Geweten
Met de zomerperiode in aantocht, of dat hopen we toch met z'n allen, kijk ik een beetje naar wat ik eet. Ik ben niet echt aan het lijnen, maar let wel op een minimaal maximum aan zoetigheid en hartige snacks. Tot nu toe gaat het al een paar weken goed. Maar op kantoor is het momenteel erg druk. Zo druk, dat de behoefte aan zoet toeneemt. Lang heb ik me ertegen verzet, maar dan geef ik op. Met de chipknip in mijn hand begeef ik me naar de snoepautomaten. Ik kies een Kitkat uit en geef accoord voor het bedrag. Een nijdige piep onderbreekt het proces: 'onbruikbare pas' Verbaasd probeer ik het nog een keer: dit is de eerste keer dat ik er problemen mee heb. Maar de automaat weigert resoluut. Ik laat me niet kennen en ga naar de andere automaat. Een Twix dan maar. Wederom toets ik 'ja' in voor het verschuldigde bedrag. Maar helaas, ook dit apparaat steunt mij hardnekkig in mijn eerdere voornemens. Ik begrijp de hint en druip af. Zonder een zoete versnapering. Maar ook zonder extra kilo's.
Hij geeft parmantig een handje. 'Dag', zeg ik, 'jij bent vast Lars!' Hij knikt ter bevestiging en zegt dan: 'Jij hebt geen kindjes maar wel een hondje. Heb je 'm meegebracht?' Tegelijkertijd kijkt hij zoekend om mij heen naar de deur, alsof Floppy eerst nog even de auto heeft weggezet. Hij is goed geïnformeerd door zijn ouders. Maar ik moet 'm teleurstellen, Floppy is thuis. Lars haalt berustend zijn schouders op, het is geen groot probleem. Dan begint hij te vertellen. Dat hij even naar het con-su-ta-tie-bro moet. En dat hij dan precies aan de dokter moet vertellen wat hij ziet. En wat niet. Maar ook daar doet hij verder laconiek over. Zijn papa gaat mee, dus het zal wel goed komen. Hij vraagt of ik ook 'spelletjes op de computer' ken. Hij heeft een spelletje van Bob de Bouwer, maar daar mag ik niet mee spelen. 'Dat is alleen voor kindjes'. Dan toont hij nog gauw even hoe hard hij binnen de lijntjes kan kleuren. Vol trots kijkt hij me aan. Hij is pas drie jaar oud. Maar wat een kinderwijsheid!
Mijn man en ik hadden het laatst over 'de favoriete dag van de week'. Ik hoefde er niet eens over na te denken: 'vrijdag'. Dit antwoord verbaasde hem. 'Vind je het weekeinde niet leuk dan?' Ik lichtte het hem toe. Ik vind het weekeinde hartstikke leuk! Maar bij mij is voorpret een belangrijk onderdeel van het plezier. De hele vrijdag verheug ik me op het feit dat ik de kantoordeur achter me sluit en het weekeinde begint. Hij begreep het niet. 'Maar als je je zo verheugt op het weekeinde, is dat toch omdat die dagen nóg leuker zijn?' Klopt. Maar het verheugen op iets prettigs is nog net even iets fijner! Daarom houd ik niet zo van verrassingen. Dan mis ik de voorpret. Of je moet vantevoren aankondigen dat er een verrassing komt, maar dan is een onderdeel van de verrassing dus al verklapt. Mijn man sloeg zijn armen om me heen en zei dat hij van me houdt, ondanks het feit dat hij me niet altijd begrijpt. En dat is nog altijd het allerbelangrijkste!
