AH-Erlebnis
30 06 07 - 12:41.
Het toneelgezelschap van mijn zwager sluit het seizoen traditioneel af met een speciale avond. Dan worden er previews voor het volgende seizoen vertoond, grapjes tussendoor gemaakt en krijg je een voorsproefje van de solo-activiteiten van de acteurs en actrices te zien. Erg gezellig en erg druk bezocht. De foyer van hun repetitieruimte zat behoorlijk vol toen we aankwamen. Een van de aanwezigen herkende ik, maar ik wist zo snel niet waarvan. Terwijl ik mijn herinneringen tevergeefs uitpluisde, zochten we een plekje op de tribune. Mijn zwager vertelde wat we vóór de pauze allemaal konden verwachten en de avond begon. We lagen blauw van het lachen om mijn persoonlijke favoriet Dennis, die je wellicht uit de reclame kent als de kapper die slechts om de klant heendrentelt voor een waanzinnig resultaat. Toen het laatste onderdeel startte, een schitterende vertolking van 'In den Beginne' van Bertus Aafjes door Gabby en een gastacteur, wist ik ineens weer waar ik die man eerder op de avond van kende. Dát bedoelen ze dus met AH-erlebnis!
Mijn broer en zijn vrouw zitten in Amerika. Ze wilden, net als wij indertijd, hun fantastische trouwdag afsluiten met een geweldige huwelijksreis. Dus toeren ze bijna vijf weken lang rond in de USA, het tweede thuisland van mijn broer. Sommige dingen hebben ze al gezien en willen ze nog een keer beleven. Andere activiteiten zijn nieuw. Het lijstje 'schitterende herinneringen voor later' is al behoorlijk uitgebreid. Zo hebben ze het wildlifepark in Florida bezocht en 'echte' aligators gezien. En zijn ze bij de lancering van de space shuttle geweest een paar weken geleden. Het was een prachtige ervaring, zo liet hij weten. De foto's die we ontvingen, onderstrepen het voor de thuisblijvers. Nog ruim een week (sorry, broer), dan zijn ze weer thuis. Eigenlijk best gek, want de space shuttle is na een verblijf van twee weken in de ruimte afgelopen zaterdag alweer geland!
Hij is lang. Heel lang. Als hij zijn hoofd buigt onder de te lage deuropening, hoor je een soort grom. Zijn hoofd is haarloos, maar zijn wenkbrauwen zijn dik en zwart. Zijn blik boort zich in de jouwe. Hij is groot. Heel groot. Alles aan hem is groot. Zijn handen zijn als kolenschoppen. Degenen die klaar staan om een hammam-behandeling te ondergaan, kijken elkaar een beetje verontrust aan. Hij draagt bedrijfskleding en loopt doelgericht naar een van de behandeltafels. Als de eerste fysiotherapeut zich meldt, wordt hij bijna besprongen door de gasten die beslist niet bij Hem willen eindigen. Degene die overblijft, slikt zichtbaar een keer. Zijn hand verdwijnt in die van hem. Dan valt zijn oog op de tatouage op zijn bovenarm: like a butterfly I want to fly. In his dreams, ja. Maar de 'crimineel met voorwaardelijk' verandert ineens in een vriendelijk ogende masseur. Die een zálige behandeling geeft. Niets zo misleidend als vooroordelen.
Haast ongemerkt scant hij je lichaam op kwetsbare plekken. Maar dan aarzelt hij niet langer en slaat ongenadig toe. Je hebt geen schijn van kans. Zelfs dénken aan vluchten heeft geen zin: hij is de baas en dat zul je weten ook. Manlief en ik hadden een tijdje terug een perfect getimed dagje Thermen gepland. Een leuk arrangement mét een bezoek aan de massagestoel. Massagestoel? Een moordstoel zul je bedoelen! Maar het was zálig en hij wist precies de knopen in mijn spieren te localiseren en onschadelijk te maken. Ook de hamman-behandeling was een ervaring om niet meer te vergeten en nog vele malen te herhalen. Kortom: Thermen Holiday geef je écht een vakantiegevoel! Morgen kan ik er weer volledig tegenaan voor project B (deadline eind deze week).
