Juweeltjes
De familie van manlief is 'best groot'. Zijn ouders zijn gescheiden toen hij nog een kind was. En daarna is zijn vader hertrouwd. Naast twee broers heeft hij dus ook nog een halfbroer en halfzusje. En iedereen heeft inmiddels een partner en een of meerdere kinderen. Dus als we een familie-uitje hebben, mag je al snel op een man of twintig rekenen. De eerste en tweede generatie verandert fysiek niet zo heel veel meer. Ze zijn nog steeds herkenbaar, ook als je elkaar een tijdje niet hebt gezien. Maar dan de kinderen, dat gaat hard. Een paar jaar geleden, op onze trouwdag: vier schattige meisjes. Nu zijn twee daarvan al jonge zelfbewuste vrouwen. En die piepkleine meid van toen krap anderhalf heeft inmiddels alweer een broertje en nichtje erbij. Gisteren was het de jaarlijkse fruitplukdag en waren we allemaal bij elkaar. Ik had min of meer toevallig een camera vast. En naast een heleboel sfeer- en/of bewogen foto's zaten er een paar juweeltjes tussen. Ben heel benieuwd hoe de jongste er over 20 jaar uitziet (in elk geval dan zonder luier).
Onze straat wordt rigoureus gereorganiseerd de komende maanden. Het wegdek wordt vernieuwd en er komen veiligere fietsstroken. Zodat je op het trottoir hopelijk niet meer zo vaak van je sokken wordt gereden. Daarnaast krijgt de riolering een opknapbeurt. We zijn over het hoe, wat en wanneer uitvoerig geïnformeerd. Gisteren lag de definitieve aankondigingskaart in de brievenbus: 'Vanaf nu geen gebruik meer maken van afvoer en toilet tot uiterlijk morgenavond.' Het was even goed opletten. En best een beetje afzien. Want je mocht slechts met mate je persoonlijke afvalkanaal lozen. En beslist niet na het ontwaken onder de douche. Ik vond het dus niet zo heel erg dat ik vandaag op kantoor werd verwacht! Sterker nog, ik verheugde me bijna op het toiletbezoek. Helaas liep het allemaal 
Op kantoor voorzien twee personen mij regelmatig van werk. De ene is mijn eigen leidinggevende. Maar daarnaast doe ik ook wat dingetjes voor haar collega. De bijbehorende afdelingen hebben veel met elkaar te maken, dus de logica is duidelijk aanwezig. Als mijn leidinggevende me wil spreken, gaan we meestal gezellig ergens zitten met een kopje koffie. We praten over zakelijke en minder zakelijke dingen. Het zijn dus niet alleen constructieve maar tevens ook prettige momenten. Vandaag vroeg haar collega of ik even tijd voor hem had. Ik pakte pen, notitieblok en een stoel. Maar dat wuifde hij weg, hij wilde de drukte op de afdeling liever even verlaten. Dus gingen we naar het bedrijfsrestaurant, waar buiten de etenstijden vergadermogelijkheden zijn. Net voordat ik wilde gaan zitten, vroeg hij ineens: 'Of heb je soms zin in een ijsje?' Onze restauratie biedt namelijk ook mogelijkheden voor de lekkere trek tussendoor. En zo zaten we even later smikkelend van een Magnum in gesprek. Strikt zakelijk, dat wel. Maar ach, elk nadeel heeft zijn voordeel!
Met het geluid dat ik niet beter kan omschrijven als dat van 'breaking glass' valt het bloemenvaasje dat ik van mijn moeder op Valentijnsdag kreeg in stukken. Verdorie! Ik had het zo goed opgeborgen! Maar met een soort domino-effect likt Floppy het bakje met kluifjes zo enthousiast uit, dat het valt, omrolt en door de open deur in de wandkast eindigt. Tegen het breekbare vaasje in hartvorm, dat 'veilig' op de onderste plank tussen de ander vazen staat. Niet dus. Ik bel mijn moeder verdrietig op: 'Ik heb een gebroken hart!' Als ik het haar uitleg, stelt ze me gerust. Ze is niet boos. Die dingen gebeuren nu eenmaal. Als ik later op de dag even bij haar langs ga, wacht ze me met een grote glimlach op. Trots laat ze me een nieuw bloemenvaasje zien. In hartvorm! De bloemist had er gelukkig nog een staan. Ik ben er hartstikke blij mee. Als iemand een gebroken hart kan helen, is het mijn moeder wel.
