APK-keuring
We zitten met z'n drieën bij de dierenarts: Manlief, Floppy en ik. Het is tijd voor de jaarlijkse keuring. Floppy bibbert als een juffershondje en schaamt zich daar absoluut niet voor. Hij vindt het doodeng bij de dierenarts. Eerlijk is eerlijk, in al zijn 14 jaar en 7 maanden is hij hier nog nooit voor het lolletje geweest. En hij is de enige niet die er zo over denkt. Ik zie een minimuisje, een Bassetpup, een Bulldog, twee Jack Russels, een Rottweiler, een Ara en bijbehorende baasjes. De Bassetpup begroet iedereen vriendelijk en struikelt daarbij voortdurend over zijn oortjes. Hij kijkt telkens verbaasd op: 'Hé, zag je dat?! Ik stond op mijn eigen oor!' Dan krast de Ara. Niet eens zo heel hard, maar de Rottweiler schrikt zich rot en springt in de lucht. Om daarmee de Ara minstens zo'n hoge luchtsprong van schrik te bezorgen. Manlief en ik grappen over het minimuisje: 'Dokter, zijn voorhoofdholte zit verstopt'. Dokter pakt het diertje voorzichtig tussen duim en wijsvinger, blaast heel hard op zijn neusje en zegt: 'Over'. Uiteraard maskeren we met deze 'humor' onze eigen spanning: komt Floppy door de APK? Ineens horen we zijn naam, hij is aan de beurt. Zijn laatste poging om zich onder de stoel te verstoppen negerend, volgen we de dierenarts naar de spreekkamer. Na tien minuten staan we weer buiten. Goedgekeurd. En als er niks geks gebeurd, kan hij nog gerust een aantal jaren mee!
En net als je denkt dat het allemaal minder voorspoedig gaat dan je wilt, zit er ineens schot in de zaak. Manlief kijkt al maanden uit naar een andere job. De reisafstand (op gunstige dagen 2 uur en een kwartier voor een enkele reis) begint 'm op te spelen. En ook de functie-inhoud is niet meer wat het is geweest. Kortom, tijd om uit te kijken naar een andere baan. Maar het wilde niet echt lukken. Tot vorige week. Hij had een gesprek bij een bedrijf, dat zich specialiseert in boeken en kantoorartikelen. Ze willen Engelse literatuur nadrukkelijker op de Nederlandse markt brengen. Toevallig leest manlief graag boeken in die taal. Het gesprek verliep prettig. Zeker toen ze vertelden dat ze zich wat Engelse literatuur betreft vaak David met twéé Goliaths voelden. Mijn man had dé oplossing: 'Pak jij de linker, neem ik de rechter voor mijn rekening! Hij zou binnen twee dagen iets horen. Twee úúr later belden ze al: hij was degene die ze zochten! Vandaag bespraken ze de arbeidsvoorwaarden. Eindresultaat: mijn man heeft een nieuwe baan!
Tijdens het strijken op maandagavond wil ik nog wel eens met een schuin oor en oog naar Spoorloos kijken. Verhalen van geadopteerde kinderen die ineens nog maar één allesoverheersende wens hebben: weten waar ze vandaan komen. Ik kan me er weinig bij voorstellen, maar zomaar ineens zit ik midden tussen de adoptie-meningen. Een collega én vrienden van ons zijn bezig met het adopteren van een kind uit een ver land. Madonna zet de hele wereld op z'n kop door een jongetje te adopteren zonder die weg te hebben bewandeld. En bij kennissen van ons is het gespreksonderwerp: vertellen we het straks wel of niet dat zoonlief via IVF met een spermadonor is geboren? De meningen vóór zijn net zo hardnekkig als 'tegen': 'hij heeft er recht op' versus 'waarom zou je als hij in mama's buik heeft gezeten'? Tja. Zou jij het willen weten als je een keuze had? Ik ben een kind van mijn ouders en herken veel van zowel mijn vader als van mijn moeder in mijzelf. Maar als dat nou niet zo is? Karaktereigenschappen, achtergronden, talenten ... Het verandert je liefde voor je adoptieouders (denk ik) niet, maar de wetenschap alleen al kan vragen beantwoorden die voor jou belangrijk zijn. En stel nou dat je inderdaad toch een prinsesje bent? Zoals ik al zei: een intrigerend vraagstuk!
