Bloedfeestje
Heb net als heel veel anderen letterlijk een bloedhekel aan injectienaalden en bloed geven en zo. Maar vind eigenlijk ook dat ik me daar niet door moet laten weerhouden om 'iets goeds' te doen voor mijn medemens. Ik ben toch geen watje? Dus ben ik een paar jaar geleden bloeddonor geworden. Een vrouw mag drie keer per jaar bloed geven. En eerlijk is eerlijk: het is iedere keer weer een overwinning. Het went nooit echt dat ze een gigantische naald in je arm steken en je leeg laten lopen. Maar ik zet door en bijt op mijn tanden. En heb zelfs mijn schoonzusje enthousiast gekregen om zich ook op te geven. Gisteren hoorde ik dat ze mij voor de tiende keer mochten verwelkomen. En kreeg bijbehorend jubileumspeldje als dank. Namens degenen die mijn bloed echt nodig hadden. Ben stiekum dus toch best een beetje trots op mezelf!
Terwijl ik met een half oog naar het journaal kijk, hoor ik ineens een bekende stem. 'He', roep ik spontaan, 'Dat is Jan!' Manlief kijkt verbaasd op. 'Jan wie?' Een van mijn vroegere leidinggevenden is in beeld en vertelt over een nieuw plan om scheidsrechters op te leiden. Het is al lang, heel lang geleden dat ik zijn agenda op orde hield. Maar hij is nog niet veel veranderd sinds ik hem voor het laatst zag, toch ook alweer een groot aantal jaren geleden. 'Dat is dan dertig punten', zeg ik. 'Want als je hem nu zou bellen, dan kent hij mij ook nog!' Ik doel op een spel dat we sinds een tijdje spelen. Contacten met Bekende Mensen leveren punten op. Als ze zich jou nog zouden moeten kunnen herinneren, levert dat zelfs dubbele punten op. Manlief protesteert. Hij stond nipt voor toen laatst iemand op televisie kwam waarmee hij nog in de klas had gezeten. Maar ik ben onverbiddellijk. 'Volgens mij kent hij zelfs Floppy nog! Dat telt driedubbel!' Manlief zucht en geeft toe. Bedankt, Jan! Ik sta weer voor!
Een van mijn collega's staat bij het koffieapparaat een eindje verderop. Hij vangt mijn blik en gebaart uitnodigend: 'Wil je wat drinken?' Ik kijk blij terug, schudt 'ja' en mime 'water'. Vervolgens kruip ik bibberend in elkaar. Hij schiet in de lach. Even later staat er een bekertje warm water op mijn bureau, om zelf een kopje thee van te maken. Verbaasd kijk ik hem aan. Ik drink inderdaad graag mijn eigen sterkte thee. Maar .... Hij kijkt minstens zo verwonderd terug. 'Iets niet goed?', informeert hij? 'Euh, nou .... Ik bedoelde koud water, eigenlijk!' Waarop mijn gewaardeerde maar dus overduidelijk mannelijke collega zegt: 'Ik dacht: ze heeft het koud. Dus ze wil warm water. Glashelder!' Echt waar, soms is het mij volstrekt onduidelijk waarom het menselijk ras niet allang uitgestorven is.
Met enige moeite lukt het me om zonder brokken te maken bij de auto te komen. Balancerend met twee honden) en een bord 'tafeltje-dekje'-eten. Meneer en mevrouw op de achterbank, eten op de passagiersstoel. Ik schuif achter het stuur en start de motor. Of althans, dat is de bedoeling. Niks, noppes, nada. Dan zie ik het. Gisteren deed het waarschuwings-signaal van de lichten het niet meer. Vandaag vergeet ik ze uit te zetten. Accu leeg. Verdorie! Met hulp van mijn moeder en haar auto lukt het me om eten en hond af te leveren en manlief met resterende hond op te halen. Thuis bellen we de Wegenwacht. Met al die elektronica tegenwoordig heb ik geen goed gevoel over aanduwen of startkabels (die ik niet heb). Maar ik durf hen niet onder ogen te komen. Stel je voor dat het Gijsbert Pronk, die leuke columnist van de Kampioen is! Prachtig voer voor een mooi stukje tekst! Manlief glimlacht, schudt zijn hoofd en neemt het over. Hij is binnen de kortste keren terug. Met een complimentje: we hebben er goed aan gedaan om hen te bellen. En meneer Wegenwacht matst ons ook nog met de kosten, hoewel we geen woonplaatsservice hebben. Omdat we al zolang lid zijn. Zeker weten, ons zien ze niet bij Route Mobiel! En de lichten vergeet ik ook nooit meer.
