Lekker lange zondag
Floppy had duidelijke instructies gekregen: alleen als hij heel veel honger had en heel nodig moest, mocht hij me wakker maken. Anders niet. Ik wilde na de heerlijke maar vermoeiende dag gisteren en een wederom razenddrukke week echt uitslapen. Hij had zijn best gedaan. Tot kwart voor 8. Dus ik verzorgde onze hoogbejaarde, belde even met mijn moeder, broer en schoonzusje of de rit naar Oostenrijk voorspoedig verliep en kroop lekker terug naast manlief. Op het moment dat mijn hoofd het kussen raakte, brak buiten de hel los. Zaagmachines, steenboren, opgewekt geroepen aanwijzingen met de nodige decibellen. Horen en zien verging. Op zondagochtend! Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst de politie heb gebeld, maar dit was echt waanzin. De agente aan de telefoon verstond me nauwelijks met al dat kabaal, maar beloofde informatie te achterhalen. Na een kwartiertje belde ze terug. Ze hadden ontheffing in verband met asbestopruiming in het pand een paar deuren verderop. We zouden hierover geinformeerd moeten zijn, maar daar was iets mis gegaan: het regende klachten. Niettemin: ze konden dus geen actie nemen. 'Ach, mevrouw', besloot ze haar verhaal, 'denk maar zo: nu heeft u een lekker lange zondag!'
We rijden in een Opel Agila. Tot groot verdriet van mijn broer, die dat eigenlijk geen 'auto' vindt. Maar sinds manlief een paar jaar geleden zijn stuitje heeft gebroken, voelt hij zich het prettigst in een auto met hoge instap. En het gaat om het vervoersaspect, niet om het uiterlijk. Bovendien zijn we er inmiddels achter, dat ons autootje ongekende mogelijkheden heeft. Een parasol kopen? De achterklep kan gewoon dicht! Twee matrassen mee voor een weekeindje logeren? Geen enkel probleem. Met vier volwassenen, twee honden én bagage terug uit Oostenrijk? Appeltje-eitje! Maar toen ik vanochtend bij de garage was, zag ik een reclame voor een skibox. 320 liter, dus hartstikke handig als je met een volle auto zit. Ook als het een Opel Agila is. De prijs viel mee. Toen ik meer informatie vroeg, schudde de verkoper spijtig zijn hoofd. De níeuwe Opel Agila heeft hier een speciale constructie voor. De oude (lees: 2,5 jaar) variant kan het niet dragen. Helaas. Ik wuifde zijn bezwaren weg. Vorig jaar paste alle medepassagiers, honden en bagage in de auto. Dus ook dit jaar zie ik geen problemen. Toen ik wegliep, riep hij me troostend na: 'En ach mevrouw, laten we eerlijk zijn. Het is natuurlijk ook géén gezicht, zo'n klein autootje met zo'n grote dakkoffer!'
Vooropgesteld: ik heb geen rechtenstudie gedaan. Noch heb ik verstand van wetgeving, laat staan strafrecht. Ik probeer onder de snelheidslimiet te blijven. En niemand te vermoorden zonder dat er nadrukkelijk sprake is van noodweer. Kortom: ik weet niet waar ik het over heb. Maar de trouwe lezers herinneren zich vast het verschrikkelijke ongeval, dat vlak voor onze deur plaatsvond. Een jongeman zonder rijbewijs met een paar biertjes achter zijn kiezen rijdt in de auto van zijn nietswetende vader naar huis. Het is donker, het is laat, de radio doet moeilijk. Hij heeft niet eens in de gaten dat hij een fietser klem rijdt tegen onze auto, waarbij hij zijn nummerplaat verliest. De rest is geschiedenis. Hij wordt opgepakt door de politie. De fietser wordt met gillende sirenes weggebracht. Volledige dwarslaesie zal hem de rest van zijn leven in een rolstoel plaatsen. Afgelopen week was de uitspraak. De rechter oordeelt dat er geen sprake is van poging tot doodslag. Dat roekeloos rijden hier op zijn plaats is: "Dader heeft een aantal verkeersfouten gemaakt, maar hij hoefde er midden in de nacht met weinig verkeer niet van uit te gaan dat hij zo iemand kon doodrijden. De kans op een aanrijding is dan veel kleiner dan op klaarlichte dag." Ze veroordeelt hem tot een gevangenisstraf van negen maanden waarvan drie voorwaardelijk en een ontzegging van de rijbevoegdheid van vier jaar. Nogmaals: ik wens de bestuurder geen soortgelijk letsel toe. Hij was er niet op uit om iemands leven te vernietigen. En de fietser reed inderdaad zonder achterlicht. Beiden namen dus een risico. Beiden zijn slachtoffer geworden van het lot. Maar de 'straf' is niet in balans. Een fiets is geen partij voor een auto. In mijn beleving is dit dus geen recht-vaardige uitspraak. Een 'lichtpuntje': de rechtbank neemt het de dader bijzonder kwalijk dat hij het slachtoffer in hulpeloze toestand heeft achtergelaten. En daar kunnen de betrokkenen het mee doen.
