Sidney en Pavlov
Sidney groeit als kool! Ze stuitert opgewekt en vrolijk door haar en onze wereld heen. Ze is zindelijk, op af en toe een ongelukje na. Zo was ik afgelopen zaterdag even naar de supermarkt, toen mijn man, zittend achter zijn pc, ineens iets rook. Sidney had de hele tijd lief (en druk) met Floppy en diens speelgoed gespeeld. Maar ineens moest ze verschrikkelijk nodig een grote boodschap doen. Ze bleef dus zitten waar ze zat, liet vallen wat ze wilde laten vallen en speelde enthousiast weer verder. Mijn man schoot uit zijn stoel en uit zijn slof. Hij foeterde Sidney stevig uit. Toen bedacht hij dat hij ergens iets opgevangen over 'met haar neus er doorheen wrijven', om het leereffect te vergroten. Ik kan niet anders zeggen: het werkte beslist. Sidney was geshockeerd. Maar mijn man ook, toen hij de besmeurde vloerbedekking zag! Bij mijn thuiskomst was het leed geleden. De vloerbedekking was gereinigd en Sidney had nederig beterschap beloofd. Mijn man zat alweer achter zijn pc. Maar ik ben toch wel heel benieuwd wat Pavlov hiervan gevonden zou hebben.
Terwijl ik op de bus sta te wachten, die mijn man terugbrengt van zijn werk, rijdt er een rode vrachtauto met gele letters voorbij. Dat kan bijna niet missen: er komt weer een circus in de stad! Meteen gaat mijn hart sneller kloppen. En ja hoor, een voor een rijden rode vrachtauto's de stad binnen, soms onderbroken door wat personenauto's. In gedachten zie ik denkbeeldige giraffen met hun lange hals naar buiten steken. Olifanten met flapperende oren. Clowns met rode neuzen die gierend van het lachen met beide armen uit de raampjes hangen. Als mijn man arriveert, vraagt hij waarom ik zo vrolijk ben. Ik knipoog, maar houd wijselijk mijn mond. Eerst eens voorzichtig ergens tussen neus en lippen door informeren hoelang het geleden is dat hij naar het circus is geweest!
Er is een hele 
Naast een heleboel plezier was er tijdens het diner op de familiedag gisteren ook ruimte voor een serieus gesprek. Mijn oom is ernstig ziek, maar wil er niet over praten. Als je hem vraagt hoe het gaat, krijg je standaard 'goed' en draait hij zich af. Zijn broer, mijn vader, reageerde net zo. Ik heb hem nooit kunnen vragen hoe het is als je te horen krijgt dat het einde in zicht lijkt. Ben je bang? Of zitten er ook ideeen bij die je minder erg lijken, zoals 'geen pijn meer' of 'eindelijk rust'? Voor zover bekend heeft mijn tante haar beide zoons vorig jaar wel begeleid naar een leven zonder haar. Maar toen ik mijn neef er voorzichtig naar vroeg, ontkende hij het. 'We hebben wel over de toekomst gesproken', zei hij, 'maar dat was eenmalig en min of meer gestuurd door haarzelf. Ik weet niet of ze bang was, heb het niet durven vragen.' Het is ook zo onduidelijk, het hiernamaals. Houdt het allemaal op, alsof je er nooit was? Ga je over in een ander lichaam? Of is er toch die witte wolk met vioolmuziek en engeltjes, waar Petrus je begroet? Waarop mijn man opmerkte: 'Nou, ik hoop voor mijn oma van wel. Ze heeft haar hele leven geleefd vanuit die gedachte. Wat zal ze hels zijn als ze nu nog steeds op zoek is naar die hemelpoort!'