Voor mij bij de bakker staat een echtpaar van middelbare leeftijd. 'Dus ik wil negen kampioentjes, drie eierkoeken en zes rozijnenbollen. A.s. dinsdag. Ik kom ze om klokslag half 11 halen.' Het meisje schrijft alles op en vraagt zichzelf af welke datum a.s. dinsdag heeft. 'Dan is het 30 mei, dinsdag', zegt de man. Het meisje vraagt naar de naam. 'Hoogstraaten van Echtsteegh, met dubbel 'o', dubbel 'a' en een h op het eind' Ik vraag me af wat er zo belangrijk is aan de exacte spelling als je een bestelling bij de bakker opgeeft, aangezien ze bij zo'n naam zelden naar de exacte spelling vragen. Maar het meisje schrijft geduldig mee. Dan zegt de man: 'Meisje, je zou me een bijzonder plezier doen als je even aandachtig luistert naar wat ik je vraag!' De woordkeuze is prima, maar het aantal klemtonen in dat kleine zinnetje doen mij vermoeden dat hij het anders bedoelt. "Ik vraag duidelijk of je de bestelling op dinsdag wilt zetten. Ik geef je er zelfs de datum bij. Wil je dan zo vriendelijk zijn om het ook zo op te schrijven!?' Het meisje kijkt hem verbaasd aan en antwoordt dat ze dat ook heeft gedaan. De man stuift op: 'Ik zie daar anders duidelijk 'do' staan. De bestelling is voor DInsdag!' Ze krijgt er een kleur van. Dan zegt ze zacht maar duidelijk: 'Dat is mijn naam. Ik heb de bestelling aangenomen. Mijn naam is Do.' De man mompelt iets, pakt de arm van vrouwlief die zich tot dat moment volledig buiten de discussie heeft gehouden en loopt de winkel uit. Het meisje en ik kijken elkaar aan. Ik kan een proest niet onderdrukken. 'Mooie naam', zeg ik. 'Vind ik ook!', zegt het meisje. En voegt eraan toe: 'En meneer zal 'm zeker niet snel vergeten.'
Waarschijnlijk ben ik een van de heel weinigen die nog nooit de film 'Jesus Christ Superstar' heeft gezien. Ik ken uiteraard een paar liedjes die in de hitparade hebben gestaan. En heb een vaag idee van het verhaal. Maar tot gisterenavond was ik verder zo blanco als een onbeschreven blad. De musical heeft hier een prachtig eind aan gemaakt. In het begin was het even wennen. Toen het Onze Vader in gebarentaal werd weergegeven, meenden we zelfs in de verkeerde voorstelling te zitten! Maar de muziek stond erg hard, niet logisch in een zaal met doven en slechthorenden. En het was even zoeken naar het oorspronkelijke bijbelverhaal. Toch waren we vrijwel meteen gevangen door de uitvoering. Een vriendin had me al voorbereid: 'Jezus is echt een lekker ding, hoor!' Dat klopt: Dieter Troubleyn mag er zijn! Maar ook de andere acteurs en actrices spetterenden van het toneel af. Je zou zweren dat de musical net was gestart met touren, zo gedreven en enthousiast speelden ze hun rol. Kortom: ik heb genoten. Als je 'm nog niet hebt gezien, is dit beslist een aanrader.
De foto die ik bij het stukje 'Arago' wilde plaatsen, lag ergens in een heel grote stapel 'nog in te plakken' foto's. Overigens een mooi karweitje voor als ik met pensioen ga. Ik heb al afgesproken met mijn vriendin om dit samen te gaan doen, met een grote pot thee. Maar dat terzijde. Tijdens het zoeken vond ik een andere foto. 'Reunie' stond er in grote letters op. Ik herkende mezelf en mijn vriendin. En vaag een ander gezicht. Maar het merendeel van de mensen op die foto komt me volstrekt onbekend voor. Sterker nog, ik herinner me het niet eens dat er een reünie was! Vanavond vertelde ik het tegen de bewuste vriendin. Ook zij keek me met grote ogen aan: 'Is er een reünie geweest? En wij waren daarbij? Dat is vreemd, zegt me helemaal niets!' Ouderdom komt echt met gebreken!