Ze waren ervan overtuigd: beter mee verlegen dan om verlegen. Een gewaarschuwd IT-er telt voor twee. En voorzichtigheid is de moeder van de porceleinkast. Wat zijn de gevolgen als er iets ernstigs gebeurt? Zoals totale stroomuitval. Een vliegtuig in de kantoortoren. Brand in de serverruimte. Als het zover is, dan is het te laat om een rampenplan op te stellen. Dus besloten ze om afgelopen weekeinde een drama na te bootsen. Alles even uit. En dan de elektriciteit er weer terug op. Kijken wat er gebeurt. Het goede nieuws: deel 1 is geslaagd. Het slechte nieuws: deel 2 niet. Maar: ze weten nu wat de gevolgen zijn van een ramp. En het is bijna bekend hoe je het vervolgens tot alle tevredenheid oplost. Toch eens uitrekenen wat dat nou kost: een crisisteam oprichten, 's nachts doorwerken en zoveel medewerkers die een dag lang geen gebruik kunnen maken van Outlook.
Met ingang van 2008 worden mijn vrije uren door de werkgever op een andere manier berekend. Ik zal jullie niet vermoeien met de details. Maar het komt er min of meer op neer, dat ik elke maand minstens een dag verlof op moet nemen. Nu is dat normaal gesproken geen enkel probleem. We krijgen er op jaarbasis ruim voldoende. En manlief bedacht dat het nog leuker zou zijn om samen van de kantoorloze dag te genieten. Dus werd er begin dit jaar elke maand een dag als ATV bestempeld. We gingen een lang weekeinde naar Lille. Een dagje naar de sauna. Shoppen in Amsterdam. En komende vrijdag doen we niets. Omdat het zo druk is geweest de afgelopen weken. Nou ja, niets. Op het Barbapapa-schoolbord in de keuken staan de volgende klusjes genoteerd: vensterbank repareren. Buitenmuur en balkondeuren verven. Tuinmeubelen in de olie zetten. Auto wassen en nalopen op bandenspanning en ruitenwisservloeistof. Shampoodispenser kopen en in de douche monteren. Nog een paar dagen ... Dan mogen we gelukkig weer aan het werk!
De renovatie van onze straat is in volle gang. Deel één is op een stoeptegel na afgerond. Dan schuiven ze 100 meter op voor de volgende fase. En uiteindelijk, eind september, zijn wij aan de beurt. Wordt onze stoep tijdelijk 60 cm breed. Niettemin wordt er nu al de hele dag druk voor onze deur gegraven. Schema's gemaakt van leidingen en bekabeling. En vervolgens gaat er een meneer met zo'n trilapparaat overheen om de boel weer netjes achter te laten. Ik onderga vanaf mijn thuiswerkplek gelaten het kabaal. Dan zie ik vanuit mijn ooghoek ineens een beweging in de slaapkamer. Een muis steekt over van het nachtkastje naar het toilet op de gang. Hij schrikt van mijn beweging en rent terug. Ach, misschien moest hij nodig. Of was hij het gedreun van zijn huisje in de duivenvoerzak bij de dierenwinkel hiernaast hartstikke beu. Gelukkig ben ik niet bang van overstekend klein wild. En was er geen spoor meer van hem te bekennen na wat gerammel met laatjes en deuren. Opgeruimd staat netjes. En niet vergeten: straks een richtingaanwijzer naar het mobiele toilet van de bouwvakkers hier op de hoek neer te zetten.
Het is druk op kantoor. Niet gewoon net-als-altijd-doorsnee-druk. Nee, echt heel druk! Een groot project gaat morgen van start. En een ander begint over een week. De werkdruk is bijna tastbaar. Als ik in dit soort situaties stilletjes ben, moet je je eigenlijk zorgen maken. Dan gaat er iets niet goed. Maar gelukkig is dat nu niet aan de orde. En dus heb ik praatjes voor tien! In mijn postvak vind ik een grote envelop. Tegen mezelf babbelend pak ik hem uit. 'Oh, kijk nou, wat leuk!' Ik had mijn carpooler mijn potje met melatonine-tabletjes meegegeven op zijn reis naar Bali. Tegen niemand in het bijzonder vertel ik dat hij een beetje tegen het tijdsverschil op had gezien. En ik zweer inmiddels bij deze lichaamseigen slaaptabletjes. Gelukkig hebben ze ook bij hem prima gewerkt. En dus heeft hij het restant samen met een cadeautje terugbezorgd. Dan hoor ik een collega tegen een andere zeggen: 'Als ik haar nou afleid, pak jij dan dat potje. Dan haal ik zometeen koffie voor haar en gooien we er zo'n tabletje in! Is ze gelijk een stuk rustiger!' Ik heb de rest van de dag in alle rust hard doorgewerkt. Zonder tabletje. Maar wel in de wetenschap dat mijn wraak zoet zal zijn. Mietzoet.