Vandaag stond de jaarlijkse familiedag gepland, ditmaal bij ons. De communicatie vooraf had wat te wensen overgelaten, want het regende zacht tijdens de historische emotietocht langs vroegere herinneringen. Of oma heeft daarboven gewoon iets open laten staan natuurlijk. De wandeling eindigde bij de bowling. Het is jaren geleden dat ik heb gebowled en het leek me weer eens een keer best leuk. Ik sloot aan bij mijn oom, neef en diens twee kinderen. Gaandeweg lukte het me telkens opnieuw nipt om die laatste twee voor te blijven. Voor de niet-familieleden onder de lezers: ze zijn nog in de leeftijd van het kindermenuutje! Op de baan naast die van ons ging mijn man tekeer. Hij gooide strike na strike na strike. En hoewel de druk om in herhaling te vallen steeds groter werd, liet hij geen enkele steek cq. bal vallen. Op een bepaald moment vroeg mijn neef enigszins jaloers hoe vaak mijn man eigenlijk bowlede om zo'n resultaat te krijgen. 'Zolang als wij elkaar kennen', zei mijn man, 'heb ik niet gebowled!' 'Dat wil ik best geloven', antwoordde mijn neef, 'maar daarvoor dan zeker wekelijks!'
Over het algemeen houd ik me netjes aan de snelheid. Dus 120, waar je 120 mag. En 50, waar 50 de maximale snelheid per uur is. Natuurlijk zit de aanwijzer wel eens aan de 'verkeerde' kant, bijvoorbeeld bij inhaalacties of als het verkeer het toelaat. Maar daarnaast ben ik zelf eigenlijk best tevreden over het eindresultaat. Niettemin houd ik flitspalen en mobiele flitsteams goed in de gaten. Het is jaren geleden dat ik een acceptgiro op mijn naam thuisgestuurd kreeg. De verkeersboetes zijn behoorlijk pittig en zonde van het geld. Dus toen ik vanochtend richting kantoor reed en in gedachten de werkdag voorbereidde, schrok ik op toen ik een zwarte uitstulping boven de vangrail zag. Ik bleek 130 km/uur te rijden! Gelukkig bleken het twee kauwen te zijn. Maar een gewaarschuwd bestuurder telt voor twee. De rest van de route heb ik netjes in een rustiger tempo afgelegd. Zoals het hoort.
Hoewel mijn leidinggevende de boetedoening als 'niet nodig' had bestempeld, sloeg hij het uiteraard niet af. Hij is een echte zoetekauw. Ik had het zakje Kitkat dus in zijn archiefla gelegd. Vandaag kwam hij naar me toe: 'Waar is dat zakje chocolaatjes van gisteren eigenlijk gebleven?' Ik wees op de la en kreeg er zelf ook een. Toen hij weer op zijn werkplek zat, keek een collega me schalks aan. 'In voor een geintje?' Hij liep naar de la en haalde alle chocolaatjes uit het zakje. Toen propte hij er wat tissues in, zodat het leek alsof er nog iets in zat. Of mijn baas nu op mijn geschater afkwam, of gewoon zin had in nog wat chocolaatjes zullen we nooit weten. Feit is wel dat hij net toen mijn collega de la wilde dichtdoen op de afdeling verscheen. Verbaasd keek hij van de een naar de ander. En begreep in een oogwenk de situatie. 'Bah', zei hij diepbeledigd, 'Jij moet je schamen' (met een vinger in de richting van mijn collega priemend). 'En jij', vervolgde hij tegen mij, 'jij bent helemaal een mooie! Ik kreeg het toch omdat jij je had misdragen?!' Ik antwoordde niet, maar wreef de lachtranen uit mijn ogen. Ik heb nog pijn in mijn buik van deze balansdag!
