Trouwring
'Proficiat, u bent ruim een jaar getrouwd!' Zo begon de brief van onze juwelier, waarin hij aanbood om onze ringen te polijsten en op te poetsen. Na een jaar lang intensief gebruik was dit geen overbodige luxe. Dus toog ik naar de winkel. 'Er is wel een klein probleempje', sprak de verkoopster: 'De actie is zo'n succes, dat het mede door de vakantieafwezigheid van een aantal medewerkers wat langer duurt.' Ze veronderstelde dat ik dit niet prettig vond en daar had ze gelijk in. Maar goed, onze huwelijksgeloftes aan elkaar zijn natuurlijk niet rechtstreeks verbonden aan het al dan niet dragen van de ring! Niettemin liet ik ze met een bezwaard hart achter. Thuis vertelde ik het nieuws tegen mijn man. Hij reageerde laconiek. En beloofde zich ook tijdens onze komende vakantie als een 'getrouwd man' te gedragen. Maar mijn hand voelt kaal. Hopelijk komt er snel een verlossend telefoontje dat ik ze weer mag gaan halen!
PS: terwijl ik dit berichtje schrijf, word er gebeld. Ze zijn al klaar! Letterlijk trouwe klanten hebben een streepje voor!
Al weken staat bij ons de televisie op voetbal. Het hele sociale leven wordt om het WK 2006 heen gevouwen. Ik heb geen hekel aan het spel. Uiteraard ben ik puur uit vaderlandsliefde voor het Oranje elftal. Maar bepaalde wedstrijden, zoals Kroatie-Australie, vond ik ook leuk om te zien. Kortom: ik lig regelmatig veel later dan goed voor me is in bed. Dus toen gisterenavond een wat minder interessante wedstrijd op het programma stond, hield ik het voor gezien. Ik kroop heerlijk al voor half 10 onder de dekens. Floppy deed niet moeilijk en ging ook naar zijn mandje. Mijn man kwam lichtelijk verontrust kijken. Of we ziek waren? Maar ik stelde hem snel gerust: gewoon een keer lekker bijslapen. Ik heb nog een kwartiertje gelezen en toen ging letterlijk en figuurlijk het licht uit. Om vanochtend pas door de wekker weer aan te gaan! Zalig!! Soms moet je je laten verwennen. Maar zo af en toe kun je gerust jezelf een keer een cadeautje geven!
Eerst denk ik dat hij een grap gaat vertellen. Hij vraagt: "Ken je 'Komt een vrouw bij de dokter'?" Ik begin bij voorbaat al te lachen. Maar het is geen mop. Hij heeft het boek van Kluun gelezen. En is er zwaar van onder de indruk. Het gaat over een man en een vrouw, beide half de dertig. De vrouw krijgt borstkanker, strijdt de ongelijke strijd, en gaat dood. Of ik het wil lenen, onvergetelijk! Ik schud mijn hoofd. 'Weet niet of dat zo'n goed idee is. Teveel herkenning.' Hij begrijpt het niet meteen, maar slaat dan zijn hand voor zijn mond. 'Sorry!' Ik wuif het weg. En vraag of hij het toch wil meebrengen. De eerste vijftig bladzijdes lees ik zeer argwanend en behoedzaam. Bedacht op pijnlijke herinneringen en klaar om mijn ogen snel weg te draaien. Hij schrijft rauw. En inderdaad soms herkenbaar. Toch weet hij ook mij te vangen. Ik lees verder. En verder. Waarschuw mijn man als het tegen het einde loopt. Net als bij mijn collega komen de tranen. Ik heb nooit kunnen wennen aan het afscheid nemen voor altijd. Een beetje ongemakkelijk neemt hij het boek een dag later weer in ontvangst. Informeert hoe het ging. En haalt opgelucht adem als ik zeg dat ik toch blij ben dat ik het heb gelezen. Hij belooft het vervolg mee te brengen. Hij herkent nog niet. Gelukkig maar.
