Omkoping
Ons kantoorgebouw heeft een parkeergarage voor de medewerkers. Onder de 'mits' dat je met iemand poolt. Ik pool al jaren tot grote tevredenheid samen met een collega, die halverwege mijn huis en kantoor woont. Vandaag waren we door omstandigheden echter allebei met de auto. En omdat ik geen zin had om de auto in de dure gemeentelijke parkeergarage te zetten, bedacht ik een list. Ik meldde me bij de bewaking: 'Goedemorgen, ik kom een poging tot omkoping doen!' De heren schoten in de lach en vroegen wat er aan de hand was. Ik legde het uit. Twee auto's op één plek. Maar het is vakantietijd. En ik zou het niet te laat maken. Als ze toch drukte verwachtten, zou ik de auto uiteraard verzetten. Ze luisterden beleefd naar mijn verhaal en vroegen vervolgens wat dan de poging tot omkoping was. Vanachter mijn rug toverde ik een doos chocolaatjes tevoorschijn. Wederom werd er gelachen. Maar ik mocht de auto laten staan. Mits ik het doosje chocolaatjes achterliet. Misdaad loont dus wel!
We hadden overleg in een van onze vergaderzalen. Op een gegeven moment zag ik dat in de zaal ertegenover nogal wat hogere leidinggevenden zaten. Via de ruit kon ik precies een blik werpen op hun powerpointpresentatie. Maar helaas zat ik net te ver om iets te kunnen lezen. Wel jammer, want in de fusietijd waarin ons bedrijf zich bevindt, is het altijd interessant te weten waar het hogere kader over praat. Toen we pauzeerden, zei een van mijn collega's: 'Zag je wie er in de zaal naast ons zaten?' En vervolgens: 'Jammer, ik kon net niet lezen wat er op de sheets stond!' We lachten met z'n allen. Ik was dus niet de enige die haar nieuwsgierigheid maar met moeite kon bedwingen. Helaas, we zullen moeten wachten tot er weer een communicatiemoment komt. En wellicht het advies geven om achter gesloten deuren en ramen te vergaderen over echt belangrijke zaken. Dat werkt in elk geval concentratieverhogend bij andere bijeenkomsten, zoals die van ons!
Regelmatig vragen familieleden en vrienden hoe de combinatie Floppy en Sidney bevalt. 'Accepteren ze elkaar een beetje?' Inderdaad, een beetje. Floppy heeft het gewoon niet zo op puppy's. Maar is er ook achter dat dit een blijvertje is. En dat hij er dus weinig tegen kan doen. Dus hij berust. Als ze een beetje te ver gaat, zoals vanmiddag, corrigeert hij haar. Dat maakt hevige indruk. Gedurende een minuut of tien zeker. Daarna is het weer eindeloos verkennen van grenzen. Je wordt er soms moe van. Dat vond Floppy ook, dus halverwege de middag kroop hij onder het bed voor zijn middagdutje. Toen Sidney weer eens voorbij denderde, zag ze ineens zijn staart. Ze stopte abrupt en ging er even voor zitten. Daar ligt tie nou. De uitslover. De blaaskaak. En meer van dat soort termen. Toen zag je haar nadenken. Beredeneren. Consequenties afwegen. Ze nam een besluit. Ze liep heel stilletjes tot vlak achter hem. En beet toen speels in zijn staart. Om vervolgens heel hard weg te rennen. Ik hoorde een doffe bonk: het hoofd van Floppy dat in aanraking kwam met de bedbodem. En vervolgens een zucht. Een heel diepe zucht. Van berusting. Ja hoor, ze accepteren elkaar. Een beetje.
En dan ga ik helemaal in het uiterste hoekje van de woonkamer staan. En dan zet ik af .... En dan ren ik keihard dwars door de eet- en de slaapkamer. Oeps, trapje, moet ik nog een beetje oefenen. En dan hol ik over het dakterras naar mijn teiltje met water, waar ik met vier poten tegelijk in plons. Heerlijk, koude voeten. Dan flats ik door de keuken (ai, o ja, hier was ook een trapje) richting de werkkamer. En dan kijk ik razendtrots, want het is me wel een prestatie, hoor! En dan doe ik gewoon nog een rondje. Hoezo 'Je bent zwart, dat trekt warmte aan, doe eens rustig!'? Hoezo 'hittegolf!!'? Ik heb nergens last van.