Een volgens de reclame onverwoestbaar balletje. Een afgekloven zeehond. Een stevig stuk touw met twee flossen. Een tennisbal. Een knuffelpapegaaitje uit Barcelona die krassende geluiden maakt als je op zijn buik drukt. Een paar oude sokken. Een schaap. Een speelgoedbeest waar ze helemaal niet aan mag komen! Een bot. Nog een bot. Een knuffel die ik ooit op de kermis heb gewonnen. Een rendier met drie rode sokjes. Een halsdoekje (?) Een rood sokje van een rendier. Sidney wil spelen. Wij niet.
En dan, na maanden van slopende voorbereiding en hoogoplopende irritaties over zaken die niet naar wens verliepen, dan is het zálig als je al je inspanningen ziet resulteren in een onvergetelijk feest. Het was hard werken vandaag (eigenlijk gisteren). Maar ook hard genieten. Het programma zat superstrak in elkaar, de catering en artiesten deden méér dan we hadden verwacht en bijsturing of ingrijpen was nauwelijks aan de orde. Aan het eind van de avond was er zelfs gelegenheid om alle spanningen van me af te dansen. Heb temidden van een grote groep gasten samen met een collega onder luid gejuich Meatloaf geplaybackt! Op de terugweg naar huis kreeg ik een SMS van de directeur: niets dan lofuitingen. Kortom, het heeft heel veel energie gekost, maar nu, ver na middernacht, kijk ik met enorm veel plezier en genoegen terug op mijn werk. Doel bereikt, welterusten!
Mijn nek zit vast. Mijn rug doet zeer. Ik kan mijn knie niet buigen zonder pijn. Zodra ik de telefoon neerleg, rinkelt hij alweer. Een vraag over evenement A, dat morgenmiddag plaatsvindt. Samen met 1100 klanten een feestje bouwen. Of een mededeling over project B, dat eind volgende week ingaat. Een kleine 160 collega's krijgen een nieuwe teamindeling en daarvoor moeten ook 400 brieven met inhoudelijke info worden verstuurd. Iemand wil iets weten over de happening in november, waarvoor de bevestigingen gisteren zijn verstuurd. Ruim 200 gasten die een spectaculaire slipcursus aangeboden krijgen. Ik heb om 10 uur 's avonds nog telefonisch werkoverleg met mijn leidinggevende: een van de collega's had ineens een briljant idee dat ons een hoop werk scheelt. Het is druk!! Maar ik wissel glimlachend de verschillende petjes en sta de beller keurig te woord. Je hóórt mijn glimlach. En aan het eind van de werkdag gooi ik schatterend de petjes in de lucht! Want al komt de stoom uit mijn oren: dit werkritme heeft toch net even iets meer mijn voorkeur dan me stierlijk zitten vervelen zoals de laatste maanden het geval was.