'Ga je wel eens naar Antwerpen? Daar zit een prachtige designershop. 't Is alleen wel in Zuid.' 'Oh, ik ken Antwerpen redelijk goed. Alleen Zuid niet zo. Is dat in de buurt van de Jordaankaai?' 'Oh, die ken ik dan weer niet. Ik ken wel een andere kaai, iets met een e …' 'Ken je Docks dan? Daar kun je heerlijk eten! En dat ligt daar in de buurt' 'Nee, zegt me ook niets. Maar die shop zit vlakbij een van de zes grootste ontwerpers van Antwerpen. Kom, hoe heet die nu ook alweer. Noem er eens een paar op, dan weet ik het gelijk!' 'Joh, ik heb geen idee! Daar houd ik me nooit zo mee bezig. Maar ik ken wel een heel lekker bakkertje, net achter het winkelcentrum, zeg maar. Volgens mij is dat ook Zuid. In een heel oud pand!' 'Ja zeg, dűh, Antwerpen bestáát uit oude panden! En lekkere bakkertjes zijn er ook genoeg. Hč, wat vervelend nou toch. Ik rijd er zo naartoe, geen enkel probleem. Maar hoe leg ik het je nu uit …?' Aan jullie de vraag: vond dit gesprek tussen mannelijke of vrouwelijke collega's plaats?
Dit was dus duidelijk de Week van het Bakken, zoals ik al eerder schreef. Of zoals mijn vriendin zei in het zwembad: 'Wat ruikt het hier toch vreemd!'. Op mijn 'Ze hebben wat meer chloor dan anders gebruikt', antwoordde ze: 'Nee, jij ruikt naar appeltaart!' Het hele huis geurt naar gebak en het is dus extra fijn om 's avonds thuis te komen. Maar naast de zintuigen 'reuk', 'zicht' en 'smaak' kregen ook de lachspieren deze week veel aandacht. Want tot mijn grote verbazing kreeg ik donderdag een email van schoonmama. Ze verheugde zich op onze komst zondag. Maar we hadden helemaal niets afgesproken! Toen ik verder las, begreep ik het. Want ik heb niet alleen een schoonmama, maar ook een stiefschoonmoeder. De vader van manlief is namelijk hertrouwd. Omdat 'stiefschoonmoeder' gevoelsmatig een lelijk woord is, gebruik ik 'schoonmoeder' voor de een. En 'schoonmama' voor de moeder van manlief. Niet beseffend dat het verschil voor de betrokkenen niet altijd even duidelijk is! En schoonmama had dus gereageerd op D's Days in de veronderstelling dat ik op een ludieke manier een afspraak had gemaakt voor dit weekeinde. Uiteraard heb ik gelijk de telefoon gepakt en het misverstand rechtgezet, vergezeld van excuses én de belofte snel te komen (met gebak!) Zo zie je maar weer: je kunt wel denken dat je een kei in communicatie bent, maar de praktijk bewijst soms het tegendeel!
Vanaf het moment dat hij als jonge hond door een vrachtauto werd aangereden heeft Floppy al dezelfde dierenarts. En zijn vader moet wel een kater zijn geweest, want Floppy heeft al een aantal levens versleten. En is mede dankzij de dierenarts nog steeds onze gewaardeerde huisgenoot. Vandaar dat ik schrok toen hij me eind december belde met de mededeling dat hij een andere baan had. Na vijftien jaar moest Floppy wennen aan iemand anders. Gelukkig bleek hij naar een praktijk te verhuizen vlakbij mijn werk. En dus gingen we vandaag voor het eerst naar een nieuwe omgeving. Normaalgesproken begint Floppy al te bibberen zodra we de afrit oprijden. Maar dit keer was het een onbekende omgeving. Dus hij stapte opgewekt uit de auto. Een andere auto draaide het parkeerterrein op. De dierenarts. Toen hij uitstapte, kwispelde Floppy heel even met z'n staart: 'Waar ken ik hem ook alweer van ...?' Een halve seconde later viel het kwartje. Woest maar bibberend volgde hij ons naar binnen. De dierenarts was bijzonder enthousiast over Floppy's conditie. Het is een oud hondje, maar hij doet het nog prima! Toen hij ons gedag zei, leidde Floppy de weg naar buiten. Hij wist al waar de uitgang was. Maar hij heeft zich zelden zo gefopt gevoeld!