Mijn moeder en ik genieten van een lunch met haar vriendin en met mijn vriendin. De laatste heeft haar zoontje van vijf meegenomen, een gezellig en ietwat vroegwijs jochie. Hij toont trots zijn gameboy en demonstreert diverse spelletjes. Terwijl we ons buigen over de keuzemogelijkheden op de kaart, kijkt hij verlekkerd naar de vitrine met gebak. Als we de bestelling doorgeven, knijpt hij me enthousiast in mijn hand: 'Wij nemen straks appelgebak, he!' Ik beloof het hem graag: Dudok-gebak is niet te versmaden! Maar de lunch is zalig en overvloedig, dus als de laatste kruimels in mijn maag zitten, kijk ik toch wel ietwat bedenkelijk naar de megagrote stukken appeltaart. We besluiten samen één punt te nemen en likken na elke hap onze lippen af. Zalig! Als de helft van het gebak verdwenen is, duwt hij het bordje van zich af. 'Neem jij de rest maar, hoor!', zegt hij. En voegt er vertrouwelijk aan toe: 'Ik ben eigenlijk aan de lijn en jij kan het hebben!'
We eten ze maar heel af en toe, terwijl ik er eigenlijk dol op ben: witte boontjes in tomatensaus. 's Ochtends als Engels ontbijt of 's avonds als groente bij de maaltijd. Het komt er gewoon niet van, temeer dat verse groentes net even iets gezonder zijn. Maar toen ik afgelopen zaterdag zag dat ze in de aanbieding waren, nam ik gelijk een potje mee. Eenmaal thuis twijfelde ik: hield manlief er nu wel of niet van? Hij heeft zijn naam niet mee wat dit onderwerp betreft: 'Bartje bidt niet voor (bruine) bonen!' Gelukkig bleek het loos alarm. En prijkten ze gisterenavond op het menu. Zalig, ik genoot van elke hap. Vanmorgen werd ik met wat buikpijn wakker. Ik dacht er niet bij na, totdat ik nog nét kantoor haalde en met een noodgang naar het toilet holde. Dat ging de hele ochtend door, pas tegen de middag verminderde de aandrang. Gammel zat ik achter mijn bureau, met een kop thee als lunch. Had ik soms iets verkeerds gegeten? Toen viel het kwartje bij mij. Bonen hebben namelijk als onhebbelijkheid dat ze laxerend werken. En dit keer was het dus prijs. Een leer voor de volgende keer: ook 3ne bidt niet meer voor bonen!
'Hé ben je soms gestopt', vroeg een van mijn trouwe lezers. 'Dat stukje over die uitverkoop ken ik nu wel, hoor!!' Tja. Normaalgesproken probeer ik dagelijks te schrijven. Maar dan moet je wel iets te vertellen hebben. Een van de eerste dingen die ik tijdens de opleiding Communicatie leerde was namelijk dat je nooit moet schrijven om te schrijven. Ik ga er even voor zitten en bedenk wat er de afgelopen dagen is gebeurd. Mijn man heeft gesolliciteerd naar een nieuwe job en uiteraard leefde ik heel hard met hem mee. Het ziet er bijzonder goed uit. Ook zijn we met een aantal vrienden naar The Holiday geweest. De meningen zijn verdeeld, maar komen er grofweg op neer dat het verhaal gemakkelijk in een half uur had kunnen worden verteld. Afgerond naar boven! We hebben bloed gegeven en geleerd dat dit ook een manier om af te slanken is: het levert je een ogenblikkelijk verlies van ruim een pond op. Om dat te compenseren hebben we bij (schoon)moeder van haar heerlijke spagetti naar geheim recept genoten. Het sneeuwde waar het niet moest sneeuwen (hier in Nederland), maar gelukkig is er afgelopen nacht eindelijk ook iets naast het hotel gevallen, waar we over drie weken de wintersport doorbrengen. Er is nog hoop op een ski- in plaats van een wandelvakantie. En ik heb kennis gemaakt met mijn toekomstige leidinggevende. Hij is niet gewend om secretariële ondersteuning te krijgen, dus dat biedt een mooi perspectief: 'Oh nee, hoor, dat moet je echt zelf doen, dat doet een secretaresse niet!' Hé, eigenlijk heb ik dus hartstikke veel onderwerpen om over te schrijven! Wie had dat gedacht!