Met twee honden loop ik op straat. Floppy moet plassen en holt naar de goot. Hij weet niet beter, is het vanaf pup zo gewend. Keurig netjes opgevoed. Dan hoor ik iemand roepen: 'Mevrouw, wat doet u daar?!' Ik kijk op, recht in de boze ogen van een meneer. 'U moet hem daar niet laten plassen, dat gaat stinken!' Wat ik ook zeg, hij luistert niet en tiert door over de overlast van honden in het algemeen en de mijne in het bijzonder. Normaal-gesproken probeer ik verdraagzaam te blijven. Respect te tonen. Anders is het einde helemaal zoek. Bovendien betalen wij trouw onze hondenbelasting. Een fors bedrag bedoeld om de 'overlast' op gemeentelijk niveau te vergoeden. En poep wordt gelijk opgeruimd. Zoals het hoort. Toch krijg je dit soort reacties. Ik word er soms echt een beetje moedeloos van. Krijg visioenen van 'kattekwaad' als revanche: een (gevuld) poepzakje in zijn brievenbus. De hoge nood tegen zijn voordeur. Een officiële aanklacht wegens smaad. Maar ik doe het niet. Ook ik genoot een goede opvoeding. Maar van die meneer weet ik het zo net nog niet!
Mijn leidinggevende vraagt waarom ik zo zit te lachen. Niet dat ze dat niet gewend is, hoor. Ik ben van nature over het algemeen best vrolijk aangelegd. Ik vertel haar dat Floppy afgelopen donderdag onverwachts is geopereerd. Ze is een lang weekeinde weg geweest en heeft het 'drama' gemist. Het onderwerp van gesprek huppelt inmiddels alweer blij en bultloos rond. Maar ik ben toch erg geschrokken. Een hondje waar je zoveel van houdt als een 'dood' gewicht in je armen houden terwijl zijn oog er half uit wordt getild, hakt er best in (oké, ik kon het snijvlak vanuit mijn positie niet eens zien, maar dat spreekt juist nog veel meer tot de verbeelding). Gelukkig houdt mijn moeder me vanuit huis op de hoogte. En soms laat ze hem zelf 'praten'. Ik krijg dan een berichtje van Floppy waarin hij vertelt hoe goed het met hem gaat. Dus daarom zat ik zo te lachen. 'Goh', zegt mijn collega adrem, 'kan dat wonderhondje ook al emails typen dan?' 'Ja', antwoord ik net zo snel, 'sterker nog, met tien nageltjes blind!'
Sinds een paar weken had Floppy een bultje op zijn oog. Gewoon, een bultje. Gaat wel weer weg, dachten wij nog. Maar het ging niet weg. Het werd een beetje groter. We keken er nog eens goed naar. En Floppy keek heel indringend terug: 'Afblijven!' Hij had er geen last van. Het zat niet in de weg. Maar het ging ook niet weg. Dus togen mijn moeder en ik vandaag toch maar voor alle zekerheid even naar oom Dokter. Die zette zijn bril op. En weer af. Keek een beetje bedenkelijk. En besloot: 'Dat wordt opereren!' Het was een ontstekinkje. Een krasje van een nagel. Of een beet van een beestje. De plek was op z'n zachtst gezegd niet gunstig. Dus kreeg Floppy een roesje narcose. En terwijl hij sliep, werd het bultje verwijderd. En passant kreeg hij ook gelijk een gebitsreiniging. Omdat hij er toch lag. Toen hij wakker werd, keek hij wat groggy om zich heen. Zeker omdat zijn ene oog nog vol zalf zat. 'Duurt een paar dagen op z'n meest', zei de dokter. 'Dan is alles weer als vanouds. Niks om je zorgen over te maken. We waren er op tijd bij. 't Blijft een bijzondere hond!' Floppy vond het maar zo-zo. Dank je de koekoek, met je 'bijzondere hond'. Volgende keer, nou, dan zou hij 'm wel eens. Dat hij het maar weet. Hij had 'm op z'n minst zo'n kek piraten-ooglapje kunnen geven!
Je las het al vaker op 
We lopen langs een cadeaushop in Lille. En natuurlijk bewonder ik de etalage en inhoud. Ander land, andere gewoontes, andere leukigheidjes. We zien iets bijzonders voor mijn schoonvader. Een origineel verjaardagscadeautje voor een vriend. Dan slaak ik een gil: Barbapapa! Mijn oldtime favorite! Manlief kijkt het maar weer eens hoofdschuddend aan. Hij is inmiddels wel wat gewend. Maar ziet toch verwonderd toe hoe ik een stresspoppetje en een schoolbord in de vorm van BarbaBob koop. Schudt zeer beslist zijn hoofd bij de Barbapapa-badmat. Eenmaal buiten probeer ik het hem uit te leggen. Dat ik alle namen nog van buiten ken. Dat ze door hun eenvoud opvielen. Dat ze elke denkbare vorm konden aannemen. Maar tevergeefs. Als we op een terrasje zitten, zegt hij ineens: 'Heb je gezien hoe knap BarbaBob zich ditmaal heeft vermomd?' Nu kijk ik hem niet begrijpend aan. 'Kijk, hij heeft zich veranderd in een iPhone! Vindt hij hartstikke leuk! Ik weet zeker dat hij zich nooit meer terugtransformeert in zijn originele gedaante!'