Wegens tegenvallende resultaten te koop aangeboden: diverse welpies, in de kleuren rood, wit, blauw en oranje. Gebruikt, maar nog in prima staat. Oranje anjers, zo goed als vers. EK-M&M's met pinda, halve zak. Tegen elk aannemelijk bod.
Op zaterdag haal ik de meeste boodschappen voor de hele week in huis. 's Ochtends tussen 8 en half 9. Dan is het nog niet druk in de winkel. En omdat ik doordeweeks vroeg op sta, voelt het toch een beetje als uitslapen. Ik haal dan ook gelijk het lijstje van mijn moeder op, dat gaat in een moeite door. Als ik haar briefje pak, ligt er een memo naast: 'winkel in verband met grote verbouwing gesloten!' Dat wist ik dus niet. Maar de communicatie is prima: ze verwijzen naar een paar supermarkten in de buurt. En je krijgt 10% korting ter compensatie. Ik rijd naar een van de aangegeven locaties. Deze winkel is een stuk groter. En de opzet is net even anders. Op mijn gemak loop ik langs de rekken. Normaal heb ik zo mijn vaste en snelle route, maar dit keer bekijk ik het assortiment met meer aandacht. Vind hier bijvoorbeeld wel de Beemster (kaas) die ze 'bij ons' niet hebben. Ik doe er dus ook wat langer over, maar ach, het is weekeinde. En het grappige is dat ik deze handeling straks, na de verbouwing, zal herhalen in de gebruikelijke supermarkt. Mijn weg weer zoeken naar de vertrouwde producten. Verbouwen. Ook een manier om uit de supermarktsleur te komen.
Eigenlijk voelde ik het maandagavond al: die zeurderige hoofdpijn, knellend in mijn nek. Het zijn best zware weken geweest, hier en daar emotioneel geladen. Stress? Ik pak een pijnstiller en ga naar bed. De volgende ochtend: samen met mijn moeder naar de Efteling, laat verjaardagscadeautje. Nog steeds hoofdpijn, maar het weer is perfect en we hebben ons hier echt op verheugd. Bovendien, we gaan met z'n tweetjes toch niet in hoogzwaaiende of harddraaiende attracties. Gisteren: toch migraine? Mijn moeder heeft het regelmatig en ook mijn oma werd vaak geveld door zware aanvallen. Ik heb er hooguit tweemaal per jaar last van. Nog maar een pijnstiller en naar het werk: belangrijke vergadering. Halverwege de middag is het over en uit. Ik ga naar huis, naar bed en pak een migrainetabletje. Het voordeel: de hoofdpijn is vrijwel gelijk weg. Het nadeel: je bent compleet van de wereld. Alsof je op wolkjes zweeft. Maar ach, eigenlijk zweef ik al zes jaar op wolkjes. Vanaf het moment dat ik manlief leerde kennen! Dus dan kan dat ene nachtje er ook wel bij. Vandaag: geen hoofdpijn, maar een prachtige impressie van een vaatdoek. Ach ja. Ook wolkjes hebben een schaduwzijde. En een kant die altijd naar de zon lacht.
