Wat mot je dan?

Hij was van nature nieuwsgierig aangelegd. En wilde wel eens wat van de wereld zien. Dus schoot hij in Haarlem de trein in. Hij zag het Nederlandse landschap aan zich voorbij vliegen. Vliegtuigen uit alle landen van de wereld opstijgen bij Schiphol. Rook de bloemen in allerlei kleuren in de buurt van de Keukenhof. Het land tussen Maas en Waal schoof aan hem voorbij. En hij dacht zelfs een glimp van Hare Majesteit te zien, voorbijzoevend in een limousine op de A2. In Tilburg West zette een conducteur hem uit de trein. Omdat hij geen vervoersbewijs had? Maar ja, wat mot je anders als je als motje de wereld wil zien?!

NB: vanochtend zag ik een motje door de deuren de trein uitvliegen, vóór de conducteur uit. Toen was het een kwestie van snel meeschrijven voor deze tekst.

Brabantse nachten

'Goedemorgen'. Het klinkt een beetje mat. En eerlijk gezegd zie hij er ook zo uit: bleek en niet helemaal uitgeslapen. Hij heeft blijkbaar net als ik een lange nacht gehad. Het was benauwd. En het regende, dus de ramen konden maar op een kiertje open. Maar door dat kiertje kwamen ze in zwermen tegelijk. Muggen. En maar zoemen. En steken. Toen we uiteindelijk de gordijnen van het hemelbed sloten, werd het rustig. Toen vond Floppy het hoog tijd worden voor wat aandacht. Hij had het zo warm. Of de balkondeuren open mochten voor wat frisse lucht. En of ze even later weer dicht mochten. Want zo werd hij nat van de regen. Nadat ik hem had uitgelegd dat ik echt uitgeslapen op mijn werk moest beginnen over een paar uur, bleef het stil. Toen begon manlief te woelen. Hij had eerder op de avond zijn voet tot bloedens toe gestoten aan de drempel. En hoewel hij (door mij) vakkundig was verbonden, had hij er behoorlijk last van. Hij lag niet lekker. En sliep onrustig. Proberen het te negeren valt niet mee als je op een meter afstand van elkaar ligt. Gebroken werd ik om 6 uur wakker van de wekker. Dus ja, collega, ik leef met je mee. Meer dan je denkt! Maar aangezien ik op dit moment chagerijnig van vermoeidheid ben, volsta ook ik met een 'goedemorgen' zonder verdere toelichting.

Lille

En zo, out of the blue (met dank aan Jee-eM) zitten we ineens een paar dagen in Lille. Vanaf mijn vijfde levensjaar rijd ik (of word ik gereden) langs de eerste grote stad in Frankrijk, onderweg naar een camping ver weg. Nieuwsgierig naar de inhoud. Maar nooit genoeg om daadwerkelijk te stoppen. Zal wel een slapende, kwijnende Franse stad zijn zoals zo vele andere. Wat een misrekening! Lille is een prachtige stad. Een oud, historisch centrum met veel schaduwrijke pleinen. Cultuur waar je maar kijkt. Een kathedraal die bijna af was toen het geld op raakte. Later maakte men dit goed met een misselijk makend lelijke gevel. We lopen en lopen. En genieten volop. Slenteren hand in hand langs de vele fonteinen. Kwijlen voor de etalages met chocolade lekkers (oke, ik dan). En weten het zeker: we komen hier terug. Op twee uurtjes afstand van huis zoveel pracht, dat vraagt om meer. Alleen dan zonder hotelovernachting. Want net als Jee-eM viel dat tegen. Douchen in het toilet, slapen in de meterkast. Voor het in de brochure genoemde 'schitterend uitzicht' hadden ze nog snel even een blinde muur gebouwd. Het gratis draadloze internet was 'hors de service'. Maar het mocht de pret niet drukken: Lille leeft! Beleef het zelf! 

