Nieuwe baan!

Laat vooral een reactie achter of klik hier om me te feliciteren met mijn nieuwe baan als Coördinator Marktbewerking per 1 oktober! De tijd van peinzen, piekeren, wikken en wegen is voorbij! Ik loop rond met een brede glimlach. Leidinggevende en collega's betreuren mijn vertrek oprecht, maar staan achter mijn keuze en wensen me het allerbeste toe. Ik kan niet wachten om te beginnen!

Puppy love

Ze is aanbiddellijk. Dat vindt ze zelf ook. Ze is vrolijk. Daar is ze het helemaal mee eens. Ze vraagt veel aandacht. Daar heeft ze zo haar twijfels over, want daar heeft ze toch gewoon recht op? Ach ja. Sidney. Het is een heerlijke hond. Dus je vergeeft haar snel. En er valt behoorlijk wat te vergeven! Een decoratief kussen met van die leuke lussen, die je blijkbaar met één simpele kaakbeweging kunt uithalen. Een speelgoedbeest, dat je gefileerd door de hele huiskamer terugvindt 'omdat ze het een stom ding vond'. Nog net het zicht op haar verdwijnende achterwerk, omdat ze ineens een kat zag toen jij de voordeur opende. En hoe kon jij nou vermoeden dat het flesje neusspray niet veilig en hoog genoeg op het nachtkastje stond?! Nu weet je beter! Ach ja, Sidney. Kleine hondjes worden groot. We kunnen nauwelijks wachten! En Sidney zal in elk geval vandaag geen last hebben van een loopneus!

Slechte timing

Het lag niet aan mij. Dat is mij keer op keer verzekerd. Ik had gewoon pech. Mijn functie verviel tijdens een reorganisatie twee jaar geleden. Ik kwam net kennis en kunde tekort. En dat allemaal op de dag na ons huwelijk! Toen we terugkwamen van onze huwelijksreis, stond mijn vorige leidinggevende me op te wachten. Hij had hulp nodig. Hard nodig! Secretarieel (mijn oorspronkelijke job) gecombineerd met communicatie (mijn passie). We spraken af dat het voor hooguit anderhalf jaar zou zijn. Maar toen kwam de fusie. En werd alles op zijn kop gegooid. Een echte functie in de communicatie was verder weg dan ooit. Ach, ik had een baan en werd goedbetaald. Leuke collega's en een leidinggevende met wie ik het best kon vinden. Toch was het niveau van de werkzaamheden aan de lage kant, net als het aantal klussen. Ik bleef om me heen kijken. Ineens scheen de zon. Een baan die leuk, leerzaam en uitdagend lijkt. En ik maak een heel goede kans! De sollicitatieprocedure was nog niet opgestart of er kwam nóg een functie in zicht. Zeker zo interessant en ook hier met prima vooruitzichten. Deze week valt de beslissing. Ik ben er zelf nog niet helemaal uit, maar dat komt wel. En dan, vandaag, stuurt mijn broer me dit bericht toe. Een functie bij een bedrijf waar ik tot voor kort zo'n keer of zes per jaar kwam. Dat écht invloed heeft gehad op mijn leven. 't Is dat het een pokkeneind weg is én we er niet over denken om te verhuizen!

D's Cakes

Afgelopen week had ik zin om weer eens iets lekkers te maken. En dat soort ideeën moet je nooit onderdrukken! Dus bakte ik twee cakes voor mijn collega's: een met chocolade en eentje met citroenglazuur. Ze waren aangenaam verrast en de cake was dan ook zó op. 's Avonds tijdens de afwas vertelde ik het aan manlief. 'Eigenlijk is dat óók een optie voor een nieuwe baan', zei ik. 'Want ik was nu 9 euro kwijt aan ingrediënten voor twee cakes. Als ik per plakje 50 eurocent zou vragen, haal ik 22 euro op. Dus 13 euro winst. Ik verdien nu ongeveer 11 euro per uur. Dus ik ga er ook nog op vooruit!' Zelfs de naam voor het bedrijf was zo gevonden: D's Cakes! Manlief hoorde het hoofdschuddend aan. 'Weet je wat jij zou moeten doen?' Ik schoot in de lach: 'De Kamer van Koophandel bellen?' 'Nee', antwoordde manlief, 'toch eens wat meer aandacht aan cijfertjes besteden. Je verdient nu 11 euro per uur. Verkoop jij elk uur twee cakes?' We hebben een groot bedrijf. Dus ik opperde nog om ook andere afdelingen in het marketingplan te betrekken. Maar gaf toen toch maar op. Jammer. Oftewel: een typisch gevalletje gebakken lucht.

