Coördinatorendag
Ik heb een veelomvattende functie. Het grootste deel bestaat uit coördineren. Van de gang van zaken op de afdeling. De komst en het vertrek van medewerkers. De nieuwsbrief naar onze klanten en de communicatie via het intranet. Maar ook de agenda van mijn leidinggevende en die van haar collega vallen onder mijn beheer. Ik houd een oogje op haar mailbox en verwerk de facturen van onze afdeling. En daarnaast nog een heleboel meer. Toen het een paar weken geleden secretaressedag was, ontstond er dus even een situatie. Want ik ben geen secretaresse. Maar verricht wel een aantal ondersteunende taken. En wat doet een secretaresse nou eigenlijk meer of anders dan mijn takenpakket? Begrijp me niet verkeerd: ik heb niets tegen het vak. Ik kan het weten, ik heb 15 jaar ervaring als directiesecretaresse. En toch: ik was erg blij dat er geen bloemetje op mijn bureau stond. Wel zat er een berichtje van mijn leidinggevende en haar collega in mijn emailbox. Met de uitnodiging voor een lekkere lunch. Gewoon. Omdat ze blij met mij zijn. En dus zaten we vanmiddag achter een heerlijke sandwich met een glaasje witte wijn. Een ontspannen sfeer met een goed gesprek. Echt gezellig. En echt leuk. Ik ben blij dat ik geen secretaresse ben.
'May I see your hands, please?' Ik hoor het hem nog zeggen. We liepen in een outlet in Las Vegas en een leuke verkoper vroeg mijn aandacht. Manlief glimlachte: hij voelde 'm al aankomen. Ik kreeg wat zout in mijn handen en werd gevraagd ze te wassen. Het resultaat was verbluffend: superzacht. Toen ik zijn verkooppraatje beaamde, werd het vervolg ingezet: 'There's more ...!' Sure there was more. I wasn't born yesterday! Nog een smeerseltje werd gedemonstreerd, met wederom een zichtbaar resultaat. Toen ik naar de prijs vroeg, viel die eigenlijk nog niet eens tegen. Ook manlief knikte: vooruit dan maar, het was vakantie. Maar hij was nog niet uitverkocht. Natuurlijk niet. Weer een andere flesje met alweer amazing results. Ook de prijs was amazing: fors duurder. Maar, dan kreeg ik al het andere gratis. Omdat we Nederlanders waren. Hij was er ook wel eens geweest: 'Feejenort'. Wat fluks werd veranderd in 'Eejex' na een blik op manlief. Niettemin vond ik de prijs te hoog. En uiteraard: hij had een oplossing. Maar dan wel met een tegenprestatie: hij gaf zijn emailadres en ik zou een foto 'voor' en een foto 'na' mailen, inclusief een wervende tekst in het Nederlands. Die hij kostenloos mocht gebruiken voor verkoopdoeleinden. Ik ging overstag. En ben nog steeds erg tevreden over het grootste deel van de potjes en flesjes. Maar heb nog steeds geen antwoord op mijn email hoe groot die foto's eigenlijk moeten zijn. Genept? Waarschijnlijk. Bedrogen? Wie weet. Maar het kan me eigenlijk niks schelen. Het was vakantie.
En weer is het nacht. En weer liggen we half in slaap als we buiten lawaai horen. Iemand die zo hard mogelijk een volledig onverstaanbaar liedje zingt. Ik zucht. Zondagavond is niet eens de avond om qua alcohol uit je dak te gaan. Als je het al zover moet laten komen op welke avond dan ook. Ik draai me net om als ik iets hoor vallen of breken. Verdorie. De afspraak bij het schadeherstelbedrijf is gemaakt, maar de auto ziet er nog steeds 'aanlokkelijk' uit om je eens goed op uit te leven. Voor alle zekerheid ga ik toch maar even kijken. De straat is leeg. Op de stoep aan de overkant ligt een hoopje fiets. Weer zucht, houdt het dan nooit op met die vernielingen?! Twee fietsers rijden voorbij. Ineens gaan ze in de remmen en snellen terug. Bij het hoopje fiets knielen ze neer. Zonder lenzen zie ik niet scherp: wat is er toch aan de hand? Dan blijkt dat er 'tussen' de fiets in een jongen ligt. Geschrokken proberen ze hem bij bewustzijn te krijgen. Een taxi stopt, en nog een auto. Net als ik mijn badjas aan wil schieten, kruipt de jongen moeizaam omhoog. Om luid lallend verder te gaan met zijn lied. Stomdronken. De taxichauffeur biedt hem een rit naar huis aan, maar hij wuift alle hulp weg. 'Niks aan de hand!', roept hij over zijn schouder, terwijl hij weg waggelt, de fiets stuiterend aan zijn hand. Never a dull moment in our street these days. Toch eens nadenken over een Fries boerderijtje ergens ver van de bewoonde wereld.
