Schwarzenegger
Floppy is boos. Hij voelt zich niet helemaal kip. Maar hij is ook helemaal geen kip! En hij heeft een bloedhekel aan de dierenarts. Nou ja, niet aan de man zelf, maar aan hetgeen die doet. Helemaal als hij ter voorbereiding ook nog eens 's ochtends vroeg voor joker loopt met een bazinnetje dat met een steelpannetje achter hem aanloopt om wat urine op te vangen! Hij zit met een nijdige trek op zijn snoet in de wachtruimte. Gelukkig duurt het niet lang voor hij zijn naam hoort. De dierenarts luistert naar het verhaal van de bazin. Oké, hij verliest soms een beetje urine. Maar hij mikt toch altijd keurig op het badlaken dat over zijn mand ligt? Wat is dan het probleem? De dierenarts onderzoekt hem grondig. En kan inderdaad niks vinden, zoals hij allang had kunnen vertellen. Maar ja, naar hem wordt weer niet geluisterd. Hij krijgt wel een prikje, dat gelukkig geen pijn doet. Dat zorgt ervoor dat zijn spieren wat steviger worden. Eigenlijk best leuk. Dat maakt vast indruk op dat kekke teckeltje aan de overkant! Gezamenlijk stappen ze in de auto. Onderweg naar huis. Allebei opgelucht. En allebei benieuwd of het medicijn werkt!
Terwijl Floppy en ik in een enthousiast spel verwikkeld zijn, valt het me ineens op. Ik roep manlief erbij en terwijl hij 'm in bedwang houdt ('Kom op nou, ik was net aan het winnen!') open ik zijn bek en bestudeer zijn tanden. Hij mist inderdaad een voortand! Nou is dat op zich geen probleem. Zijn gebit is ondanks zijn hoge leeftijd nog prima in orde, dus een voortand meer of minder maakt niet zo heel veel uit bij het eten. En omdat hij zelden zijn tanden laat zien, loopt hij ook niet echt voor joker met zo'n gat. Ik kijk in het rond, maar zie niets liggen. Hij is 'm dus waarschijnlijk ergens verloren. Terwijl we verder spelen, schiet ik in de lach. Als manlief naar de reden informeert, zeg ik: 'Dubbel balen! Want nu valt er ook niets onder zijn mandje te leggen voor de tandenfee!' Terwijl we de lachtranen uit onze ogen vegen, hoor ik Floppy nog net mompelen: 't Zsijn ook altijd de kleintjesssss!'
De afdeling waar ik werk heeft zo'n 140 binnendienstmedewerkers en 20 buitendienstcollega's. We zitten verspreid over twee verdiepingen. Maar ook bij ons is het vakantie. Velen genieten van welverdiend verlof. Dus toen ik vanochtend op kantoor kwam, verbaasde het me niet echt dat er nog niemand was: alles was donker en stil. Ik besloot een kijkje te nemen aan de ander kant. Daar waren een paar mensen, maar ook zij verwachtten niet al teveel volk. 't Is de slapste dag van de slapste week. Al pratend kwamen we op het idee om met z'n allen bij elkaar te gaan zitten. Waarom ook niet? We hingen een briefje op de ene werkvloer en gingen gezellig met z'n allen op de andere verdieping zitten. Steeds meer collega's kwamen enigszins verbaasd maar lachend aanlopen. Voor het een uur verder was, hing er een sfeertje van logeren en kamperen. Er werd koffie en thee voor elkaar gehaald. De enige aanwezige teamleider besloot spontaan op appelflappen en worstenbroodjes te tracteren. En overal hoorde je mensen opgewekt en toch hard aan het werk. Aan het eind van de dag werd nog enthousiaster dan gewoonlijk afscheid genomen en prettig weekeinde gewenst: 'Moeten we eigenlijk vaker doen!'. Grappig hoe een klein initiatief zulke positieve gevolgen kan hebben.