Gisteren hadden we weer een regelmatig terugkerende reünie. De studie is alweer zeven jaar geleden, maar vier van de tien cursisten beleven nog steeds genoeglijke avondjes en etentjes samen. Allerlei onderwerpen komen ter sprake: wel of geen gezinsuitbreiding, waar vind je de leukste bedrijfsuitjestips, voor- en nadelen van sterilisatie, hoe ga ik om met mijn moeilijke baas, de waarde van trouwgeloftes versus samenwoningscontracten, etc.etc.etc. Of zoals een van ons zei: 'We lijken die vier van Sex and the City wel!' Maar één onderwerp hield me vooral bezig tijdens de terugreis. Wat doe je als je partner bij hetzelfde bedrijf werkt en jij vertrouwelijke informatie over zijn functie krijgt? Je bent professioneel managementassistente, dus je leidinggevende verwacht dat je de informatie voor je houdt. Maar het gaat om je partner en dus ook jouw levensgeluk. Hoezo gewetensbezwaren?! We kwamen er niet uit. Ik verwacht ook niet dat er één juist antwoord is. Maar zoals gezegd: het zet je wel aan het denken. En het denkt heerlijk in een auto met lekkere achtergrondmuziek op een rustige donkere snelweg tijdens een zwoele zomeravond!
We kijken naar een aflevering van X-files. De hoofdrolspeelster Dana Scully is ernstig ziek, maar zegt met tranen in haar ogen tegen collega Fox Mulder dat ze ervoor gaat vechten. Hij slaat zijn armen om haar heen en ze verbergt zich in de veiligheid van zijn omhelzing. Ik nestel me tegen mijn man aan. 'Dat is het enige dat ik jammer vind aan jou. Je lengte.' Mijn man is een tiental centimeters langer dan ik. Precies genoeg, maar als meisje droomde ik van een man die precies lang genoeg was zodat ik mijn hoofd onder zijn kin kon leggen. 'Maar ik hou toch wel van je hoor', vervolg ik vergoeilijkend. Mijn man denkt even na en dan klaart zijn gezicht op. Hij heeft een ontsteking aan zijn achilleshiel en loopt nu op doktersadvies met extra zooltjes in zijn schoenen. 'Weet je wat', zegt hij: 'We gaan morgen nog een stuk of tien van die zooltjes halen. Dan moet jij het verschil eens zien!' Hij heeft niet de lengte van mijn droomprins. Maar wel de intelligentie. En de humor! En dat is eigenlijk nog veel belangrijker.
We doen er alles aan om het hoofd koel te houden. Niet te druk maken, veel drinken en regelmatig een bijna (!, anders heb je het in no-time weer warm) koude douche. Wij zijn mensen en kunnen beredeneren waarom het beter is oververhitting tegen te gaan. Maar Floppy is een hond. Hij houdt beslist ook rekening met de warmte, maar heeft onze hulp hier en daar nodig. Zo leggen we regelmatig een koude handdoek om zijn nek. Of zetten hem in de douchebak terwijl we koud water over zijn pootjes sproeien. Gisterenavond had hij het niet zo heel breed. Het was benauwd en broeierig weer. Hij hijgde dat het een lieve lust was. Toen kwam ik op het idee om het migrainemasker uit de koelkast te halen. Dat zou hem vast ook goed doen. Maar toen ik het hem eenmaal had opgezet, rolden we over de grond van het lachen. Het was werkelijk geen gezicht. Floppy dacht er het zijne van. En hield zijn hoofd keurig stil voor de foto toen we eenmaal uitgelachen waren. Er zijn maar weinig honden die zo cool zijn als hij!
Mijn man verkeert in het gelukzalige bezit van een onverwoestbare gezondheid. Op een 'kleinigheid' van een gebroken stuitje een paar jaar geleden na, ziet hij de praktijk van een huisarts zelden van binnen. Sterker nog: sinds we dezelfde huisarts hebben, heeft hij de goede man alleen tijdens het kennismakingsbezoek gezien! Tot vanochtend. Hij loopt al een tijdje met een verdikking op zijn achillespees en het leek ons beter om daar even naar te laten kijken. Voor de gezelligheid (en om de route te wijzen) ging ik met hem mee. Nadat hij zich had aangemeld, namen we plaats in de wachtruimte. Mijn man keek met interesse om zich heen naar de posters en berichten, waarvan sommigen al jaren aan de wand hangen. Na een tijdje verscheen onze huisarts met de woorden: 'Neem maar vast plaats, ik kom er zo aan". Waarop mijn man hem prompt wilde volgen achter de balie! Ik trok hem nog net op tijd terug en leidde hem glimlachend naar de mij overbekende spreekkamer. De diagnose: een aantal weken fysiotherapie. Deel twee van onze rondleiding Gezondheidszorg.
