Beveiligd
Mijn moeder woont sinds het overlijden van mijn vader alleen. Ze had en heeft een hond, maar daar moet je natuurlijk ook weer niet al teveel op vertrouwen waar het de beveiliging betreft. Bicka vond alles al snel best, zij beschouwde de uren tussen 9 en 18 als werkuren en daarmee schluss. En Sidney ziet elke aanwezige als een potentiële speelkameraad. Daarom is het huis dus gelijk een bunker voorzien van een alarm, sloten, dievenklauwen en rolluiken. Je weet natuurlijk nooit of al die toeters en bellen ook daadwerkelijk functioneren. En dus besloot ze een steekproef te nemen. Ze sloot zichzelf buiten, terwijl de sleutel aan de binnenkant in het slot zat. En belde vervolgens de sleutelmaker. Die zou dat klusje wel eens even klaren. Dacht hij optimistisch. Maar na ruim twee uur allerlei foefjes op het slot te hebben losgelaten, gaf hij het op. Er zat niets anders op dan een gat in de deur te boren, waarna de klink aan de binnenkant naar beneden kon worden geduwd en de voordeur eindelijk weer open kon. De sleutelmaker was diep onder de indruk van de beveiliging. En mijn moeder weet het nu zeker: niemand, maar dan ook niemand komt 'zomaar' haar huis in. Ook zijzelf niet.
Toen we thuiskwamen van de wintersport, wachtte ons een aantal minder leuke verrassingen. Mijn schoonzusje kwam met zwangerschapsvergiftiging in het ziekenhuis terecht. Gelukkig is dat goed afgelopen. Op kantoor was een berg werk blijven liggen. Mijn nieuwe baas was maar wát blij dat ik weer terug was en schoof er glimlachend een bergje bij. En last but not least vierden mijn schoonouders spontaan hun 35-jarige huwelijksdag met een lang weekeinde in een prachtige omgeving. Hartstikke leuk, maar er moest dus met spoed iets worden geregeld voor de hond/koffer/vuilnisbak/was/planten/ strijk/dubbele afspraken/etc. Kortom: ondanks de recente vakantie wist ik vanochtend gewoon niet hoe ik uit mijn bed moest komen. 'Brak' dekte de lading volstrekt niet. Aangezien een nieuwe werkdag vol belangrijke afspraken lag te wachten, hees ik mezelf onder de douche. Toen ik op kantoor aankwam, liep een collega me tegemoet. 'Hé, hoe is het? Wat zie je er toch weer stralend en bruisend uit! Zeker lekker geweest, je vakantie?!' Tussen de spleetjes van mijn door slaap en vermoeidheid dicht zittende ogen door keek ik hem aan. Maakte hij nou een grapje? Maar nee, hij was echt serieus. Ik voelde me op slag wat beter en liep naar mijn werkplek. Daar trof ik een andere collega: 'Joh, wat staat die sweater je leuk!! Nieuw? Jij bent toch ook altijd een genot om naar te kijken!' Tot mijn verbazing was ook deze opmerking niet negatief bedoeld. Ik ging rechter zitten en er kwam wat kleur op mijn wangen. Nu, een paar uur later, ben ik als altijd vrolijk, druk en enthousiast aan het werk. Brak? Welnee! Beetje make-up en een leuke outfit doen blijkbaar wonderen. En een paar prettige opmerkingen van het publiek maken het plaatje compleet.
Ze is nog te klein voor een 
We zijn hard toe aan een nieuwe stofzuiger. Floppy maakt er momenteel een sport van hoe vaak hij zijn 'jasje' aan en uit kan trekken. Het liefst zo royaal mogelijk over de vloerbedekking uitgespreid. En de zuigkracht van ons huidige exemplaar geeft hoe langer hoe meer verbeteringsmogelijkheden. Dus wederom 'hoera' voor internet. Via een aantal sites kun je diverse varianten met elkaar vergelijken, zowel op het gebied van kunnen als prijs. Maar we zijn eigenlijk best tevreden over onze speciale 'Cats and Dogs'-stofzuiger van Miele. 'Kijk eens bij 'bedrijf X' wat hij kost?', vraagt manlief, die in principe eindverantwoordelijke Stofzuigen is. Ik aarzel. Ooit reed ik elke werkdag op een bepaald moment achter een bestelauto van 'bedrijf X'. Die jongen had absoluut een levensgevaarlijk rijstijl. Haalde in waar het eigenlijk 'net wel of net niet' kon. Zat op andere momenten aan mijn bumper vastgekleefd. En reed standaard door 'heel donkeroranje' stoplichten. Ik nam me toen al plechtig voor om daar nooit te kopen. Manlief lacht. Hij vindt het een typisch vrouwelijke reactie. Gelukkig blijken ze duurder dan de concurrent. En zo zie je maar weer eens waar consumenten hun waardeoordeel mede op bepalen!
