Kluiven
Met een half oor luister ik naar de radio, terwijl ik door het drukke verkeer mijn weg zoek. 'Voedsel dat met de letter k begint, mag je met je handen eten', zegt een van de presentatoren. Haar collega gaat verwoed aan de slag om het tegendeel te bewijzen. 'Kippesoep', roept hij triomfantelijk. Maar dat blijkt onder de soortnaam 'soep' te vallen en begint dus met een s. Even later betrap ik mezelf erop dat ook ik naar bewijsmateriaal zoek: komkommer, koekje, kalkoen. Als ik even later bij manlief aan tafel zit, wijs ik hem op zijn karbonaatje: 'Mag je kluiven, hoor, begint namelijk met een k!' Even is het stil. Dan zegt hij: 'Kappucijner'. Grappig, dat je in dit soort situaties gelijk het competitie-element zoekt.
De blik in de ogen van manlief als hij de stationshal uitstapt en mij ziet. Het vrolijke koppie van Floppy als hij alweer een goeie dag heeft en achter een bal aanholt. De troostende armen van mijn moeder om me heen tijdens een somber moment. De stem van mijn broer die vertelt dat het elke dag een heel klein beetje beter gaat. De berichtjes van mijn fee-tantes. Het gezellige kletspraatje met de nieuwe buurman. De afspraak tussen mijn leidinggevende en mij dat we ons niet gek laten maken (en onze gezamenlijke conclusie dat je dus blij moet zijn met zoveel oefenmomenten!) Het emailverkeer met onze vrienden in USA, alsof er geen afstand of tijdsverschil is. Mijn gaskacheltje, letterlijk en figuurlijk. Wie heeft er nou een 
Burgers in de Bush zegt ons niets. We hoeven geen Groetjes uit de Rimboe. En Robinson mag wat ons betreft gewoon op zijn Eiland blijven zitten. Maar sinds een paar weken zijn we trouwe kijkers van het programma '
Een beetje wintersporter kan zonder al te lang nadenken de verschillende types sneeuw opnoemen. Stuif- of driftsneeuw, natte sneeuw, droge sneeuw, motsneeuw, poedersneeuw, korrelsneeuw en poolsneeuw. En elke soort kent een andere dichtheid. Van verse sneeuw bedraagt deze bijvoorbeeld ca. 100 kg per m3. Afhankelijk van de lucht die tussen de ijskristallen aanwezig is oftewel de mate waarin de sneeuw samengedrukt is. Wanneer de sneeuw platgetrapt of platgereden is, is de dichtheid veel hoger. Een vuistregel is dat één eenheid regen gelijk is aan 8 eenheden sneeuw. Oftewel: voor 1 centimeter sneeuw is ongeveer 1,2 mm regen nodig (met dank aan 
Ik heb van allebei mijn ouders een beetje. Het sociale en spontane van mijn moeder. Aan de andere kant het rustige en bedachtzame van mijn vader. En soms is dat hevig in strijd met elkaar. Daar werd ik me gisteren weer pijnlijk van bewust, toen we bij de premiere van het nieuwste stuk van 
'Zie jij de overbuurman vandaag of morgen nog?' vroeg de onderbuurman. Overbuurman werkt bij onderbuurman, maar was afgelopen week op vakantie. 'Ik heb namelijk een kleine paasattentie voor hem. Wellicht dat jij 'm die kunt geven'. En hij reikt vrij achteloos een chocolade paasei aan. Niet zomaar een paasei. Een exemplaar van 60 cm hoog! Allerlei spreuken razen door mijn gedachten heen: 'een ei hoort erbij', 'een ei is geen ei' en 'het ei van Columbus' Gecombineerd met 'wat niet weet, wat niet deert' is het allemaal bijzonder verleidelijk. Gelukkig weet ik mezelf te overtuigen van het verschil tussen mijn en dijn. Maar ik ga een dezer dagen zeker even op de koffie bij overbuurman. Om over de vakantie te praten. Onder het genot van een lekker stuk chocola!
Het waait, het onweert en hagel, sneeuw en regen wisselen elkaar af. Ik haast me naar de supermarkt voor een paar bood-schappen. Eenmaal per week, op zaterdagochtend, doe ik boodschappen voor een hele week. Maar op vrijdag wil er dan wel eens wat op zijn. Dus met mijn kraag hoog tegen de koude wind en regen onderbreek ik mijn vrije dag. Het eerste wat ik zie is een touwtje. Een doorzichtig touwtje, dat leidt naar de hand van een jongen. Hij zit gebukt achter de winkelwagentjes. Mijn oog volgt het touwtje de andere kant op. Daar ligt een portemonnaie op het trottoir. Een eindje verder staan twee thuisloze kranten-verkoopsters het in hun broek te doen van het lachen. Ik lach ook, en stap vervolgens door de schuifdeuren de supermarkt in. De jongen blijft teleurgesteld achter. Straks misschien meer geluk. Kattekwaad in uitvoering.