Gisteren zat alles, maar dan ook letterlijk alles tegen. Nu komt dat wel eens vaker voor. Soms zit het mee en soms zit het tegen. En dat is ook echt niet onoverkomelijk. Maar ik werd dit keer hoe langer hoe bozer. Afspraken werden niet nagekomen. Ik moest voor de zoveelste keer iemand herinneren aan een toezegging. En dat rot-systeem gaf er weer de brui aan. Dus toen mijn leidinggevende in de namiddag belde om te vragen hoe het ermee ging, kreeg hij de volle laag. 's Avonds lekker thuis op de bank kreeg ik spijt van mijn boze bui. Ik heb een prettige werkrelatie met mijn baas. Hij kent mij al een aantal jaren en is wel wat gewend. Maar was het nou allemaal zo erg als ik het had doen voorkomen? Dus ik kocht een Kitkat (have a break) en een 'Sorry'-kaart. Vanochtend legde ik het op zijn bureau en probeerde er heel nederig bij te kijken. Hij lachte, wuifde het weg, maar wilde wel bezorgd weten of het allemaal nog een beetje ging. Het is op dit moment best hectisch op kantoor. Ik stelde hem snel gerust en beloofde beterschap. Waarop hij in de lach schoot en zei: 'Nooit iets beloven dat je niet kunt nakomen!' Met een glimlach keerde ik terug naar mijn werkplek. Soms zit het tegen, en soms zit het mee.
Toen ik nog in mijn eentje een huishouding voerde, dacht ik er niet zo bij na. Ik was nog piepjong natuurlijk, en na mij de zondvloed. Eenmaal getrouwd flitst het wel zo af en toe door je gedachten. Wat als een van ons komt te overlijden? 't Is tegenwoordig allemaal best kostbaar. Een mensenleven kun je niet in een geldbedrag uitdrukken. Maar voor de nazorg lukt dat een aantal maatschappijen best aardig! Dus als je dan naast al je verdriet ook nog ineens een groot gat in je spaargeld ziet verschijnen: niet leuk. Daarom heb ik me verdiept in een uitvaartverzekering. Wat is bij de een verzekerd en wat keert de ander uit? Puur door toeval kwam ik erachter dat ik via mijn werkgever ook nog een aardige korting kreeg. Dus vandaag hebben we de knoop doorgehakt en de verzekering afgesloten. Voor een klein bedrag per maand hebben we geen kopzorgen over wat er ooit gaat komen. Een hele zorg minder. Want voorlopig willen we ook daar nog maar even niet aan denken!
De telefoon rinkelt: de overbuurman. 'Nou moet je me toch eens wat vertellen', zo begint hij. 'Ik lees D's Days echt regelmatig. Niet iedere dag, dat geef ik onmiddellijk toe. Maar ik houd het nu al een week lang trouw in de gaten. En ik vind geen antwoord op mijn vraag! Je schrijft over ballonnen en huwelijksaanzoeken. Over dierenbeulen en sjieke etentjes. Maar dat wat mij bezig houdt: ho maar!! Waar heb je je log eigenlijk voor?!' Ik ben nieuwsgierig aangelegd en hij heeft mijn aandacht nu volledig te pakken. 'Wat is er dan?', probeer ik de kern van het probleem te ontfutselen. Maar hij vervolgt: 'En normaalgesproken maakt het me echt niet uit, hoor. Leven en laten leven, is mijn motto. Maar je weet dat ik morgenavond mijn verjaardag vier. Ik verwacht toch wel een groot aantal mensen. En die kijken allemaal naar de overkant en zien dat de gordijntjes ontbreken! Duurt het nog lang voor ze gewassen zijn?' Ik schiet in de lach. Mijn moeder heeft beloofd de gordijntjes, nog door mijn oma gehaakt, te wassen en te stijven. En de kleine gaatjes te stoppen. Ze had er wat meer tijd voor nodig dan verwacht. Maar vandaag ben ik dus bij haar langs gereden en heb ze braaf opgehaald. Nog voordat Flopy te eten kreeg, heb ik ze opgehangen. Precies op tijd voor de verjaardagsvisite. Ik heb me nooit gerealiseerd dat D's Days ook als vraagbaak diende!