Dit weekeinde stond in het teken van plukken bij mijn schoonfamilie. Mijn schoonouders hebben een stuk grond bij hun huis met bessen, aardbeien, rabarber, sla en nog veel meer. Eenmaal per jaar wordt er door de hele familie en aanhang geoogst (en tussendoor flink gegeten). En mijn schoonmoeder maakt er heerlijke jam van. Dit keer hielp ik haar daarbij. Het luistert vrij nauw: afmeten, koken, in potjes gieten tot ze net niet overstromen. Ze zag mijn enthousiasme en vroeg of ik een voorraadje mee wilde nemen om zelf thuis jam te maken. Superleuk! Vanochtend toog ik aan het werk. Ik had een aantal potjes, maar die moesten wel uitgekookt zijn. De aardbeien werden ontkroond, de bessen geritst en vervolgens stond ik als een gek te prutsen in een steeds heter wordende pan fruit. Toen het overgieten begon, bleek dat ik me had verrekend: te weinig potjes! Wat nu? Creativiteit was geboden! Toen mijn man een tijdje later het resultaat kwam bewonderen, kreeg hij eerst het keurige setje potjes jam te zien. En vervolgens een handleiding door de koelkast: 'In dat schaaltje zit Sandwich Spread, in dat schaaltje de zilveruitjes, in dat schaaltje ....' Hij schaterde het uit. Maar ik ben razendtrots op het resultaat. Iemand interesse in een potje D's Days Aardbeien-bessenjam?
De bakkerij is net als zoveel andere winkels volledig versierd met oranje accessoires. Oranje vlaggetjes, oranje glazuur, oranje tompouzen. En de verkoopsters dragen oranje t-shirts. Je kunt er gewoon niet omheen. De man voor me geeft zijn bestelling door. Een halfje bruin volkoren gesneden. Vier worstenbroodjes. Twee krentebollen. 'En zes Duitse broodjes en twee kampioentjes alstublieft'. Hij schrikt er zelf van. Onthutst kijkt hij naar de man naast zich, die in de lach schiet. 'Kan niet, he', vraagt de man. De andere man schudt beslist zijn hoofd: 'Nee, dat is vragen om moeilijkheden!' 'Maakt u daar maar zes witte kadetjes van, voor de zekerheid', zegt de eerste man tegen het meisje achter de toonbank. En tegen de man naast hem: 'Ik zeg gewoon dat ze uitverkocht waren. Beter om geen enkele risico te nemen dit weekeinde!'
Een paar maanden geleden heb ik een aantal tijdschriften opgezegd. Zo stiekum gaat er toch heel wat geld mee gepaard. En als je ze een keer hebt doorgebladerd, verdwijnen ze bij het oud papier. Ik kreeg keurig een bevestigingsbrief en op een bepaald moment bleef de brievenbus leeg. Tot vandaag. Ineens zat een van die tijdschriften tussen de andere post. Met een brief. Dat ze mij zo misten. En of ik wel wist wat ik allemaal nog ging missen. Want over een paar weken zat er een cadeautje bij het blad. En een paar weken later een extraatje. En daar bleef het echt niet bij. Met andere woorden: als ik terug wilde komen, was ik van harte welkom. Sterker nog: ik hoefde voor een jaarabonnement maar de helft van de prijs te betalen! Je zou wel gek zijn als je daar 'nee' tegen zei. Ik heb de brief twee keer gelezen. En 'm toen bij het oud papier gelegd. Ik heb zelf bij een marketingafdeling gewerkt. Ken een paar verleidingstrucs. Maar ik begrijp nog steeds niet waarom trouwe klanten het volledige bedrag moeten betalen en potentiele vertrekkers worden beloond.
'Moet je nou eens komen kijken!!' Mijn moeder sleurt ons bijna de tuin in. In de gouden regenboom hangt een kluwe bijen ter grootte van een klomp. Andere bijen vliegen af en aan. Ik grap nog: 'Ach, daar kan er altijd wel eentje bij!' Maar mijn moeder vindt het niks. De tuin is haar hobby en ze voelt zich bedreigd in haar eigen omgeving. Na enig speurwerk vinden we een imker in de telefoongids. Hij belooft 's avonds te komen. Ze ligt al in bed als er eindelijk wordt aangebeld. 'Dat kan niet anders', legt de imker uit. 'Ze moeten eerst slapen!' Hij vervolgt: 'Als er in een bijenkorf een nieuwe koningin wordt geboren, moet die het nest verlaten. Ze neemt een aantal bijen mee om ergens anders opnieuw te beginnen. Deze zijn op zoek naar een korf. En daar ga ik voor zorgen!' Hij klimt op het schuurdak, houdt een korf onder de tros en geeft een welgemikte trap tegen de boom. Het slapende nest valt, jute zak eromheen en het volk gaat af, op reis naar de beloofde korf. 's Ochtends vertelt mijn moeder het verhaal aan haar vrienden, tijdens een kopje koffie in de tuin. 'In gedachten hoor ik ze nog steeds zoemen', zegt ze. Tot haar verbazing horen haar vrienden het echter ook! Op dezelfde plek, maar nu iets lager, hangt weer een trosje bijen. Sneller dan het geluid grijpt mijn moeder het nummer van de imker, dat nog naast de telefoon ligt. Maar die blijkt niet verbaasd. 'Dat gebeurt wel vaker', is zijn antwoord. 'Dat zijn de bijen die gisteren een avondje waren stappen!