Terwijl ik in de rij sta te wachten voor de kassa, valt mijn oog op een oudere mevrouw die naar de aanbiedingen op de kopstelling staart. Ze kijkt wat dromerig voor zich uit. In de bak liggen allerlei soorten koekjes. Wellicht een mooie herinnering aan een krakeling, denk ik nog. Als ik mijn boodschappen op de band wil leggen, duwt ze me echter ruw opzij. 'Ik was eerst!' Nu heb ik toevallig een stralend zonnig humeur. De dierenarts heeft Floppy volledig gezond verklaard. Hij heeft niets aan het herseninfarct overgehouden. De kans op een volgend is ook niet groter geworden. Dus ik stap opzij, maar niet nadat ik haar heb gewezen op het feit dat ze niet in de rij stond. 'Wel waar!', zegt ze bits: 'Mijn mandje was zwaar dus ik leunde op het rek!' Nog steeds is mijn stemming onverwoestbaar. 'Dan is het maar goed dat u in de gaten hield wanneer u aan de beurt was, anders stond u hier vanavond nog.' Mijn antwoord bevalt haar allerminst: 'Dat had je gedacht! Ik ben niet als de rest, ik ben assertief!' Ik schiet in de lach. Agressief is meer op deze dame van toepassing. Bij het weglopen, kijkt ze me nog een keer zeer boos aan. Misschien heeft ze last van de hitte. Of van nare gedachtes. Of van assertieve supermarktbezoekers!
Het was een akelig gezicht gisteren. Floppy liep wankelend in rondjes alsof rechtsaf niet meer bestond. Maar volgens de dierenarts was dit een epileptische aanval, een 'nawee' van de hersenbloeding als gevolg van de vermoeiende reis. En zou het echt weer goed komen, zolang we hem maar zijn gang lieten gaan en niet bang maakten met onze eigen emoties. Toen ik uiteindelijk ging slapen, bracht ik hem dus net als altijd naar zijn mandje naast het bed. Hij keek me rustig aan. Maar eenmaal gestrekt maakten mijn gedachten overuren. 'Hoe heet dat dierencrematorium ook alweer?' Ho stop, niet aan denken, het is nog niet zover! Andere zij, ogen dicht. 'Weet je nog, toen hij een puppy was ...' Nee, niet doen, niet aan denken, hij gaat nog niet dood. Slokje water, diep ademhalen, ogen weer dicht. We houden zoveel van dit hondje. Weten dat hij veertien is. Dat we ooit afscheid moeten nemen. Maar zijn daar niet aan toe. Ik wens dus vurig een aan/uit-knopje om mijn gedachten stil te leggen. Maar blijf malen tot ik wegdoezel. Mijn man maakt me wakker als hij naar bed komt. Floppy staat naast hem, kwispelend. De aanval is voorbij en je merkt niets meer aan hem. Hij huppelt zelfs het trapje naar het dakterras op en af om het te bewijzen. Ik geef 'm een knuffel en draai me weer op mijn zij. We moeten een keer afscheid nemen. Maar nu nog niet.
