Een hoofd vol herinneringen
Het traditionele moedersweekeinde bestaat allang niet meer uit een zaterdag en een zondag. Dit jaar togen we van donderdag tot en met maandag naar Rome. Een plaats die hoog op ieders verlanglijstje stond. Via internet had ik vlucht, hotel en rondleidingen geboekt. Door teveel handbagage van een aantal medepassagiers (wérkelijk, sommige mensen hebben echt geen flauw benul van toegestane afmetingen!) liepen we bij het vertrek vertraging op. En bij aankomst stond er 'per ongeluk' een bus geparkeerd op de plaats van het vliegtuig! Maar toen we uiteindelijk waren ingecheckt en aan de eerste overheerlijke pizza zaten, was alle leed snel geleden. De dagen sloten zich aaneen van de ene verrukking tot de andere bewondering. We bezochten het Pantheon met NOS-correspondente Andrea Vreede en struikelden over toeristen op de Spaanse Trappen. Zagen het Piazza Venetia en het mausoleum van keizer Augustus. Discussieerden over de 'is hij het nou wel of is hij het nou niet'-trouwjurk van Maxima bij een tentoonstelling over 45 jaar Valentino. Het kostte weinig moeite om je de paus voor te stellen, 's nachts in zijn pyama door de gangen van de Sint Pieter dwalend. Stormden gierend van het lachen per ongeluk bij het 'verkeerde' Colosseum de bus uit. Dronken café Americano's en aten 's avonds op een terrasje in de avondzon. We kwamen met een hoofd vol herinneringen terug. Vier camera's vol foto's. En een lege portemonnaie. In volgorde van belangrijkheid!
Onze monden vallen de laatste dagen regelmatig open van verbazing. Het herstel van Floppy gaat als een trein! Hij had wat moeite om te wennen aan de dieetbrokjes. En aan het dieet op zich. Maar het blikvoer eet hij nu met lichte tegenzin als ontbijt, lunch en diner. En de brokjes gebruiken we als kluifjes. Als je niet beter wist, zou je denken dat het altijd zo is geweest. Zijn zindelijkheid is weer bijna onder controle. Hij is vrolijk en opgewekt. Maar het meest verbaasd zijn we over zijn tomeloze energie. Hij zou het woord uitgevonden kunnen hebben! De hele dag speelt hij of rent door het huis. Trappen dienen slechts als hulpmiddel om nog sneller boven te zijn. Ook Sidney weet niet wat haar overkomt. Waar ze al gewend begon te raken aan een zeer rustige huisgenoot, moet ze nu ineens haar speelgoed bewaken met haar leven. Anders snaait hij er met haar favoriete knuffel tussenuit. Ook tijdens het wandelen is hij niet te houden. Goed, het springen over die ene sloot was niet zijn meest handige actie. Maar hij is er toch mooi op eigen kracht uitgekomen. Je zou de dierenarts bijna adviseren om bij álle oudere honden en katten de milt te verwijderen. Wij zijn in elk geval heel blij met ons krakende hondje. 't Is blessuretijd, maar Floppy gaat nog steeds voor winst!