Tijdens de lunch informeert een collega of iemand nog een kindvriendelijke vakantiebestemming weet in Italie. En alsof hij de onbekende code noemt van een van de geheugenlaatjes in mijn databank, ratelen plotseling de herinneringen door mijn hoofd. Bungalowpark 
Vandaag mochten we voor de tweede keer op kraamvisite bij het nieuwe hondje Sidney. Ongelooflijk hoe snel kleine hondjes in twee weken tijd groeien! Ze dartelden om ons heen en waren vol ondeugd. De gekleurde touwtjes waren inmiddels vervangen door kleine halsbandjes. Nadeel: die hadden een andere kleur. Het was volstrekt onmogelijk om ons hondje uit die krioelende kluwe zwarte hondjes te halen. Maar Sidney had daar blijkbaar minder moeite mee. Ze sprong zo in de armen van mijn moeder: 'hier hoor ik thuis! Zelfs de fokker keek verbaasd: hondjes van zes weken oud herkennen echt het nieuwe baasje niet nadat ze die een uurtje hebben gezien. Maar Sidney nestelde zich op schoot en was niet meer weg te krijgen. Hoe hoog de andere hondjes ook reikten: zij zat en ze bleef zitten, dicht tegen mijn moeder aan. We hebben haar niet op andere gedachten gebracht. Pup kiest baas, dat blijkt wel weer.
Ik zei het nog tegen mijn man: 'Dit weekeinde hebben we geen afspraken. Geen verplichtingen. We gaan er echt van genieten en lekker relaxen. Dat hebben we verdiend!' Dat was vrijdagavond. Gisteren hebben we de berging 'grof' opgeruimd en zijn meteen naar het grofvuil gereden. Toen langs de computerwinkel voor een speciale geheugenkaart. Verder naar het tuincentrum voor een nieuwe parasol met voet. Weer thuis de tuinmeubelen in de olie gezet. Vanochtend ondergingen de schommelbank en de keukendeur hetzelfde lot: eindelijk een einde aan dat gepiep. Met de hond een grote boswandeling gemaakt: dat beestje wil ook wel eens wat. En omdat gisteren bleek dat we in de berging nog een aangebroken emmertje muurverf hadden staan, heb ik meteen de muren van het trapgat opnieuw in de verf gezet. Eindelijk die krassen en vuile plekken waar de kerstboom in aanraking met de muur kwam onzichtbaar. Tot slot een barbeque bij mijn moeder thuis verzorgd, gezellig onder elkaar. Gelukkig mag ik morgen weer gewoon naar kantoor!
Hij schatert het uit! 'Jij hebt 3-0 voor Ghana ingevuld in de pool! Voor Ghana!! Die doen voor het eerst mee aan het WK!' Gierend van het lachen hangt hij over zijn toetsenbord. Ik zwijg beledigd. 'Ik zei toch al dat ik er geen verstand van heb! En dan krijg je juist de mooiste uitslagen!' Maar ik kan hem niet overtuigen. Hij heeft het tegenovergestelde ingevuld: 3-0 voor Tjechie. Als ik de rest van de standen bekijk, is het merendeel het met hem eens. Sterker nog: ik ben de enige die Ghana op winst zet. Maar goed. Mijn man gaat achter de televisie zitten en ik maak me nuttig op ons dakterras. Vanochtend hebben we een nieuwe parasol gekocht en de tuinmeubelen moeten hoognodig in de olie voor de zomer. Dan hoor ik een verbijsterde kreet. Ghana scoort! Ik werk stug door, maar houd de achtergrondgeluiden in de gaten. Na een uur kllinkt een gil. Ghana scoort weer! Ik hol naar binnen en zie de Afrikanen een vreugdedansje doen. Niemand had dit verwacht. Maar ik dans met hen mee!
Ik hoor 'm vallen. Dan sterft ook dat geluid weg. Verdorie! Voorzichtig kijk ik de omgeving na. En vervolgens de vloer. Waarom hebben wij in vredesnaam eigenlijk de wasmand mét luchtgaten recht onder de wastafel staan? (omdat er geen andere geschikte plek is) En dat lollige mandje met al die verzamelde zeepjes en flesjes shampoo uit andere landen? Na een kwartier geef ik het op en ga mopperend slapen. Als mijn man een paar uur later naar bed komt, heeft hij ook nog gezocht. Maar niets gevonden. Helaas. Dat wordt een nieuwe bestellen. 's Ochtends sta ik mijn tanden te poetsen als mijn oog op de kraan valt. En wat ligt daar triomfantelijk? Niet te geloven, maar ik heb 'm toch nog gevonden! Contactlenzen! Niet alleen de lusten, maar zeker ook de lasten!
