Traditioneel
Floppy loopt zenuwachtig heen en weer tussen het oude en het nieuwe gedeelte van ons huis. Hij snapt er helemaal niets van. Normaalgesproken weet hij precies waar hij aan toe is. Hij heeft twee baasjes. De een zorgt voor de opvoeding. De ander is van het spel. Met de een kun je knuffelen. Met de ander kun je stoeien. De een laat hem uit, de ander zorgt dat de bak gevuld staat te wachten bij thuiskomst. Kortom, geen verrassingen maar orde en regelmaat, net zoals hij het graag heeft. En nu weet hij het niet meer. Want als hij naar het nieuwe huis gaat, staat De Vrouw daar te schuren, te schilderen en te klussen. En als hij door het oude huis naar de keuken loopt, staat De Baas daar te koken! Het moet echt niet gekker worden!
Ons personeelsblad heeft een rubriek, genaamd 'Mijn ding'. Een paar weken geleden belde een collega of ik interesse had om me hiervoor te laten interviewen. Of beter gezegd: of Flóppy hier interesse in had. Want hoewel hij natuurlijk geen 'ding' is, is zijn reputatie op mijn werk dusdanig, dat hij hiervoor in aanmerking kwam. Iedereen kent hem van mijn foto's en verhalen. Nu worden er 175 woorden aan hem gewijd en wordt hij zelfs vereeuwigd door een officiële fotograaf. Een hele eer voor een bijna 15-jarig hondje. Maar toen ik vandaag thuis kwam, wachtte me een onaangename verrassing. Floppy was kennelijk op verkenningstocht in het nieuwe gedeelte van onze woning geweest. Het is daar redelijk stoffig. Ik kon zijn spoor zo over de vloerbedekking volgen. Floppy deelt dus geen handtekeningen uit. Wel pootafdrukken. Hij is in elk geval al druk aan het oefenen.
Vandaag hadden we een teamdag. Zo'n dag is zowel inspannend als ontspannend. 's Ochtends wordt er hard gewerkt aan inhoud, 's middags nemen we tijd voor iets leuks in het kader van teambuilding. Ditmaal werden we onder leiding van een 
De tranen staan in haar ogen: 'Ik heb zo met haar te doen! Twee kleine kindjes. En dan zegt hij gewoon dat het eigenlijk al heel lang over is!' Ik kijk haar meelevend aan. Scheiden doet lijden, niet alleen bij betrokkenen zelf. Ook familie en vrienden krijgen een tik mee. Maar dan zegt ze iets, dat bij mij aankomt: 'Ze woont nu bij een vriendin op een flatje. En het kan gewoon écht niet. Ze zoekt een nieuw thuis voor haar hond.' Vreemd is dat toch. Ik leef oprecht met deze voor mij onbekende vrouw mee. Maar het hoort helaas bij het leven: je blijft bij elkaar of je start opnieuw. Ook voor kinderen is het 'gelukkig' geen uitzondering meer om 'van gescheiden ouders' te zijn. Driekwart van hun klas zit in hetzelfde schuitje. Natuurlijk, het blijft intens verdrietig. Maar een hond hecht aan een vast ritme, een vaste omgeving. Hoe leg je hem uit dat het 'allang over' is? Mijn hart knijpt samen. Zelfs het asiel kent tegenwoordig een wachtlijst. En hoe erg ook, ik kan het Floppy niet aandoen om naast Sidney nóg een nieuw huisgenootje te nemen. Toch?
En zoetjesaan vordert de verbouwing. Over spierpijn heb ik het niet meer; teveel spieren die afwisselend luidkeels met elkaar communiceren. Maar ze geven niet op: het resultaat is duidelijk. De houten vloeren zijn geschuurd en wachten nu geduldig op de beloofde laklaag. De honden hebben de nieuwe ruimte én de overgang uitgebreid getest op speelbaarheid. De muren zijn schoon en de verf staat klaar. Het bereik van de trap is gecontroleerd: we kunnen er de plafonds gemakkelijk mee aanraken. En mijn gerafelde, met spatten uit eerdere verfactiviteiten getooide spijkerbroek kan nauwelijks wachten om aan de slag te gaan. Morgen deel 5 van ons vervolgverhaal 'Hoe verbouw ik mijn appartementen?' Maar vanavond hebben we vrij. Een korte pauze. Genieten van het resultaat tot nu toe. Want dat hebben we wel verdiend. Dus even niet storen a.u.b. We gaan morgen weer aan de slag.