Hij had het altijd al geweten. Zodra hij poot op Franse bodem zette, voelde hij de energie in zijn botten stromen. Hij was een Franse hond. Of in elk geval was een van zijn voorvaderen van Franse komaf. Hij vond het heerlijk en genoot de hele vakantie van de Franse lucht, de Franse aarde en vooral het Franse eten. Hij begon pas te twijfelen toen we naar de andere oma gingen. Zij woont aan zee. En hij mocht mee naar het strand. De wind waaide door zijn vacht. Het zoute water deed zijn ogen tranen. Hij zeulde eindeloos met drijfhout dat hij in de branding vond. Hij haalde diep adem en schudde zijn vacht. Hij was een echte zee-hond! En toen passeerde hij de Duits-Oostenrijke grens. De Alpenwei kwam hem zo bekend voor! En dan die koeien! Niets was heerlijker dan meneer en mevrouw Milka opjagen. Zijn hele lijfje was doortrokken van de Oostenrijkse bergen, de Oostenrijkse geuren en het Oostenrijkse voedsel. Zijn voorouders hadden veel van de wereld gezien, dat kon niet anders. Maar hij wist het zeker: zijn moeder had beslist een dirndl-jurkje aan gehad! En nu, op zijn eigen mat, met de twee personen van wie hij het allermeeste houdt in zijn nabije omgeving, strekt hij zich eens lekker uit. Hij slaakt een diepe zucht en sluit tevreden zijn ogen. Wat heeft hij toch een hondeleven!
Als ik bij mijn moeder vertrek, zie ik de donkere wolken al aankomen. Het is een minuut of tien lopen van haar naar ons huis, een kwartiertje met een aan elke boom en struik snuffelende hond. Maar aangezien ik nog altijd niet van suiker ben, waag ik het erop. Ik ben exact op de helft als de bui losbarst. Natuurlijk niet eerst zachtjes en dan pas hard, zodat je net droog thuis kunt komen. Welnee, geen flauwekul, meteen alle sluizen open. Ik stop even onder de gevel van een huis en haal het regenkapje onderuit mijn laptoptas tevoorschijn. Leuk, krijg ik toch nog een kans het te gebruiken. Ik heb de tas al bijna een jaar en was al een tijdje nieuwsgierig naar het resultaat. Floppy houdt niet van regen en staat mij intussen vuil aan te kijken: 'Hadden we niet even kunnen wachten tot de bui voorbij was?' Maar ook hij smelt niet van een beetje water, dus ik loop stug door. Gelukkig staat de weg vol bomen, dus van beschutting naar beschutting hupsend kom ik een heel eind. Als ik bijna thuis ben, kom ik de overbuurman tegen. Ook zijn oma was wijs in haar uitspraken, dus nadat we elkaar even voor de vorm hebben beklaagd, lopen we opgewekt door. De regen druipt uit onze haren. 'Lekker, he', zegt hij, 'nu onder de warme douche en je kunt er weer tegen.' Was iedereen maar zo opgewekt als wij.
Gisteren zijn we naar de Da Vinci Code geweest. Ik heb destijds met veel interesse het boek gelezen. Niet alleen de achtergrond van het verhaal boeide me. Mijn moeder en ik zijn een aantal jaren geleden zelf in Parijs geweest om het spoor van de Arago-plaatjes te volgen, een belangrijk aspect van de film. Philip Freriks schreef er een 
Het is al laat, maar een collega komt via MSN online. We plagen elkaar wat met het tijdstip. Zolang we nog steeds gedeeltelijk mantelzorg voor mijn moeder hebben, werk ik 's avonds af en toe een uur of wat door. Maar wat doet hij nog achter zijn pc? Hij vraagt me eerst om niet te lachen. Dat beloof ik, hij weet toch wel beter. Hij zegt: 'Zoals je weet, ben ik een fervent gamer. En sinds kort heb ik een nieuwe game. Maar deze is hartstikke angstaanjagend! En het is al laat. Iedereen is naar bed. Ik wilde even mijn gedachten afleiden voordat ik de donkere trap op moet!' Zoals verwacht schater ik het uit! We kletsen nog even en dan wens ik hem sterkte. Heel veel sterkte! Hij zal het nodig hebben. Met z'n game! 