Nog voor we goed en wel onderweg zijn, hoor ik een klagerig geluid achter me. Dat begint al goed. Ik negeer het en kijk geinteresseerd om me heen. Dan klinkt er een stem: 'Dit vind ik niet leuk!' Het antwoord luidt geruststellend: 'Het is inderdaad best een beetje spannend, maar dat is zometeen voorbij.' Even blijft het stil. Helaas niet lang genoeg naar mijn zin: 'Ik geloof nu toch echt dat ik naar huis wil!' Weer wordt er gesust: 'Wacht maar, zometeen gaan we een deur door en dan wordt het lichter.' Maar het is al te laat, het geklaag gaat over in gehuil dat steeds meer aan decibellen wint. Nu wordt er fors ingegrepen: 'Je bent toch al groot? Net als al deze andere mensen? En die huilen toch ook niet?' Gevolgd door een overredend 'En kijk daar nou eens, hoe lief dat hondje daar kijkt. En als je nou heel eventjes wacht .... Kijk, hij daar boven, die gaat zometeen schieten en dan springt hier het water omhoog ... Zie je wel! Nou, zo spannend is het toch niet, he!' Oke, de Fata Morgana in de Efteling is niet zo heel eng. Maar op deze manier wordt ook echt alle spanning eruit gehaald.
Sidney ziet 'm als eerste. Ze blaft enthousiast: 'Kijk, een kat, mag ik 'm?' Maar ik trek beide honden mee. Geen gezeur, een kat is geen speelgoed. Bovendien is een haal over je neus ook geen geintje, zo houd ik haar voor als ze me verongelijkt volgt. Na een poosje steek ik de straat over, terug richting huis. De kat is er nog steeds, maar komt tot mijn verbazing naar ons toe. Sidney wil nogmaals 'in discussie', maar ik zie de platte oren en de hoge rug. Mijn opmerking dat een hond ook geen speelgoed is, is duidelijk aan dovemansoren gericht. En het nadrukkelijke 'ksjt!' heeft alleen een hoop gesis tot gevolg. Floppy is inmiddels doorgelopen naar de eerstvolgende boom, duidelijk niet geinteresseerd. Ik houd Sidney achter me in bedwang, terwijl de kat om ons heen loopt, niet in het minst onder de indruk. Dan neemt hij tot mijn ontsteltenis een aanloop en in springt met uitgestrekte klauwen bovenop de rug van mijn nietsvermoedende Floppy!! In dezelfde beweging brengt hij zichzelf achter een tuinhek in veiligheid, weg van mijn uitschietende voet. Floppy's dikke vacht heeft de nagels gelukkig niet doorgelaten, we komen weg met de schrik. Als manlief later op de dag Floppy uitlaat en een andere baas met hond tegenkomt, blijkt dat de kat de buurt al langer terroriseert. De meesten lopen inmiddels een straatje om. Die kat spoort niet. Voorlopig moeten wij elkaar in elk geval maar niet tegenkomen!
En ineens zijn we alweer drie jaar getrouwd! Time flies en zo. Samen gaan we een dagje naar Amsterdam. Want hoewel we vele plaatsen en landen in elkaars gezelschap hebben bezocht, behoort deze hoofdstad niet tot ons gezamenlijke 'been there, done that'-lijstje. Daar gaan we snel verandering in brengen. We boeken met een knipoog naar Amerika een overnachting in 
Een klein hupje naar links, schuin rechts naar boven, loodrecht omlaag, twee diepe brommen. De rest van de bijen kijkt enigszins argwanend naar Leo's routebeschrijving. Het is een grapjas en hij vindt niets leukers dan doen alsof hij de hemel op aarde aan zalige bloemen heeft ontdekt. Om dan na een pokke-eind vliegen erachter te komen dat het weer een geintje was. En Leo door de lucht buitelt van het lachen natuurlijk. Maar ditmaal is het echt serieus, zo bezweert hij hen. Een overdaad aan kleine paarse bloemetjes en nog bijna niet ontdekt door de concurrent. Omdat, zo legt hij uit, ze op een dakterras staan. Het ligt in een soort kuil. Als je langs het dak vliegt van de ondergelegen winkel, heb je niet in de gaten dat er nog een balkon achter ligt. En daar staat dus die bloemenpracht. 'Jullie moeten echt meekomen, jongens!' Nou vooruit dan, deze ene laatste keer. Maar als ze op de bestemming aankomen, is er natuurlijk niets te zien. Zoals ze al dachten. Leo snapt er geen jota van (doet uiteraard alsof). Hij blijft op de aangewezen plek heen en weer vliegen, paniekerig om zich heen kijkend. Zoek het maar lekker zelf uit, vervelende bij! Tja, Leo wist natuurlijk niet dat we dit weekeinde eindelijk het dakterras onder handen gingen nemen. En dat de plantenbak tussen ons huis en voorheen de woning van mijn broer en schoonzusje nu helemaal weggebroken is. Sorry, Leo! Ze staan nu een metertje of zes naar links tegen de muur.