PS: woensdag sollicitatiegesprek voor functie 1!

Dag Jos

Ik was niet je grootste fan en ook geen dierbare vriendin. Maar wat heb je me laten lachen! In onze bibliotheek staan een aantal van je boekjes. Een paar zijn er zelfs gesigneerd: 'Lieve Dorine, groetjes van Jos Brink.' Ik huilde dikke tranen bij het lezen over je afscheid van Noesse. En kwam niet meer bij als je vertelde over de avonturen van het verschrikkelijke Pimmetje! We hadden mooie plaatsen bij een uitvoering van Zzinderella. Mijn moeder en ik genoten als je afweek van je tekst en Frank zijn lachen niet kon houden. Bedankt, Jos. Voor alle tranen, zowel de pijnlijke als de prettige.

Namen

Er is weer een nog nader te bepalen interessant onderzoek gedaan. Ditmaal naar de favoriete honden- en kattennaam. Floppy kon zijn ogen niet geloven toen hij het las. Maar ja, hij is en blijft nu eenmaal graag uniek. In tegenstelling tot zijn naam. Dat is eigenlijk een krijgertje. Het zit zo. De hond van mijn moeder was een aanbiddellijke bouvierpup. We noemden haar Floppy. Ze groeide echter op tot een zeer uit de kluiten gewassen hond. Beslist geen Floppy. Het werd dus Bicka, naar haar moeder Annebicka. En toen Floppy ons een paar jaar later kwam verblijden met zijn aanwezigheid, was zijn naam snel gevonden. Hij oogde minstens zo lief als Bicka met zijn lieve zachte flapoortjes. Ach. What's in a name? Ik geloof niet dat Bicka of Floppy er een identiteitscrisis door heeft opgelopen. En anders is dát in elk geval ook uniek. Voor een hond.

Tip voor Sonja

Als je pas laat op 'grote vakantie' gaat zoals wij, heb je het soms best moeilijk bij het horen van alle vakantieverhalen en het zien van die bruine benen. En dan troost je jezelf wel eens met wat lekkers. Voor een beetje surrogaat-vakantiegevoel. Maar dat lekkers wil jou meestal maar moeilijk verlaten. Oftewel: ik heb een paar extra pondjes in de aanbieding die ik vóór onze vakantie echt kwijt wil zijn. Mijn fysiotherapeut kreeg bijna iets (en niet lekker) toen ik hem vroeg of ik mocht steppen. Zolang de problemen met mijn rug niet over zijn, staat de step achter slot en grendel. Dus: minder eten. Cornflakes als ontbijt. In plaats van lunch een plakje peperkoek. Maar dan wel met een beetje suiker voor de smaak. Ik pak een zakje uit de koffiehoek, schud het open, strooi wat van de inhoud op de koek en neem een hap. En nog een. En kijk dan bedenkelijk naar het zakje. Heb ik poedermelk op mijn peperkoek gedaan!?! Met een vies gezicht gooi ik het restant in de vuilnisbak. Vandaag geen lunch. Zal straks Sonja maar eens bellen dat ik nog een goeie tip voor haar heb!

Energie

We zijn druk bezig met het realiseren van een verrassing voor iemand in onze vriendenkring die binnenkort 70 jaar wordt. Een van de voorwaarden was dat ik een middagje op de fiets sprong om een rondje te rijden door onze woonplaats. Ik stond niet echt te trappelen om te gaan. Ik zat zo lekker op de bank. Mijn boek was hartstikke spannend. En ze hadden toch regen voorspeld, al was de hemel nog nagenoeg wolkenloos? Maar met gezeur kom je ook nergens, dus ik pakte een flesje water met iets lekkers voor onderweg en vertrok. De zon scheen, de muziek op mijn Ipod speelde op de achtergrond en ik had de wind in mijn rug. Toen ik na twee uur bezweet thuiskwam, informeerde een vriend die langskwam waar ik de energie toch vandaan haalde!? Hij werd al moe als hij eraan dacht! Ach, soms kost het wat meer moeite dan anders. Maar als je even doorzet, krijg je er een fris hoofd, rode wangen en een glans in je ogen voor terug!

