Au!
In een paar seconden is het gebeurd. Ik haal de diepgevroren boterhammen onder de grill van de oven vandaan en ruik een brandlucht. 'Verdorie', denk ik. 'Verbrandde boterhammen. Te lang gewacht!' Om vervolgens de pijn van de brandwond op de rug van mijn hand te voelen. Au! Snel houd ik mijn hand onder het stromend water. Een gloeiend rode plek ter grootte van een euromunt met in het midden een bruingebakken plek. En ook nog mijn rechterhand. Een telefoontje naar mijn moeder leert dat je er het beste niets op kunt smeren. Een brandwond geneest het snelst aan de buitenlucht. Bah. Moeizaam typ ik met links dit stukje. En haal vervolgens de vele typefouten weg. Dat krijg je als je met tien vingers blind kunt typen: zonder de vijf collega's zijn ze ineens het hele overzicht kwijt. Hoezo aangebrand humeur?!
Het zijn toch rare toestanden, emoties. Neem nou bijvoorbeeld trots. En dan bedoel ik niet zozeer de blijdschap, gepaard gaande met een mooie prestatie of een indrukwekkend bezit. Ik denk meer aan je gevoel van eigenwaarde. Voor de trouwe lezers: medio vorig jaar werd ik niet benoemd na een reorganisatie. Reden: ik was op zich heel goed bezig als junior-communicatieadviseur, maar qua kennis en kunde nog niet goed genoeg voor de nieuwe afdeling. Hoewel ik de logica daarvan inzag, deed het 'best zeer'. Niet lang daarna kreeg ik een andere baan aangeboden, met veel vrijheid, leuke collega's, een fijne baas en een groot aantal leermogelijkheden op communicatief gebied. Hoewel ik mezelf dit geen jaren zie doen, heb ik het naar mijn zin en ben ik mijn functie als secretaresse annex communicatiemedewerker voorlopig nog niet beu. Maar nu komt het: er zijn capaciteitsproblemen bij die andere afdeling. Ze zijn wanhopig op zoek naar een communicatief onderlegd iemand die snel kan inspringen. Mijn naam werd genoemd ... Aan de ene kant voel ik me gevleid. Aan de andere kant zit mijn trots me dwars. Ben ik nou goed genoeg? Of ben ik goed genoeg? Ben benieuwd of ik mijn trots kan trotseren.
Vandaag nam iemand afscheid van ons bedrijf. Iemand voor wie ik meer dan 10 jaar heb gewerkt. Volgens sommigen waren het tropenjaren en in bepaalde gevallen ben ik het daar ook roerend mee eens. Maar ik heb ook veel van hem geleerd. En je kon veel van hem zeggen, maar hij was open, direct en kende geen verborgen agenda's. Dus stond ik keurig in de rij met een mooi cadeau om 'dag' te zeggen. Ik keek om me heen. En zag een oud-collega van heel veel jaren geleden. En nog één. En iemand van een ander bedrijf waar ik altijd een goed contact mee had gehad. Uiteindelijk was ik aan de beurt om een stevige hand te schudden. Hem het allerbeste te wensen voor de toekomst. Om vervolgens te worden opgenomen in een opeenvolging van hartelijk weerzien met andere receptiegasten. Het was net een reünie! Wat denk je, is het erg onbeleefd om volop te genieten van andermans afscheidreceptie?
Een ander verhaaltje met dank aan Roelof, die me terecht wees op het feit dat het door mij geschreven stukje over loslopende gekken vorige maand ook al uitvoerig was beschreven. Ik was dus met Sidney en Floppy in het bos. En aangezien eerstgenoemde over twee weken haar examen Gehoorzaamheid mag afleggen, oefende ik een paar commando's. 'Zit' zit erin gedramd, ondanks haar naam. 'Af' lukt ook al aardig. Alleen het 'blijf' hangt af van een veelvoud aan omstandigheden. Zijn er andere honden/mensen/auto's/fietsers/brommers/lantaarnpalen/dwarrelende blaadjes/brandweerautosirene's/etc. in de buurt? Zo niet, dan blijft ze braaf liggen. In alle andere voorgenoemde gevallen dwaalt haar aandacht snel af. Ik hield vol, steeds verbetener. Fout, dat werkt dus niet bij een pup. Die voelt dat feilloos aan en maakt er misbruik van waar je bij staat. Een mevrouw met hond passeerde ons en keek me meewarrig aan. 'Ik ben ermee gestopt', zei ze. 'Hij luistert thuis prima. Daar houd ik het maar bij.' Ik snap haar heel goed. Maar Sidney moet ook luisteren in situaties die niet bij haar thuis plaatsvinden. Uiteindelijk gehoorzaamde ze, waarschijnlijk om van het gezeur af te zijn, en we vervolgden onze route. Nog twee weken te gaan. Dan kan ik in elk geval een diploma onder haar neus duwen om haar te overtuigen van het feit dat ze het kan!