Tegenstrijdig

En als je dan toevallig in de buurt van de kermis werkt, dan heb je natuurlijk geen keuze. Dan ga je een keer met collega's vijf halfgare poffertjes met heel veel poedersuiker voor 7,50 euro eten. Je geniet van een paar rondjes in het reuzenrad, waarbij je enthousiast naar de achtergebleven collega's zwaait. Die jou niet zien omdat ze over een zakelijke kwestie staan te discussiëren. Je laat je verleiden om toch in de zweefmolen te gaan en kijkt vervolgens duizelig en een klein beetje misselijk van 60 meter hoogte op de stad neer. Maar je houdt je groot en schreeuwt niet in het oor van je collega dat je eruit wilt! Je kijkt met grote ogen naar het kermispubliek en kunt niet anders dan constateren dat Nederland inderdaad lijdt aan overgewicht. Terwijl je zelf een ijsje met twee bolletjes citroen- en toffeeijs naar binnen smikkelt. Je leert schieten van een professional en bent even later de gelukkige eigenaar van een (bijna) zelfgeschoten kermisbeertje. Kermis. 't Blijft iets tegenstrijdigs hebben. Maar ik heb genoten!

En zo geschiedde

Ik werk al heel lang bij mijn huidige werkgever. Zo lang, dat Het Feest zo'n beetje in zicht begint te komen. Bijkomend voordeel van zo'n geschiedenis bij één bedrijf is, dat je de weg kent. Een groot netwerk hebt. En goed op de hoogte bent van allerlei wetenswaardigheden. Ik word dus regelmatig benaderd met de openingszin 'Jij weet nogal veel, he!?' En negen van de tien keer (lees: negenennegentig van de honderd keer) weet ik het antwoord inderdaad ook. Een frisse nieuwe collega pakte het anders aan: 'Ik dacht, ik vraag het eens aan ons orakel!' Dat klinkt veel leuker: orakel! Helaas boorde ze mijn plezier gelijk de grond weer in. Orakel kent drie betekenissen volgens meneer Van Dale:
1. uitspraak van een goddelijk wezen
2. plaats waar godsspraken gedaan worden
3. persoon die tot richtsnoer of vraagbaak dient
Ik hoefde niet lang na te denken over mijn keuze. Maar mijn zeer gewaardeerde collega's dachten er anders over. Wie ik het ook vroeg,  niemand kwam met een hoogverheven antwoord aan. Ik ben diep, diep teleurgesteld in mijn omgeving. Misschien moet ik dat 25-jarig jubileum niet afwachten en op zoek gaan naar een groep collega's die me wel begrijpt. Aan de andere kant: onze geschiedenis kent meer onbegrepen grootheden. Dus welicht is het wijzer om me er maar gewoon bij neer te leggen. En zo geschiedde.

Met z'n tweeën

Het kippenvel staat op haar armen als ze er alleen al aan terugdenkt. Laat staan als ze het hardop zegt. Maar ze doet het toch. Vanochtend zat er ineens eentje in haar slaapkamer. Met heel, heel veel moed heeft ze zich ervan ontdaan. En daar is ze nog steeds diep van onder de indruk. Ze vertelt het tegen onze leidinggevende, die net zo hard meegriezelt. Een collega, man, loopt voorbij. Hij vangt een deel van het gesprek op. 'Zo'n grote zwarte met van die dikke poten?' Ze knikt, nabibberend. 'Dan moet je vanavond wel even goed om je heen kijken. Die zijn namelijk altijd met z'n tweeën!' Tot zijn verbazing slaakt ze een gil. En slaat bleek van schrik een hand voor haar mond. Een zwakke poging om haar gerust te stellen: 'Ze zijn niet gevaarlijk, hoor!', faalt jammerlijk. Hij snapt er echt niets van. Ach, mannen. Waarschijnlijk zitten er geen spinnen op Mars. Of in elk geval niet van die grote zwarte met die dikke poten!

Pasfoto

Het woon-werktreinen bevalt goed. Heel erg goed. Ik heb nog steeds een vakantiegevoel als ik een plekje zoek en mijn krantje pak. Waar ik meende me beter te kunnen ontspannen tijdens de door mij zo geliefde autorit naar huis, blijkt nu het tegendeel. De trein vertrekt elke tien minuten en doet er een kwartiertje over. Uitgerust en vrolijk kom ik thuis. Dus na een maand proeftreinen, vraag ik nu een jaarkaart aan. Er moet een pasfoto bij het aanvraagformulier worden gevoegd. En die heb ik natuurlijk niet. Dus ik pak de fiets en snel even naar het fotobusje bij het stadhuis. 'Voor paspoort of rijbewijs?', vraagt de fotograaf. 'Geen van beide', antwoord ik lachend (alvast ter voorbereiding). 'Het is voor een NS-jaarkaart. Dus niks met zichtbare oren en strak gezicht en zo!' Hij knikt, stelt in en het flitslicht verlicht een paar keer mijn stralende gezicht. 'Zo', zegt de fotograaf terwijl hij op het knopje 'afdrukken' drukt. 'Eindelijk eens een foto zonder zwart balkje eronder!'