Manlief en ik zijn allebei boekenwurmen pur sang. We hadden elk al een omvangrijke boekenverzameling vóór we gingen samenwonen. En door de uiteenlopende interesses zaten er weinig dubbele exemplaren tussen. Toen we tegen een salontafel aanliepen (op zoek naar een lamp) die de vorm had van zes op elkaar gestapelde boeken (een la in elk 'boek'), waren we gelijk verkocht. En met de verbouwing en verwezenlijking van een droomwens was ook de bibliotheek een feit. Mijn perfecte zondagochtend bestaat nu uit uitslapen en vervolgens ontbijten en koffie drinken in de bibliotheek. Zelfs Floppy is niet meer weg te branden van zijn plekje op de vensterbank, neus in de wind. Dus je kunt je voorstellen hoe ik schrok van 
'Er ligt een lijk in de kast!' Hij zegt het achteloos, dus ik verwerp de gedachte aan een dramatische kwestie. 'O ja', antwoord ik rustig, 'wat voor lijk?' In gedachten vul ik het zelf al aan: een vlieg, een spin, een sprinkhaan of ander insect. 'Van een meisje!' Zijn toon is onveranderd, dus nogmaals bedwing ik de behoefte overeind te springen. 'Waar dan?' De locatie brengt de oplossing. Hij heeft het over mijn pop. Vroeger de spil waar mijn jonge leventje om draaide. Mijn moeder maakte zelfs vaak dezelfde kleren voor mij in het klein na. Nu is ze gepromoveerd tot 'redelijk antieke kunst'. Het elastiek tussen haar armpjes is versleten, niet geheel onlogisch met zo'n leeftijd. Dus in afwachting van reparatie, had ik haar en de losse armpjes in de boekenkast van de bibliotheek gelegd. 'Dat is geen lijk!', stuif ik op. 'Dat is Roosje! Zij was ooit heel belangrijk voor mij en ze verdient dus minstens respect, ook van jou!' Ik hou heel veel van mijn echtgenoot. Vooral van zijn rust en gevatheid. Dus helemaal verbaasd ben ik dan ook niet over zijn antwoord: 'Nou, ik vind het anders een behoorlijk verlept Roosje, hoor, als je haar zo ziet liggen!'
We parkeren de auto in een straat bij ons in de buurt. Op de stoep zit een egeltje. Een egeltje?! Ik kan me niet herinneren dat ik ooit een egeltje in oorspronkelijke vorm heb gezien! En nu zit er eentje hier, midden in de stad! Hij kauwt verstrooid op iets en staart wat om zich heen. Ook als wij bij hem neerhurken, blijft hij gewoon zitten. Manlief raakt hem voorzichtig aan en gelijk rolt hij zich tot een balletje. Dat is in elk geval wel een goede reactie, maar helemaal normaal is het toch niet. Ook Floppy snapt er niets van. Maar nadat hij zijn neus geprikt heeft aan de stekels, neemt hij afstand. We besluiten hem mee naar huis te nemen. Daar belt manlief de dierenambulance, die ons doorverwijst naar het plaatselijke asiel. Het is er druk, dus of we hem even kunnen komen afgeven. In de auto komt het neusje en de voorpootjes voorzichtig weer tevoorschijn, maar hij houdt zijn ogen stijf dicht. De vrijwilligster achter de balie van het asiel is het met ons heen: hij voelt zich duidelijk niet lekker. Misschien heeft hij slakkengif gegeten, of melk gedronken. Dat laatste is in tegenstelling tot de kinderverhalen helemaal niet goed voor egeltjes. Ze belooft de 
Vandaag trouwt mijn nichtje. Ik ben er niet bij, want ze trouwt in Duitsland, waar ze geboren en getogen is. In Duitsland kennen ze geen receptie en zijn alleen ouders en goede vrienden aanwezig bij het wettelijk huwelijk. Anderen komen naar de zogenaamde polterabend, een week eerder. Ik herinner me als de dag van gisteren dat we mijn oom en tante bezochten in hun woonplaats Hameln (inderdaad, van de Rattenvanger). Ik was al 'oud', toch zeker rond de 20. Zij was een jaar of vijf. Ik had precies een dag nodig om haar net zo idolaat van Michael Jackson te maken als ik indertijd was. Ik zie haar nog zitten in mijn sweater met foto van hem: de boord reikte tot haar enkels. Later verwaterde het contact een beetje, door leeftijdverschil en afstand. En vandaag trouwt ze dus. Ook kleine nichtjes worden groot en gaan trouwen. En ook hen wens ik alle geluk toe! Zum wohl!