Een tijdje terug hebben twee collega's en ik een behoorlijk staaltje organisatietalent vertoond. Een feestje voor zo'n 500 gasten in het Dolfinarium. Het was echt een groot succes, waar nog steeds over wordt gesproken. Vandaag stond het evaluatie-gesprek op de agenda. En als beloning voor onze goede zorgen, mochten we bij wijze van hoge uitzondering in het directierestaurant lunchen. Wat een feest! Naast de sublieme kwaliteit van het vijf-gangen-voedsel, word je met alle egards compleet bedolven onder de watjes. Toen ik weer terug op mijn werkplek was, zat ik nog te stralen. Ik blééf erover praten met mijn collega's: het was zo'n leuke ervaring! Ik was niet stil te krijgen. Of zou het toch de wijn zijn geweest? Het viel in elk geval niet mee om de rest van de middag normaal te werken. Maar voor één keertje moet dat kunnen.
Mijn broer en zijn vriendin waren vorige week op vakantie in Groot Brittannïe. Nu is dat op zich niet zo'n bijzondere opmerking in deze periode van het jaar. Maar dat deze vakantie gedenkwaardig zou worden, dat wist er maar één vooraf: mijn broer. Hij heeft zijn vriendin namelijk ten huwelijk gevraagd! Gisteren kwamen ze de details vertellen. Hij had het goed voorbereid, net als mijn man indertijd. Een heuse verlovingsring gekocht én op een niet voor de hand liggende plaats verstopt. Een bijzonder plek uitgekozen: bij het standbeeld van Shakespeare in zijn geboorteplaats Stradford-upon-Avon. En de datum van het aanzoek bepaald: op de dag dat ze precies zes jaar verkering hadden. Mijn aanstaande schoonzusje was compleet overdonderd. Maar zei uiteraard snel 'ja!' (hoewel niet zo hard als ik indertijd op het Empire State Building). Ze willen volgend jaar mei of juni gaan trouwen. Ik geniet met volle teugen mee. Ons draaiboek is weer tevoorschijn gehaald. Leermomenten en tips zijn uitgewisseld. En natuurlijk herinneringen aan onze trouwdag opgehaald. Heerlijk. Het is bijna net zo leuk als zelf trouwen!
Gisteren maakten we zoals altijd onze zondagse wandeling: mijn moeder, Sidney, Floppy en ik. We wonen vlakbij een groot bos, met een afgeschermd gebied waar de honden los mogen lopen. Het was druk. We kwamen veel andere wandelaars en honden tegen. Sidney zocht iedere keer eerst bescherming bij Floppy: 'Ga jij maar kijken of tie niet eng is, dan kom ik daarna wel kennismaken!' Daarnaast hoorden we regelmatig: 'Pas op, sorry, mag ik even passeren?', waarna een hardloper voorbij kwam. Het duurt niet zo heel lang meer voordat de jaarlijkse stadsrun op het programma staat. En daar moet je voor trainen. Maar we hadden zo wel hinder van elkaar, terwijl ze 100 meter verderop alle ruimte hebben. Sidney vond het niettemin wel grappig. Ze holde telkens een eindje mee. Een van hen vond dat maar niks. En in plaats dat hij even inhield of het hondje negeerde, trapte hij naar Sidney! Het was net niet raak! Ik was perplex en schold hem zijn huid vol, terwijl hij zich haastig uit de voeten maakte. Sidney zelf interesseerde het minder. Zonder er verder bij na te denken, holde ze alweer achter Floppy aan. Ik stoomde daarentegen nog even na. Ze laten tegenwoordig ook maar van alles en nog wat los rondlopen!