Hij verheugde zich er al weken op. Eigenlijk vanaf het moment dat hij hoorde over het hoogste reuzenrad van Nederland. Wheel of Excellence is 55 meter hoog. Er kunnen maximaal 336 personen in de 42 gesloten gondels, die allen zijn voorzien van airco en een geluidsinstallatie. Er is zelfs een luxe VIP-gondel, met glazen vloer, dvd en gsm! Dé perfecte manier om zijn vriendin eens goed te verwennen. En natuurlijk zelf enorm te genieten van het uitzicht met alle lichtjes. Hij had het helemaal voor elkaar. Eerst een stukje over de kermis lopen. Dan iets eten in een lekker restaurantje. En als het donker werd een ritje in de topattractie van de Tilburgse kermis. Op de bewuste avond liep alles gesmeerd. Een gezellig sfeertje met leuk publiek. Zijn vriendin in een uitstekend humeur. En dolenthousiast over zijn verrassing! Met de hoofden dicht bij elkaar stegen ze langzaam naar de top. En toen stond het rad ineens stil en ging overal 
Als ik aan kom rijden bij het station, zie ik ze gelijk staan. Of ik wil of niet. Uitbundig geel, oranje en uiteraard roze. Hoe opvallender, hoe beter. Het is niet koud, maar ook de wangen vertonen een gezonde roze kleur. Toch staan ze dicht bij elkaar, wachtend op het vervoer naar de ongetwijfeld warmere woonomgevingen. 't Is nog vroeg op de avond. Het feest moet eigenlijk nog beginnen. Maar het zat er dit jaar gewoon niet in. Eén ding ontsiert namelijk het vrolijke plaatje. Langs de talloze gekleurde veertjes drupt water. Veel water. Al urenlang achter elkaar! Roze Maandag op de Tilburgse kermis is toch een stuk gezelliger mét zon!
Moet bij dit onderwerp gelijk aan 
Haar stem klinkt onthutst op de voicemail. Ze vindt het hoorbaar erg vervelend dat ze een bandje in moet spreken in plaats van een persoonlijk gesprek over dit onderwerp. Ik bel haar dan ook gelijk terug en stel haar gerust. Blijkbaar ben ik vergeten om de naam van Floppy op haar verjaardagskaart te zetten! En nu was ze ongerust; er zal toch niets naars gebeurd zijn!? Maar Floppy blaakt nog steeds tot in het puntje van zijn oude botjes. 'Nu ik u toch aan de lijn heb ...', vervolg ik. En vertel dat ik onze overbuurman, tevens haar jongste zoon, al een paar dagen niet heb gezien. Hij is terug van vakantie, maar zijn rolgordijnen zijn een paar nachten niet dicht geweest. Nu stelt zij mij gerust. Hij is interieurontwerper en gelijk na de vakantie met een opdracht ergens in het land aan de slag gegaan. We lachen. Originele manier om elkaar weer eens te spreken en nieuwtjes uit te wisselen. Zonder nare boodschap. Gelukkig maar!
Ik ben gek op toetjes. Zeker als je er ook nog een goed doel mee kunt helpen. Dat maakt de discussie met mijn schuldgevoel over eventuele extra calorieën in elk geval een stuk gemakkelijker. Terwijl ik geniet van elke lepel, bekijk ik de tekst op de beker. Ineens valt mijn mond open. 'Bereid in een bedrijf waar ook noten en pinda's worden verwerkt'. Wat is de toegevoegde waarde van deze wetenschap? Ik lees de zin hardop voor aan mijn man. Maar ook hij snapt er niets van. Het gaat om yoghurt! Waarom dan geen informatie geven over de secundaire arbeidsvoorwaarden, het maximaal te besteden bedrag aan leasewagens en de al dan niet in het arbeidscontract opgenomen winterbanden? Of kunnen mensen met een allergie voor pinda's ook geen producten eten uit fabrieken in de buurt? Wie het weet, mag het zeggen.