Een van mijn vorige collega's stuurde een MSN-bericht. Hoe het met me was? Dat hij me miste. Met name omdat ik altijd een oplossing wist. Hij was binnenkort jarig en hij wilde nu eens een keer op echt lekker gebak trakteren. In plaats van altijd maar weer multivlaai. We kletsten wat heen en weer, tot ik hem aanbood zelf te bakken. Je hoorde hem opveren. 'Kun jij dat?' Dat was jammer, want ik heb vaak genoeg gebakken en uitgedeeld. Blijkbaar had het geen indruk (genoeg) gemaakt. Maar goed, we deden zaken: hij betaalde alle ingredienten en ik zorgde voor appel- en kwarktaart en een boterkoek. Met twee grote tassen kwam ik op kantoor en leverde alles af. De hele dag regende het emails, MSN's en telefoontjes: wat leuk, wat lekker, wat een verrassing! Zelfs de manager van mijn vorige werkgever stuurde een berichtje: 'Als dit een verkapte sollicitatie was, dan is het gelukt! Je bent welkom, op welke functie dan ook!' Vandaag sprak ik mijn leidinggevende. Ze was afgelopen vrijdag jarig en wilde weten hoe ze gebak kon bestellen. Tja, en van het een, kwam het ander. Ze sputterde nog even tegen, heel zachtjes. Maar ging toen overstag. Dus nu ruikt het huis weer naar appelgebak en boterkoek. Terwijl ik de oven aanzet, werp ik een blik op de pc. Een email van mijn broer. Hij heeft het moeilijk met zijn nekhernia. Afgelopen weekeinde had ik voor hem (en ons) een boterkoek gebakken. Hij hoefde maar een seintje te geven als hij nog meer wilde. Zijn bericht bestond uit een woord: 'Seintje!' En terwijl ik dit schrijf, belt mijn schoonmoeder. Ze is komend weekeinde jarig. Of we gezellig op koffie met gebak komen? Ach ja, to bak or not to bak, that's the question!
's Avonds worden Floppy en Sidney uitgelaten op het grote losloopterrein bij ons in de buurt. Ik gooi dan wat met een bal en de honden doen hun uiterste best elkaar te snel af te zijn en 'm te pakken. Als ik de bal heel hoog gooi, maakt Floppy ineens
een beweging naar links. En krijgt de bal vol in zijn oog. Hij jankt van pijn en
schrik. Met tranen in míjn ogen kniel ik bij hem neer en bekijk de schade. Hij houdt
zijn oog stijf dicht en met het andere kijkt hij me heel vuil aan. Als ik manlief
even later van de trein haal, vertel ik hem het verhaal. Floppy zit met een dik oog
achterin uiterst verbolgen om zich heen te kijken. Manlief buigt zich naar hem toe
en fluistert in het fluweelzachte oortje: 'Je weet toch dat meisjes niet kunnen
gooien? Je kunt dan beter wat uit de buurt blijven!' Thuis staat peeënstamppot op
het menu. Floppy heeft nog steeds een streng dieet. En hij doet het hartstikke goed,
dus daar willen we ook nog geen verandering in brengen. Hij denkt daar zelf heel
anders over. 'Ik moet juist goed mee-eten. Worteltjes zijn hartstikke goed voor je
ogen!, zegt hij op overredende toon. 'Op je bolle ogen!', antwoord ik terug en knipoog naar
hem. Hij legt zich er gelaten bij neer en sluit zijn ogen. Meisjes! Ze snappen er niks van. En ze kunnen niet gooien.