Het goede advies van lezer en vriend André kon ik uiteraard niet in de wind slaan. Dus toog ik samen met manlief naar de bouwmarkt om verf te halen voor muren en plafond. We willen de kleuren van de twee appartementen zoveel mogelijk op elkaar afstemmen, zodat het zichtbaar een eenheid wordt. De verf op de muren van ons huis zit er echter al een jaar of vijf op. Ik heb geen idee meer van naam of kleurnummer. Maar daar zouden ze op de verfafdeling vast wel raad mee weten. Dus toen een verkoper naar hem toekwam, legde ik hem het probleem uit. 'Het is net geen wit, het neigt naar geel.' Hij keek me een beetje nietszeggend aan, dus ik vervolgde: 'Het heeft nog het meest weg van deze tint.' En wees naar een poster. Hij haalde zijn schouders op en zei: 'U moet iets specifieker zijn, anders kan ik u niet helpen. Ik ben namelijk kleurenblind!' Die rug van mij, dat komt wel weer goed. 't Is maar spierpijn. Maar kleurenblind in een verfwinkel? Ik zou een andere job zoeken!
Wel: 
Vandaag stond in het teken van schuren. Het ex-buurhuis heeft zo'n 35 m2 houten vloer, die hardnodig van een nieuwe laklaag moest worden voorzien. En tja, bij die klus kun je dus niet om het o zo verguisde schuurwerk heen. Ik zag het niet echt zitten om met zo'n blokje en schuurpapiertje aan de gang te gaan. Nee, deze klusvrouw pakte het meteen groots aan. Ik huurde een echte parketschuur-machine. Oké, ik wist niet precies wat het was. Tot de verhuurder 'm in de auto tilde. Wat een apparaat! Thuis wilde ik 'm 'even' uit de auto halen. Ik ging bijna (nou ja, eigenlijk helemaal) door mijn rug: dat dingt weegt een ton! Maar het lukte me toch met de nodige eigenwijsheid (die ik ook van geen vreemde heb) de machine op éénhoog te krijgen. Met hulp van een vriend leerde ik snel de fijne kneepjes van het vak. En toog vervolgens aan de slag. Geweldig!! Alsof je op een elektrische grasmachine mag rijden! Met een enorme glimlach heb ik alle meters hout van de oude laklaag ontdaan. En de machine ook nog binnen de door de jolige verhuurder gestelde tijd ('Zoveel uur moet jij er maximaal voor nodig hebben!') teruggebracht. Na gedane arbeid is het goed rusten. En aan de spierpijn die me ongetwijfeld morgen te wachten staat, denk ik nog maar even niet.
Het inwerkprogramma van manlief zit zeer kundig in elkaar. Hij loopt op elke afdeling een keer mee om kennis te maken met collega's en te weten wat waar speelt. En aangezien transport een onderdeel van de onderneming vormt, gaat hij ook een keer mee met de vrachtwagen. Hij moet om 6 uur 's ochtends aanwezig zijn en dus om half 5 zijn bed uit. De route was bij aanvang van het introductieschema nog niet bekend, dus hoe lang de dag zou duren, merkte hij vanzelf wel. Vandaag zou hij meer informatie krijgen. En toen bleek dus weer dat het leven bestaat uit pechvogels, zoals ik de afgelopen dagen, en geluksvogels, zoals hij. Want de chauffeur moest als eerste in onze eigen woonplaats zijn! En hij had er helemaal geen bezwaar tegen als manlief hem aldaar opwachtte. Dat scheelde dus mooi een uur reistijd. Maar daarmee hield zijn geluk nog niet op. Want de volgende vraag was: 'Vind je het goed als er wordt gerookt in de cabine?' Als fervent roker kan het leven bijna niet mooier zijn. Dus morgen gaat hij letterijk met de vlam in de pijp het land door!