Dinsdag is Floppy jarig. Dan bereikt hij de gezegende leeftijd van 16 jaar. Voor een hond is dat hoogbejaard. En ondanks zijn regelmatige pogingen om wat extra aandacht te krijgen, gaat het eigenlijk uitstekend met hem. Niettemin: het blijft een hoge leeftijd. Ergens heb ik altijd gedacht dat hij 16 zou worden. Dat hield me op de been tijdens moeilijke momenten (hij gaat nog niet dood, hij wordt 16!). Nu is het dan bijna zover. Het zegt natuurlijk niets. Zelfs als mijn voorgevoel klopt, kan het nog steeds '16, bijna 17 jaar' worden. Want het is dus ook onze trouwdag. We gaan lekker samen een dagje weg. Op zijn 16e verjaardag! Hij mag naar 'oma' die al heeft beloofd dat ze samen met Sidney een klein feestje gaan bouwen. We blijven namelijk ook nog een nacht weg! Vandaar dat we hem voor alle zekerheid toch maar afkopen. We hebben niet een, maar gelijk twee nieuwe maanden voor hem besteld. Lekker stevige, met een opstaand randje. Omdat hij graag ergens tegenaan ligt. Met een heel dik kussen. Omdat zijn oude botjes dat prettig vinden. Manlief kwam vanmiddag naar me toe: 'Mag Floppy zijn verjaardagscadeau al zien?' De koerier stond aan de deur. En nu ligt de bijna birthday boy dus heerlijk in zijn nieuwe mand. Tevreden. Omdat hij nog niet jarig is. Nog drie nachtjes slapen.
Vlaggetjes. Opblaashamers. Boa's. Contactlenzen. Ballonnen. T-shirts. Toeters. Welpies. Petjes. Sokken. Hoeden. Boxershorts. Bandana's. Voetballen. Veiligheidshesjes. M&M's. Koffiekoeken. Trommels. Schmink. Klomppantoffels. Aanstekers. Worteltjes. Tompoezen. Badjassen. Wuppies. Pionnen. Pruiken. Lederhosen. Polo-shirts. Zonnebrillen. Plafondlampen. Pudding. Dalia's. Vla. Speelgoedbeesten. Bekers. Bossche Bollen. Plastic oren. Haarverf. Alles is oranje. Wel een vrolijke kleur, eigenlijk.
Een van mijn contactlenzen levert een vaag zicht op. Een tijdlang weet ik het te negeren. Maar dan heb ik er genoeg van. Ik loop naar de damestoiletten om 'm eens goed schoon te maken. De ruimte is leeg. De drie toiletten staan op groen. Mooi. Net als ik me verdiep in mijn poetsactie, hoor ik 'pssst!'. Verbaasd kijk ik op. Er is niemand te zien. De toiletten staan nog steeds op groen. Ik vervolg mijn activiteit. Weer klinkt het: 'pssst!!' In de veronderstelling dat iemand misschien om aandacht vraagt en hulp nodig heeft, open ik de toiletdeuren. Niemand. Wat vreemd! Dan valt mijn oog op de luchtverfrisser, tegen het plafond aan in de hoek. Het is zo'n nieuwerwets ding die om de zoveel minuten automatisch een pufje luchtverfrisser spuit. Psssst! Als ik terug op mijn werkplek ben, zegt mijn collega: 'Wat ruik je lekker!' Ach ja, kwestie van schone lenzen.