We've got 'em!

Vanaf het moment dat het apparaat uitkwam in Amerika, was manlief er al mee bezig. Hield sites bij met de kinderziektes. En verkneukelde zich bij voorbaat al op het moment dat iPhone naar Nederland zou komen. Vorige week was het dan eindelijk zover. Het was het hem net niet waard om naar Rotterdam af te reizen en daar voor de deur te gaan liggen. Maar hij nam wel een paar uur vrij op 11 juli om vóór het werk naar de winkel te gaan. Een insider wist ons te vertellen dat het druk zou worden. Dus ging hij royaal voor openingstijd op pad. Gelukkig, er stond geen rij wachtenden. Mazzel. Dacht hij. Want de winkel was al open! En de laatste IPhone was net de deur uit gegaan. Ook bij de naastgelegen winkels was het nul op request. Eén winkel wilde het toestel wel voor hem reserveren. Maar kon niet veel zeggen over uitlevering. Teleurgesteld vertrok hij naar huis, naar mijn troostende armen. Gisteren kwam het verlossende telefoontje. En huppelde manlief (bijna) naar de winkel om 'm te halen. Vervolgens werd het stil in huis. Heel stil. Af en toe mocht ik even kijken naar het wonder. En dan boog hij zijn hoofd weer over het apparaat. Verheugd over de vele mogelijkheden. En de prachtige vormgeving. Ach ja. Mannen en (technisch) speelgoed. Maar we've got 'em!

Steno

'Wat doe je nou?!' Mijn collega kijkt me verbaasd en enthousiast tegelijk aan. Hij wijst op mijn aantekeningen. Onze leidinggevende wil een van onze successen breeduit communiceren binnen het bedrijf. Hij is van de cijfertjes. Ik van de woorden. Dus terwijl hij mij bijpraat over de status van het betreffende project, schrijf ik kort wat zaken op. Zodat ik er een leuk en inhoudelijk correct stukje tekst van kan maken. Onbewust heb ik daarbij gebruik gemaakt van steno. Ooit geleerd en hoewel hier en daar wat roestig toch altijd weer handig voor dit soort bijeenkomsten. Maar ik ben al 'wat ouder'. Hij is pasgeleden voor het eerst vader geworden. Steno is voor hem een uiterst interessante code uit vroegere tijden. Zoiets als het spijkerschrift of Egyptische hiëroglyfen. Ik schiet in de lach. En lees op verzoek een stukje terug. Hij valt bijna van zijn stoel. Meer, meer, meer! Ik schrijf zijn naam in het steno. Appeltje, eitje. Eerbiedig kijkt hij toe: kunst met een grote K. We ronden af en gaan aan de slag. Hij met zijn cijfertjes. Ik met de woorden. Zodra ik ze ontcijferd heb dan!

I never promised you a rosegarden

Een paar jaar geleden kreeg ik een prachtige roos op stam van mijn moeder. Een prachtige plant, niet alleen qua vorm en kleur van de bloemen. Ik was vooral stapeldol op de geur. En hoewel ik niet een groene vinger aan mijn handen heb, vertroetelde ik de plant waar maar mogelijk. Het eerste jaar stond hij vol in bloei. En dat overtrof hij het daaropvolgende jaar met glans. Toen kwam die donkere dag. Overal waar je maar kon kijken zat luis. Vreemd, we wonen op de eerste etage. Maar desalniettemin: groene beestjes. Een vriend had de oplossing: azijn met een beetje afwasmiddel. Het hielp wonderbaarlijk. Dus toen ik afgelopen zondag wederom talloze groene vingertjes zag, greep ik fluks naar de flessen. Gisterenavond bekeek ik het resultaat. De luizen waren weg. De rozenknoppen ook. Net als het groene blad. Dat wordt een heel ander lapmiddeltje. Misschien volgende keer toch niet in de volle zon de strijd aangaan.