'Stuur je gedichten!', vroeg 
Bij ons in de buurt is een grote zandvlakte, omgeven door bos en hei. De honden zijn er dol op en ook ik wandel er graag, zeker met dit lente-achtige weer. Vandaag liet een bruidspaar er foto's maken. Ze poseerden gelukkig en blij bij een knoestige oude boom. Op het moment dat ze even pauzeerden en de fotograaf een andere filter pakte. liepen we voorbij. Sidney in de gebruikelijke enthousiaste zandstorm, van top tot teen met een beige waas bedekt. Floppy volgde meer bedaard, zijn leeftijd waardig. Hij keek goedkeurend naar de bruid, die gelijk voor hem door de knieen ging. De fotograaf liet het moment niet voorbij gaan en schoot gelijk een paar plaatjes, terwijl zij in adoratie met Floppy in gesprek ging en de bruidegom in kwestie liefdevol op hen neerkeek. Toen we weer verder liepen, knipoogde ik naar Floppy. We zullen hen waarschijnlijk nooit meer zien. Maar zij zullen regelmatig naar hem kijken. Waarschijnlijk met hetzelfde blije gevoel als ik!
Om deze tijd zouden de koffers uitgepakt zijn en de vermoeidheid van het vroege opstaan en de lange reis weggespoeld onder een heerlijk warme douche. Ik liep vast richting 'onze' hoek in de bar, met een glimlach naar eigenaar Alexander. Mijn moeder zit er al: stralend in een prachtige outfit. Weer thuis in de sneeuw! Helaas ... zou! Want we gaan dit jaar niet. Mijn broer herstelt langzaam (maar zeker) van zijn nekhernia en bouwt de 24/7-morfine mondjesmaat af. Het lijkt gelukkig allemaal weer goed te komen zonder de risicovolle operatie. Maar skieen zit er dus beslist niet in dit jaar. En aangezien het onze traditionele gezinsvakantie is, en het zonder alle betrokkenen aanwezig gewoon niet hetzelfde is, hebben we afgebeld. Ook iedereen daar leeft mee en vindt het oprecht jammer dat we een keer overslaan. Geen ijskoude wangen in de stralende zon op een witte helling. Geen zachtzoefend geluid van mijn nieuwe skies. Geen uitgebreid ontbijt na het eerste kopje koffie of thee op bed. Geen zalige cocktails van de altijd voor ons nog een beetje extra vrolijke Rainer. Geen, geen, geen. Niet, niet, niet. Zucht. Ach, het is natuurlijk een luxeprobleem. En daarover zeuren is werkelijk not-done. Maar een beetje dromen en wegmijmeren bij de 
Vrijdag, 3 januari. Ik voel me al een paar weken niet zo lekker. Ben in november een paar dagen ziek geweest, grieperig. Beetje opgeknapt, beetje afgeknapt. Besluit om mijn bed in te kruipen en na het weekeind naar de dokter te gaan. Blijkt Het Virus te zijn. Twee weken later ben ik eindelijk van de ellende af. Ik mag weer aan het werk. Helaas. Zondag 19 januari: ik wil Floppy uitlaten en val van de trap. Niks gebroken, maar alles doet pijn. Na een week bel ik de fysiotherapeut. Hij is wel wat gewend met mij. Maar moet mijn nek tweemaal kraken voordat alles weer op volgorde ligt. Gelukkig, dat hebben we gehad. Zaterdag 2 februari: als ik uit de douche kom en in de spiegel kijk, zie ik een grote bloeduitstorting onder mijn oog. Hoe kan dat nou? Keukenkastje? Manlief? Hoera voor make-up: een dikke laag schmink en je ziet er niets (nou ja, bijna niets) meer van. Langzaam, heel langzaam, verdwijnt de plek. Vanavond. Ik zit achter de Mac en zie ineens dat het half 7 is. De trein met manlief is in zicht. We wonen op tien minuten van het station. Met de auto! Ik spring overeind en grijp naar mijn sleutels. En kom hardhandig met mijn hoofd in aanraking met de gietijzeren kroonluchter boven tafel. Dit wordt mijn jaar, ik voel het! Au!