Er was eens een straatmuzikant in Ierland. Hij hield van zijn gitaar en van muziek. En hij maakte mensen graag blij. Terwijl hij ze gelijktijdig tot nadenken wilde stemmen met mooie teksten. Op een dag speelde hij zijn liedjes, toen iemand stil bleef staan om te luisteren. De man sprak hem aan. Legde hem een voorstel voor. En nam hem mee naar de studio voor zijn eerste cd. Het was geen overweldigend succes, maar hij bereikte er nog meer mensen mee. En al gauw volgde een tweede cd. En een derde. Toen stak hij het water over. En maakte muziek in een ander land. Op straat. Mensen bleven staan om naar hem te luisteren. En kochten zijn cd's. Hij trad op in kleine en wat grotere zaaltjes. En zodra hij bekend was, trok hij door naar het volgende land. Gisteren zag ik hem zitten. Gewoon voor de C&A-vestiging. Hij zong zo mooi, dat ik bleef staan om te luisteren. En onder zijn betovering raakte. Ik kocht zijn cd. En ga 15 november naar 
De telefoon gaat. De dierenarts. Hij klinkt gefrustreerd. Heeft er allerlei literatuur erop nageslagen. Een aantal collega's geraadpleegd. Maar niemand weet wat Floppy heeft gemankeerd. Feit: het gaat goed met hem. Hij holt achter de bal aan en is nauwelijks langzamer dan Sidney. Feit: hij heeft nog steeds moeite om langer dan een paar uur zijn plas op te houden. Zijn nieren functioneren nog niet goed. Oftewel, aldus de dierenarts: hij moet op een streng dieet. Water en speciaal voer. Verder niets. Geen kluifjes, geen toetjes, geen tussendoortjes. Als hij dat vier weken volhoudt, is de kans groot dat hij volledig herstelt. Er zijn meerdere smaken. Twee in blik, twee in brokken. Maar je raadt het al: geen interesse. Hij lijdt nog liever honger. We proberen van alles. Gezellig met z'n drieën rond de bak. Good guy/bad wife. Zelfs geweld. Helemaal nul, niks, noppes, nada. Tot het moment dat ik hem echt bedreig. Zolang hij 's nachts doorslaapt, houden wij het nog wel vol. Eventjes! Maar voor oma is het een stuk moeilijker om haar hele dag om hem heen te plannen. Dus als er echt geen andere oplossing meer is ....!! Hij at zonder mankeren zijn bak leeg. Met een vuile blik naar mij. Hoezo eigenwijs?! En wie heeft ooit bedacht dat een baas en zijn of haar hond op elkaar lijken!
Sidney blijft een nachtje logeren. Ze geniet er met volle teugen van. Ze mag wat later opblijven. Krijgt natuurlijk alleen maar lekkere dingen te eten. En als ze dan eindelijk moet gaan slapen, springt ze zonder nadenken op het grote bed. Manlief kijkt het hoofdschuddend aan. Maar goed, hij blijft nog een tijdje wakker dus laat het vooralsnog oogluikend toe. Als de slaap ook hem eindelijk overvalt, laat hij beide honden nog even uit en kruipt dan onder de wol. Sidney springt in dezelfde beweging terug op het bed. Maar nu grijpt manlief in. Hij zet Sidney op de grond terug, spreekt haar even toe en draait zich dan weer op zijn zij. Manlief is een gemakkelijke slaper. Dus binnen een paar minuten is hij diep in dromenland. Sidney kruipt heel zachtjes terug op het bed en nestelt zich tussen ons in. Met een kleine beetje duwen hier en daar vindt ze een lekker plekje. Ze knipoogt een keer naar mij en slaakt nog een diepe zucht. Dan sluit ze haar ogen. Wat is het toch heerlijk om uit logeren te zijn.
Het begon er al mee dat Floppy resoluut over de drempel van de praktijk stapte. Zo van: 'Als het dan toch moet gebeuren, dan kunnen we het maar beter snel achter de rug hebben!' En in tegenstelling tot andere maandagavonden, zat er niemand in de wachtruimte. We konden gelijk doorlopen. De dierenarts keek bedenkelijk. De pijn in mijn buik verhevigde. 'Tja', zei hij, 'het is een uniek exemplaar. Het goede nieuws is dat het géén kanker is. Maar ik heb geen idee wat het dan wel is geweest!' Hier keken we van op. Hij had een sterk vergrote milt. Maar het was een bloederige massa geweest. Geen samenhangend weefsel. Misschien dat het ergens anders in zijn lijfje ook zit. Aan de andere kant: misschien ook niet. Zijn nieren zijn beschadigd door de inwendige bloeding. Maar dat hoeft niet onherstelbaar te zijn. Floppy moet vaker dan anders naar buiten, maar zijn conditie gaat elke dag vooruit. En de wond is mooi genezen. Toch baalde de arts er zichtbaar van dat hij geen antwoord had. Hij is een kundig specialist, met name voor honden. We keken elkaar eens aan. Floppy keek nadrukkelijk naar de deur. En dat bleek een goed idee: 'Ik zal het nog met mijn collega's bespreken, maar ik kan nu niet anders doen dan jullie nog veel plezier met Floppy wensen. Geniet maar gewoon van hem. Wat het ook is geweest, op dit moment gaat het goed met hem'. Ik heb Floppy extra geknuffeld in de auto op de terugweg. Hij is uniek. Maar dat wisten wij allang!