Sinds een maand of vijf heb ik een nieuwe leidinggevende. We kunnen het best met elkaar vinden, maar door de hele reorganisatie is er weinig tijd geweest om elkaar echt een beetje te leren kennen. Het was te druk met 'niet l*llen, maar poetsen'. Nu dit project achter de rug is, willen we daar verandering in brengen. Hij weet dat ik op zoek ben naar een andere functie, maar zolang er nog geen vertrekdatum in zicht is, is het wel zo prettig om op een leuke manier samen te werken. We hebben een bijzondere manier bedacht. Hij loopt dit jaar voor het eerst de Nijmeegse Vierdaagse. En eigenlijk zonder al te noemenswaardige echte training! Via telefoon en SMS houdt hij ons, zijn supportende team, op de hoogte. Ik fungeer daarbij als verbindingsofficier. Van de hele vroege ochtend tot de finish hebben we regelmatig contact. Het gaat nog steeds goed, al doen zijn voeten zeer. En er is altijd ruimte voor een grapje. 't Is wel een vermoeiende manier om te 'bonden'. Maar ach, je moet iets over hebben voor een goede werkrelatie!
Manlief en ik zijn ruim twee jaar getrouwd. En heel wat vrienden, familieleden en bekenden hebben inmiddels ons voorbeeld gevolgd. Maar als ik echt heel eerlijk ben, had geen van de bruiden zo'n 
En dan ineens lijkt er een doorbraak in het zoeken naar een nieuwe baan. Een van mijn vorige leidinggevenden benadert me met de vraag of ik interesse heb in een andere functie. Een die meer tegemoet komt aan mijn interesses en opleiding. Hij plant gelijk een oriënterend gesprek met degene die mijn leidinggevende zou worden in dat geval. Ik informeer zoals afgesproken mijn huidige leidinggevende over deze ontwikkeling. Hij is er niet blij mee. Wil me graag houden en een functie bieden waar ik plezier in kan hebben. Maar wordt door allerlei reorganisaties en regelgeving tegengehouden. Niettemin belooft hij toch nog een poging te wagen. En intussen werk ik een dagje thuis en houd me bezig met het vouwen van doosjes en het versturen van mokken naar onze klanten. Overblijfsel van de workshop tijdens het grote evenement een paar weken geleden. Ik zal dit morgenvroeg maar niet noemen tijdens het sollicitatiegesprek! En over doorbreken gesproken: onze doorbraak in de muur tussen de twee huizen is met deze actie dus nauwelijks meer zichtbaar!
Op zaterdagochtend haal ik de wekelijkse boodschappen. Eerst naar de bakker voor verse broodjes en vervolgens naar de supermarkt die op de kleintjes let. Je ziet vaak dezelfde mensen. Een grote man in een elektrische rolstoel. Een moeder die boodschappen doet terwijl haar man voor de kinderen zorgt. Een oude dame die haar fiets 'voor alle zekerheid' even binnen zet. En een van de doordeweekse kassajuffrouwen met haar man: Ria en Cor. Ze is wat zwaar opgemaakt en komt altijd met veel vertoon binnen. Groet iedereen bij naam. Af en toe maken we een praatje. Ze noemt mij om onduidelijke redenen steevast 'zíjn vriendin', wijzend naar haar man. Deze knipoogt, maakt een bijdehante opmerking en sjouwt geduldig achter haar aan. Laatst vertelde ze dat ze binnenkort een keer op zaterdag moest werken. Het was vakantietijd en er was een tekort aan medewerkers. Ze baalde er behoorlijk van, maar het was niet anders. Gisteren zie ik haar bij binnenkomst inderdaad achter de kassa zitten. Dus ik zwaai naar haar. Ze lacht terug, draait zich om en roept naar de medewerkster bij de klantenbalie: 'Kijk, Marion, zíj is nou de vriendin van Cor!' Alle klanten keken naar mij. Ik kreeg er zelfs een kleur van. De 
Het gekletter van regen tegen de ruiten 's nachts. Tjilpende vogels op zondagochtend. Mijn moeders stem, zachtjes maar druk in gesprek aan de telefoon, terwijl ik geveld door een zware hersenschudding bij haar logeer (2001). Een plotselinge regenbui tijdens een boswandeling. De branding bij een strandwandeling. Een tevreden zucht van Floppy als hij dat ene lekkere plekje heeft gevonden op zijn mat. Mijn man die in de veronderstelling dat ik slaap op zijn tenen naar de keuken loopt voor een laatste pilsje. Echte stilte rond een vakantiehuisje middenin een groot bos op het platteland. Krekels en/of sprinkhanen bij het vallen van de avond in Zuid-Frankrijk. Er zijn zoveel mooie geluiden in je omgeving. Je moet ze alleen willen horen.