Tijdens onze huwelijksreis op Cyprus hadden we een hotelkamer met een prive-zwembad. Niet een of ander pierebadje waar je met enige moeite net in een foetushouding ingeklemd kon zitten. Maar een bad van 3,5 bij 7 meter. We denken er nog steeds met erg veel plezier (en heimwee) aan terug. Met dat in gedachten leek het me wel passend om mijn man ter gelegenheid van onze eerste huwelijksverjaardag een kort verblijf op een prive-eiland te geven! Via 
Nederland krijg een nationale 
Vandaag zijn we naar de grootste boekenmarkt van Europa geweest: de 
Mijn man en ik hebben de huishoudelijke taken prima verdeeld. We maken samen schoon en ik zorg daarnaast voor de boodschappen en het eten. Maar stiekum kijk ik toch wel eens jaloers naar collega's en vriendinnen, wiens man regelmatig kookt. We hebben allebei een tijdje een eenpersoonshuishouden gevoerd, dus hij was gewend om voor zichzelf te koken. Maar het is niet zijn hobby. En ik draai er mijn hand niet voor om. Alleen, die droomwens ... Bovendien kan het ook helemaal geen kwaad om een keer in te vallen als ik bijvoorbeeld buikgriep heb of een dagje afwezig ben. Dus nu hebben we een deal gesloten: op de eerste zaterdag van de maand kookt hij. En vandaag is het zo'n speciale dag. En dus is de keuken op dit moment verboden terrein. Hij heeft allerlei ingredienten gehaald en heerlijke geuren bereiken de neus van Floppy en van mij. Ben erg benieuwd welk gerecht mijn keukenprins straks op tafel zet!
Sidney: 'Hoi broer, wat ben jij aan het doen?' Floppy (net niet onaardig): 'Ik sta te eten, onnozel wicht!' S: 'Oh, lekker! Ik krijg straks thuis pas. Mag ik eens proeven?' F (ziet ineens nieuwe gezichtspunten): 'Tuurlijk! Het is seniorenvoedsel, dus het smaakt niet echt lekker. En jij bent er waarschijnlijk veel te jong voor. Maar elke hap die ik zelf niet hoef te eten, is meegenomen. Ik bedel straks wel wat van Hun eten!' S (neemt een duik in de bak): 'Nou, valt best mee, hoor, helemaal niet slecht!' Dorine (komt binnen): 'SIDNEY!!!!' S (met volle bek): 'Oeps, heel snel dooreten! Nog sneller! Ai, ze graait de bak al weg!' D (geeft beide honden een ferme tik tegen de billen: 'Foei! Stoute honden!' F en S (diep beledigd samen weglopend): 'Kijk, dat bedoelen ze nou met een hondeleven hebben!'
'Licht voedsel', had de dokter geadviseerd. 'Gekookte rijst, beschuiten en veel drinken. Als het beter gaat, dan langzaam opbouwen. Neem maar een lange vinger tussendoor of zo, dat kan geen kwaad.' Dus koop ik braaf een pak lange vingers. Ik ben bijna drie kilo afgevallen in vijf dagen tijd, dus ik kijk niet op een paar calorieen extra. Als ik me op de bank nestel met mijn boek en een kop kamillethee, zit Floppy ineens naast me. Ik aai hem, ben nog steeds erg blij dat hij zo is opgeknapt van zijn hersenbloeding. Maar hij kijkt niet naar mij. Hij kijkt naar de tafel, waar een schaaltje met lange vingers staat. Hij kijkt heel nadrdukkelijk. Dan vangt hij mijn blik even: 'Zeg, duurt dit nog lang? Let je eigenlijk wel op!?' Wel eens een hond met lange vingers gezien?
Sinds een paar dagen loop ik wat harder dan anders naar het toilet. Dat kan iedereen wel eens gebeuren. En de weersomslag was natuurlijk best heftig. Maar na weer een nacht wakker liggen met buikkrampen, niet werkende anti-diarreetabletten en rondjes van 33,1 bracht ik vanochtend toch maar een bezoek aan de huisarts. Hij constateerde wat ik al eerder had bedacht: buikgriep. Het heerst. Ik kreeg andere tabletten en het advies om een paar dagen rustig aan te doen. Te leven op water en brood. Op dat moment had ik vooral buikpijn en beslist geen trek. Dus beloofde ik grif me te houden aan beschuiten en kippenbouillon. Maar inmiddels begint het medicijn te werken. En mijn maag te rammelen. Ik merk dat ik de AH-bonuskrant met meer dan de gebruikelijke interesse bestudeer. 'Kom op, niet aanstellen', spreek ik mezelf streng toe. 'Nog anderhalve dag te gaan.' Dat moet ik kunnen volhouden. Denk ik.