Vakantiegevoel

Er lagen nog een paar pluimen op mijn bureau, gekregen voor twee grote klussen. We besloten een dagje samen weg te gaan. Dus sloten we vrijdagmiddag wat eerder af dan normaal. Tegen mijn leidinggevende zei ik bij vertrek dat ik vakantie had. Hij geloofde het nog ook, want ik straalde het uit! We reden relaxt midden door de polders naar Wageningen. Ik genoot van het landschap: koeien, veel water, groen en nauwelijks verkeer. Heerlijk voor de afwisseling. We vonden hotel De Wereld zonder al teveel moeilte en werden perfect ontvangen. Ook de kamer was keurig. Na het inchecken wandelden we op ons gemak door de winkelstraat. Kochten een souvenirtje voor Floppy en Sidney bij Happy Pets. En een paar boeken voor onszelf. In restaurant DrinksandBites lieten we ons verrassen met een verrassingsmenu. Zalig gegeten! Terug in het hotel hebben we nog even gelezen en kropen toen onder de wol. Na een prima nachtrust heb ik in het boekje met wapenfeiten liggen bladeren voor ik manlief wekte. Je ontbijt toch iets nederiger in de wetenschap dat in dezelfde zaal de capitulatie werd getekend in 1945. Op het gemakje reden we weg van de snelweg terug naar huis, waarbij we zelfs tweemaal met een pontje werden overgezet. De route voerde door de achtertuin van mijn schoonouders, die toevallig thuis waren. Van hen hoorde we dat Jos Brink is overleden. Ondanks de schrik hadden we toen helemaal een vakantiegevoel: we wisten dat hij ernstig ziek was, maar zijn overlijden was volledig aan ons voorbij gegaan. Alsof we heel lang en heel ver weg waren geweest! Vakantiegevoel. Het gaat er maar om hoe je het invult.

Stel ...

Stel ... Iemand die je graag mag, heeft echt een rottijd achter de rug. Je hebt natuurlijk waar mogelijk en nodig een troostende hand uitgestoken. Hem bemoedigend toegesproken. Maar kon eigenlijk zo weinig doen om het leed te verzachten. En dan. Ineens loopt hij weer wat rechter. Schijnt de zon door de wolken. Róze wolken welteverstaan. Een bepaalde naam komt regelmatig in de gesprekken naar voren. Té regelmatig. Ach, jij bent een vrouw. Jij hebt het natuurlijk veel eerder door dan hij. Maar dan ben je dan ook vrouw voor. Je gunt het hem zo en geniet in stilte. Dan breekt eindelijk het moment door: hij vertelt het. Maar hij vertelt het in zwaar vertrouwen. En laat je beloven om niets te zeggen. Hij wil er eerst zelf nog even van genieten voor het wereldkundig wordt. Daar kun je je iets bij voorstellen. Maar je bent dus een vrouw. Van nature nieuwsgierig aangelegd. Je kunt geheimen bewaren, dat spreekt vanzelf. Maar het kost moeite. Meer moeite naar gelang de grootte van het geheim. En meer moeite naarmate de embargoperiode groter is. Met andere woorden: je barst bijna uit elkaar!! Wat doe je? Goeie vraag! Wie het weet, mag het zeggen!

Klanken

Zou het nou toeval zijn? Als ik mijn vriendenkring tegen het licht houd, valt het op dat ik vrijwel altijd ben omgeven door bepaalde klanken. Dat begon al op de lagere school met mijn vriendinnetje Monique. Op de middelbare school kende iedereen het clubje van vier vriendinnen: Angelique, Lian, Annemieke en ik. Tijdens mijn studie voor Europees Secretaresse trok ik veel op met Liesbeth. En ook mijn huidige twee beste vriendinnen bleken allebei een 'ie'-klank in hun naam te hebben: Ingrid en Francien. De mannelijke kant van mijn sociale leven heeft een 'a' in zijn naam. Mijn grote kleine broer heet Frank. Sinds mensenheugnis is Maarten mijn beste vriend. En ook André houdt al heel wat jaren een oogje in het zeil van mijn wel en wee.Op kantoor werd ik gecoacht door Martien Hij overleed te vroeg, veel te vroeg. Maar vanaf zijn wolk zorgde hij voor maar liefst twee plaatsvervangers: Frank en Martin. Ik rijd al een jaar of acht samen met Stefan naar kantoor. En last but nog least mag natuurlijk manlief Bart hier niet onvermeld blijven: zonder hem is mijn leven niet compleet. Zou het nou toeval zijn? Maar toeval bestaat toch niet?