Mijn oom heeft een hobby, waar wij van mee profiteren. Hij is namelijk verzot op stambomen, en dan dus vooral die van onze familie. Hij heeft er al heel wat uren aan besteed. Ook ik werp er zo af en toe een blik op, want ergens ben ik toch wel nieuwsgierig naar de achtergrond van mijn wortelen. Het boekje dat een ander familielid heeft geschreven over de jeugd van haar moeder, de zus van mijn oma, heb ik al een paar keer gelezen. Vanochtend stuurde mijn moeder een email en wat opgedoken foto's van vroeger. Op een ervan staat de opa van mijn opa. De gelijkenis met mijn vader, ooms en neven is ontegenzeggelijk aanwezig. Vreemd om te bedenken dat zij ooit hebben geleefd, gelachen en gehuild en dat er nu alleen nog een foto en wat snippers papier van over zijn. Net als van mij ooit. En wie weet is er dan een achterkleinkind dat wat verder in het verleden wroet en ineens iets van D's Days tegenkomt. Zal toch eens wat meer op de kwaliteit van toekomstige stukjes gaan letten.
Ik kom thuis met een gierende hoofdpijn. Kan gewoon niet uit mijn ogen kijken. Manlief adviseert om even op bed te gaan liggen met een asperientje. Een suggestie die ik maar aanneem, beroerd als ik ben. Dan klinkt vanuit de badkamer: 'Ik sta nu bij het medicijnkastje, maar waar liggen ze?' Ik geef de locatie aan: op het middelste plankje links, een blauw doosje. Even is het stil. Dan: 'Dat is geen asperine, dat is paracetamol'. Ondanks de sterren achter mijn oogleden glimlach ik. Hier klinkt een normaalgesproken kerngezonde man. Die niet weet dat paracetamol in de volksmond asperine wordt genoemd! Zelfs als je het me nu zou vragen, kan ik zonder aarzelen zeker tien varianten van een pijnstiller opnoemen. Tja, ervaring. Misschien moet ik ook wel gaan roken, dan hoef ik minder vaak naar de paracetamol te grijpen.
Vandaag hadden we een vriendinnendag gepland, ergens in een Thermen in het westen van het land. In de auto hadden we al de grootst lol, voorpret op een dagje ontspannen. Ik was er al eerder geweest, maar voor mijn vriendinnen was de locatie nieuw. In notime zaten we in badjas achter een heerlijk kopje koffie met kwarktaart. Na een rondleiding en wat dobberen in een letterlijk warm bad, was het tijd voor de eerste behandeling. Nu had ik hun namen wel doorgegeven, maar voor het gemak was op elke dagkaart mijn naam gezet. Dus toen de masseur mijn naam riep, schoten we alledrie overeind. 'Mijn naam is ...' zei ik snel. 'Nee hoor', zei mijn ene vriendin lachend: 'Mijn naam is ...' Waarop mijn andere vriendin zich natuurlijk niet onbetuigd liet: 'Mijn naam is ...' In gedachten hoorde ik het riedeltje van 'Wie van de drie ...' De masseur zag er de lol gelukkig van in. En noemde vervolgens de naam van de behandeling. Nog nalachend liep ik met hem mee om te gaan genieten van een kruidenstempelmassage (voor de kenners: een aanrader!). De dag vloog om. En wat hebben we genoten!
Vandaag was de grote rustdag. Rust voor manlief, die morgen voorzichtig wil beginnen met een dagje thuiswerken. Rust voor mij, want een week intensief verzorgen naast mijn normale dagelijkse werkzaamheden gaat ook niet helemaal in de koude kleren zitten. En dus zakte ik op de bank voor de televisie. Een paar opgenomen afleveringen 
... maar zeker knapt manlief weer op. Hij is nog steeds niet helemaal koortsvrij, maar we gaan de goede kant op. Hij eet weer bijna normaal, in plaats van te volstaan met 'dan maar een tosti' voor het avondeten. De kachel kan weer omhoog, want de hitte die hij uitstraalde is nagenoeg verdwenen. Zijn leefgebied heeft zich uitgestrekt tot de helft van onze woning. De bovenste helft welteverstaan. Een biertje voor het avondeten of normale bedtijd, dat is nog net een stapje te ver. Maar dat komt binnenkort wel weer. Niettemin schrok ik nogal toen ik vanmiddag thuis kwam. Behoorlijk nogal eigenlijk. Want terwijl ik hem knuffelde, hoorde ik iets op de achtergrond. De televisie stond aan. Hij zat naar Dr. Phil te kijken! Dr. Phil!! Manlief! Ik ga gelijk de huisarts bellen met een spoedgeval.