Sinds een dag of twee voel ik me niet zo heel prettig. Draaïerig, hoofdpijn, misselijk en rillerig. Beetje koorts, maar het gaat. De Man met de Sloophamer heeft beloofd vandaag af te ronden. Dus ik houd vol. Hoewel mijn bed roept, vind ik het minder aanlokkelijk om daarin te verblijven als hij rondloopt. Gewoon pech! Ik besluit intussen het verhuurbedrijf van o.a. schuurmachines te bellen. Nu de klus van De Man met de Sloophamer bijna klaar is, kunnen wij starten met schuren, verven en lakken. En omdat het een erg grote houten vloer betreft, wil ik een professionele schuurmachine huren om sneller op te schieten. Vorige week beloofden ze me dat ik vandaag mijn reservering kon doorgeven. Maar helaas: ze zijn het apparaat 'eigenlijk een beetje kwijt'. De laatste huurder heeft de machine niet teruggebracht. Ik moet dus op zoek naar een ander verhuurbedrijf. Vette pech! Dan belt de onderbuurman aan. Ze hebben lekkage. En niet zo'n klein beetje ook! Recht onder de plek waar onze nieuwe wasmachine staat. Hoe kan dat nou weer? Daar staat al tien jaar lang een wasmachine, zonder problemen! Het bedrijf waar we 'm hebben gekocht belooft morgen iemand langs te sturen. Het advies is om even niet te wassen. De pech stapelt zich dus gewoon op vandaag. Hopelijk gaat het morgen weer beter.
We zitten televisie te kijken, als we dreun na dreun horen én voelen. Het lijkt wel alsof ze de winkeldeur onder onze woonkamer eruit aan het slopen zijn! Als we op straat kijken, zien we een grote groep scholieren elkaar enthousiast begroeten, hun fiets wegzetten en het huis naast het onze betreden. Voor zover ik weet is de eigenaar daarvan zelden thuis. Wie het ook is die al dan niet met toestemming aanwezig is: het is een dolle boel. Gelukkig zitten er twee trappenhuizen tussen zijn en onze woonkamer, dus met de deur dicht is het best te doen. Alhoewel de volumeknop hoorbaar telkens een tandje hoger wordt gezet. DJ Tiësto en andere onnavolgbare dreunmelodieën volgen elkaar op. Tot we elkaar tegen middernacht niet meer kunnen verstaan zonder te gillen. De politie staat al op de stoep, waarschijnlijk door andere omwonenden verzocht eens even polshoogte te nemen. Het maakt niet uit, het feest werd juist beëindigd. Op straat wachten vaders in auto's geduldig hun kroost op, dat braaf en nog nadeinend mee naar huis gaat. De oren nog toeterend van de muziek. Ik voel me een ouwe sok. Onze feestjes 'vroeger' duurden net zo lang. Vooraf verspreidden we briefjes met 'excuses bij voorbaat voor mogelijke geluidsoverlast'. Maar de volumeknop was volgens mij helemaal nog niet uitgevonden! Ach, wellicht dat ik daardoor 'op mijn leeftijd' nog steeds geluiden waarneem. En daar houd ik het maar op, terwijl ik alsnog in slaap val.