Time flies: ik werk alweer vier maanden en een beetje in mijn nieuwe functie. 't Was even een beetje zoeken en vinden op de nieuwe afdeling, maar ik heb het nu echt naar mijn zin. Leuk werk, fijne leidinggevende en aardige collega's. Wel een beetje druk, maar ach: liever stoom op de ketel dan lauw water. Vanmiddag kreeg ik ineens een MSN van een van mijn vorige collega's. Hij vroeg hoe het met me was en we kletsten even. Nu bestaat ons kantoorgebouw uit een aantal blokken en vleugels, zodat ik precies de vorige afdeling kan zien. Dus toen hij voorstelde om even naar elkaar te zwaaien, stond ik gelijk bij het raam. Hij liet het niet bij zwaaien alleen, maar voerde een hele vertoning op: polonaise, hints en verstoppertje, het kon niet op. Ik hing slap van het lachen op de vensterbank, tot groot vermaak weer van mijn huidige collega's die niet begrepen wat ik toch bij het raam uitvoerde. Toen ik nog nahikkend terug liep naar mijn werkplek, besefte ik dat ik ze toch stiekum nog steeds een beetje mis. Maar ach, dat toont alleen maar hoeveel plezier ik daar had. En dat ze mij ook nog steeds een beetje missen!
Mijn collega is recentelijk verhuisd. Een paar kilometer verder, maar net over de grens met Belgie. Het huis is prachtig, maar het betekent ook best een grote verandering. Vooral voor haar dochtertje van zes. Ze komt dagelijks met een ook voor ouders nieuwe woordenschat thuis. 'Mammie, ik ben van de hoogaf geweest en het was leuk!' Mijn collega moet dan maar proberen te achterhalen dat het hier om een glijbaan gaat. Tijdens het avondeten kan het meisje nauwelijks stilzitten van enthousiasme. Ze vertelt wat er op school gebeurde, wat er onderweg naar huis gebeurde, wat er thuis gebeurde. Haar moeder grijpt in: 'En nou rustig met je billen op de stoel!' Dochterlief kijkt haar moeder even aan en zegt dan: 'De juffrouw zegt dat ik dan op mijnen poep moet zitten!' Het wordt vast een zeer interessant leven daar in Belgie.
Op verzoek van 
Vorig jaar werd ze 65 jaar. Dat werd groots gevierd. We hebben het er nu nog regelmatig over. Dit jaar wilde ze het rustig aan doen. Het liefst gewoon onder elkaar, even weg. Toen we voorstelden om er een verrassing van te maken, reageerde ze enthousiast. En zo geschiedde. De afgelopen week kreeg ze elke dag een raadsel, die een hint opleverde. En zo stond ze gisterenmiddag klaar, met hond en koffertje, in blijde afwachting. We reden naar Zeeland en bleven bij mijn schoonmoeder (tevens haar vriendin) logeren. Om 12 uur werd ze gewekt met gezang en champagne, en vanochtend nogmaals met een heerlijk ontbijt. Een lange strandwandeling met de honden, en daarna koffie met natuurlijk taart en kaarsjes. Keer op keer ontdekte ze een cadeautje. Halverwege de middag reden we terug, langs mijn broer die nog steeds ziek thuis is. Bij ons was het avondeten geregeld, met als surprise-act haar beste vrienden die aanschoven. Zojuist is ze heel moe maar ook heel blij haar bed ingerold. Ze kan er weer minstens een jaar tegen!
Zoals gezegd: Floppy is nagenoeg hersteld van zijn (en onze) bijna-dood-ervaring. Het enige wat er nog aan herinnert is zijn tomeloze energie (zonder milt krijgt hij geen seintje om het rustiger aan te doen) en hij moet wat vaker plassen. Hij geeft het keurig aan, dus het is een kwestie van opletten. Maar dat betekent dus ook dat uitslapen op zondag wordt onderbroken door een plaspauze. Terwijl Floppy voor me uit de trap afloopt, neem ik de eerste twee treden, nog enigszins slaapdronken. En dan gebeurt het. We hebben vloerbedekking. Ik loop op blote voeten. En toch slip ik van de tree. Wild om me heen grijpend land ik op mijn billen en vervolg zo mijn weg naar beneden. Halverwege haal ik Floppy in. In een reflex schep ik hem op, zodat hij op schoot meelift. Helemaal beneden glijdt hij door en landt keurig op de tegels. Hij kijkt me aan: 'Dat was leuk! Nog eens?' Maar ik blijf even stil liggen. Alles doet zeer. Gelukkig heb ik niets gebroken of gekneusd. Maar mijn spieren! Na een paar uur kan ik nauwelijks meer bewegen van de spierpijn, laat staan ademhalen. Het duurt een week inclusief een kraaksessie van de fysiotherapeut voordat alles weer op volgorde ligt. Een ervaring rijker. Maar niet eentje die ik wil herhalen!