Met de oproep in de hand meldden mijn man en ik ons bij de bloedbank. Hoewel ik het nog steeds echt niet prettig en echt niet leuk vind, houd ik stug vol. Volgens de arts was ik blakend: een polsslag van 63, een bloeddruk van 76 tegen 124 en een HB van 8,1. Voor ik het wist lag ik letterlijk op de bloedbank. Om mijn zenuwen te verbergen, kletste ik wat tegen de zuster: 'Ik doe dit nog niet zo lang!' Ze keek op de kaart en zei een beetje snibbig: 'U doet dit meer dan een jaar, want dit is uw vijfde keer. U krijgt straks dus een speldje'. Ik vertelde dat ik aan het sparen was voor de knuffelpelikaan. 'Die is echt leuk!' Weer reageerde ze wat kortaf: 'Voor de pelikaan moet u 50 keer bloed geven. Tegen die tijd is hij allang uit het assortiment!' Toen ze even later mijn arm verbond, zei ze dat de speldjes op waren. Ik hield het tegoed. Ik waagde nog één poging: 'De pelikaan is zeker geen alternatief?' Haar blik was voldoende. Ach, het gaat om het geven van bloed en niet om het krijgen van een beloning. Buiten had mijn man een verrassing: hij had tien keer bloed gegeven. Zijn speldje was wel op voorraad. En omdat ik zo flink was geweest, kreeg ik die van hem. Samen met De Roze Koek om weer aan te sterken. Eind goed, al goed.
Omdat je zo'n 800 gasten tussen alle andere bezoekers in een pretpark niet echt goed in de gaten kunt houden, hadden we het programma van afgelopen vrijdag laten plastificeren. Het hing vrolijk aan een keycord om de nek van onze gasten. Waar je ook liep in het Dolfinarium, overal zag je mensen met een lila, rose of groen keycord om de hals. Af en toe sprak ik er een aan. Of ze het naar hun zin hadden? Of ze wisten waar ze een verfrissend drankje konden krijgen? En dat het officiele programma om 17 uur in het DolfijndoMijn zou beginnen. Toen ik bij de Lagune kwam, zag ik iemand in zijn eentje over het water uitkijkend. Ik zag het rose keycord en sprak 'm aan: 'Bevalt het u hier een beetje?' Hij keek me verbaasd aan. Ik stelde me voor: 'Het is uw feest vandaag. Dus als ik iets voor u kan doen, zegt u het maar. We willen graag dat u een fijne dag hebt.' De man schoot in de lach. 'Ik denk dat u zich vergist', antwoordde hij, 'Ik heb het absoluut naar mijn zin. Ik werk hier namelijk!'
Driemaal per week sta ik keurig netjes op mijn man te wachten bij de bushalte. Hij reist voor zijn werk heen en weer. Normaalgesproken haal ik eerst Floppy op, laat hem uitgebreid uit op het grote grasveld naast de halte en gezamenlijk poolen we het laatste stukje naar huis. Maar vandaag had ik weinig tijd. Het was druk op kantoor en druk op de weg. Ik kon pas laat vertrekken dus er was geen tijd meer om hem vooraf op te halen. Toen de bus arriveerde, stapte mijn man als een van de eersten uit. 'Hé?', zei hij nadat hij me had begroet, 'Waar is de hond?' Ik legde het hem uit. Vervolgens stapte een andere man uit. Hij rijdt wel vaker mee met dezelfde bus. De andere man: 'Hé, waar is de hond?' We schieten in de lach. Ook hem geef ik een toelichting. 'Niet meer doen, hoor!', zegt de andere man, 'Ik schrok me wild!' We wensen elkaar een fijne avond toe en rijden weg, richting oma waar Floppy op ons wacht. Hij moest eens weten hoeveel mensen hem ooit zullen missen!