Voor het 65ste verjaardagsfeest van mijn moeder wil ik uiteraard een leuke nieuwe outfit. Maar dat valt op dit moment niet mee. Heel veel kledingstukken zijn terecht afgeprijsd: daar wil je niet dood in gevonden worden! Als ik tussen de nieuwe collectie snuffel, vind ik een trendy rok met jasje. Eigenlijk een beetje te trendy naar mijn zin, maar ja, het is natuurlijk wel voor het feest. Zodra ik uit de paskamer kom om het resultaat voor de grote spiegel te bekijken, hoor ik ineens achter me: "Goh, mevrouw, dat staat móói!' Een verkoopster is de paskamers binnengekomen. Ze lijkt oprecht enthousiast, maar ik twijfel. Kijk nog eens en nog eens, maar kan niet besluiten. Ze plukt wat hier en daar en wijst op de fraaie getailleerde lijnen. De kleding is niet goedkoop en aangezien ze geen geld teruggeven, besluit ik versterking te halen. De verkoopster hangt het setje gedienstig weg en haalt het een half uur later met een brede lach weer tevoorschijn. Mijn moeder hoeft er echter maar één blik op te werpen en zegt dan resoluut: 'Lieverd, het staat je ab-so-luut niet! Je lijkt minstens 20 kilo zwaarder!' De verkoopster is opeens druk bezig met een andere klant en laat het aan een collega over om de outfit weer in ontvangst te nemen. Ze kijkt me schichtig aan als ik langs haar loop en vriendelijk bedank voor het weghangen van de kleding. Zo schichtig, dat ik vermoed dat ze het eigenlijk roerend met mijn moeder eens is. Blijkbaar is niet alleen in liefde en oorlog, maar ook tijdens de uitverkoop alles geoorloofd.
We hadden een afspraak om 11 uur in het 
Op zijn gezicht is een mengeling van ongeloof, gefrustreerdheid en woede te lezen. Het kost nauwelijks moeite om hem aan het praten te krijgen. Hij heeft zojuist zijn dochter gesproken. Ze is voor het eerst op rij-examen geweest. Al maanden stond het gezin in het teken van haar rijlessen. Ze was zo enthousiast. Het theorie-examen was pittig. En eerlijk is eerlijk, een aantal vragen die hij samen met haar voorbereidde, kon hij zelf ook niet correct beantwoorden! Vroeger was het allemaal toch een stuk gemakkelijker. Maar goed, ze slaagde voor haar theorie en het praktijkexamen werd aangevraagd. Vannacht had ze nauwelijks geslapen. Maar toen de wekker afliep, stond ze gelijk naast haar bed. Zwaaiend was ze even later weggefietst. En nu dan dat telefoontje. Ze was op de plek van bestemming aangekomen en had zich voorgesteld aan de examinator. Een beetje zenuwachtig was ze wel, maar ze ging ervoor! Terwijl ze naar de auto liepen, had de examinator gezegd: 'Je hebt twee dingen tegen. Je haar is blond en je bent een vrouw'. Hij meende het nog ook; op zijn gezicht was geen sprankje humor te bekennen. Na afloop kreeg ze te horen dat ze was gezakt. Te zelfverzekerd voor een eerste rijexamen. Een blonde vrouw hoort blijkbaar per definitie onzeker te rijden.