Floppy is stapelgek op vlees in het algemeen en kip in het bijzonder. Voor zover ik weet is een hond een allesetende vleeseter en heeft zijn speciale voorkeur weinig tot niets te maken met het feit dat hij het zelden krijgt. Hij gaat er namelijk ongelooflijk stinkende scheetjes van laten. Zo erg, dat je de woonkamer en desnoods het huis het liefst tijdelijk wilt verlaten. Toen ik vandaag Floppy bij mijn moeder ophaalde na kantoortijd, vroeg ze dan ook gelijk: 'Hebben jullie gisteren kip gegeten?!' Ik vatte de clou niet gelijk, en moest even nadenken. 'Floppy laat de hele dag al stinkende windjes!' Hij had de bloemengeur in haar huis volledig overstemd met zijn persoonlijke luchtjes. Eenmaal thuis en bezig met de voorbereidingen voor het avondeten, kwam mijn man de keuken binnen: 'Zeg, heeft je moeder Floppy soms kip te eten gegeven? Wat een ontzettende lucht komt er uit zo'n klein hondje, zeg!' Floppy zelf zweeg diep beledigd. Zijn verfijnde reukvermogen heeft geen enkele kwalijke geur opgesnoven. Baasjes kunnen ook altijd zo enorm overdrijven. Hij voelt zich gewoon kiplekker!
'Ah, doe jij ook mee met mijn 
De afgelopen weken was het één klaagzang over de regen en het koude weer. 'Ik draag nog steeds mijn winterkleren, dat is toch niet normaal!' en 'Vind je het gek dat ik chagerijnig ben, met dit weer!' waren veelgehoorde kreten. En toen sloeg het weer om. Gelukkig! Het werd warm en het werd warmer. Mensen op straat liepen van het een op het andere moment in shorts en t-shirts. Op kantoor maakten donkere kleuren plaats voor vrolijke, frisse tinten. Iedereen was vrolijk en iedereen was blij. Maar wat schetst mijn verbazing als ik het nieuws hoor. Nederland verwacht een hittegolf de komende dagen! Voorzichtige waarschuwingen zijn al van kracht: wees zuinig met water, blijf tussen 11 en 15 uur uit de zon en houd je vooral rustig. Het bericht was nog niet verzonden of de eerste reacties bereikte mijn oren: 'Buiten is het echt geen pretje, je kunt beter binnen zitten met dit weer!' en 'Daar gaat mijn planning voor de zondag! En als je de televisie buiten zet, zie je niks met die zon!' Eigenlijk zijn we een stelletje zeurpieten ook. Alsof iemand zijn auto gaat wassen terwijl Oranje speelt!
Mijn leidinggevende klaagt even tegen me aan. Sinds hij nogmaals interim is van zíjn baas, die een andere baan heeft gekregen, moet hij steeds vaker aanschuiven bij zakelijke lunches en diners. Hij is best lang, maar als hij er niet op let ook redelijk snel "best breed". 'Dus daarom heb ik gisteren een yoghurtdag gehad', vertelde hij, duidelijk hoorbaar trots op zijn prestatie. Ik schiet in de lach. Weet hij dan niet dat 'yoghurtdagen' niet hip zijn? Als je echt mee wilt doen met de huidige maatschappij, neem je regelmatig een balansdag. Of een balansweek. Desnoods een balansmaand. Brooddagen en aanverwante momenten zijn echt 'not done'. Hij geeft beteuterd toe en belooft beterschap. Als communicatiesecretaresse moet je ook van alle actuele markten thuis zijn!
Sinds onze huwelijksreis eten we graag gerechten uit de Griekse keuken. Koftu, Tzatziki, Mousaka, Dolmadakia en ga zo maar door. Ik maak het meestal zelf. Voor de moeilijkere heerlijkheden zit er gelukkig sinds kort een mediteraanse bakker annex cateraar een paar deuren verderop. Toen ik er laatst binnenstapte, werd ik hartelijk begroet door een oudere man achter de toonbank. 'Ik u help, ja?' Ik gaf het gewenste door, maar het kwam niet helemaal over. Ook een herhaling leverde niets op. Dus wees ik het aan, en stak het bijbehorende aantal vingers op. Vervolgens vroeg ik hem of hij Baklava had, een zaligzoet nagerecht. Hij mompelde iets dat meer van 'nee' dan van 'ja' weghad. Toen hij echter mijn teleurstelling zag, wees hij op een grote bakplaat aan de zijkant: boordevol baklava. Nadat ik had afgerekend, bedankte ik hem en wenste hem een prettige avond. In onvervalst Nederlands groette hij me terug: 'Doei!!' Voor sommige uitdrukkingen bestaan geen grenzen! En zo hoort het ook.