Ik word wakker van een doffe bonk en voel dat er iets mis is. Ernstig mis. Floppy ligt in een vreemde houding op de vloer van onze slaapkamer en kijkt me in paniek aan. Zelfs zijn ogen staan merkwaardig. Ik duik naast hem en probeer hem gerust te stellen, terwijl mijn hart als een razende tekeer gaat. Niet nu, nog niet! Even later zitten we bij de Franse dierenarts. Die komt er niet helemaal uit: hart of hoofd, maar het is in elk geval niet goed. Ze schrijft absolute rust voor en dan zo snel mogelijk terug naar huis. Onderweg kamperen is uitgesloten. We maken telefonisch een afspraak bij zijn eigen dierenarts direct na het weekeinde, als hij is bijgekomen van de reis. Buiten lopen we bedrukt naast hem, terwijl hij voetje voor voetje zijn weg zoekt. Een Fransman houdt ons staande: 'Wat een leuke hond, zeg! Beetje last van de warmte zeker? Een echte lieverd!' en knuffelt hem even. Ziek of niet, het blijft een charmeur! (wordt uiteraard vervolgd)
Omdat mijn schoonvader een kroonjaar viert en op vakantie is, vertrekken we morgenvroeg voor een paar dagen naar Frankrijk. Lekker een paar dagen er even tussenuit voor een feestje in de zon. We rijden op de terugweg binnendoor en nemen een tentje mee om op een camping te overnachten. Floppy is een beetje nerveus. Hij is wel eens eerder in de Provence geweest, maar heeft nog nooit gekampeerd. Eten, slapen en spelen in de buitenlucht. Best wel spannend dus. Terwijl mijn man en ik naar de finale van het WK in Duitsland kijken, gaat Floppy alvast naar zijn mand. Hij slaakt een diepe zucht en sluit zijn ogen. Het wordt een lange dag morgen. Daar kun je maar beter goed op zijn voorbereid!
Labradoodles staan bekend als intelligente honden. Ze worden regelmatig als hulphond ingezet. Dat ook Sidney intelligent is, bleek vanochtend. Aangezien mijn moeder nog steeds veel last heeft van haar schouderblessure (of zoals de specialist het verwoordde: 'Tja, het gebeurt incidenteel wel eens dat de blijvende hechtingen in de spier ontstekingen veroorzaken, vrees ik.') bracht ik vanochtend haar wekelijkse boodschappen thuis. Toen ik de auto weer instapte, riep mijn moeder dat ze koffiepads was vergeten. Gelukkig had ik zelf een paar pakken voor ons eigen huishouden gekocht, dus ik bracht een zakje naar het hek. Daar wachtte Sidney me op. 'Hier', zei ik tegen haar: 'Ga maar naar mijn mama brengen!' En of het nu kwam omdat ze het leuk vond, of omdat het pakje zo gezellig ritselde, of omdat ze gewoon even niets anders te doen had: ze pakte het zakje koffiepads in haar bek en liep kwispelend terug naar mijn moeder bij de voordeur! Apporteren kan ze dus ook al. En dat na drie dagen!
'Zal ik eens laten zien hoe hard ik kan lopen? Kijk!! Zag je het? Zal ik nóg eens een keer laten zien hoe hard ik kan lopen? Wat ben jij superleuk, zeg! Vind je mij niet geweldig? Hé, een andere hond, ik ben Sidney en wie ben jij? Oh nee, dat is mijn chagerijnige grote broer, daar heb ik nu geen zin in. Poeh, wat ben ik moe, ik ga even slapen. Hoezo 'Nou, dat is ook niet lang'?! Vijftien secondes is bijna een heel hondenleven! Aha, een struik/bloem/grasspriet/balletje/veter/pantoffel ....' En zo gaat het maar door. 't Is wel even wennen, hoor. Het verschil tussen een hond van 14 jaar met min of meer vaste speeluurtjes en verder vooral rust. En een volop kleuterend bolletje hond dat overal nieuwe indrukken aan het opdoen is. Maar we kunnen haar nu al niet meer missen!
Ze is er, onze labradoodle-pup. Vanochtend zijn we haar gaan halen en mocht ze mee naar huis. Hoewel de fokster ons waarschuwde dat de rit in de auto 'beangstigend' kon zijn, gedroeg ze zich keurig. Keek netjes naar buiten en speelde een beetje met mijn moeders handen. Eenmaal thuis was het even onwennig, maar al snel sprong ze in en uit haar bench alsof ze er al weken woonde. Alleen Floppy moest niets van haar hebben. Hij heeft het niet op puppys. Dus toen zij enthousiast op hem afstormde, gaf hij een corrigerende grauw. Ze was er stil van. Na nog een poging met hetzelfde resultaat, draaide ze zich resoluut naar ons om: 'Nou zeg, wat een stuk chagerijn!' om er vervolgens vertrouwelijk aan toe te voegen: 'Wat denk je, kunnen we hem nog ruilen?' Ze bleef netjes op afstand terwijl ze de rest van de huiskamer, de keuken en de tuin verkende. Maar toen Floppy wilde gaan drinken en haar voorbij liep, beet ze gauw even in zijn wollige billen. Waarna ze schaterend wegdartelde. Floppy keek me vermoeid aan: 'Moest dat nou echt, een puppy in huis?' Ja, Floppy, dat moet echt. Oma is er hartstikke blij mee. En het went, dat zul je zien.