'Waarom nemen jullie eigenlijk zoveel souvenirs mee voor Jan en alleman?' vroeg mijn schoonzusje. Ze zag dat mijn moeder en ik bij elk visitorcenter en giftshop stonden te discussiëren wat leuk was voor wie. En dat de lijst met begunstigden steeds groter werd. Een spel kaarten met alle (nou ja, bijna alle) National Monuments en State Parks voor mijn leidinggevende, die volgend jaar een rondreis door Amerika gaat maken. Een aardigheidje voor onze kapster, die van haar reis naar Australië iets leuks voor/van Sidney meenam. Een zak M&M's met peanutbutter voor onze overbuurman; voor hem brengen we altijd iets bijzonders mee. Vandaag hadden we met onze vrienden en mijn petekinderen afgesproken. Ze waren alle vier hartstikke blij met hun cadeautjes: golfballetjes en een sweater met San Francisco, een t-shirt van Marilyn Monroe uit Hollywood en een echt Rock-t-shirt uit Alcatraz. Mijn petekind doet binnenkort auditie voor het conservatorium en dit werd gelijk bestempeld als een gepast geluksshirt. Ik vond het hartstikke fijn hen zo enthousiast te zien. Dus het antwoord was en is eenvoudig: 'Omdat wij zelf zoveel plezier besteden aan zowel het uitkiezen als aan het uitdelen!' Eigenlijk is het dus puur eigenbelang.
De dag na ons 'schoolreisje' is Floppy niet lekker. Eerst denken we nog dat hij stiekem iets heeft gehad of 'gevonden' dat niet bij zijn dieet hoort. Die gedachte versterkt als hij aan de diarree gaat. Hij krijgt gelijk het geijkte recept in voorkomende gevallen: gekookte kip. En natuurlijk vindt hij dat lekkerder dan zijn speciale brokken. Maar de dagen verstrijken. Als hij in de gang bij mijn moeder een enorm plakkaat neerlegt, is de maat vol. De dierenarts schrijft hem antibiotica voor: 'Het heerst'. Een paar dagen gaat het goed. Dan houdt hij ineens helemaal op met de stoelgang. We lopen uren met hem heen en weer, zonder resultaat. Als ik uiteindelijk de dierenarts terugbel, stelt hij me gerust. 'Het is een bijwerking die weinig voorkomt. Maar Flop zou Flop niet zijn als hij daar geen gebruik van maakt. Het komt wel goed.' We zitten aan de zaterdagavondborrel. Floppy kijkt ons glimlachend aan. Volgens de dierenarts is een van zijn voorouders een kat. Hij heeft zeker negen levens. Ik lach terug. Ik word vast niet zo oud als ik zou moeten worden. Hij kost mij negen levens! Maar als hij naar me knipoogt, vergeef ik hem alles. Dekselse hond.
Eerder schreef ik hier al dat het enorm meeviel met de jetlag. Ik had nergens last van. Met de nadruk op had. Want jetlag is toch een raar iets. Het lijkt op de sluimerknop van je wekker. Je bent wakker en alles lijkt normaal te functioneren. Maar intussen slaapt je lichaam en geest stug door. Zo zat ik in het normale wekelijkse overleg op woensdagochtend, waar ik de aantekeningen bijhoudt. Ik vertelde kort over de vakantie en deed mee met de discussies. Tot ik er na een kwartier achterkwam dat ík dus de notulen verzorgde! Ik schrok echt wakker en had nog geen woord op papier gezet. Volgens een collega duurt elk uur tijdsverschil een dag om te wennen. Dus hadden wij negen dagen nodig. Dat moment zit er inmiddels gelukkig op. En het gaat weer prima. Ach, iedereen reageert weer anders op tijdverschillen. De reis was het in elk geval meer dan waard. Dus sta je voor de beslissing: gewoon doen. Je zult er geen spijt van hebben.