Het nadeel van een dag onthaasten is dan alleen weer wel dat je de dag erna zo enorm veel puinzooi op kantoor aantreft. Alsof ze ook niet één dagje zonder je kunnen. Ik open mijn mailbox, werp er een blik in, haal diep adem, haal vervolgens twéé koffie en doe de deur achter me dicht (= niet storen). Maar ja. Die deur is van glas. Dus ik ben nog geen vijf minuten aan het werk, of de deur wordt opengegooid. Een collega die enthousiast informeert naar mijn vrije dag. Wel aardig. Dus ik geef antwoord en werk 'm dan redelijk snel de deur weer uit. De volgende pakt het iets beter aan: klopt eerst even voordat de deur wordt geopend. Een vraag naar de bekende weg die ik haar rap wijs. Waarna ik de deur nadrukkelijk achter betrokkene sluit. Helaas niet voor lang: de volgende meldt zich alweer. Berustend laat ik de deur open nadat betrokkene is vertrokken. En wordt raar maar waar vervolgens een paar uur lang niet gestoord! Ben ik nou gek of begrijpen die anderen er gewoon niets van!?
Vandaag heb ik een vrije dag. Eigenlijk kan het helemaal niet, met al die drukte. Maar het batterijtje is bijna op. Dus heb ik verlof opgenomen om de komende weken toch door te kunnen. Vandaag hoef ik niets. Ik heb wel een 'If you really want to do'-lijstje, maar daar staat niets op dat niet kan wachten. Dus breng ik manlief naar het station, laat de honden uit en kruip lekker terug in bed. Om een paar uur later pas weer wakker te worden. Op m'n gemakje onder de douche en daarna een lekker kopje koffie op het dakterras. Zal ik mijn boek pakken? Het is hartstikke spannend, maar het duurt nog wel even voor het uit is. Ach, ik hoef toch niets, dus ik nestel me in de kussens. Heerlijk, zo'n dag! Als de laatste bladzijde is omgeslagen, besluit ik naar het meest onklantvriendelijke postkantoor van de Benelux en omstreken te gaan. Daar ligt een aangetekende brief te wachten. Als ik aankom, moet ik lachen. Het leek onmogelijk, maar het is ze gelukt om elk bezoek nóg vermijdenswaardiger te maken: ze hebben lunchpauze tijdens het spitsuur. Nog twintig minuten. Maar aangezien ik dit keer geen haast heb én ik anders toch ook minimaal een kwartier moet wachten, sluit ik aan in het nu al gevormde rijtje. Weer thuis pak ik de riem van de haak en ga lekker een eind met Floppy wandelen. Daarna laad ik de auto vol met allerlei verbouwingsrestanten en breng ze naar het grofvuil. Op de terugweg haal ik wat boodschappen: vanavond komen vrienden eten. De paar regendruppels die op mijn gezicht vallen tijdens het uitladen, deren me niet. Onthaasten. Waarom doe ik dit niet vaker!?! (tevens tip voor 
We hebben een nieuwe huurder. Het zit namelijk zo: we wonen naast een dierenwinkel. En daar willen nog wel eens asielaanvragers vandaan komen. Een muis, een kat en nu dus een sprinkhaan. Een stevig exemplaar en volgens mij niet meer zo heel jong. Ik verheugde me stiekum al op warme zomernachten vol getjirp, totdat ik merkte dat één achterpootje ontbrak. Als een viool zonder strijkstok. Geen nachtelijke concerten dus. Maar goed, zolang hij niet in de weg zit (en daar heeft hij eerlijkgezegd nou ook het formaat weer niet voor), mag hij blijven zitten waar hij zit. Bovendien kon hij prachtig dienen als studieobject voor de nieuwe fotocamera. Vanavond zat er ineens nóg een. Een kleiner exemplaar, met twee achterpootjes. Ik dacht nog: 'Wat gezellig voor hem, nu heeft hij wat aanspraak'. Alleen is immers ook maar alleen. Maar tot mijn verbazing werd hij ineens actief. Joeg de ander op. Kon ineens nog veel hoger en verder springen. Hij was duidelijk druk bezig zijn grenzen af te bakenen. Die kleine koos eieren voor zijn geld en ging zijn asielaanvraag elders indienen. En opa trok zijn neus op, mompelde iets over de jeugd van tegenwoordig en kroop terug op zijn favoriete stokroos. Laat nu de zomer maar komen.