Als ik de snelweg opdraai, zie ik een lifter staan. Iets dat niet vaak meer voorkomt. Op zijn bordje staat de naam van een stad, waar ik niet naartoe ga. Ik hef verontschuldigend mijn handen omhoog, hij glimlacht terug en gebaart: 'geeft niet, volgende keer beter'. Terwijl ik mijn weg vervolg, denk ik daarover na. Is er een volgende keer? Ooit lang geleden heb ik een jongen meegenomen. Het hoosde en hij moest naar dezelfde locatie als ik. Maar ik vond het best eng bij nader inzien. En toen voelde ik me nog heel wat veiliger op straat. Even later sta ik bij een pinautomaat. En merk dat iemand dicht achter me komt staan. Ik draai me half om en zie een vrouw van mijn leeftijd. Leuk gekleed. Ze lijkt gehaast. Ik haal het geld uit de automaat en vertrek. Maar niet nadat ik nog eens goed om me heen heb gekeken. Als ik bijna bij kantoor ben, lopen twee donkere jongens me tegemoet. Een beetje slungelig, elkaar aanstotend en duidelijk niet van plan opzij te gaan. Ik neem geen risico en buig zelf af. Ze lachen om een grapje. Ik twijfel of ze zich uberhaupt wel van mijn aanwezigheid bewust zijn. Toch een raar iets, die emotionele toestand die vertrouwen heet.
Ik zag 'm voorbij flitsen tijdens het zappen: de Lateral Thigh Trainer. Net als zoveel anderen heb ik teveel van dat soort apparaten in een opwelling gekocht en ze vervolgens ongebruikt ergens opgeslagen. Maar dit apparaat leek me toch echt heel leuk. Bovendien zou niet alleen ik, maar ook mijn man er baat bij hebben. Hij heeft een blessure aan zijn hiel en moet soortgelijke oefeningen doen. Met zo'n step was het vast gemakkelijker. Dus een Lateral Thigh Trainer besteld. Met koorden. Een paar dagen later hadden we 'm al in huis. Ik ging meteen enthousiast op de pedalen staan. Maar dat viel nog niet mee. De trappende beweging was best zwaar, zelfs op de lichtste stand. Maar ik kreeg er al snel lol in. En er ging eigenlijk geen dag voorbij of ik werkte me letterlijk in het zweet. Samen met een collega, die er ook een had, wisselde ik ervaringen uit. En hield vol. Gisteren was het precies zes weken geleden dat ik aan het steppen sloeg. En bleek ik niet alleen zes kilo kwijt te zijn, maar ook zes centimeter buikomvang! Mijn man? Die houdt het nog even bij kijken. Naar zijn prachtige slanke vrouw in een kek sportpakje op de steps!
Tijdens het surfen kom ik een Amerikaanse chatbox tegen over labradoodles. Wat leuk! Ik lees een aantal berichten en raak in gesprek met de eigenaresse van Gordon, woonachtig in de buurt van Washington. Zij stuurt me een link met daarop foto's van de hond als pup, een paar maanden oud, een vrij recente en eentje met een superkort zomerkapsel. Cool! Tussendoor ontvang ik een email van onze vrienden in Moskou. Hun zakelijke leven dat hen op locaties overal op de wereld bracht, eindigt binnenkort thuis in Houston, USA. Zal best even wennen zijn. Maar voor ons een mooi excuus om hen daar op te zoeken natuurlijk. Nog een email: het hotel in Parijs vraagt om bevestiging van de kamers voor onze weekeindtrip eind oktober. Ik besluit het telefonisch af te wikkelen en vervang mijn Engelstalige petje voor het Franstalige. Aansluitend belt mijn moeder. Ze is een paar dagen met vrienden naar een hotel in België, tegen de Franse en Luxemburgse grens aan. Hoezo een internationaal uurtje?!
En daar stonden we dan. Tien redelijk gespannen hondeneigenaren en tien redelijk relaxte puppies, variërend van drie tot tien maanden oud. Allemaal vastbesloten om wijzer te worden. De eerste oefening was 'gemakkelijk': loop met je hond naast je een paar keer heen en weer en zorg dat hij/zij op jou let. Bij succes belonen met een 'click' en wat lekkers. Dat 'gemakkelijk' viel dus wel mee (lees: tegen). Al die nieuwe geuren en andere honden maakten het er echt niet eenvoudig op. En de 'click' van de buren werkte vooral verwarrend: 'Aha, ik doe blijkbaar iets goed, ik hoor een click. Waar blijft mijn lekkers? Hoezo, dat was voor de buurhond?' De volgende oefening dan maar: zitten. Daar waar Sidney thuis al keurig weet hoe het hoort, toonde ze op het oefenveld het tegenovergestelde. Oftewel 'Zit nie'! Het commando 'af' bleek helemaal vanuit het niets te komen. En daar ook vooral te blijven! Het uur vloog om, maar ik weet eigenlijk niet wie er nu het meeste van heeft opgestoken: baas of hond. Gelukkig nog acht lessen te gaan vóór het examen!
