dat er zoveel mogelijkheden waren! Uiteindelijk ging ik voor een ribfluwelen ligzak met tempexballetjes. In mijn beleving kon hij daar helemaal de juiste houding in vinden. Maar eenmaal thuis bleek het een ramp: het maakte veel kabaal zodra hij zich bewoog en als hij zich afzette, ontstond er een kuil die hem de stevigheid ontnam. Hij struikelde min of meer weg. Dus mand en bonnetje gepakt en samen met man en hond terug. In de winkel toonde ik hen de vele mogelijkheden. Manlief pakte er een van zijn gading en legde die op de grond. Floppy dook er meteen bovenop en ging liggen: verkocht! We ruilden de mat en namen alles en iedereen weer mee naar huis. Na het eten vroeg ik waar Floppy eigenlijk was: inderdaad, gestrekt met zijn ogen soezend dicht op het nieuwe ligkussen. Zwaar genieten! Wat een hondenleven heeft hij toch!