Het ongeluk afgelopen vrijdagnacht is een dagelijks terugkerend gespreksonderwerp bij ons in de straat. Iedereen heeft het erover. Wijst naar het glas dat nog steeds in de goot ligt. Ook als ik bij het schadeherstelbedrijf sta, wordt er gelijk naar gevraagd: 'Uw schade is toch niet veroorzaakt door die joyrider die op de voorpagina van de krant stond?! Wat een verschrikkelijk verhaal!' Het 18-jarige slachtoffer is er zeer slecht aan toe. Waarschijnlijk zit hij de rest van zijn leven in een rolstoel. De 20-jarige dader wordt poging tot doodslag met voorbedachte rade ten laste gelegd. Hij gaat waarschijnlijk voor langere tijd achter de tralies. Volgens de politie krijgen we daarom ook geen aangifteformulier toegestuurd. Hierop staan immers alle adresgegevens vermeld en ze willen initiatieven voor een lynchpartij liever voorkomen. Hoe het ook zij: André heeft gelijk. Twee levens zijn in een paar seconden verpest. Verschrikkelijk.
We zitten in de wachtkamer bij de dierenarts. Sidney drentelt wat heen en weer. Een meisje steekt haar hoofd om de hoek van de deur. 'Mag ik eens vragen, is dat een Labradoodle?' Ik knik. 'Wat een leuke', vervolgt ze. 'Ik ken er ook een, die lijkt er wel wat op. Het was een heel vrolijke hond.' (Sidney kijkt haar op slag nog vrolijker aan) 'En die hield ervan om de clown uit te hangen, we hebben af en toe zo gelachen!' (Sidney zet gelijk haar rode clownsneusje op) 'Maar het was wel een slechte eter, ze lustte eigenlijk alleen Ceasar-brokjes.' (Sidney knikt, daar is ze het roerend mee eens) 'Hoe oud is deze?' Op mijn 'twee jaar', antwoordt ze, 'ja, zoiets was die andere hond ook. Misschien komen ze wel uit hetzelfde nestje. Ze heette Sidney.' (Sidney en ik kijken elkaar stomverbaasd aan) 'Euh, dit is Sidney!' Nu kijkt zij verrast. Om vervolgens onbedaarlijk in de lach te schieten. Wat blijkt: Sidney heeft bij haar vriend gelogeerd. En ze werkt bij onze dierenarts. De wereld is echt klein! 
Tijdens het kerstdiner met de afdeling kwam het ter sprake. Een collega beweerde dat ze dit ook had kunnen regelen. Ze kookt graag en lekker voor haar vrienden en familie. En ik vulde aan dat wij er de ruimte voor hadden. De rest van de collega's 'wilde dat wel eens zien'. En zo zat er dus afgelopen donderdag ruim 30 man bij ons binnen en buiten. Vol lof over zowel het huis en dakterras als wat er op tafel stond. Mijn collega en ik waren de hele dag in touw geweest. Maar het eindresultaat mocht er dan ook zijn. Ze smulden van courgette- en tomatensoep. Lieten weinig over van de vislasagna, de Italiaanse gehakttaart en salade met tomaat en mozzarella. En stonden in de rij voor het toetjesbuffet: Chocolate Heaven, panacotta, tiramisu en aardbeien met slagroom. Menigeen zakte onderuit bij de koffie. Mijn leidinggevende vatte het ter afsluiting zeer gepast samen: 'Het was net zo leuk als het schoolreisje vroeger, inclusief voorpret!'