Een van mijn twee carpoolers is een Marokaanse. Een leuke meid met een prima gevoel voor humor. Ze woont hier al bijna 30 jaar en spreekt zelfs met een zachte G. We kunnen het goed vinden samen. 's Ochtends rustig opstarten met de radio zacht, 's middags wat meer geklets over allerlei onderwerpen. Een paar weken geleden rinkelde haar mobiel op de terugweg. Nadat ze een paar keer kort had geantwoord op hetgeen de beller vertelde, zei ze: 'Ja, maar moet je nou eens goed luisteren. Ik vind het prima om samen naar die bijeenkomst te gaan, maar dan wil ik ook zeker weten dat je op die dag en dat uur een afspraak hebt. En niet dat dan ineens blijkt dat Jantje of Pietje of Keesje ook nog vóór moet. Dat vind ik zonde van mijn tijd!' Toen ze het gesprek had beëindigd, keek ze verbaasd naar mijn lachende gezicht. 'Je bent echt goed geïntegreerd', zei ik. 'Anders had je Ali, Mohammed en Farid genoemd!!'
Het is weer behoorlijk druk de laatste tijd, ik schreef daar al eerder over. Maar met name de laatste weken ben ik vergeetachtig op een vervelende manier. Geen idee wat er nou toch met die fotocamera is gebeurd op de trouwdag van mijn broer. En afgelopen week liet ik niet alleen mijn portemonnaie maar ook mijn Ipod open en bloot in de auto liggen. Last but zeker niet least bleef mijn AH-bonuskaart en Airmilespas in de supermarkt achter zonder dat ik het in de gaten had. Dus toen mijn lunchdate niet kwam opdagen, dacht ik gelijk dat het aan mij lag. Een blik in mijn agenda leerde, dat zij ditmaal de dader was. Ze verontschuldigde zichzelf nadien uitbundig. Ze is een paar weken geleden getrouwd en zit met haar hoofd nog steeds in de roze wolken. Onze leidinggevende hoorde het allemaal aan en zei met een knipoog: 'Vergeetachtigheid is één van de kenmerken van een zwangerschap!' Niet alleen mijn collega keek hem verschrikt aan. Ook op mijn gezicht lag een onthutste blik. Zou het werkelijk? Toen schoot ze in de lach en verzekerde hem dat er wat haar betreft niets aan de hand is. Ook ik weet zeker dat er geen kleine op komst is. Ik voel me wel een beetje misselijk. Maar dat komt waarschijnlijk omdat ik vergeten ben om te gaan lunchen.
Mijn mobieltje rinkelt. Het lijkt nadrukkelijker dan anders te klinken. De stem van mijn moeder, overduidelijk razendenthousiast: 'Je fotocamera is terecht!' Ze was gebeld door vrienden van ons. Die op hun beurt de klerk van het stadhuis waar mijn broer is getrouwd aan de lijn hadden gehad. Die zag in het buurtblaadje namelijk een oproep: 'Wie is afgelopen weekeinde zijn of haar fotocamera verloren?' Een mevrouw had 'm ergens gevonden (een eindje uit de buurt) en afgegeven bij de koster van een nabijgelegen kerkje. Hij had ook niet geweten wat ermee te doen. Dus had hij een advertentie gezet. Met succes!! Ik ben gelijk naar hem toegereden met een grote bos bloemen. Wat er precies is gebeurd, zullen we wel nooit te weten komen. Maar wat geeft het. Ik heb mijn huwelijkscadeau van manlief terug!