Vrijdag jl. vond de bijeenkomst plaats waar mijn collega's en ik maanden werk aan hebben besteed. We waren er al om half 11 om zeker te weten dat we niet voor onverwachte verrassingen kwamen te staan. Het weer was prachtig! En de medewerkers van het Dolfinarium waren geweldig. Ook al waren wij het organiserend comite, ze deden hun uiterste best om het feest ook voor ons zo relaxt mogelijk te maken. Van begin tot eind liep het op rolletjes. Het was overweldigend om De Koepel gevuld te zien met onze ruim 800 gasten. Overal zag je lachende (licht verbrande) gezichten. De dolfijnen sloofden zich extra uit. Ik kreeg maar liefst vier keer een ijsje aangeboden van enthousiaste collega's die zich als gastheer of -vrouw ook prima amuseerden. De complimenten en bedankjes vlogen om onze oren. Kortom: het was een Dol Fijn Feest! Ik was ver na middernacht thuis en heb gisteren in een soort wazig bewustzijn doorgebracht. Maar dit soort activiteiten maakt mijn functie nou zo leuk!
Ik werk bij een groot bedrijf. In een groot kantoorgebouw. Op een grote verdieping, propvol met mensen. En als er een jarig is, dan wordt er getracteerd. Alle collega's die op die verdieping zitten, krijgen iets lekkers bij de koffie. Dat zijn er best veel: tussen de 30 en de 50 mensen. De vlaaienbakker bij ons in de buurt is er blij mee. Maar vaak blijft er taart over. Veel taart over. En dat vind ik jammer. Dus dacht ik laatst, toen ik jarig was: ik tracteer op allerlei soorten koeken! Gevulde en macroonkoeken. Glace en stroopkoeken. Die kun je per pakje openen en opeten. En eigenlijk is dat net zo lekker als gebak! Maar een van mijn collega's reageerde nogal bot. Ze vond het 'een stomme actie'. Had zich verheugd op gebak. Ach ja, je kunt niet iedereen te vriend houden. Vandaag was ze zelf jarig. En ze tracteerde alle collega's op de verdieping. Tot mijn stomme verbazing zag ik een stapel negerzoenen en melocakes staan. 'Weer eens wat anders', was haar reactie. Zonder knipoog. Ik ben benieuwd welk spreekwoord mijn oma hierop losgelaten had!
Mijn collega en ik worden binnenkort geinterviewd over een nieuw project. Maar de persoon die het interview afneemt, kennen we niet. Gelukkig heeft ons bedrijf een zogenaamd 'smoelenboek': je typt de naam in en een foto verschijnt. Samen zoeken we hem op. 't Is geen typisch Nederlandse naam, maar dat zegt niets. De foto verschijnt en we kijken elkaar verschrikt aan. 'Het lijkt wel een foto van de 38e kaper of zo!', zegt mijn collega! En ik ben het roerend met haar eens: ik wist niet dat er zulke enge mensen bij ons rondlopen. We proberen elkaar gerust te stellen, maar de kriebel blijft. Dan komt een andere collega langs. 'Ken jij die en die toevallig?' Hij knikt bevestigend en vraagt naar het waarom. Ik leg hem uit dat we een overleg hebben, maar dat de foto niet echt vriendelijk overkomt. Hij werpt een blik op de computer en schiet dan in een onbedaarlijke lach: 'Dat is hem helemaal niet! Wat een mop, hij heeft een foto van een of ander onguur personage geplaatst in plaats van een foto van hemzelf!' Met het schaamrood op de wangen sluiten we het smoelenboek af. Hoezo vooroordelen? Hoezo eerste indruk? Maar terwijl ik wegloop, mompel ik nog gauw tegen mijn collega: 'Dus nu maar hopen dat hij op George Clooney lijkt!'