Aangezien mijn ouders een doe-het-zelf-zaak hadden, is het klussen mij met de paplepel ingegoten als het ware. Ik ben niet zo thuis in elektra, maar spijkers, hout en verf hebben geen geheimen voor mij (of dat maak ik mijzelf althans wijs). Ik help dan ook een aardig rechterhandje mee met onze verbouwing. Gisterenavond merkten we bij thuiskomst dat het slot van de voordeur 'raar' deed. Nu hebben we sinds kort de luxe van een tweede voordeur. Maar toch zat het me niet lekker. Dus schroefde ik met hulp van de electrische boormachine van 'De Man met de Sloophamer' het slot los en toog naar een sleutelspecialist. Deze had het euvel gelukkig vrij snel verholpen. En toen kwam het: het slot moest terug op de voordeur. Hoe ik ook probeerde: het lukte me niet om de schroeven grip te laten krijgen. Een 'kenner' die toevallig langs fietste, adviseerde om het gat met een klein boortje voor te boren. Ik snapte er niets van: de schroeven kwamen úit de deur. En nu wilden ze er niet terug in?! Toen kwam ik op het lumineuze idee om de schroevendraaier heel langzaam te laten draaien. Eerst linksom: eruit. Ik verschoof het hendeltje en draaide weer ... linksom! Dáár lag het dus aan! Ik vond nog een hendeltje, schoof het naar de andere kant en ja hoor, de machine draaide braaf met de klok mee: erin. In no-time zaten de schroeven weer stevig vast. Maar deze klusjesvrouw had rode wangen. En niet alleen van de inspanning!
Zolang 'De man met de hamer' er nog rustig op los sloopt, werk ik zoveel mogelijk thuis. Dit heeft voordelen: ik kan een oogje in het zeil houden en eventueel een helpende hand toesteken. Maar het heeft dus ook nadelen. Want terwijl ik een klant aan de telefoon heb, kruipt er vlak voor mijn hoofd 'ineens' een spin van formaat over de muur. Mijn aandacht is plotseling volledig afgeleid van hetgeen de klant aan de andere kant van de lijn vertelt. Ik ben niet echt bang voor spinnen. Zolang ze tenminste een bepaalde grootte niet overschrijden. Deze doet dat zeer nadrukkelijk wel. Terwijl ik instemmend mompel op een naar ik hoop juist moment, pak ik met de andere hand een krant. En geef de spin een goedgemikte klap op zijn kop. Jammer, deze wordt niet net als zijn soortgenoten buiten gezet om het na te kunnen vertellen. Ik beëindig het gesprek in de overtuiging dat de klant geen idee heeft wat zich hier heeft afgespeeld. Maar de rest van de middag lopen de rillingen over mijn rug. Brrrrrr. Toch wel een grappige ervaring van iemand die 'Spin in het web' op haar visitekaartje heeft staan.
De puf is er een beetje uit. De verbouwing gaat prima, maar eist logisch een boel energie. Manlief heeft plezier in zijn nieuwe baan, maar komt gesloopt thuis na alweer een dag vol nieuwe gezichten en nog meer informatie. Mijn functie daarentegen is nu echt volledig ontdaan van elk communicatief element (mijn eigen kletspraatjes uitgezonderd). De nieuwe baas is erg aardig, maar niet gewend om een secretaresse te hebben. Dus ik moet er zelf uiterst alert op zijn om überhaupt iets te doen te hebben. Zonder te willen klagen: ik ben 'best moe'. Dus toen vanmiddag iedereen behalve ik in overleg zat, zette ik mijn nieuwe Ipod Nano op en begon aan een aantal emails met muziek op de achtergrond. Ineens hoorde ik de bekende tonen van Amii Stewart. Ongemerkt bewoog ik mijn hoofd mee op de muziek. Knock on woord, humhumhumhum. En zette 'm nog iets harder. Tot het geen achtergrond, maar voorgrondmuziek was en ik bijna hardop meezong. De energie stroomde terug in mijn lijf. En toen er een boze klant opbelde, kon ik hem rustig en opgewekt kalmeren. Met letterlijk als einde van het liedje dat ook hij op een positieve manier het gesprek beëindigde. Altijd muziek op je werkplek, dat is misschien teveel van het goede. Maar het scheelt op bepaalde momenten beslist in je energieniveau. Een mooie actie voor de ideeënbus.