Elk theaterseizoen kijken mijn moeder en ik naar het aanbod. En bepalen we waar we naar toe willen. De meeste keuzes zijn unaniem, zoals Najib Amahli en Evita. Maar soms is er een uitvoering waar de ander niet zoveel voor voelt. We hebben afgesproken dat we elkaar over en weer bij één zo'n avond vergezellen, puur voor de gezelligheid. Zo zaten we in afwachting van een operavoorstelling van Madame Butterfly. Ik persoonlijk houd niet zo van opera. Maar ik vind wel dat het bij een stukje ontwikkeling hoort. En was blij te horen dat Henk Poort een hoofdrol vertolkte. Hij heeft een prachtige stem en ik zie hem graag spelen. Bovendien was het een Italiaanse voorstelling. Mét boventiteling. Dus de hele avond werd één Italiaanse les. Mét een aantal woorden die ik al kende. Madame Butterfly is vijftien als ze Luitenant Pinkerton ontmoet. De Italiaanse dierenarts vroeg hoe oud Floppy was: quindici. De winkeljuffrouw vertelde over de grote bos bloemen die ze van haar dochter had gekregen: fiori. We hebben een heerlijke avond gehad. En nog leerzaam ook. Dus als we eind volgende week een lang weekeinde naar Rome gaan, kan ik de taxichauffeur vragen ons naar een witte boot met Amerikaanse vlag te brengen. Vragen of de roodborstjes al een nestje hebben gebouwd. Of vertellen over een Japanse geisha die harakiri pleegt.
Sinds onze opleiding een heleboel jaren geleden houden we contact. Vier van de oorspronkelijke tien spreken regelmatig af om bij te kletsen onder het genot van iets lekkers te eten en te drinken. De vertrouwensgraad van die momenten is heel hoog. Letterlijk alle mogelijke onderwerpen zijn bespreekbaar en worden ook regelmatig aan de orde gesteld. Naast natuurlijk de nodige humor! Een van ons is net voor de tweede keer moeder geworden en dus togen we op kraamvisite. Toen haar oudste eenmaal in bed lag, kwamen de verhalen. Ik heb niets tegen bevallingsverhalen, zolang ze maar niet door het nodige niets aan de verbeelding overlatende beeldmateriaal worden vergezeld. De andere moeder in ons gezelschap vulde waar nodig (nauwelijks) de ervaringen aan. Van vroedvrouw tot co-assistent en gynaecoloog, van infuus tot persweeën en het meest gruwelijke moment: als 'het hoofdje staat'. Wij keken elkaar eens aan. Ik heb de leeftijd niet meer om kinderen te krijgen. Zij heeft geen kinderwens. Maar we waren het er roerend over eens. Als je twijfelt over het ouderschap, praat dan beslist niet met iemand die net is bevallen. Want ook al krijg je er 'zo enorm veel voor terug' en ben je de pijn 'heel snel weer vergeten als er zo'n hummeltje op je buik ligt': petje af voor het overleven van die ervaring!