'Doen jullie iets met mijn verjaardag?' De vraag wordt achteloos gesteld, maar ik wist dat het er een keer van zou komen. Alleen het moment was niet bekend. Want over een paar weken wordt mijn moeder 65 jaar oud. Ze viert het met een 'besloten' feestje voor familie en een aantal goede vrienden. Ze verheugt zich er enorm op en coördineert met strakke hand haar feest. En aangezien ze graag in het middelpunt staat, mogen de gasten natuurlijk 'iets' doen. Een met name voor de uitvoerders hilarisch ABC heeft niet haar voorkeur, maar ach: zolang het aandacht is, is het al snel goed. Ik daarentegen houd er helemaal niet van om in het centrum van de aandacht te staan. Mijn zangkwaliteiten bewaar ik voor manlief, hond en de muren rond onze douchebak. Ik heb geen hoofd voor het onthouden van lappen toneeltekst. En ondanks dat ik in het gewaardeerde bezit ben van een gezonde dosis zelfspot, trekt het me niet aan om voor joker te staan. Maar goed: De Vraag was gesteld. Voorzichtig legde ik uit dat dit dus eigenlijk niet de bedoeling was. Dat ze er niets aan zal vinden als ik mijn non-verbaliteit indachtig duidelijk uitstraal hoe ongelukkig ik me erbij voel. En dat er vast legio andere gasten zijn die haar in het zonnetje zullen zetten. Ze verbeet manmoedig de teleurstelling. Zei dat ze het begreep. Maar toch had ze het zó leuk gevonden als .... Als iemand een idee heeft hoe je op een onzichtbare manier iets indrukwekkends kunt laten zien, houd ik me dus graag aanbevolen.
Een tijdje geleden mochten we de dvd met het eerste seizoen van 24 lenen. We hadden er al veel van gehoord. Een serie die qua tijd gelijk oploopt met het uur waarin de aflevering werd getoond. En elke aflevering speelt in een opeenvolgend uur van een en dezelfde dag. Ik had het geduld niet om de serie indertijd wekelijks op televisie te volgen, dus de dvd bracht beslist uitkomst. We hebben het eerste seizoen bekeken. Of liever gezegd uitgezeten. Mijn man en ik maken geen deel uit van de ongelooflijke schare fans van 24. De serie is inderdaad spannend. Bevat schitterend special effects. Onverwachte onthullingen. En het is een plezier om naar Kiefer Sutherland te kijken. Maar wat ons opviel was dat er geen greintje humor in voorkomt. Geen grapje, geen cynische opmerking met een glimlach. Niets. Ben jij gek van 24! Veel plezier met het kijken. Maar wat ons betreft is alleen de tegenvallende clou van het eerste seizoen lachwekkend.
Op de heen- en terugreis naar kantoor kletsen mijn twee carpoolers en ik altijd over allerlei zaken. 's Middags zijn we wat drukker dan 's ochtends, maar over het algemeen is het best gezellig in de auto. Vandaag kregen we het over trouwdata. De man in ons midden wist ons te vertellen dat het in Nederland dit jaar niet meer mogelijk is om op 7 juli te trouwen. En ook 8 augustus volgend jaar is al nagenoeg volgeboekt. Hij vroeg me hoe mijn man en ik eigenlijk op onze trouwdatum waren gekomen. 'Dat mag ik niet zeggen van mijn moeder', antwoordde ik hem, 'Dat is slecht voor mijn reputatie!' We poolen al heel wat jaren samen, dus hij kent me inmiddels wel zo'n beetje. Wist dat hij niet hoefde aan te dringen om toch een antwoord te krijgen. Dus na een moment stilte vervolgde ik: 'Het is de verjaardag van Floppy, onze hond'. Een ogenblik keek hij me ongelovig aan. Toen schaterde hij het uit! Zelfs na tien minuten kon hij me niet aankijken zonder in lachen uit te barsten. Mijn moeder had gelijk. Dit soort ontboezemingen zijn funest voor mijn reputatie. Maar Floppy vindt het nog steeds best gezellig om zoveel visite op zijn verjaardag te krijgen.