Kruis

Ik ken haar niet persoonlijk. Ze was een bevriende collega van mijn broer. Pas 38 jaar oud. Echtgenote en moeder. Maar ze was al heel lang ernstig ziek. Broer sprak er af en toe over. Het deed hem duidelijk zichtbaar verdriet om iemand zo te zien ploeteren en lijden. Tijdens zijn huwelijksreis moest ze een zware operatie ondergaan. Hij riep ons vanuit de USA op om een kaarsje voor haar te branden. Misschien hebben al die kaarsjes een beetje geholpen. Want daarna zag het er eigenlijk allemaal wat gunstiger uit. De artsen spraken de eerste woorden van een gematigd positief bericht. Daar hielden ze het nog even bij. Want ze bleef onder zware controle. Een paar dagen geleden wilde ze toch even langs de specialist. Ze hoestte zo. Er zat wat vocht achter haar longen. Toen ze goed keken, zagen ze nog meer … 't Heeft niet lang meer geduurd. Mijn oma zei altijd, dat je nooit een zwaarder kruis te dragen krijgt dan je kunt tillen. Haar kruis werd te zwaar. Gisteren is ze vertrokken naar een betere wereld. Met wolken en warmte en licht en zachte veertjes. Ze heeft geen pijn meer. Ze is niet meer moe. Die wetenschap zullen de achterblijvers hard nodig hebben. Hun kruis voelt de komende tijd een beetje zwaarder. Dag! Goede reis en rust zacht.

Vallende sterren

Het gebeurt niet vaak. Dat zal niemand verbazen die mij een beetje kent. Maar toen ik gisteren een berichtje kreeg van Schoonmama, was ik echt even stil. Wat een prachtige tekst! Je kunt wel zien dat ik mijn schrijftalent van geen vreemde heb! Gelukkig zat er geen copyright op, dus mogen jullie meegenieten!

Wauw, da's een mooie! M'n eerste wens is gauw gedaan: algeheel welzijn voor zonen, schoon- en kleindochters. Daar gaat de tweede: een wens voor de ernstig gehandicapte dochter van mijn vriendin. Wachtend op de volgende trok het wolkendek dicht, helaas, ik had nog meer te wensen. Na een half uurtje weer naar buiten, geen ster te zien. Voor 'k naar bed ging een enkel gat in het wolkendek en een paar sterren waar geen beweging in zat. Heerlijk in bed met één van jullie mooie boeken. Om half vier even naar 't toilet en nog maar eens kijken. Ja hoor, een praktisch heldere Zeeuwse sterrenlucht. Nu was m'n eerste wens voor mijn oudste zus bij wie alweer een knobbeltje in haar borst werd aangetroffen. We wachten allemaal in spanning op de uitslag. En de volgende......., nog beter dan duímen voor die leuke baan, denk je niet? Al iets gehoord? Hoewel ik nu eigenlijk niets meer te wensen had, heb ik nog zeker een kwartier staan kijken en nog 3 sterren zien vallen. Je moet er in geloven en zo niet: het is een prachtig gezicht. Ik heb genoten! De komeet Swift-Tuttle cirkelt elke 130 jaar om de zon en laat dan een grote hoeveelheid stof achter. De stofwolk is zichtbaar als sterrenregen wanneer de aarde deze wolk kruist.

Schoonmama heeft in elk geval een boel vallende sterren om te bewaren voor een regenachtige dag! (vrij vertaald naar Catch a falling star van Perry Como). En dat is helemaal zo slecht nog niet deze zomer!