De huidige maatschappij laat weinig ruimte voor onbereikbaarheid. Er loopt nagenoeg niemand meer zonder mobiele telefoon rond, voorzien van fotocamera, SMS en weet ik wat niet meer. Thuis heb je een privé-aansluiting en een pc met email, MSN en internet. Ook op kantoor zijn meerdere mogelijkheden om collega's te bereiken of minimaal te weten waar ze zich bevinden. Vandaar dat het me oprecht verbaasde dat op één dag twéémaal een collega volledig spoorloos was. Wij werken niet met vaste werkplekken, dus in principe biedt het hele kantoorgebouw inclusief de tuin volop mogelijkheden om je te 'verstoppen'. De Outlook-agenda gaf foutieve informatie, MSN stond niet aan en de telefoon antwoordde via voicemail. Op zo'n moment merk je pas hoe gewend je bent aan bereikbaarheid. Beide gevallen waren echt dringend. Gelukkig vond ik ze redelijk snel, gebruikmakend van een ingenieus speursysteem. Maar misschien is het toch handig om de bestaande apparatuur uit te breiden met een geïmplanteerde chip, die via GPS kan worden geactiveerd. En waar je zo nodig 220 volt op kunt zetten! Zodat ze zich de volgende keer wel twee keer bedenken voordat ze undercover gaan zonder mij daarover te informeren!
Toen we begonnen met de verbouwing, stond één feit als een paal boven water: alles moest zo snel en zo eenvoudig mogelijk worden gerealiseerd. Dus ook al is de vloerbedekking eigenlijk aan vervanging toe: die kan nog wel een jaartje of wat mee. En al is er eigenlijk al lang niets aan de slaapkamer gedaan: daar lig je toch met je ogen dicht. Geen maanden en maanden in de troep, maar quick en clean. Dus ik las zonder aarzeling 
Ergens in de wijk achter ons is een buurtfeest gaande. Luidkeels galmt Gerard Joling over de daken met de vraag of iemand 'm gek wil maken. Bij de buren kraait een haan. Floppy ligt in de zon te hijgen. Het windmolentje achter me piept een beetje, terwijl het met zijn wieken draait. Manlief voert een telefoongesprek. En iemand gooit een deur met een harde klap dicht. Maar ik hoor niets van dit alles. Ik zit in de zon en lees een boek. Ben weer een beetje aan het bijkomen van de bruiloftsroes van mijn broer en (nu officiële) schoonzusje. Heerlijk toch als je je (tijdelijk) kunt afsluiten van je omgeving en verliezen in een denkbeeldige wereld ver weg. Om daarna weer uitgerust en ontspannen terug te keren naar het hier en nu.
Maar geen bruiloft zo bont of er zit wel een vlekje aan. De trouwdag van mijn broer en zijn vriendin was perfect. Het weer was ondanks tegenvallende voorspellingen stralend. De bruid en de bruidegom zagen er prachtig uit. De jurk zat als gegoten. En hun weergaloze trouwauto startte wél. Het enige vlekje vond zijn weg naar mij. Want ergens tussen de officiële plechtigheid en de bruidstaart ben ik mijn fotocamera verloren. Geen idee wat ermee is gebeurd. Of ik hem ergens in het gejubel en gejuich heb neergelegd en vervolgens ben vergeten. Of dat iemand anders 'm net zo mooi vond als ik. Maar ik was ontroostbaar. De camera was het huwelijkscadeau van manlief aan mij twee jaar geleden. Nadat alle bruiloftsgasten tevergeefs hadden meegezocht, werd de dag hervat. Vermande ik me: het was hún trouwdag. En wat hebben ze ervan genoten! Toch gaf elke fotosessie een kneepje. Ook gisteren, toen er steeds meer schitterende foto's over en weer werden gemaild, slikte ik af en toe een keer. Manlief kon het niet langer aanzien. Hij verdween naar de binnenstad en kwam terug met de nieuwere versie van hetzelfde toestel. 'Hier', zei hij, terwijl hij overstelpt werd met knuffels. 'Als je dit toestel vasthoudt, denk je niet alleen terug aan onze geweldige trouwdag. Maar ook aan die van je broer en nieuwbakken schoonzusje!'