Sinds we vorig najaar zijn gestopt met sporten in het sportcentrum hebben mijn vriendin en ik de intentie om ons op het aquatrimmen te storten. Bij het zwembad vlakbij hebben ze een mogelijkheid, die telkens andere onderdelen oppakt en dus een divers programma biedt. Maar het is sindsdien erg druk geweest, zowel bij haar als bij mij. Dus we maakten keurig een wekelijkse afspraak, en belden die net zo netjes om de beurt af. Vakantie, overwerk, dubbele afspraken, etc. Er was altijd wel een reden te vinden. En de druk van een abonnement was ook weggevallen. Maar gisteren was het dan eindelijk zover. We hebben 's middags nog een paar keer contact gehad of het écht doorging. En stonden op tijd voor het zwembad. Met handdoek en badpak. Om daar te horen dat in verband met de voorjaarsvakantie de lessen waren vervallen! Het is ons gewoon niet gegund!
Als de honden uit logeren gaan, krijgen ook zij een 'koffertje' mee. Met wat speeltjes, het dierenpaspoort, een doosje kluiven en uiteraard hondenbrokken. Een afgemeten aantal zakjes voor het aantal dagen logeren, met een extra zakje voor 'je kunt nooit weten'. Maar natuurlijk gaat het om richtlijnen en mag daarvan worden afgeweken als de eindverantwoordelijke daar reden toe ziet. Zo heeft Sidney aanzienlijk bollere billetjes gekregen in ruim een week tijd. Zij heeft heel wat meer dan het voorgeschreven aantal maaltijden gekregen! En Floppy taalt niet meer naar zijn brokken. Hij is nooit geen grote eter geweest, maar het verschil is nu wel heel groot. Het antwoord kregen we vrijwel gelijk na thuiskomst. 'Ik zeg het maar even: het kan zijn dat hij uit zijn bek stinkt. We hebben macaroni met ui gegeten. En hij vond het heerlijk!'
Als ik bij het station op manlief sta te wachten, zie ik twee politieagenten staan. Ik gniffel in mezelf. Zal ik ...? Maar nee, ze zullen waarschijnlijk deze dagen wel vaker de vraag gesteld krijgen of ze echt agent zijn of slechts verkleed zijn als. Dan zie ik een gezin voorbij komen. Vader, moeder en drie kinderen. Een van hen heeft een donkere huidskleur. Wat me echt raakt is de manier waarop ze verkleed zijn. Alle gezinsleden zijn met uitzondering van het jongetje bruin geschminkt. Ik weet niet zeker of hij geadopteerd is. Of wat de achterliggende gedachte was. Maar ik vind het een bijzonder mooi gebaar. Het carnavalsfeest heeft blijkbaar ook zo zijn mooie kanten.
We zijn weer thuis na een voorspoedige rit. En hoezeer we nu zelfs al heimwee hebben naar de heerlijke vakantie, de rustgevende sfeer in het hotel en de medewerkers die inmiddels wat meer voor ons betekenen dan gewoon medewerkers in een hotel, is het toch ook fijn om de hondjes weer op te halen. Sidney heeft een paar logeeradressen gehad en verbleef bij de buren van de buren. Het weerzien was daverend. Sidney had nog nooit ergens gelogeerd en vond het echt heel leuk, vooral de eindeloze aandacht. Maar thuis is natuurlijk altijd nog net even iets fijner. Floppy sliep toen we aankwamen op zijn logeeradres. Ik blies hem zachtjes over zijn koppie tot hij wakker werd. Het duurde heel even voordat hij ineens besefte wie hij vóór zich zag. En na een lik over mijn hand stormde hij op manlief af: de baas was weer thuis!! Heel anders was het weerzien met elkaar. Sidney uitzinnig van vreugde (maar ja, wanneer is die nou niet superenthousiast), terwijl Floppy nadrukkelijk had genoten van de tijdelijke afwezigheid van zijn 'zus'. En nu? Nu zijn de koffers uitgepakt en weer opgeborgen in de berging, de was is gedaan en de rust is weergekeerd. En als je heel goed luistert, hoor je Floppy verzuchten: 'Ik wou dat het nog steeds vakantie was!'