Helden

De nieuwste tentoonstelling van het Rijksmuseum heet 'Helden'. Er is veel over te doen. Er wordt namelijk niet alleen aandacht besteed aan Michiel de Ruyter, die 400 jaar geleden zijn eerste verjaardagsfeestje vierde. Ook Pim Fortuyn, Marco Borsato en Ali B hebben een plaatsje gekregen. Helden die iedereen kent en helden die bijna niemand kent. Manlief en ik keken elkaar aan toen het journaal er een item aan wijdde. Helden? Volgens Van Dale is een held iemand die ondanks zijn angst ingrijpt in gevaarlijke situaties. Dan denk ik zonder hen hier tekort te willen doen toch echt niet gelijk aan André Hazes of de Beatles! Als ik 's avonds onder de dekens kruip, hoor ik ineens geritsel. Er blijkt een beestje tussen het gordijn en het raam terecht te zijn gekomen. Manlief treedt resoluut op en een paar minuten later is het weer rustig. Helden? Ik heb er thuis een. Maar dan wel een echte!

Ervaringen uit het verleden

't Is even stil geweest op werk-geversgebied. Maar het wordt nu echt heel spannend. De functie bij mijn vorige leidinggevende (zie Doorbraak) ziet er steeds hoopvoller uit. Daarnaast heeft ook iemand anders zich gemeld als potentiële leidinggevende. Hij is bezig een nieuwe afdeling op te zetten met een leuke functie waarvoor hij eigenlijk stiekem mijn naam al had ingevuld. En zet nu dus alles op alles om niet nét te laat te komen met een interessant aanbod. Ook mijn huidige manager probeert uit alle macht waar mogelijk een uitwijkmogelijkheid te creëren. 't Is nog net niet dat ze daadwerkelijk met elkaar op de vuist gaan om mij. Maar alle charmes worden nadrukkelijk in de strijd geworpen. Variërend van praktische tips hoe je je níet moet gedragen in een sollicitatiegesprek bij de ander tot het wegjagen van duiven met eventuele schietmogelijkheden. Ik vind het allemaal erg indrukwekkend. En ben vooral blij! Want een groter compliment kun je niet krijgen! Zouden ervaringen uit het verleden in dit geval dan toch garantie bieden voor de toekomst? Wordt vervolgd!

Verkeerd verbonden

Terwijl ik met een schuin oog de binnengekomen emails scan, open ik de post voor mijn leidinggevende. Er zit een brief bij, waarbij zijn naam verkeerd is gespeld. Als ik 'm beter bekijk, blijkt de inhoud helemaal niet bestemd te zijn voor hem. Ik kan nu een aantal dingen doen. Maar ik besluit eerst contact op te nemen met de afzender. Een verveelde stem neemt op. Ik leg uit dat ik een brief van hem heb ontvangen, maar dat deze niet bij ons thuishoort. Nog voordat ik kan vragen wat hij ermee wil doen, antwoordt hij: 'Dat is niet mijn probleem!' Even weet ik niet wat te zeggen. 'Nee', vervolgt hij, 'Dan zorg maar dat hij op het juiste bureau terecht komt!' Ik leg uit dat ik bij een groot bedrijf werk en dat het onderwerp me helaas werkelijk niets zegt. Maar het boeit hem niet. Ook vindt hij het niet interessant dat ik 6000 collega's heb waarvan ik toch minstens de helft niet ken. Met andere woorden: ik mag het uitzoeken. Letterlijk. Verbrouwereerd hang ik op. Gelukkig hebben we een afdeling Postverwerking. Zij weten vast waar de brief wél thuishoort. Maar ik ben erg benieuwd hoe deze meneer omgaat met verkeerd verbonden telefoongesprekken!