Eerlijk is eerlijk. Met sommige vrienden van je partner kun je het gelijk vanaf het begin goed vinden. Maar als je samen een relatie krijgt, is er ook 'bagage' van de ander waarmee je je minder op je gemak voelt. En daar kun je op meerdere manieren mee omgaan. Je schikt je. Of je maakt samen afspraken. Zo ook die ene. Manlief was erg enthousiast. Maar ik had vanaf het begin iets ongemakkelijks. Deed echt mijn best. Het klikte gewoon niet zo. Acties die manlief luchthartig weg wuifde, veroorzaakten bij mij wrevel en irritatie. Het was niet echt aversie. Maar vanaf het begin was duidelijk: wij zouden geen goede vrienden worden. Eerst gedoogden we elkaar nog. Na een paar incidentjes werd dat moeilijker. We probeerden allebei om manlief er zo min mogelijk onder te laten lijden. Hij zat er helaas middenin. En gisteren barstte de bom. Voor mij is de maat nu vol. Ik sta op het punt om manlief te laten kiezen: hij eruit of ik. Terwijl dat laatste uiteraard geen echte optie is! Maar onze gloednieuwe Apple-PC is nu alweer stuk, de vierde keer sinds we 'm vorig jaar november aanschaften! Het is gewoon niet te geloven! Wat mij betreft is het 'Bill, welcome back!' en 'Byebye Mac!'
... langzaam stroomt het land leeg. De een na de ander pakt de laatste zaken in de koffer en vertrekt naar betere, waarschijnlijk drogere oorden. Of hoopt daar tenminste op. Zelfs de logsites zien er rustiger uit dan anders. Wij blijven nog even hangen. Niet gebonden aan schoolvakanties of verplichte bedrijfs-sluiting houden manlief en ik de respectievelijke afdelingen bemand/bevrouwd, terwijl collega's de stropdas voor de zwembroek inruilen. Of de hakjes voor het badpak natuurlijk. Ga je binnenkort genieten van welverdiende rust? Veel plezier! Drink vooral een marguerita op onze gezondheid! Zie je over een paar weken. En zo niet: fijne avond en tot morgen!
We zitten met een grote groep aan tafel in het nabijgelegen restaurant. Hebben net genoten van de film 
Buiten op straat is ineens een politiesirene te horen en gegil van mensen. Nu gebeurt dat wel vaker; we wonen in een winkelstraat en daar gebeurt ook 's nachts het nodige. Maar ik ga toch even kijken. Gehelmde mannen hollen het huis recht tegenover ons in. Nagenoeg gelijktijdig komt een hoogwerker van de brandweer met piepende remmen tot stilstand. Rook walmt naar buiten. We zien licht door de woonkamer flitsen. De politie veegt de straat schoon en zet 'm af met rood/wit lint. Na een half uur wordt het sein 'brand meester' gegeven. Ik ga bij onze overbuurman die ernaast woont eventuele rookschade opnemen (hij is op vakantie). Op straat hoor ik het verhaal. De eigenaar van de shoarmatent rook een brandlucht toen hij afsloot. Hij ging op onderzoek uit en ontdekte rook uit de bovenwoning. De bewoners sliepen, terwijl hun droger in brand stond! Door het raampje probeerde hij met emmers water de brand te blussen, terwijl zijn medewerker 112 belde en omwonenden waarschuwde. Dankzij hun ingrijpen werd erger, heel veel erger voorkomen. Maar goed dat er nog helden zijn!
'Doe het een paar dagen rustig aan', zei hij. Wat ik vertaalde in 'een paar uur en je bent weer als nieuw'. Hij kent me immers!? Maar het bleek geen keuzemenu. Terug op kantoor (!) merkte ik al snel dat het niet echt lekker ging. Dus sloot ik mijn werkzaamheden af, wenste iedereen een 'prettige avond en tot morgen' en reed weer naar huis. Heb nog even op de bank gehangen, maar mijn bed lag toch lekkerder. Ook de volgende ochtend. Zeer tegen mijn zin heb ik me ziek gemeld, met nogmaals de opmerking dat ik maar één dag nodig had om weer fit te zijn. Vandaag zit ik op de bank met een boek. Het gaat een beetje beter. De draaierigheid en misselijkheid zijn ver over. De spierpijn nog niet. Nog een paar dagen rustig aan. Dan ben ik weer als nieuw. Toch?