Het is nacht. Ineens springt manlief op en holt naar het raam. Op zich opmerkelijk, want hij is een stevige slaper die niet snel wakker schrikt. Een jongen ligt op straat. Zijn fiets een paar meter verderop. Een auto scheurt weg. Mensen roepen. Iemand belt 112 en noemt het kenteken op. 'Mijn mobiele nummer? Sorry, dat weet ik even niet, ik ben zo geschrokken!' De politie arriveert snel, net voor de ambulance. De jongen is nauwelijks bij kennis. Er loopt een straaltje bloed uit zijn oor. Iemand streelt over zijn wang en houdt hem bij kennis. Een ander wijst naar onze auto, die voor de deur geparkeerd staat. Het remlicht is stuk. De spiegel ligt eraf. Van achter naar voor is hij beschadigd. Het interesseert ons op dit moment niet echt. Waarschijnlijk heeft de fietser klem gezeten tussen de twee auto's. Ook een paar andere auto's hebben zichtbare schade. Als we even later de politie te woord staan in het restaurant van de overbuurman (waarom ontmoeten we elkaar telkens onder dit soort omstandigheden?), horen we dat de ' onder invloed verkerende' bestuurder al is gepakt. Een van zijn kentekenplaten lag naast de jongen op de grond. Een geluk bij een ongeluk. Letterlijk. Hoe moeilijk is het nou eigenlijk om te weten dat alcohol en een auto niet samengaan?!
Als ik bij mijn moeder arriveer, staat ze me al op te wachten. 'Sorry, maar Floppy heeft een paar keer in de gang geplast!' Niet dat dit nou zo'n probleem is. Het is een oud hondje en zo af en toe gebeurt er een ongelukje. Ze heeft tegels dus met een doekje is het zo opgeruimd. Maar we houden het aantal ongelukjes wel in de gaten. Niettemin verrast mijn antwoord haar: 'Dit keer is het Floppy niet. Toen ik hem vanochtend afzette, lag er namelijk ook al een plas in de gang. Dus ik vrees dat je dit keer Sidney eens streng moet aankijken!' Floppy knikt, hij is het roerend met mij eens. We drinken samen wat en kletsen na over Amerika. Buiten is de schilder bezig met de deuren en raamkozijnen. Als ik vertrek, waarschuwt mijn moeder: 'Alles is nat, dus houd Floppy kort naast je alsjeblieft.' Ik wijs op de deurstijl. Je ziet duidelijk een heleboel hondenharen in de verf geplakt. Ze slaakt een kreet en wijst vragend naar Floppy. Dan zien we een paar ogen naar ons kijken. Ze horen bij een zwart hondje met een opvallend witte heup, dat zich 'voor het geval dat' maar vast in de garderobe heeft verstopt. Floppy snuift. Het zijn ook altijd de kleintjes die de schuld krijgen. Maar voor deze keer komt hij er goed vanaf.
Ook al heb ik vandaag nog een vrije 'bijkom'-dag, ik wil toch alvast even de zakelijke emails checken. Terugkijkend naar de periode voor ons vertrek verwacht ik wel wat puin te moeten gaan ruimen. En dat doe ik liever vooraf, zodat ik morgen goed voorbereid kan starten met 'de day after'. Ik log in vanuit huis en toets mijn pincode in. Fout! Fout? Het eindigde toch op 28? Of was het nou 82? Ik waag nog een poging. Tevergeefs. De derde actie levert een geblokkeerde token op. Verdorie. Ik bel met een collega van de helpdesk en leg het probleem uit. Ze stelt volgens protocol een aantal van de door mij opgestelde beveiligingsvragen. 'Hoe heten de getuigen van je echtgenoot?' Euh ..... Na lang nadenken weet ik het gelukkig weer. 'Waar is jullie hond geboren?' Uhm, we hebben een hond. Geloof ik. Maar waar is die ook alweer geboren? O ja! 'De laatste vraag: wat is de meest noordelijke stad waar je bent geweest?' Heb ik echt zelf die vragen verzonnen? Ik moet niet goed wijs zijn geweest! Gelukkig toont de betreffende collega begrip en lukt het me met behulp van een paar tips om het juiste antwoord te geven. Jeetje. 't Is maar goed dat ik vandaag nog niet hoef te werken. Misschien stiekum toch een klein beetje last van jetlag. Gelukkig heb ik de rest van de dag om niet alleen de was, maar ook de binnenkant van mijn hoofd op te ruimen.