Cijfers

Eigenlijk weet ik het zelf ook wel. Ik ben goed met talen. Het kost me relatief weinig moeite om me verstaanbaar te maken in mijn eigen of een buitenlandse taal. Maar cijfers zijn daarentegen niet mijn ding. Beetje hoofdrekenen lukt nog wel. Maar zodra worteldelingen of percentages in beeld komen, haak ik af. Niettemin ging ik gisteren op de grootste boekenmarkt van Europa de discussie met manlief aan. Het was warm in Deventer. En het was druk. Er waren in mijn beleving minstens zoveel mensen als in 2006. Manlief bestreedt dat. Hij vond het aanmerkelijk rustiger dan een jaar geleden. Ik weet zijn mening aan de warmte: zijn observatievermogen werd natuurlijk nadelig beïnvloed bij een omgevingstemperatuur van meer dan 30 graden Celsius. Met mijn neus alwetend in de lucht liepen we langs de diverse stalletjes op de 6 kilometer lange route. Gisterenavond besteedde het NOS-journaal uitgebreid aandacht aan de boekenmarkt. De verslaggever interviewde een aantal bezoekers. En merkte en passant op dat het warme weer blijkbaar toch voor een keuzedilemma had gezorgd: er waren dit jaar slechts 120.000 bezoekers op de boeken afgekomen; 10.000 minder dan vorig jaar. Manlief heeft duidelijk wél iets met cijfertjes. Maar ik heb mijn ongelijk dan weer in een grappig stukje tekst verwoord!

Met (hoop ik) dank aan Kees voor het lenen van deze foto!

Superslak

Schoonmama en ik zitten in een geanimeerde discussie over slakken. We hebben er helaas veel last van. Zij heeft een tuin, dus de aanwezigheid van slakken is bijna niet te vermijden. Maar wij zitten op één hoog! Geen idee hoe ze daar zijn gekomen. We vergelijken manieren om ze 'slakvriendelijk' te bestrijden. Zout werkt het beste, maar het geeft wel een hoop troep. Slakkenkorrels zijn er in de varianten 'onder de toonbank' (werken goed maar zijn beslist niet milieuvriendelijk) en 'boven de toonbank' (werken een beetje). Ik vertel dat ik ze meestal naar beneden gooi. Dé oplossing! Onze buren hebben een van stoeptegels voorzien plaatsje achter de winkel waar bijna nooit iemand komt. Da's een heel eind vallen en vooral hard neerkomen. Voordat ik mezelf tegen kan houden, slaat mijn fantasie op hol. Zie ik Superslak met wapperend rood manteltje zijn soortgenoten van de dood redden. Een grote S op zijn blauwe borstkasje. Snail to the rescue! Schoonmama lacht. En vraagt wat ik tegen buurman zeg als hij vraagt of wij ook zo'n last hebben van vliegende slakken? Waarop manlief mompelt: 'Dat die overlast wel meevalt, omdat ze volgens mij niet zo heel goed kunnen vliegen als je kijkt naar het grote aantal platte exemplaren op zijn stoep!'

Hollands weer

Het is woensdag. Vanaf mijn werkplek kijk ik naar buiten en zie de zon steeds meer aan kracht winnen. Een optimist in t-shirt en korte broek fietst opgewekt voorbij. Dat wil ik ook! Tien minuten later is het geregeld. Mijn collega heeft al vakantie gehad en houdt het vrijwel verlaten schip onder controle. Morgen ben ik vrij! Het is donderdag. Als ik de gordijnen open (heb natuurlijk eerst wat extra uurtjes slaap ingehaald) zie ik alles behalve de zon. Het is niet koud, klopt. Maar de lucht is volledig dichtgetrokken met bewolking. Op zich niet zo heel erg, want ik heb wederom een zware reactie op de fysiobehandeling. Blijf toch liever in de buurt van bed en bank. Jammer van de vrije dag. Het is vrijdag: de zon straalt zelfs door de gordijnen heen. Op straat zie je niets anders dan topjes en shorts. Ik zwaai naar een kind met een ballon vanaf mijn werkplek. Zou ik nou echt krijgen wat ik (niet) heb verdiend?

Boek

Achter me hoor ik gefluister. 'Dit klopt helemaal niet! Het was in een steegje!' Een kwartiertje later gevolgd door: 'Het is wel moeilijk concentreren zo, hoor! Ze hadden de ondertiteling beter weg kunnen laten'. Een tijdje blijft het rustig. Maar dan begint het weer: 'Wat een onzin. Ze slaan gewoon het hele stuk met die ander over!' En 'JK ging niet accoord met deze opzet, dus heeft ze ingegrepen. De elf móest erin voor het totaalplaatje aan het einde. Wil jij soms nog wat popcorn?' Gisterenavond bezochten we de film Harry Potter and the Order of the Phoenix. Na afloop hoorde ik haar zeggen: 'Ik vond het boek toch beter!'