Verbaasd kijkt hij om zich heen. Het hield hier toch altijd op?! Nu zit er een groot gat in de wand! Hij ziet een ruimte, die hij zich vaag herinnert. Hij was hier al eens eerder, maar toen langs een andere weg. Voorzichtig stapt hij over de sleuf in de vloer. En kijkt om zich heen. Er hangt een geur van gezaagd hout en vooral veel stof. Maar het is wel lekker licht. Hij verkent de kamer. Ja hoor, hij weet het zeker, hij heeft deze omgeving eerder gezien. Toen moest hij via de voordeur en een steile, hoge trap. Of via het dakterras. Dit is werkelijk een verbetering! Hij loopt nog een paar keer heen en weer, zich telkens verbazend waarom ze dit niet veel eerder hebben gedaan. We zijn het roerend met je eens, Floppy. Er moet nog het een en ander gebeuren. Even op je tanden bijten. Maar we beloven je: als de verbouwing achter de rug is, gaan we er met z'n allen uitgebreid van genieten!
Vandaag is de premiere van het nieuwe theaterstuk van 
De oorspronkelijke doorgang moest iets worden verbreed. Was geen probleem, aldus 'de man met de hamer'. Dus hij ging vanochtend fluitend aan het werk. Maar je hebt geen idee hoe hoog een kriskras op elkaar gegooide hoop bakstenen wordt. Op een bepaald moment kon hij er letterlijk niet langer omheen: er moest gesjouwd worden. En tja, dat kon ik dus weer niet aanzien. Dus ik hielp een handje mee. En dat werden twee handjes. En voordat ik er erg in had, stond er beneden in de hal een extra muurtje tegen de wand. En wist ik weer tot op de centimeter nauwkeurig waar de spieren in mijn lijf zitten! Hij beloonde me met jubelende lofuitingen over mijn hulp (hij is natuurlijk ook niet gek). Zei dat hij nog nooit zo'n hardwerkend oppertje had gehad. Ik heb het glimlachend aanvaard. Gelukkig mag ik morgen gewoon weer zittend achter mijn bureau aan het werk.
Manlief en ik kennen elkaar nu (bijna) vijf jaar. En dan mag je toch veronderstellen dat je elkaar inmiddels wel een beetje kent. Natuurlijk is niet elke reactie voorspelbaar, integendeel. Dat moet je niet eens willen als je een gezonde relatie nastreeft. Maar ik weet dus zo'n beetje hoe hij in elkaar steekt. Waar hij van griezelt en wat zijn liefhebberijen zijn. Waar hij blij van wordt en waarover ik hem beter op een wat omslachtige manier kan informeren. En ondanks dat alles wist hij me gisteren te verbazen. Want we hebben dus een nieuwe stofzuiger gekocht. En stofzuigen valt onder het aandachtsgebied van manlief. Niet als hobby, maar als verdeling van de huishoudelijke taken. Dus ik verwachtte weinig animo bij het zien van de doos. Laat staan interesse voor de inhoud. Niets was minder waar. Als een kind zo blij haalde hij alles uit de verpakking. Schoof het door de verbouwing toch al op elkaar gestapelde meubilair opzij om een stuk vloerbedekking vrij te maken. En straalde gewoon toen hij effect van de krachtigere motor merkte. Hij verheugt zich nu al op de extra meters ruimte straks. Want ineens weet hij het zeker: hij wordt huisman!
De hype rond Da Vinci Code-achtige verhalen is al enige tijd aan de gang. Het ene verhaal is wat beter bedacht dan het andere. Maar het boek van de Ierse Kathleen McGowan zette me echt aan het denken. Ze was ooit actief in de rellen rond Belfast. En las vervolgens stomverbaasd de verslaglegging in de media. Het leek in de verste verte niet op háár beleving van de geschiedenis. Dat fenomeen spoorde haar aan om historische personages onder de loep te nemen. Met name vrouwen zoals Marie-Antoinette en Maria Magdalena. Vrouwen waren vroeger niet belangrijk. Het ligt dus voor de hand dat prestaties van opvallende dames door de heren schrijvers enigszins geringschattend werden vereeuwigd. Of erger nog: geweld werden aangedaan, uit nijd en jaloezie. En wie garandeert dus dat de gebeurtenissen die wij bij geschiedenisles horen écht zijn gebeurd? Of slechts ontsproten aan het brein en de fantasie van iemand die leuk kon schrijven? En wie weet: vervolgens ook nog eens slordig werden vertaald door iemand die het geschrift een paar honderd jaar later in handen kreeg? Het houdt me bezig sinds ik de laatste bladzijde van 'Het Magdalena Mysterie' omsloeg. Beauty lies in the eyes of the beholder. Ik heb nooit beseft dat dit ook voor history geldt.