Ik heb een leuke, nieuwe baan gevonden. Met een aantal taken, waar ik mijn tanden stevig in kan zetten. Het was even doorzetten om mijn vorige functie op een nette en goede manier achter te laten. Maar toen het afscheid voorbij was, had ik echt zin om te beginnen. Tijdens de tussenliggende vakantie werd Floppy ziek. En aangezien ik verwachtte 's middags een niet al te ernstige diagnose te horen, toog ik dus gewoon aan het werk op 1 oktober. Veel nieuwe indrukken, eerste activiteiten en vooral gezichten en namen die ik nog niet (her)kende. Floppy was zieker dan wij dachten, een operatie volgde en een hoopgevende thuiskomst. Donderdag ging ik weer naar kantoor. Maar ons leven draait nog steeds grotendeels om Floppy. Het gaat elke dag een beetje beter, maar hij is nog niet hersteld. Hij kan zijn plas al wat langer ophouden, maar je moet 'm in de gaten houden. We hebben hondenvoer gevonden dat hij wel lust, zij het met kleine beetjes tegelijk. Maandag wordt zijn bloed onderzocht en krijgen we ook de uitslag van het weefsel. En tussendoor probeer ik zoveel mogelijk kennis te vergaren en mijn werk niet al teveel te laten lijden onder de situatie. Mijn leidinggevende leeft met ons mee. Geeft me veel ruimte. Mijn collega's informeren regelmatig naar de status. En laten me een beetje met rust. Dus ondanks het feit dat deze functie een merkwaardige start kende, zie ik de toekomst toch zonnig tegemoet. En hoop dat ik er maandagavond nog steeds zo over denk. In de tussentijd worden alle duimbewegingen in dank aanvaard. Mede namens Floppy.
Zo, niemand thuis, eindelijk de pc voor mezelf. Baas is een nieuwe telefoon kopen en vrouwtje moest op kraamvisite. Kan ik eindelijk mijn kant van het verhaal vertellen. Want ik krijg de indruk dat ik op sterven na dood was. Nou ja, dat was ik misschien ook wel. Ik had echt verschrikkelijke buikpijn. En dan staan ze aan je kop te zeuren dat je vooral moet eten en plassen. Alsof zij dat doen als ze ziek zijn. En de terugweg was een drama. Lukt het me om precies midden in het deurvak over te geven, klagen ze dáár weer over. En beloftes nakomen is er ook niet bij. Ik hóefde na dat pootje toen ik bijna een jaar was nóóit meer bij de dierenarts te logeren. Nou, dan dróómde ik het zeker! En oma is ook niks te beroerd om er nog een schepje bovenop te doen. Slaapt zij lekker uit, scheldt ze op me omdat ik het écht niet meer kon ophouden! En zij heeft niet eens vloerbedekking! Maar goed. Als je die opmerkingen over onderbroken nachten en gebrek aan eetlust op de koop toeneemt, zijn ze best te verteren. Ik ben persoonlijk absoluut niet bang voor de uitslag van het gezwel maandag. Je zou me moeten zien! Gestroomlijnd profiel, strakke buik, zeker een kilo of drie afgevallen alles bij elkaar. Daar kan geen Sonja Bakker tegenop. 
Langzaam maar zeker knapt Floppy weer op tot het hondje dat wij kennen. Hij speelt, staat te aarzelen of hij toch niet zelf via de trap naar boven zal lopen (NEE!!!) en kwispelt als we thuiskomen. Maar. Hij wil beslist niet eten. Geen brokje! Een klein plakje ham of een stukje worst, dat lukt nog net. Maar geen hondenvoer. Hij is behoorlijk afgevallen en moet aansterken om weer helemaal fit te worden. Maar om nu elke maaltijd met grof geweld naar binnen te duwen ... De dierenarts denkt dat het om een associatieprobleem gaat. Toen Floppy normaal voer at, kreeg hij buikpijn en werd hij ziek. Een ander merk/smaak/geurtje/kleurtje kan uitkomst bieden. Ik laat 'm met een voorraad blikjes en een gerust hart achter bij mijn moeder en ga naar mijn werk. Die zijn toch al uiterst begripvol en meegaand na een bijzonder merkwaardige start van een nieuwe functie. Als mijn moeder Floppy de bak voorhoudt, draait hij zijn kop weg. Ze kijkt het eens aan. Haalt diep adem. En ontploft! En óf hij gaat eten. En wel heel snel! En zonder ook maar te proberen of het wel smaakt! Floppy is onder de indruk. Probeert een hap. En nog een. En nog een. En eet zijn bak leeg. Eindelijk. Vanaf dan gaat het beter. Hij eet weer goed. Als hij nu ook weer zindelijk is (bijwerking van combinatie narcose en antibiotica) en 's nachts gewoon doorslaapt, is alle leed eindelijk geleden. En hoeft de dierenarts maandag alleen nog maar de hechting te verwijderen en te zeggen dat de uitslag helemaal in orde is.