Tijdens onze lunch praat ze rustig mee over allerlei onderwerpen, maar ik zie aan haar ogen dat ze het moeilijk heeft. Ik voel een meelevend kneepje in mijn maag. Ze mailde vanochtend dat ze een vreselijk weekeinde heeft gehad. Een van haar katten liep al een tijdje op zijn laatste loodjes en ze zag Het Besluit te snel op zich afkomen. Met de jaarwisseling bleek dat het zo niet langer kon: ze moest het dier na 14 jaren samen laten inslapen. Voordat ze echter een afspraak had gemaakt, werd de andere, veel jongere kat ineens ziek. Tijdens onderzoek bleek dat er geen genezing meer mogelijk was. Het Besluit gold dus ineens voor allebei de poezen! Maar hoe moeilijk ze het ook had, ze is moeder van twee jonge kinderen. Dus nam ze hen op schoot en legde uit dat de katten heel ziek waren. En waarschijnlijk snel naar de sterretjes toe moesten. De oudste keek heel bedenkelijk. 'Dan heb ik niemand meer!' Ze knuffelde haar dochter en zei toen: 'Maar we willen toch niet dat ze pijn hebben?' Het dochtertje schudde intens verdrietig haar hoofdje. Toen klaarde ze ineens op: 'Mag ik dan een hamster?' en ze huppelde weg om weer te gaan spelen. Kinderen gaan nu eenmaal gemakkelijker dan volwassenen om met Groot Verdriet. Thuis heb ik Floppy stevig geknuffeld tot hij zich beledigd verzette en zich uit mijn armen loswurmde. Hij is er nog. Maar ik leef intens mee met mijn collega.
Mijn man was aan wat nieuwe kleding toe. We liepen langs een winkel waar ze met grote kortingen stuntten, dus namen we een kijkje. Op een grote tafel bij de ingang lagen rijtjes opgevouwen overhemden. Mijn man pakte er een op, het leek 'm wel wat. Een verkoper haalde de diverse spelden en verstevigingsstukjes weg en wees hem de paskamer. In de tussentijd vond ik nog een hemd. Toen ik een andere verkoper vroeg om de klemmentjes te verwijderen, reageerde hij afwerend. 'Het is niet de bedoeling dat uw man het hemd past en normaalgesproken gaan we dus ook niet op uw verzoek in!' Verbaasd keek ik hem aan. Hij ging overigens vrij snel overstag, maar niet nadat hij ons had gewezen op de moeite die het blijkbaar kost om zo'n overhemd weer netjes op te vouwen. Mijn man bleef rustig, maar ik was eigenlijk behoorlijk geïrriteerd. Of je gaat niet op dit soort verzoeken in en houdt dit standpunt vol. Dan weet je als klant waar je aan toe bent. Of je geeft toe en houdt verder je mond. Moest ik me nu uitverkoren voelen of zo dat voor ons een 'uitzondering' werd gemaakt!? Of verwachtte hij dat we een nog steeds stevig geprijsd kledingstuk kochten zonder zeker te weten dat het netjes zit? We hebben het ene overhemd gekocht. Maar dat andere hemd hebben we aan hem teruggegeven. Om weer op te vouwen. Ik kon me nog net inhouden om hem daarbij veel succes toe te wensen.
Vanochtend werden we geconfronteerd met een grote systeemstoring op kantoor. Eerst werd er vooral lacherig gedaan en koffie gehaald. Maar na een paar uur was de lol er ver af. De berichten vanuit de ICT-afdeling waren niet hoopgevend. Dus besloot ik niet verder af te wachten en een vrije middag te nemen. Toen ik bij mijn moeder aankwam om Floppy op te halen, vertelde ze dat er die middag een kerstboomverbranding op het plein zou zijn. Het is jaren geleden dat ik daarbij was, dus we besloten te gaan kijken. Het was een drukte van belang. Mensen liepen af en aan met kerstbomen, van heel klein tot immens. Sommigen hadden ze achter de fiets gebonden en een auto had er zelfs een stuk of zes aan een touw aan de trekhaak hangen! De brandweer gooide alles op een hele grote stapel en sprenkelde er brandstof overheen. We telden met z'n allen af van tien tot nul en toen ging de vlam erin. In een mum van tijd brandde de stapel en voelden we de warmte op onze wangen. Een dikke rookwolk vol met gloeiende naalden dook de lucht in. Toen er nog maar een heel klein stapeltje brandhout over was, blusten de brandweermannen het restant en ruimden alles op. Een zwarte roetvlek was het enige dat herinnerde aan de afgelopen kerstperiode. Nog 343 nachtjes slapen vóór de volgende!
Gelukkig nieuwjaar allemaal! Ik wens je een jaar toe, waarin je gezond van lijf en leden veel en vaak de warmte van vriendschap ervaart en het geluk van familie-momenten. Een jaar gevuld met fijne herinneringen en weinig angstige momenten. Dat een aantal dromen bewaarheid worden maar een paar wensen resteren. Laten we er met z'n allen een mooi 2007 van maken!