Een collega belt me op. Of ik wil helpen bij het maken van een lastige afspraak, waar ook mijn zeer ontzettend zwaar drukbezette leidinggevende bij aanwezig moet zijn. Duur: een dagdeel. Op korte termijn. Op een locatie die zonder files (haha) twee uur rijden is. Voor de goede orde werp ik een blik in de agenda. Om mijn vermoedens gelijk bevestigd te zien: kan niet. Als ik het hem zeg, kijkt hij moeilijk. Het moet echt. 'Snap ik, wil wel, maar ... kan niet!' Of er echt niets te regelen is. Ik kijk nogmaals. 'Nee, echt heus waar niet'. Hij kijkt nog benauwder. 'Ja, maar het is eigenlijk geen vraag. 'Nee' is in dit geval gewoon geen optie!' 't Is echt een aardige jongen die het goed bedoelt. Daar gaat het niet om. Maar 'kan niet' staat niet in zijn woordenboek. Normaliter prima, behalve in dit geval dus. Ik gooi het over een andere boeg. 'Stel, ik plak papieren vleugeltjes op mijn rug, ga bovenop het kantoorgebouw staan en wil naar beneden vliegen. Wat zeg jij dan?' Ik kijk hem verwachtingsvol aan: valt het kwartje? Hij (na een korte stilte): 'Maar je kunt het toch proberen?' Ik zucht. Ja, inderdaad. Ik kan het proberen. Zodra er Marsmannetjes van Venus komen.
Normaalgesproken is hij er hartstikke goed in. Veel beter dan ik. We hebben er beiden ons beroep van gemaakt. En doen het daar beslist niet onaardig in. Plannen en organiseren, hij draait er zijn hand niet voor om. Natuurlijk kun je een situatie nooit echt beheersen. Volledig naar je hand zetten. Al doe je daar nog zo je best voor. Sommige factoren zijn nu eenmaal onvoorspelbaar. Tijd gaat ook nooit langzamer of sneller omdat jij dat wilt (persoonlijk motto). Kortom, met andere woorden. Hij kan er echt niets aan doen dat hij nu al drie dagen met hoge koorts in bed ligt. Terwijl ik nota bene jarig was! Arme manlief. Hopelijk is hij gauw weer beter.
Ze kent me al heel wat jaren. Was zelfs bij ons huwelijk (bijna) de hele dag aanwezig. Weet hoe ik over bepaalde zaken denk. En over representativiteit. Ik hou wel van een dolletje, maar het moet verantwoord zijn. Zij daarentegen is een leuke spontane jonge wilde meid. Durft te springen zonder te weten of er water in het zwembad zit. Als in 'Dat zien we dan wel weer!' We kunnen het samen goed vinden. Maar ik had toch zo mijn twijfels toen ik net tegen haar zei: 'Doe maar eens iets anders ...' Het had héél anders uit kunnen vallen namelijk. Maar dit is het resultaat! Een vrolijk kort koppie. Bedankt, kapster!
Toen ik 'm leerde kennen, was hij nog niet zo bekend als nu. Maar ik vond 'm leuk en vroeg om een handtekening in mijn plakboek. Die kreeg ik met plezier. Gevolgd door een stomverbaasde blik toen hij zag hoeveel er al over hem was geschreven in de bladen! Dat wist hij helemaal niet! Prompt beloofde ik het voor hem te gaan verzamelen. Een soort knipseldienst. Hij stelde me voor aan zijn (toen nog toekomstige) vrouw. We wisselden adresgegevens uit. En hielden contact. Hij werd bekender. En bekender. Maar de vriendschap bleef. Zijn ouders verwelkomden me bij hen thuis. Ik ontmoette zijn broer en zus. Kreeg een hartelijke omhelzing van zijn oma. En stond regelmatig backstage bij optredens. Hij meldde mij zelf aan voor de wedstrijd 'Superfan' op televisie (ik werd tweede). De jaren gleden voorbij. En hoe leuk het contact ook was: langzaam veranderde het. Mijn vader stierf. Zij kregen kinderen. Ik had een drukke baan. Hij was met acht dingen tegelijkertijd bezig. Het contact verwaterde dus wat. Op een bepaald moment bestond het uit af en toe een telefoontje en een kerstkaart. Toen hield ook dat op. Voor zover ik weet met goedkeuring aan beide kanten. Maar zo af en toe denk ik aan hen. Hoe zou het met zijn ouders zijn? Doen de kinderen het goed op school? Zal ik als verrassing weer een keer naar een optreden gaan? Maar ik durf niet goed. Stel je voor dat hij me niet herkent. Of dat ze helemaal geen behoefte hebben aan een weerzien! Maar gisteren. Gisteren vond ik puur toevallig het emailadres van zijn broer. Met wie ik het goed kon vinden. Zal ik hem een berichtje sturen? Kijken hoe hij reageert? Als hij reageert? Mijn vroegere leidinggevende Jan (die overigens ook nog ergens een via mij gekregen handtekening heeft liggen) deed me veel plezier met zijn spontane reactie op D's Days. Of kun je sommige prettige herinneringen gewoon beter prettige herinneringen laten? Ik vraag het me af.
Het afscheid van mijn vorige afdeling, alweer vijf maanden geleden, was roerend. Ik kon hen eigenlijk nog niet loslaten. En zij wilden niet dat ik hen vergat. Dus gaven ze een afscheidscadeautje om dat te onderstrepen mee: een 
Mijn schoonzusje toert met een