Eerste indruk

Een rood stipje wordt langzaam ietsje groter. Niet zo heel veel, omdat het gewoon niet groter is. Dan landt het op de vensterbank en wandelt op het gemakje naar binnen. Een lieveheersbeestje. Zo te zien een aardig ventje. Zijn rug is bedekt met een paar stoere zwarte stippen. Even oriënteert hij zich. Dan zet hij koers naar de plant die in het hoekje staat. Ik zie het nu ook: mijn flora heeft lekker sappige groene blaadjes. Maar omdat ik best gehecht ben aan deze staat van dienst, leg ik mijn vinger tussen het diertje en de uitgestippelde route. Hij aarzelt even maar klimt dan toch op mijn vinger. Ik steek mijn hand voorzichtig naar buiten, zodat hij verder kan vliegen naar nieuwe avonturen en de planten bij de buren. Ineens voel ik een prik: au!! Het lieveheersbeestje spreidt de vleugeltjes en vliegt weg, mij met een bloedend hart (en vinger) achterlatend. Tja, ook bij een eerste indruk bieden resultaten uit het verleden geen garantie voor de toekomst.

Nullen en enen

Een tijdje geleden hadden we een externe medewerker in ons zakelijke midden. Hij heeft ons een aantal maanden geholpen met kennis en kunde (en koffie) bij een moeilijk project. Eind mei nam hij afscheid, zijn taak zat erop. En zoals gebruikelijk zorgde ik voor de administratieve afwikkeling van een en ander. Zijn toegangspas werd ingeleverd, zijn telefoonnummer opgeheven en zijn inlogaccount werd verwijderd. Alles was geregeld. Dacht ik. Want er stond een grote Outlook-migratie op stapel. Hiervoor was medio mei een apart bestand aangemaakt. Met inderdaad zijn naam er ook nog tussen. Dit bestand werd op het moment van migratie abusievelijk niet ge-update met vertrokken en startende medewerkers. Dus waar zijn naam het ene moment keurig ontbrak op de interne kostenplaats, stond hij een paar dagen later weer vrolijk te prijken. Nu ben ik niet voor een ICT-gat te vangen. Ik ken mijn papenheimers inmiddels goed (en zij mij ook). Dus ik herhaalde berustend de hele actie. Vanochtend kreeg ik een bevestigingsmail. In het onderwerp stond 'verwijderen account ….' Ze lieten me weten dat alles prima was geregeld. Toen ik verder las, zag ik dat zijn toegangspas klaar lag. Hij kon het gebouw weer betreden. En onze systemen. Zucht. Bestond mijn leven ook maar uit nullen en enen. Dan was het allemaal een stuk eenvoudiger.

Oude honden en nieuwe kunstjes

Onze Floppy heeft inmiddels de met recht gezegende leeftijd van zestien jaar bereikt. Of zoals een vriend vanmiddag zei: 'Wat fijn dat het nog steeds zo goed met hem gaat. Zeker als je kijkt wat hij allemaal al heeft meegemaakt!' Zelfs als hij een kat was, zaten zijn negen levens er zo onderhand wel op. Maar hij telt nog mee. Hij holt niet meer zo hard. Behalve tijdens het spelletje voetbal met de baas 's ochtends. Hij hoort niet meer zo goed. Maar hij weet precies wanneer je in de keuken met 'iets lekkers' bezig bent. Hij vindt het soms moeilijk om zijn plas op te houden. Of letten we zelf niet goed genoeg op zijn seintje? Hij heeft ze in elk geval nog allemaal keurig op een rijtje. En hij is zelfs als hoogbejaarde leergierig. De oog-bek-coördinatie is wat stroef geworden. Toch lukt het hem sinds kort weer om een paar keer achter elkaar een toegeworpen kluifje te vangen. Hoe oud zou je moeten zijn als hond om geen nieuwe kunstjes meer te kunnen leren?

Red Aluin!