Terwijl wij bij Sidney waren, belde ik mijn man om hem te vragen chocola te halen. We zouden Eerste Pinksterdag bij zijn moeder doorbrengen en dan is het leuk om iets lekkers mee te brengen. In de stad waar wij wonen zit een chocolaterie, waar je mij niet alleen naar binnen kunt laten gaan. Ik ben niet meer te houden, alleen al door de geur. Eenmaal thuisgekomen zei hij dan ook, dat hij de doos had laten inpakken. 'Het is niet dat ik je niet vertrouw, maar je kunt maar beter het zekere voor het onzekere nemen. Op deze manier word je niet verleid om er al stiekum eentje te pakken'. Hij had gelijk. Voordat we gisterenochtend naar Zeeland vertrokken, keek ik of ik alles had. De wijn die ze had gevraagd mee te nemen. De hondenmand. Een speeltje, eten en kluifjes voor Floppy (en uiteraard Floppy zelf). Een trui voor als het fris werd. Een paar diepvriesmaaltijden waarvan ik weet dat ze ervan smult. En zo nog heel wat meer. Toen we aankwamen, vertelde mijn man dat hij iets lekkers voor bij de koffie had meegebracht. En keek mij verwachtingsvol aan. Ik keek verwachtingsvol terug. 'Ja maar, jij zou toch ...' 'Nee, jij zou juist ...' Kortom, de chocola stond nog thuis. En niemand wil me geloven dat ik het echt niet expres heb gedaan. Want iemand zal nu toch die doos leeg moeten eten. Zonde om weg te gooien. Arme ik.
Precies twee jaar geleden waren we in New York. We straalden, want iets meer dan 48 uur geleden had mijn toenmalige vriend me ten huwelijk gevraagd. Bovenop het Empire State Building ging hij door de knie. Over twee dagen vertrekken vrienden van ons voor het eerst naar New York. We leven enorm met hen mee (en zijn zelfs behoorlijk lichtelijk jaloers!) Gekscherend heb ik hem zelfs gevraagd of hij net zulke wilde plannen heeft als mijn man toen. Maar dat schijnt een gepasseerd station. Ik blader het reisverslag nog eens door. Wordt warm van de vele, vele reacties op het log en via email. De gelukwensen van verwachte en onverwachte vrienden, familie en collega's. Morgen over een week zijn we alweer een jaar getrouwd. De vlinders in mijn buik zijn ineens terug, ik herken ze met mijn ogen dicht. Tijd vliegt als je gelukkig bent.
Het begon zo onschuldig. Tijdens de lunch vroeg een collega of de tafelgenoten iets leuks gingen doen tijdens het Pinksterweekeinde. De een voor de ander had plannen. 'Want als het nou inderdaad een beetje mooi weer wordt ...' Een collega hield zich wat afzijdig. 'En, wat ga jij voor leuks doen', vroeg mijn baas hem. 'Niks', was het antwoord. 'Niks?', grapte mijn baas: 'Hoezo niks? Je hebt nota bene een extra dag vrij!' 'Daar ben ik niet zo blij mee', zei mijn collega. 'Ik lig namelijk in scheiding!' Ineens stroomden de tranen over zijn wangen. Het was muisstil aan tafel. Wat kun je in vredesnaam op zo'n mededeling zeggen?! Hij herstelde zich snel en veegde zijn gezicht af. Toen begon hij te vertellen. Dat hij zich de gelukkigste man op de wereld voelde. Een mooi huis, een leuke vrouw, lieve kinderen. Maar na 15 jaar had ze van het een op het andere moment gezegd dat er wat haar betreft iets mis was. En dat het diep zat. Ze probeerden therapie. Maar het kwam eigenlijk maar van een kant. Een paar weken geleden besloten ze de scheiding aan te vragen. Het viel niet mee. Ze waren geen vijanden, maar het blijft een gevoelige kwestie: spullen verdelen en afspraken maken over de kinderen. We lieten hem praten. En gingen uiteindelijk in een bedrukte stemming terug naar de afdeling. 'Weet je', zei mijn baas, 'de helft van de huwelijken eindigt in een scheiding. Dat betekent bijna jij of ik! Je moet er niet aan denken!' Geluk hangt soms aan een zijden draadje zonder dat je er erg in hebt. Ook als het draadje 15 jaar oud is.