Er is commotie in de hotellobby. Een oudere heer is woest. Terwijl ik bewust mijn oren de juiste richting opdraai om zo min mogelijk te missen, blijkt dat zijn gevarendriehoek is weggehaald. Het hotel beschikt over meer dan voldoende parkeergelegenheid. Maar de vier plaatsen naast de eetzaal zijn favoriet. De man had zijn auto daar staan, maar wilde na terugkomst van een ritje in de omgeving graag weer op zijn favoriete plekje staan. Dus had hij doodleuk zijn gevarendriehoek neergezet en was vertrokken. Een gast die net aankwam, informeerde bij de receptie of die parkeerplek wellicht gevaarlijk was. Normaalgesproken ligt er zoveel sneeuw op het dak, dat men met bordjes wordt gewaarschuwd voor bepaalde plekken. Toen dat niet het geval bleek, had hij de driehoek bij de receptie afgegeven en zijn auto geparkeerd. tot grote onvrede dus van de 'vorige eigenaar'. We lachten er een beetje om en gingen aan tafel. Toen we terugkwamen na een heerlijk diner, bleek echter dat een echtpaar op 'onze' plek in de hotelbar was gaan zitten. Er is eigenlijk maar een tafel waar je zes stoelen omheen kunt zetten zonder de overige gasten overlast te bezorgen. En nu zaten zij er dus. We kropen dus maar wat dichter bij elkaar rondom een andere tafel. Maar niet nadat ik had verzucht dat ik morgen eerst onze gevarendriehoek uit de auto ging halen!
Onze vriend is op een spectaculaire manier op de piste gesmakt. Het leek eerst mee te vallen, maar toen de skischoen uit ging, zwol de voet meteen op. Slapen bleek ook geen sinecure. Niet fijn. Dus of hij nou wilde of niet: mijn moeder stond erop dat hij meeging naar de dokter. Ze verdween naar de receptie en kwam even later terug met de mededeling dat hij een afspraak had om half 4 bij de arts in een dorp verderop. Het kon wel druk zijn, dus het advies was om vroeg te vertrekken. We besloten daarom even na drieen te vertrekken. Eenmaal in de auto biechtte mijn moeder op, dat hij niet om half, maar kwart voor 4 daar moest zijn. Voor de zekerheid had ze de tijd wat anders ingestoken. En toen de rit sneller verliep dan verwacht (we kennen inmiddels de weg wel naar de arts) en we dus al om 10 voor half 4 in de wachtkamer arriveerden, bleek dat ze het bewust extra ruim had genomen: het spreekuur begon pas om 4 uur. Time flies when you're having fun. Niet als je in de wachtkamer bij de arts zit! 
Toen mijn broer een jaar of drie was, werd mijn moeder ernstig ziek. Ze heeft een aantal weken in het ziekenhuis gelegen en vervolgens maanden nodig gehad om thuis op te knappen. Ik zat net op school en werd door mijn vader gehaald en gebracht. Maar mijn broertje had nog veel verzorging nodig en werd bij mijn opa en oma ondergebracht. Hij had een half jaar de tijd van zijn leven. Alle aandacht, elke dag zijn favoriete eten en geen wens bleef onbeantwoord. Toen hij eindelijk weer thuis kwam, was het dus echt even wennen. Zijn wereldje werd ruw omver geworpen. Het heeft zijn karakter voor een deel bepaald: het is echt een schat van een jongen met veel aandacht voor zijn omgeving. Maar ook zijn eigen wensen zijn niet onbelangrijk. Nu is Sidney, de hond van mijn moeder, tijdens onze vakantie bij vrienden ondergebracht. Via de telefoon worden we op de hoogte gehouden. Ze krijgt de lekkerste brokjes, de hele dag aandacht en wanneer en met wie ze ook wil spelen: al haar hondenwensen worden vervuld. We zijn dus nu heel erg benieuwd of de geschiedenis zich herhaalt!