We zijn weer thuis. Na een lange terugreis van drie uur vliegen (twee tijdzones), twee uur wachten en negen uur vliegen (zeven tijdzones) landden we vanochtend op Nederlandse bodem. Alle bagage was keurig getransferred en slechts een soevenir (een glas) was ondanks voorzorgsmaatregelen gesneuveld. De koffers zijn uitgepakt en opgeruimd, de was staat te draaien en familie en vrienden weten dat we weer thuis zijn. En nu zit ik te wachten op het moment dat de jetlag onverbiddelijk toeslaat. Het rooster waarover ik eerder schreef, heb ik op aanraden van mijn broer vooraf al gecancelled. Het was erg Amerikaans opgesteld: je moest ontzettend veel eten op on-Nederlandse tijden. En volgens broer zou het allemaal best meevallen met die jetlag. Dus heb ik op zijn goede raad vertrouwd. En wat blijkt: het werkt! Met hulp van een slaaptabletje redelijk geslapen in de te kleine vliegtuigstoelen. Lekker bezig gebleven de rest van de dag. Heerlijk bijgekletst met overbuurman (tevens peetoom van Freekje) en hem eindeloos veel over onze vakantie verteld. En nu is het afwachten of er dus nog iets gebeurd. Of niet. Maar ik denk dat ik morgen maar gewoon naar kantoor ga in plaats van nog een dag jetlag uitvieren.
Als we San Francisco weer inrijden, hebben we allemaal het gevoel nu alweer thuis te zijn. Ook al is de stad nauwelijks zichtbaar door de bekende mist. De reis zit erop. Ook de laatste dag was er een uit de boekjes. Hearst Castle was interessant. De honderden zeeleeuwen die zich in het warme zonnetje lagen te koesteren geweldig! Als je over het totaal uitkeek, zag je overal hoopjes zand omhoog vliegen. Sommige zeehonden waren al een met het strand! Een eindje verderop zag ik iets in het water bewegen. Bleek een walvis te zijn! Een stuk of acht zwommen met een redelijk tempo onder de kust naar Alaska. Behoorlijk laat voor deze tijd van het jaar, maar uniek voor ons! We hebben enorm veel meegemaakt deze vakantie. En eigenlijk alleen maar fantastische dingen. Allerlei kleine en grote droomwensen kwamen uit, van een beker Caramel Macciato bij Starbucks tot oog in oog staan met een beer (ietsje verder had ook gemogen). Zometeen vertrekken we naar het vliegtuig. Het zit erop. Maar een stukje van mijn hart blijft in San Francisco. Tot de volgende keer!
En langzaam komt het eind van onze vakantie in zicht. Nee, nog niet aan denken. Maar soms betrap je je erop dat je harde schijf vol begint te raken. Zoveel indrukken, zo vaak ademloos om je heen kijken, zo blij met het feit dat we dit gezamenlijk beleven. De Grand Canyon was onuitsprekelijk mooi. Ons hele land kan zo'n beetje in dit gebied, als je met de waddeneilanden de lege plekjes opvult. Machtig mooi! De rit naar Santa Monica was lang, maar wat was er onderweg toch veel te zien. Als je even oplet. Over the top Amerikaanse dorpjes, gekko's die plotseling oversteken, die eindeloos lange rechte wegen die nergens naartoe lijken te leiden. Zelfs de file rondom downtown Los Angeles, tien rijen dik (!) hoort er gewoon bij. Het zou niet compleet zijn zonder deze ervaring. Vandaag staat Beverly Hills, Sunset boulevard en natuurlijk Hollywood op het programma, totdat we verder rijden naar het een na laatste hotel in San Simeon.
'Leuk, ga mee naar Amerika!' Ik hoor het ze nog zeggen. Wat ze er niet bij vertelden is het 'hoe'. Ooit was ik een witte muis. Nu heb ik beige Death Valley- en roodoranje Grand Canyon-stof in mijn vacht. De meeste tijd breng ik door, vastgeklemd tussen rugzakbanden. Om er dan aan mijn neus uitgetrokken te worden als ik weer op de foto moet bij een bezienswaardigheid. Ik krijg niet eens de tijd om zelf ook even van het uitzicht te genieten. Nee, je wordt midden op de weg gezet met je pootje dubbel. En dan staan zij gillend van het lachen aan de kant als een vrachtwagen me net mist. Niet dat dit is gebeurd, van die vrachtwagen. Maar het had zomaar gekund. Ook op de verlaten wegen rijden soms auto's, hoor. Andere toeristen vragen wat ik in vredesnaam ben!? Zie ik eruit als een olifant? En dan beland je ook nog letterlijk achter de tralies van Alcatraz! Voor het plaatje! Nee, de reis tot nu toe is niet wat ik ervan had verwacht. Wat ik het leukste tot nu toe aan deze reis vind? De nachten dat ik vergeten in de auto lag. Eindelijk rust!