Bij aanvang van de mantelzorgperiode had ik met mijn leidinggevenden afgesproken dat we naderhand zouden bepalen of ik vrije uren moest inleveren. Ik heb namelijk via mijn thuiswerkplek 's avonds regelmatig nog even doorgewerkt. De op- en achtervang was goed geregeld en het werk heeft er in mijn beleving niet onder geleden. Tot mijn verbazing én schrik kreeg ik vanochtend een mail met het verzoek om drie verlofdagen in te leveren. Als reden werd opgegeven 'gemiste uren en terugval in kwaliteit werkzaamheden'. Met name dat laatste viel hard. Ik kon me geen enkel voorbeeld voor de geest halen, maar blijkbaar hadden ze toch overlast ondervonden. En er mij natuurlijk niet lastig mee willen vallen tijdens de toch al zware periode. Toen ging de telefoon: een schaterende baas. Ik was erin getuind!! Vervolgens schrok hij dat ik het zo serieus had opgenomen. En was hij een beetje boos dat ik aan mezelf twijfelde. Daar was absoluut geen reden voor en daar moest ik mezelf toch bewust van zijn?! Hij snapte mijn toelichting wel, maar hief vermanend zijn vinger: 'Meisje, meisje toch! Wees toch eens wat zelfbewuster!' We hebben er uiteindelijk samen hartelijk om gelachen. Maar het lijkt me raadzaam dat hij voorlopig zijn rug in de gaten houdt. Heel goed!
Hij komt aanvliegen met een takje in zijn bek en stort zich in de conifeer. Vervolgens horen we 'm minstens drie takken naar beneden vallen. Net mis. Dan vliegt hij weer weg. En komt weer terug met een ander takje in zijn bek. De landing herhaalt zich. Blijkbaar valt het niet mee om op een stevige tak te gaan zitten als je iets in je bek hebt. Of het is de eerste keer dat hij zelf een nest moet bouwen. We lachen en drinken onze thee op. Mijn man komt en bekijkt het schouwspel. 'Zo', zegt hij, 'Ook de Turkse tortelduiven integreren blijkbaar!' Wisten wij veel dat het een Turkse tortelduif was. Of een Nederlandse conifeer!
Binnenkort komt de baas van mijn baas terug van sabbatical. En daarmee eindigt ook de hele verschuiving naar boven: mijn baas heeft hem waargenomen, een teamleider verving hem en twee van diens medewerkers namen de taken tijdelijk van hem over. Ik heb dus ruim drie maanden nauw samengewerkt met zijn plaatsvervanger. Het was leuk, we hadden veel plezier samen. Hij was geen assistent gewend en waande zich koning op aarde. Hij heeft veel geleerd en is ervan overtuigd dat zijn carriere niet op het huidige niveau blijft hangen. En terecht. Maar ik miste mijn baas wel een beetje. Hij werkte samen met de secretaresse van zijn leidinggevende, die eenzelfde rol vervulde als ik: beetje wegwijs maken, beetje helpen, beetje coachen. Maar nu loopt deze periode dus ten einde en neemt iedereen zijn eigen functie weer op. En omdat hij zijn tijdelijke secretaresse wilde bedanken voor haar goede zorgen en mij in een goed humeur wilde brengen om weer te gaan samenwerken, nodigde hij ons samen uit bij hem thuis voor een lunch. Hij had er echt werk van gemaakt. Een tropische cocktail en vrolijke achtergrondmuziek om de regen buiten te vergeten. Een warm saucijzenbroodje. Een goedgevulde omelet en tot slot nog een broodje zelfgemaakte tonijnsalade. Het smaakte heerlijk. Vergezeld van een 'goed gesprek' (lees: roddel van de eerste plank) was het ineens net secretaressedag! En dat op de 1e dag van mei!