Al meer dan 15 jaar ski ik op dezelfde skies en skischoenen. Het waren geen flitsende latten, maar ze hadden knalrode bindingen en ze bevielen prima. Ik kwam er elke helling, al dan niet in ploeg, vanaf. Maar vorig jaar besloot mijn broer om een keer karves te proberen. En hij was gelijk verkocht. Ook mijn schoonzusje kocht nieuwe skies en ging vervolgens jubelend de berg af. Het schuimrubber in mijn schoenen was nagenoeg verdwenen. En het slijpen en wachsen ging ook steeds moeilijker, omdat de beschermlaag nagenoeg versleten was. Ik moest er dus ook aan geloven. Ik probeerde verschillende skies en schoenen bij het verhuurbedrijf naast het hotel. Discussieerde heftig met de verkoper toen ik schoenen aanwees die een stuk minder prettig zaten maar veel leukere toeters en bellen hadden. En uiteindelijk vond ik het perfecte paar. Nu vlieg ik over de sneeuw en kost de controle me nauwelijks moeite. Ik sta niet meer zuchtend bovenaan een helling mijn pad te bepalen. Maar ik zal mijn oude skies wel missen. Een emotionale band met bindingen laat je niet zomaar los!
Er ligt voldoende sneeuw om te kunnen skieen. Maar niet echt veel. In het dal zo'n 35 cm, bovenop de berg 50 cm. Gisterenavond begon het te regenen. Daar kan sneeuw slecht tegen. En dus zijn we nu volop bezig met schietgebedjes. Het nadeel van zo'n schietgebedje is wel dat je heel duidelijk moet aangeven wat je wilt. Dus alleen 'veel sneeuw' is niet voldoende. Dan sneeuwt het bijvoorbeeld hier 50 km verderop ineens. Ook 'veel sneeuw hier bij ons' volstaat niet. Onze skikaart beslaat naast de negen pistes rondom het hotel ook uit drie andere gebieden. Als hier ineens heel veel sneeuw ligt, komt de hele regio naar ons en sta je een uur of langer in de rij voor een afdaling van vijf minuten. We zijn dus met z'n allen de tekst voor het schietgebedje aan het vervolmaken. Tot hij helemaal naar wens is van de betrokken. Inclusief vorst, voldoende tijd om de sneeuw te prepareren en een duidelijke hint naar de toekomst: blauwe lucht met zon. En tot dat moment genieten we volop van hetgeen we hier weer mogen ervaren: gezelligheid, veel aandacht en heerlijke buitenlucht.
En weer zitten we als vanouds in 'ons' hotel, waar we in megaveel watjes worden gelegd door eigenaar, eigenaresse en medewerkers. We komen hier al jaren en zolang het niet verveelt, gaan we terug. Het is de familievakantie: moeder met kinders, aanhang en familievriend. Als we de sneeuw voldoende hebben getest (en accoord bevonden al ligt er niet zoveel als vorig jaar), lopen we door besneeuwde velden naar het andere hotel van de familie voor een bijkletspraatje en koffie met de eigenaresse, tevens vriendin van mijn moeder. Verhalen van het afgelopen jaar wisselen elkaar af. De storm en onze belevenissen van een paar weken geleden wordt in geuren en kleurten verteld. En het weeralarm van een paar dagen geleden. Als ik haar vertel dat er bij ons veel sneeuw is gevallen, vraagt ze geinteresseerd naar de hoeveelheid. Om vervolgens in lachen uit te barsten. '15 centimeter? Dat is toch niet veel!?' Als ze mijn beteuterde gezicht ziet, corrigeert ze zichzelf snel. 'Sorry, mijn fout. Voor jullie is het natuurlijk wel veel. Maar als wij in een winter maar 15 centimeter zien vallen, is het echt tranen met tuiten!' Tja. Beauty lies in the eyes of the beholder. Sneeuwhoeveelheden blijkbaar ook.