Met Floppy nog een beetje misselijk op de achterbank en mijn moeder ernaast voor de zekerheid, rijden we terug naar huis. De dierenarts heeft beloofd dat Floppy zich tegen het weekeinde beter zal voelen. De operatie is in elk geval geslaagd. De uitslag blijft nog even onzeker, maar het begin is er. We rijden langs een rijdende wegafzetting die 30 km/uur aangeeft. Ik rijd het dubbele als ik in de verte een agent midden op de weg zie staan: een fuik. Als ik stil sta, komt er een agente naar me toe. 'Dag mevrouw, we zijn bezig met een grote controle ter verhoging van de verkeersveiligheid.' Ze kijkt terloops naar de voor- en achterband binnen haar gezichtsveld. 'Profiel lijkt me in orde. Wilt u de richtingaanwijzers en de remlichten even demonstreren?' Ook die doen het. Dan vraagt ze om mijn rijbewijs en kentekenpapieren. De eerste overhandig ik, de andere liggen thuis. 'Aha,' zegt ze verheugd, 'daar krijgt u dan een procesverbaal voor!' Ze verdwijnt en komt na een minuut of tien terug. Ik leg het papiertje zonder te bekijken naast me neer en rijd weg. Ik reed te hard. Mijn moeder had geen gordel om. Noch een identiteitsbewijs bij zich. Ik had de bandendruk na terugkomst uit Italië nog niet gecontroleerd. Vraag me af in hoeverre de olie aangevuld moet worden na die 2700 kilometer. En wie weet of er nog voldoende 'vet' op mijn remschijven zit! Kortom, ben erg benieuwd welk aspect van het verkeer door deze actie nu veiliger is geworden. 
Een email van mijn schoonmoeder: of wij weten dat er vandaag een boekenmarkt een stukje verderop in de wijk is? De opbrengsten zijn voor kinderen met aids in Afrika. We wisten het niet. En we besluiten er dus even naartoe te gaan, onder het mom van 'je weet nooit'. Als we er aankomen, blijkt het in een klein zaaltje te zijn. Niet te vergelijken met de Deventer-boekenmarkt, maar het ruikt wel naar boeken. Overal staan dozen en tafels afgeladen vol met boeken. Manlief duikt gelijk het hoekje Engelse literatuur in, terwijl ik maar weer eens een poging waag om 'Het Zwarte Glas' van Kathinka Lannoy te vinden bij de kinderboeken. Het valt me op hoeveel boeken ook in onze bibliotheek staan. En hoe zelfs hier iemand op genante wijze gauw een boek probeert weg te grissen onder mijn handen. Bang dat ik haar net vóór ben. Na tien minuutjes heb ik genoeg gezien. Manlief heeft inmiddels een stapeltje van zeven boeken vast. Dan vraagt iemand van de organisatie om aandacht. 'Geachte aanwezigen, we gaan het laatste half uur van de boekenmarkt in. Ter gelegenheid daarvan hebben we een speciale aanbieding: 10 boeken voor 2 euro. Wat voor boeken dan ook!' We kijken elkaar lachend aan. En begeven ons naar de uitgang. Een verrassing voor mijn schoonmoeder blijkt de waarden van twéé boeken te vertegenwoordigen. Toch maar terugleggen? Ach, 't is voor een goed doel. We hebben naast de boeken er ook nog een goed gevoel aan overgehouden. En dat allemaal voor 2 euro!