Jullie kennen mijn broer natuurlijk allemaal. Hij zit daar. De een wat langer dan de andere. De ander wat beter dan de ene. Ik ken hem al mijn hele leven, aangezien ik ruim drie jaar eerder geboren werd. Ik neem jullie graag mee in een klein stukje geschiedenis. Het exacte moment weet ik niet meer. Ik was zelf immers ook nog niet zo oud. Maar onze ouders hebben vanaf het begin duidelijk gemaakt, dat ik medeverantwoordelijk was voor mijn broertje. Een term die hij overigens zo'n beetje zodra hij kon praten niet accepteerde: het werd broer. Ik was stapeldol op hem. Ik herinner me, ik zal een jaar of zes zijn geweest, een carnavalsfeest met door mijn moeder zelfgemaakte konijnenpakjes. Maar helaas, beste toehoorders, die informatie valt onder de privacywetgeving van de bruidegom. Ik kan dus niet verder op de details ingaan. We konden het samen goed vinden. Niet beter maar zeker ook niet slechter dan dat je van een normale broer-zus-verhouding mag verwachten. Eén keer liep ik 'm een beetje te stangen. Hij reageerde nogal fel en indrukwekkend. Jammer genoeg worden ook die gegevens als privacygevoelige informatie beschouwt en zullen jullie dus niet van mij horen wat er vervolgens gebeurde. Overigens waren mijn ouders niet onbeperkt meegaand waar het bestraffing van ongewenst gedrag betreft, hoor. Het was verboden om een kampvuur op zolder aan te leggen. Mijn lievelingspop mocht door niemand anders als door mijzelf worden gewassen en aangekleed. En als we bijvoorbeeld te lang lagen te praten terwijl we moesten slapen, kregen we twéémaal een waarschuwing. Daarna moesten we zonder pardon op onze knieën voor het bed. Een aantal van jullie kent het misschien nog wel: wij hadden van die vloerbedekking met die keiharde ribbels. Maar daar mag ik dus van de móeder van de bruidegom weer niets over loslaten! We groeiden op. Leerden forellen vangen op een camping in het plaatsje Reppel, België. Kregen vakantievriendjes en –vriendinnetjes in Idro, Italië. Verhuisplannen van broer naar Elbeek werden echter verijdeld: na de vakantie gingen we gewoon terug naar huis. Ach, we waren jong en genoten van een heerlijke, beschermde jeugd. Onze jongvolwassenheid eindigde abrupt: onze vader werd ziek en overleed, terwijl wij allebei nog thuis woonden. Ondanks het verdriet zette broer zijn schouders eronder en nam de rol als gezinshoofd bijna zonder erbij na te denken op zich. Hij vormde een belangrijke sparringpartner voor mijn moeder bij omvangrijke besluiten over ons bedrijf. Als haar zaakwaarnemer werkte hij gelijk ook de lastige huurster van zíjn toekomstige woning de deur uit. Maar jullie begrijpen dat de details hoe dit in zijn werk ging tot mijn spijt niet mogen worden verteld: privacygevoelig en zo. Ik kreeg een serieus vriendje. Maar na een grondig onderzoek van broer werd deze relatie afgekeurd. Terecht, naar later bleek. Niet al teveel later werd deze jongen opgevolgd door een ander, maar ook die relatie overleefde de toets van broer niet. Toen kwam mijn huidige echtgenoot in beeld. Hij zit daar. Hij doorstond de keuring gelukkig wél. Maar volgens manlief heeft broer hem wel een nadrukkelijke waarschuwing toegefluisterd: 'Pas op, want als je aan mijn zus komt, kom je aan mij!' Waarop manlief antwoordde: 'Nou, liever niet!' Of dit inderdaad een waargebeurd verhaal is, kan ik jullie helaas niet zeggen; de privacywetgeving van broer is onverbiddelijk. Tenslotte. Kleine broertjes worden groot. En gaan trouwen! Wat ik nu ga zeggen, valt buiten míjn privacygevoelige informatie. Ik ben trots op het feit dat jij mijn broer bent. En ik wens jou en je vrouw alle geluk toe!