Manlief is eigenlijk al de hele week niet lekker. Hangerig, verkouden en snel moe. Hij slikt mijn adviezen én medicijnen braaf. Alles om maar te voorkomen dat hij morgen niet mee op wintersport kan. Gisterenmiddag kregen we een erg naar telefoontje. De vriend die op de honden zou passen, werd aangereden. Gelukkig liep het nog redelijk goed af. En hebben we een alternatief gevonden voor de opvang van Floppy en Sidney. Het sneeuwt zelden in Nederland. Maar vandaag is er een officieel weeralarm. En daar waar het eerst tot de avond zou duren, is het nu uitgebreid naar morgenmiddag. Dat wordt dus vroeg maar voorzichtig vertrekken. En toen ik vanochtend bij de bakker broodjes haalde voor onderweg, deden mijn remmen ineens raar. Het rempedaal klapperde en bood stevige tegenstand, terwijl er een snerpend geluid te horen was. Een telefoontje naar de garage leerde, dat dit wordt veroorzaakt door het ABS-systeem (onze vorige auto had dat niet) en dat we ons hier absoluut geen zorgen over hoeven te maken. Gaat vanzelf over als de auto warm wordt. Ik weet het niet, hoor, maar het lijkt wel of ónze beschermengel druk bezig is ons ervan te overtuigen dat we beter niet op wintersport kunnen gaan. Bericht aan beschermengel: doe maar een beetje beter je best, want we gaan echt! En als de internet-pc nog steeds in de hotelhal staat, houden we jullie regelmatig op de hoogte van onze belevenissen de komende week! Hals- und beinbruch!
Vanmiddag werden we opgeschrikt door een telefoontje. Een goede vriend van ons was aangereden. De eerste berichten waren gehaast en vaag en het duurde (te) lang voor we meer hoorden. Toen bleek dat hij op de fiets was geschept door een auto die hem geen voorrang had verleend. Resultaat: een gebroken sleutelbeen (
Ze lezen elk stukje op D's Days. Soms wel twee keer achter elkaar. Ze controleren of er een nieuwe tekst is gelogd. Soms wel vier keer op een dag. Ze bellen met mijn moeder. Soms wel twee keer in de week. 'Waarom heeft je dochter gisteren geen stukje geschreven? Heeft ze het te druk? Of is ze ziek? Hoe dan ook: wil je haar laten weten dat we wachten?' Mijn tantes. Sinds een jaar of wat mijn meest trouwe fans. Ze lezen alles. En ze onthouden ook alles. De keren dat ik werd aangesproken over iets dat ik allang weer was vergeten, zijn niet te tellen. En stiekum vind ik dat harstikke leuk. Toen ik laatst in mijn trouwdag-boek bladerde, schoot ik ineens in de lach. Mijn schoonfamilie had een schitterend hoorspel gemaakt. Het heette Dorienroosje en was een doorslaand succes. En alsof het zo heeft moeten zijn: mijn tantes zijn net de drie goede feeën. Flora, Fauna en Mooiweertje. Ik laat het aan henzelf over om te bepalen wie wie is. Dag tantes!
Als ik wakker word, voel ik gelijk een geïrriteerd en vervelend gevoel aan mijn oog. De spiegel toont een rood en opgezet exemplaar. Onder de douche laat ik er flink wat water langs lopen, maar het helpt niet. Als ook manlief er tijdens het ontbijt iets van zegt, besluit ik kantoor te bellen en een vrije dag te nemen. Eerst maar eens terug in bed en nog wat slapen: de afgelopen dagen heb ik een aantal uren gemist én behoorlijk wat emotionele pieken meegemaakt. Tegen de middag word ik wakker. Mijn oog is nog steeds rood, maar het lijkt iets minder opgezet. De rest van de dag breng ik in en rond het bed door, lezend en slapend. Als manlief weer thuis komt, is het ergste leed geleden. De oververmoeidheid is weggeslapen en mijn oog prikt slechts nog een beetje. Niettemin ga ik toch op tijd slapen. Afscheid nemen en feest vieren gaat je blijkbaar niet in de koude kleren zitten!