Vandaag organiseerde mijn werkgever een themalunch over brandpreventie. 
Tot begin dit jaar leefde hij alleen. En dat beviel eigenlijk best. Geen gezeur aan zijn hoofd. Niemand die hem vroeg waarom hij zo laat nog aan het werk was. Waarom hij niet 'iets gezelligs' mee ging doen. Heerlijk de tijd aan zichzelf. Maar in februari 2006 veranderde dat. Hij kreeg een dwergpapegaai te logeren. Het klikte. Zijn verhalen werden steeds enthousiaster. Ook het beestje leefde helemaal op. En dus bleven ze samen na de vakantie. Hij werd vrolijk verwelkomd als hij thuiskwam. Hoe laat het ook was. Hij werd 's ochtends enthousiast begroet. Kookte niet meer alleen voor zichzelf, maar werd nadrukkelijk gade geslagen of 'geholpen' met de bereiding van het voedsel. Hij raakte aan het diertje gehecht. En ook dat was wederzijds. Het had zo mooi kunnen zijn. Maar zelfs dwergpapegaaien raken gewend aan regelmaat. Beginnen wat te zeuren. Waarom hij zo vaak alleen werd gelaten. Waarom hij binnen wel los rond mocht vliegen, maar buiten in zijn kooi moest blijven. Of hij wel wist hoe stil het overdag in huis was. Er werd vaker gekibbeld. Ze maakten het goed voordat ze gingen slapen, maar de magie was eraf. En toen kwam die laatste dag. De dwergpapegaai had voor de zoveelste keer geklaagd over de eentonigheid van zijn bestaan. Het antwoord beviel hem helemaal niet: 'Jij bent de vogel en ik ben de mens. Zo is het altijd al geweest en zo zal het ook altijd blijven.' De vogel was het daar helemaal niet mee eens. En dus hield hij het voor gezien en ging op zoek naar nieuwe avonturen. Met een gehaaidheid die je op het eerste gezicht niet achter hem zou zoeken, wist hij via het luikje van het etensbakje te ontsnappen. Het laatste wat hij van de vogel hoorde was: 'Ik ben even een pakje sigaretten halen!'
Mijn moeder en mijn twee tantes betreden het pand waar de kunstveiling plaatsvindt. Meer dan 2.000 werken van de kunstenares worden hier tentoongesteld. Op hun vrolijke uitroepen komt een van de gastvrouwen af. 'Zo, dames, van harte welkom! Is alles naar wens?' Ik ben blij dat u zo enthousiast bent over de kunstwerken!' Mijn moeder kijkt haar schoonzusjes even aan en biecht dan op: 'We komen eigenlijk niet voor de tentoonstelling. Mijn man en zijn familie hebben hier vroeger gewoond. We wilden het graag nog eens bekijken. En nu kon het!' De gastvrouw schiet in de lach en informeert beleefd naar de bewuste periode. Ze nodigt hen van harte uit overal een kijkje te nemen. Dan wendt ze zich tot een nieuwe bezoekster. 'Kan ik u ergens mee helpen, mevrouw?' De al wat oudere dame schudt haar hoofd. 'Dank u wel, ik kijk alleen maar wat rond. Weet u, ik heb hier ooit gewoond!' Mijn tante spreekt haar verbaasd aan. Het blijkt de vorige huiseigenaresse te zijn. Al kennen ze elkaar niet, herinneringen vliegen over en weer. De gastvrouw kijkt berustend toe. Dan snelt ze naar een gezelschap dat zojuist de woning is binnen gekomen. 'Goedemorgen, fijn dat u er bent. Heeft u speciale interesse in schilderijen of juist het beeldhouwwerk?' 'Nou', zegt een jonge vrouw, 'we willen eigenlijk alleen het huis bekijken. Het zal u misschien verbazen, maar mijn oma was hier vroeger in dienst en wilde graag nog eens terug naar het huis van haar jeugd!'