Als ik de verjaardagsvisite van koffie en taart heb voorzien, valt het op dat mijn zwager wat bedrukt kijk. Het is niet de zelfgebakken citroencake. Na 18 jaar wordt zijn theatergezelschap Aluin met uitsterven bedreigd. Hij legt uit dat nagenoeg elke toneelgroep in Nederland afhankelijk is van overheidssubsidie. Alleen het vrije theater en de comedians vormen hierop een uitzondering. Zelfs Joop van den Ende Theaterproducties zou nergens zijn zonder financiële steun. Een keer per vier jaar wordt bepaald of je in aanmerking komt of niet. Tot nu toe was er geen probleem. Tot nu toe. Want hij heeft een brief gekregen met een negatief advies. En dat is schrikken. Ook voor ons, want we genieten enorm van de uitvoeringen. Hij heeft al formeel geprotesteerd, want een van de onderzoeksbevindingen is niet correct. Een bijgewoonde voorstelling zou slechts matig zijn bezocht. Maar op die datum hebben ze helemaal niet gespeeld! En in de grotere steden, zoals Utrecht en Tilburg, volstaat de kleine zaal niet eens meer: veel teveel geïnteresseerde kaartjeskopers. Het is dus hoog tijd voor actie. Via een site kun je je naam en emailadres achterlaten. Waarna alle protesten gebundeld worden aangeboden in een petitie. Aluin moet blijven! Wil je mijn zwager (en mij!) een groot plezier doen? Teken dan de petitie. Dat kan zelfs anoniem. Mijn dank is onmetelijk! 

Slingers

Morgen is manlief jarig. Een kroonjaar: hij wordt 45 jaar. En hoewel hij een heel andere verjaardagsbeleving heeft dan ik (not versus overdone), willen we er toch wel wat aandacht aan besteden. Dus komt er een cadeautje (duh). Een verjaardagstaart (die ik samen met de gasten opeet, want hij houdt niet zo van zoet). Vrolijke familieleden (op een paar na die op vakantie zijn). En het allerbelangrijkste: slingers. En daar zit nu een klein probleempje. We hebben slingers. Heel veel zelfs. Maar sinds de verbouwing, hebben we ook een paar kamers meer. En daar was de voorraad eigenlijk niet op berekend. Als ik op kantoor aankom, heeft een collega de kast met oude relatiegeschenken opgeruimd. Iedereen mag wat leuks meenemen. Ik zie een schrijfmap, wat pennen, een dvd-hoesje. En slingers!! Slingers!! Oke, de firmanaam staat erop. En het logo. Ze maakten onderdeel uit van een reclamecampagne, die nogal prominent op de vlaggetjes voorkomt. Maar het zijn slingers. En zo komt het dat manlief thuiskomt in een volledig versierd huis. Hij is er oprecht blij mee. Denk ik. Iemand alvast een stukje cake?

Verbeterpuntje

Ik praat graag. Heb ik van mijn moeder. Dus toen de conducteur op de terugweg mijn kaartje controleerde, vertelde ik hem van mijn treinplannen. Dat de benzine zo duur is. En dat ik toch elke dag tweemaal op het station ben. Eénmaal om manlief weg te brengen. En éénmaal om manlief op te halen. En met een beetje mazzel, als er niet al teveel file staat, zie ik de trein met manlief voorbij het kantoor rijden als ik op het werk aankom. Dus het is eigenlijk gewoon logischer om voortaan ook te treinen. Maar ik heb mezelf een maand proef gegeven. Kijken of het bevalt. De conducteur hoort het glimlachend aan. En wenst me vooral veel plezier. En als ik nog verbetertips heb, hoort hij het graag. 'Nou', antwoord ik, 'nu u het zo zegt: ik weet wel iets …' Geïnteresseerd kijkt hij me aan. 'Als ik één ding mag aanpassen, dan is het de temperatuur. Want wat is het heet in de trein!' Hij lacht. Legt uit dat dit niet mogelijk is. Een airco heeft geen schijn van kans met zoveel deuren die om de zoveel minuten open en dicht gaan. 'Maar', zegt hij, 'er is wel een andere manier. En dat ga ik voor je regelen. Lukt nog niet gelijk morgen. Maar donderdag zorg ik dat de temperatuur flink zakt. En dat het regent. Zodat het aangenamer vertoeven is in een overdekte trein!' Om zijn eigen grapje lachend, loopt hij door. Ik kijk hem na. Ik heb nóg een verbeterpunt. Humor van de medewerkers. Met stip op de eerste plaats!