Je kijkt er ruim een jaar naar uit. En in een flits is het voorbij. Gisteren vierden we de 65ste verjaardag van mijn moeder. Vanaf het moment dat ze in haar feestjurk in de auto stapte totdat ik haar uit diezelfde jurk hielp om te gaan 'slapen' (mission impossible) heeft zij maar ook wij genoten. Onze fysiotherapeut verzorgde met twee vrienden de muzikale ontvangst en werd door ons uiteraard stevig geplaagd. Tot we bedachten dat dit met het oog op de toekomst misschien niet echt handig was: híj kon ons de eerstvolgende keer op gepaste wijze te grazen nemen. We hebben ons tranen gelachen, maar ook weggepinkt toen het oorspronkelijke groepje ooms en tantes nog maar vier personen toonde tijdens een lied van weleer. Manlief aaide even over mijn haar, wat had ik mijn overleden vader en tante daar graag tussen zien staan. De buren leidden de aandacht af met een 'blik over de schutting', zo typerend dat mijn moeder zich aan haar stoel vasthield van het lachen. De zusjes oreerden een toepasselijk gedicht en mijn broer bood met een speech het boek aan waarin iedereen herinneringen aan haar had opgeschreven, al dan niet vergezeld met een foto. En het toetjesbuffet was de spreekwoordelijke slagroom op de cake! Manlief hield wijselijk zijn mond toen ik ook zijn bordje extra vol laadde met heerlijkheden voor mezelf. Kortom: een feest met een geweldig grote gouden strik!
Ze kan 's nachts niet slapen. Ze kan overdag nauwelijks eten. Ze huppelt door het huis en zingt 'Er is er bijna één jarig, hoera, hoera, dat kun je wel zien dat ben IK, IK, IK, IK!' Ze telt de uren die haar nog scheiden van haar verjaardag. Maakt een rondedansje als ze denkt dat niemand het ziet. Belt op met de vraag: 'Weet je wie er morgen jarig is?!' En neemt vervolgens de tijd om 'moeder' te zijn en mij geruststellend toe te spreken als ik zeg dat ik opzie tegen het afscheid nemen van mijn favoriete bazen. Gisteren zat ze bij de nagelstyliste. Vanmiddag gaat ze naar de schoonheidsspecialiste. En morgen nog snel naar de kapper. Haar feestjurk hangt klaar op een prominente plaats. Af en toe strijkt ze er even met haar hand langs. Haar wangen vertonen een gezonde blos. Ze is bijna jarig. Hoe oud ze wordt? 65 jaar! Gelukkig zijn zij die het kind in zich weten te bewaren. Mijn moeder is zó gelukkig! Ik word er gewoon blij van! 
Mijn leidinggevende én zijn vervanger nemen morgen afscheid van het team en de medewerkers. Ze willen beslist niet met stille trom vertrekken. Tja, bazen zijn bazen. Ze willen wel, maar kunnen gewoon niet zonder mij! Dus mag ik ze helpen bij het verzinnen van een afscheidsgeintje. De heren kiezen uiteindelijk voor een chocolade surprise-ei. Maar waar koop je in vredesnaam 'de dag vóór' 160 surprise-eieren? Oftewel, aangezien we er toch in de buurt moesten zijn, parkeren mijn man en ik even later bij de Sligro. Terwijl we richting voordeur lopen, valt mijn oog op een bordje: 'Droog inladen? Parkeer de achterzijde van de auto onder de overkapping.' Ik heb iets met bordjes. Toon mij een tekst 'Pas op, laaghangende tak!' en ik loop er tegenaan. Maar dit slaat echt alles! Mijn man luistert rustig, terwijl ik de onzin van zo'n advies 'becommentarieer'. Als we langs de ontvangstbalie lopen, worden we vriendelijk door een man begroet. We groeten terug en lopen door. Maar hij roept ons terug. 'Mag ik uw Sligro-pas a.u.b. even zien?' Het is een hele tijd geleden dat ik er was, dus verbaasd toon ik het gevraagde en vertel hem dat ik niet op de hoogte was. Hij wijst naar een bord boven zijn hoofd. Met grote letters staat er: 'Alle klanten worden verzocht bij binnenkomst hun pas te tonen' We schieten in de lach. Hoezo 'heb ik iets met borden'!? Een bord voor m'n kop zul je bedoelen!