Het is een van de dingen die manlief zo in mij adoreert (oké, waardeert). Een erfelijk belaste karaktereigenschap. Ik word blij van kleine dingetjes. De geur van het bos na een regenbui. Vers beddengoed. Een geintje tussen collega's onderling. Een prachtige bos pioenrozen en violieren van mijn moeder, zomaar. Het vrijdag-gevoel. En datzelfde heb ik met de Oranje-actie van een grote supermarkt. Het vrolijke gezichtje van zo'n welpie geeft me een opgewekt gevoel. De Oranje-sfeer is al volop te merken. We hebben nog niet verloren. Dus alle kans om te winnen. De Oranje M&M's liggen al in de kast. Herstel: manlief heeft ze gevonden. De Oranje M&M's staan al op het boodschappenlijstje. Kortom, ik geniet van deze tijd. Toen ik Floppy ging ophalen bij mijn moeder, nam ik mijn eerste Oranje welpie mee naar binnen om het haar te laten zien. Sidney had de auto al gehoord en stond me op te wachten. Toen ze het Oranje beestje zag, werd ze gek. Ze sprong op en neer van blijdschap: 'Wat is dat, wat heb je? Is het voor mij? Ja, natuurlijk is het voor mij! Ik vind 'm leuk!!' Ik kon welpie nog net tussen haar kaken vandaan grijpen. We hebben duidelijk nog iemand in de familie die blij wordt van kleine dingen.
Zo af en toe stuurt ze een berichtje. Niet te vaak. Want ze zijn veel onderweg. Logisch. En afhankelijk van een internetcafé of aansluiting in de lobby. Bovendien hebben ze vakantie! Niettemin: ik verslind haar woorden. Voor mijn ogen speelt een film zich af. Niet van mijn hele leven, meer een recent stukje. En dat is puur genieten. Sommige dingen herken ik. Been there, done that. Andere dingen worden geforward naar manlief. Als tips voor de volgende keer. Mijn collega en haar partner zitten aan de West Coast. En waar zij niet genoeg kon krijgen van mijn reisverhalen, leef ik nu intens met haar mee. Hoe laat is het nu bij hen? Waar zouden ze zitten? Zijn ze al bij die prachtige plek geweest die ik haar aanraadde? Dat soort zaken. Het ultieme mee-leven. 't Heeft overigens wel een nadeel. Het is niet bevorderlijk voor mijn heimwee. Maar daar leer ik wel mee leven. Tot de volgende keer. Manlief, weet je al wannéér we gaan?
We zitten allebei achter de pc. Manlief is wat aan het rommelen met routes en bezienswaardigheden voor de volgende reis naar Amerika (want die gaat er beslist binnen een paar jaar komen). En ik ben bezig met het uitwerken van het reisverslag. Dan krijg ik een idee. 'Lieverd, heb je zin om naar Schiphol te rijden?' Manlief draait zich verbaasd om, ik heb meteen alle aandacht. 'Ik heb zo'n zin in koffie!' Het suikerklontje valt niet gelijk. 'Wil je dat ik een kopje Nespresso voor je zet?' Maar ik schud mijn hoofd. 'Ik lees hier dat de caramel macchiato nog net zo lekker is als ik me herinnerde. Maar we hebben heel weinig Starbucks-filialen gezien tijdens onze reis. En op Schiphol zit ook een Starbucks!' Manlief schatert het uit en geeft me een zoen op mijn hoofd: 'Ik vind jou lief!' Dan draait hij zich om en gaat weer verder met zijn bezigheden. Ik zucht. En ga de keuken in om een 'soort van' te maken met opgeschuimde melk, een scheutje caramellikeur en espresso. Als ik weer op de bank zit, neem ik genietend een slokje. Bijna hetzelfde als die van Starbucks. Bijna. Maar nog niet helemaal.