Je kunt hier niet bij een benzinestation stoppen, laat staan bij de officiële giftshops, of je wordt overspoeld met allerhande souvenirs. Pennen, stickers, houten figuurtjes, boeken, kerstballen. Noem het en het is er met de naam van het betreffende natuurpark of de stad waar je je bevindt. En ik hoor het mezelf nog zeggen thuis: iets leuks voor mijn schoonmoeder en vrienden, maar zelf hoef ik al die troep echt niet. Dat was thuis. Nu zitten we hier. En word ik gek van alle verleidingen! Een t-shirt met CSI Las Vegas: daar kun je mee thuis komen! Of een houten beertje: het lijkt 'bijna' op onze beer als je je ogen half dicht doet. Het cocktailglas dat we bij Bubba kregen, laat je toch ook niet staan? Er staat San Francisco op: leuk als we thuis nog eens een cocktail maken! Ik ben mijn broer eeuwig dankbaar dat hij erop stond om een extra (toen leeg) koffertje mee te nemen. Het is niet langer leeg. En mijn hoofd is zo langzamerhand vol met indrukken en herinneringen!
Midden in de woestijn ligt ineens een stad. En wat voor een stad. Het enige plekje in Amerika waar alles mag. 'What happens in Las Vegas, stays in Las Vegas' is het motto. We kijken ons ogen uit. De hotels weten van gekkigheid niet meer hoe ze hun klanten moeten prikkelen. Wil je in een achtbaan om het hotel heen scheuren? In New York, New York kan het. Kun je je jeugd niet vergeten? In Treasure Island slaap je in de jungle! Heb je geen geld voor een reis naar Italie? In The Venetian varen gondels op de tweede verdieping onder een blauwe lucht! Als een hotel niet goed loopt, breken ze het af en bouwen een nieuw. Alles glimt, glittert en knettert. Het overdondert me gewoon. En overal zie je gokkasten met in trance verkerende mensen die aan de hendel trekken. Een mevrouw vertelt enthousiast dat ze hier de hele dag al zit. Ze is drie keer van plaats gewisseld en heeft in totaal 500 dollar gewonnen. Of ze ze ook mee naar huis heeft genomen, vertelt het verhaal niet. Maar het benauwt mij. Als we weer in de auto zitten, onderweg naar Grand Canyon, haal ik opgelucht adem. Ik heb mijn hart duidelijk niet in Las Vegas achtergelaten.
'Daar, achter die ene boom! ... Oh nee, dat is alwéér een grillig gevormde stronk'. Mijn broer schudt zijn hoofd om mijn teleurstelling. Geduldig legt hij uit dat de kans dat je een beer in Yosemite ziet erg klein is. Hij is er al vaak geweest, maar pas bij de vierde keer was het raak. En als je er dan een ziet, ben je hoogstzelden de eerste. Meestal zie je een verkeerschaos met allerlei fotograferende mensen. En dan weet je dat er een beer in de buurt is. Op dat moment val ik hem in de reden. 'Wat is dat daar dan!?!' Tegelijkertijd roept zijn vrouw: 'Daar, kijk dan, daar loopt er een!' Een stukje verder draait broer de auto en rijdt terug langs dezelfde plek. Weer zien we haar, maar ze is niet alleen: ze heeft twee cubs in haar kielzog! We parkeren de auto op de eerstmogelijke plek en lopen terug. Mijn broer waarschuwt: 'Blijf uit de buurt. Een moeder met jong kan agressief reageren.' Hij loopt voorop, wij erachter. En dan, als hij een stukje vooruit loopt, kijk ik ineens tussen de struiken door recht in de ogen van de berin. Het scheelt maar een metertje of acht. Piepend roep ik broer, terwijl de zenuwen door mijn keel gieren. Ze is heel erg groot zo zonder hek ertussen! Op dat moment remt een auto naast ons, en nog een en nog een. In no-time staat er de beloofde verkeerschaos. De berin neemt het zekere voor het onzekere en duwt beide beertjes een boom in. Vervolgens klautert ze er achteraan, tot ze tussen de takken verdwijnt. Alleen als je het weet, zie je nog een snuit en een oor. Opgetogen lopen we terug naar de auto. Niet een, maar zelfs drie beren. En dat voor de eerste keer in Yosimite! 