Hij legt me in een houding die me volstrekt onnatuurlijk voorkomt. Een been gestrekt, het andere gebogen met een voet in de knieholte. Op mijn linkerzij, terwijl mijn schouders zo plat mogelijk op de behandeltafel moeten blijven liggen. De armen over elkaar geslagen, zijn arm daar weer doorheen en zijn hand op mijn rug. Ik kijk over mijn rechterschouder in het niets en krijg de opdracht me te ontspannen. Vóórdat ik daar een bijdehante opmerking over kan maken, laat hij zich met zijn volle gewicht op me vallen. Ik hoor een aantal kraken. Voorzichtig probeer ik me te bewegen en de schade te bepalen. Maar het lijkt alsof er 'weer' lucht door mijn ruggegraat stroomt! Zálig! Hij heft dreigend zijn vinger: ik heb te lang doorgelopen. De pijn zal een dag of 10 nodig hebben om weg te trekken. Maar dan moet het ook over zijn. Ik beloof plechtig nóóit meer eigenwijs te zijn. Hij kent me gelukkig goed en glimlacht berustend. Tot de volgende keer!
Het was een drukke dag gisteren: D-Day project B. Onze complete afdeling is opnieuw ingericht. Dus was ik al om kwart over 7 op kantoor om een warm welkom te organiseren: croissants, krentenbollen en eierkoeken naast een kuipje boter 'Goede Start'. De heerlijke geuren kwamen je bij binnenkomst al tegemoet! Om kwart over 5 zat ik er nog: evaluatieoverleg. Over het algemeen werpen de maanden van voorbereiding en hard werken hun vruchten af. Het grootste gedeelte van de procesaanpassingen en nieuwe team-indelingen is vlekkeloos verlopen. Zo kreeg de afdeling van een van de teamleiders voorheen zo'n 180 telefoontjes per dag te verwerken. Nagenoeg al die telefoontjes moesten worden doorverbonden naar de productieafdelingen. Niet echt efficiënt dus. Het resultaat na één dag Nieuwe Situatie was ongelooflijk: twee gesprekken!! Het was inderdaad een goed idee om het systeem te wijzigen, zodat de gesprekken nu gelijk op de juiste plek binnenkomen. Buigend nam betrokkene complimenten van de andere collega's in ontvangst. 'Maar', zei een van hen met een blik op de cijfers, 'nu wel zorgen dat je bereikbaarheid ook op norm komt. Want van beide gesprekken is uiteindelijk de verbinding verbroken omdat niemand opnam!' We hebben de vermoeidheid van ons afgelachen tot de tranen over de wangen liepen.
Begin maart startte onze verbouwing. Eind maart tilde ik een parketschuurmachine uit de achterbak van de auto. In mijn eentje. Beetje te ongeduldig om op hulp te wachten. Beetje eigenwijs om te denken dat ik sterk genoeg was. Beetje dom. Want ik hoorde iets knakken in mijn onderrug. Met als resultaat een venijnige pijn. Ik wilde niet naar de huisarts. Er moest nog een hoop gebeuren en ik had geen tijd om rustig aan te doen. Beetje dommer. De pijn trok langzaam weg. Bijna helemaal. Bijna. Want de plek is nog steeds beurs. Sommige dagen kan ik bepaalde bewegingen niet maken. Andere dagen gaat het beter. Maar het is nooit over. Inmiddels heb ik regelmatig van mijn nek, schouder en knie. Altijd rechts. Maar het was zo druk op kantoor. Twee projecten die nagenoeg gelijktijdig opliepen. Echt geen tijd om naar de dokter te gaan. Maar morgen wordt het rustiger. Morgen eindigt project B. En project C duurt nog wel even. Dus morgen neem ik contact op met de medische wereld. En zal ik de adviezen niet in de wind slaan. Beloofd.