Het bedrijf waar ik werk besteedt veel aandacht aan jubilea. Je hebt als feestvarken meerdere keuzes: van een intiem feestje tot een grootste receptie. Als secretaresse ben ik vaak bij de uitvoer betrokken. Gisteren was een van mijn collega's 25 jaar in dienst. Een leuke meid met een groot gevoel voor humor. Ze had vorig jaar bij wijze van grap laten weten, dat ze op de betreffende dag door haar leidinggevende en diens baas opgehaald wilde worden. In een grote Amerikaanse slee! Zelf was ze die opmerking allang weer vergeten. Maar de betreffende heren dus niet! En zo gebeurde het, dat er in plaats van de verwachte taxi ineens een knalrode Cadillac Coup de Ville cabrio voor de deur stond. Met de twee genoemde heren, keurig in het pak. Tussen hen in op de achterbank werd ze naar de feestelijkheden vervoerd. Haar brede lach zit volgens mij nu, een dag later, nóg op haar gezicht! Over zes jaar vier ik mijn 25-jarig jubileum. En ik weet nu al hoe ik naar kantoor gebracht wil worden!
Net als voorgaande jaren collecteren we weer voor het Koningin Wilhelminafonds. We dragen de kankerbestrijding een warm hart toe. Het kost je een paar avonden, maar dat hebben we er wel voor over. En het is ook nooit saai. Mensen duwen onverwachts een briefje van 20 euro in de collectebus. Of kieperen hun hele portemonnaie voor je leeg. Al gaat het dan om wat kleingeld, elke bijdrage is welkom. De meeste mensen reageren ook positief: mede dankzij jou is er geld voor onderzoek. Een reactie was vorig jaar echter minder leuk. Een hoogbejaarde dame reageerde nogal fel: "Scheer je weg, ik mot geen kanker!!" Mijn man probeerde haar nog uit te leggen dat hij juist voor kankerbestrijding kwam. Maar de deur werd ruw dichtgegooid. Dit jaar kwam hij bij een huis, waarvan de poort dichtgeklemd zat. Het hek voor de garage stond echter open, dus via de carport bereikte hij de voordeur. Een jongen deed open en vroeg hem even te wachten, hij zou het zijn oma vragen. Ineens hoorde mijn man uit de kamer een bekende stem: 'Wat!?! Is hij daar nou weer!?!?! Ik heb de poort niet voor niets dichtgedaan! Is hij over het hek geklommen of zo?!' De jongen keerde bedremmeld terug: geen bijdrage. Maar mijn man heeft zijn hoop gevestigd op volgend jaar. Het zal 'm een keer lukken haar over te halen. Kanker: je kunt er iets tegen doen!
De telefoon rinkelt nadrukkelijk. Mijn moeder. 'Ik heb een bal', zegt ze. 'Op mijn kuit. En die doet zeer!' Het is vroeg in de avond en straks gaan we naar de eerste puppycursus met Sidney. Maar sinds een paar uur heeft ze last van haar been. Steeds meer. De zwelling is bijna een tennisbal groot en een beetje blauw. We besluiten het zeker voor het onzekere te nemen en rijden naar de huisartsenpost. En dat blijkt dus een goeie actie te zijn: een diepliggende spatader is gesprongen en bloedt nog steeds. Ze wist niet eens dat ze een spatader had! En als ze hiermee had gewacht tot morgenvroeg, was de narigheid niet te overzien geweest. Nu wordt de bloeding met ijs gestopt en de kuit ingezwachteld. 'Een paar dagen rust met het been omhoog', schrijft de dokter voor. 'Maar ik moet zometeen naar puppycursus!', protesteert mijn moeder. De dokter schudt zijn hoofd: 'Geen denken aan!' De eerste les slaan we dus over. Ik bel de hondenschool en geef door dat we moeten verzuimen. Het huiswerk voor de volgende keer: oefenen met zitten en liggen. Ik schiet in de lach. Zowel moeder als pup kunnen hier de komende dagen naar hartelust mee oefenen!
Toen Floppy nog een pup was, bleek zijn sterke wil al snel. De dierenarts vond het dus een goed idee om meteen op puppycursus te gaan, gevolgd door elementary gehoorzaamheid. Dat zou hem en ons goed doen. We leerden er allebei veel van en Floppy is een heerlijke hond geworden. Maar het is wel 14 jaar geleden dat de baasjes theorieles kregen. Dus besloten we met Sidney niet in ons geheugen te gaan graven naar foefjes, maar ook haar op les te sturen. De hondenkleuterschool als het ware. Groot was mijn verbazing toen ik tijdens de baasjes-theorieles vernam dat de lesstof van toen, de 'ruk en snuk'-methode van Martin Gaus, eigenlijk not-done meer is. Honden raken er gestressed door (dat verklaart meteen de ondeugende buien van Floppy). Tegenwoordig gaat het allemaal wat vriendelijker. Sidney krijgt een