We hebben ze uitgezwaaid, mijn broer en schoonzusje annex buren. Bijna tien jaar heeft hij naast me gewoond, de laatste zes jaar samen met haar. We liepen de deur niet plat bij elkaar, maar regelmatig werd via het dakterras over en weer informatie uitgewisseld. Sidney weet in haar jonge leventje niet eens beter of je kunt onder de dakgoot door tussen hen en ons heen en weer denderen. Maar nu zijn ze weg. Naar een 'echt' huis in plaats van een appartement op één hoog. Op een paar plantjes en lampjes na is alles leeg en schoon. De vis vertrok als laatste. Het zal wel wennen, maar nu is het nog een vreemd en onprettig gevoel. Misschien toch eens in de gaten houden waneer het buurhuis bij hen in de verkoop komt.
Nog heel even. Dan zijn mijn broer en schoonzusje officieel verhuisd naar hun nieuwe woning. En houdt niets ons meer tegen om de oorspronkelijke, met behang en gipsplaat afgesloten doorgang te openen. Dan worden de twee appartementen net als vroeger één woning. We kunnen nauwelijks wachten. Alles is geregeld en De Man Met De Sloophamer staat klaar om toe te slaan. Er valt een brief van de gemeente in de bus. Mompelmompelmompel ... 'volgens de huisvestingswet verboden ...' Ik schrik. We hebben toestemming! Hoezo verboden? Wat verboden? Wie? Verontrust lees ik verder. De woorden 'getoetst aan het bestemmingsplan' en 'bouwvergunningplichtig' lichten op voor mijn ogen. Pas helemaal onderaan het A4-tje staat dat alles gelukkig in orde is. Dat aan alle regels is voldaan en dat ze ons veel plezier toewensen in onze 'nieuwe' woning. De brief is bedoeld als bevestiging! Oef. Ik heb geleerd een brief te beginnen met de belangrijkste boodschap. Maar regeltjes beginnen nu eenmaal met nummer 1.
We hebben dezelfde kapster, een van de heren voor wie ik werk en ik. Dat is min of meer toevallig. Ze verhuisde van mijn woonplaats naar een dorpje vlakbij mijn werk. Het was dus niet moeilijk om haar te volgen. En in dat dorpje ... juist, je raadt het al: daar woont hij. We maken er af en toe grapjes over en daar blijft het eigenlijk bij. Tot gisteren. Want gisteren vierde hij zijn verjaardag. En in zijn agenda had hij aan het eind van de dag 'Desiré' vermeld. Abracadabra voor de toevallige lezer, maar niet voor mij! Dus ik belde haar op en informeerde haar over de festiviteiten. Ze was meteen in voor een geintje. Samenzweerderig bespraken we de mogelijkheden en vol voorpret beëindigden we het gesprek. Vanochtend hadden we teamoverleg. Terwijl iedereen een plekje aan de vergadertafel zocht, maakte een collega een opmerking: 'Wat zit je haar leuk!'. Hij wilde haar vriendelijk bedanken, maar ineens zag je de verandering op zijn gezicht. 'Jíj!!!', zei hij dreigend, terwijl hij in mijn richting wees: 'Jij moet voorlopig even héél goed uitkijken!' Natuurlijk moest hij toen het hele verhaal vertellen. De rest gierde het uit van het lachen. Maar hij lachte als laatste. 'Ik weet wanneer jouw eerstvolgende afspraak is. Dan zullen we zien of Desiré ook míjn tip opvolgt!'