Ze heeft het er maar druk mee. S: 'Lig je goed zo? Beetje meer naar rechts misschien? En wel je kluifje opeten, he? 't Is nu gewoon een kwestie van aansterken, zegt de dokter. Dus goed naar hem luisteren, hoor. Hij heeft je weer beter gemaakt. Althans, daar gaan we voorlopig maar eventjes vanuit, he? Straks zien we wel weer. Zo, hier ligt je bal. Kun je er alvast naar kijken. Of vind je het leuker als ik er even mee speel? Is toch ook leuk om te zien. Je gromt een beetje, heb je pijn? O. Je vindt het helemaal niet leuk om naar te kijken. Doe ik het niet, geen probleem. Jij bent de patiënt. Hé, je hebt een touwtje uit je buik! Zal ik eraan trekk.... Oke, oke, ik doe niks. Maar het is wel een jaap, zeg! Van je ... uhm .... gereedschap tot aan je borstkas. Wow! Sorry? Oh, je doet toch niks meer met dat gereedschap. Lijkt me ook maar het beste, want gutteguttegut wat ziet het eruit. Jaha, ho maar, ik snap het al, ik ga al weg. Maar wel roepen als ik iets kan doen, he? Zuster Sidney staat paraat! Slaap lekker!' F: (zucht!)
Sinds een paar uur is Floppy weer thuis. Hij is nog een beetje dizzy, maar heeft zijn favoriete plekje naast de stoel, met zijn kop op de sloffen van het baasje (hij liever dan ik!) alweer opgezocht. De dierenarts was zichtbaar opgelucht over de operatie. Hij heeft een tumor van 14 cm verwijderd. Ter illustratie: de buikdoorsnede van Floppy is zo'n 20 cm. Geen wonder dat darmen, blaas en nieren in de verdrukking kwamen! Volgens de arts zal hij de komende dagen snel opknappen. Het weefsel is opgestuurd. Als het kwaadaardig is (kans van 1 op 2), zal er nog een nabehandeling nodig zijn. De tumor was in elk geval ingekapseld en erg gemakkelijk te verwijderen. De buikwand was schoon en er waren geen zichtbare uitzaaiingen. Al met al dus echt goed nieuws. We beseffen heel goed dat ons hondje 'ver over de helft' is. Vijftien jaar is ook voor een klein formaat kruising al een hele leeftijd. Maar we willen zo graag nog een paar jaar van hem genieten. We hopen er dus maar het beste van. En gaan in elk geval proberen om nu wat slaap in te halen na een week van onderbroken en slapeloze nachten! Jullie bedankt voor de vele warme en lieve reacties! Dat doet zo'n goed in situaties zoals deze!
De operatie is geslaagd!! We hebben telefoon gekregen van de dierenarts, die hoorbaar ook opgelucht klonk. De tumor is relatief snel en eenvoudig verwijderd en de buikwand was helemaal schoon! Floppy is nu aan het bijkomen van de narcose. We mogen aan het eind van de middag even bellen hoe het met hem is. Hij moet wel een nachtje blijven voor alle zekerheid. Maar de arts verwachtte geen complicaties. Morgen mogen we hem ophalen en gaat de vlag uit!! Heeft hij weer een lidteken erbij om indruk te maken op de meisjes. Dit was een generale repetitie. Maar we hoeven nu in elk geval nog geen definitief afscheid te nemen. Hoera!!!
De dierenarts was helaas minder optimistisch. Hij kent Floppy al vanaf het moment dat hij als puppy van zes weken werd binnengedragen. Maar als pasta de oorzaak was, was zijn eigen hond allang dood geweest! Er werd bloed afgenomen en een foto gemaakt. Toen hij binnenkwam en zei dat het 'niet zo goed' was, zakte de vloer onder mijn voeten weg. Floppy is al ruim vijftien jaar mijn maatje. We hebben zoveel samen meegemaakt. Maar hij heeft een tumor aan zijn milt ter grootte van een grapefruit. Die is vorige week gaan bloeden, waardoor hij zo ziek werd. Het bloeden is gestopt en omdat hij vantevoren in zo'n goede conditie was, wil de arts hem morgen met spoed opereren. Als de tumor goedaardig is, kan hij er redelijk snel weer bovenop komen. Zo niet .... Niet aan denken. Denken jullie alsjeblieft wel aan ons en steek een kaarsje op voor een goede afloop. We kunnen hem echt nog niet missen.