Wintersport
De eerste keer sinds twee jaar weer de wekker om 5 uur. Uit de koelkast verschijnen zes gevulde lunchpakketjes. We verzamelen bij mijn moeder. De eerste grapjes over het verschil tussen een Audi en een Agila die 925 kilometer gaan rijden. Om 7 voor half 7 vertrekken we. Na een aantal uren het eerste telefoontje: waar zitten jullie? Ha, dan rijden wij daar nog voor! De eerste blik op meer dan een meter sneeuw. Het moment dat ons hotel om de hoek verschijnt. De hartelijke omhelzing van de eigenaren en de bedrijfsleider. Op het balkon weer die met niets te vergelijken heerlijke berglucht inademen. Genieten van een vol en warm bad, letterlijk en figuurlijk. De eerste keuze uit de lijst met cocktails. Huilen van het lachen om elkaars plagerijtjes. Vanavond een galadiner, dus ook gelijk netjes aan tafel. De eerste keer weer binnen drie seconden in slaap vallen zodra mijn hoofd het kussen raakt. De eerste dag van de wintersport in Oostenrijk zit er weer op.
Hij herhaalt zijn vraag: 'Ik vroeg waarom je zo diep in gedachten verzonken zit.' Ik had manlief niet eens gehoord. We zitten naar een film op de commerciële zender te kijken. En in het reclameblok trekt een van de commercials mijn aandacht. Een M&M is alleen maar een M&M als er een M op staat. Die heb ik toch eerder gehoord? Was het ooit niet een reclame voor Bros? Maar gelijk zie ik het gezicht van Adele Bloemendaal voor me en hoor ik haar stem: 'Brosbrosbrosbrosbrosbrosbros!', gevolgd door een schaterende lach. Gelukkig staat ook dit antwoord 'gewoon' op internet. Rang ging eerder met deze slogan aan de haal. Manlief stelt nog meer 
Ik zit thuis te werken. En heb het eigenlijk eerst zelf niet eens in de gaten. Naast me ligt de zakelijke telefoon, die regelmatig gaat. Voor me ligt de prive-telefoon. Mijn moeder heeft zojuist gebeld met de vraag of ik straks even een boodschap voor haar kan doen. En op mijn agenda ligt mijn mobieltje. Een SMS: manlief heeft vertraging dus ik hoef me niet te haasten om hem straks op te halen. Weer hoor ik gerinkel en ik kijk van de een naar de ander om te bepalen welke telefoon ik moet beantwoorden. Soms gaat bereikbaarheid wel heel veel. Eigenlijk te ver. Maar wie krijgt er in deze tijd nou niet minstens een ongemakkelijk gevoel als je je mobieltje bent vergeten van de oplader te halen?! En belt minimaal de partner om mede te delen dat hij of zij lastiger bereikbaar is. Ik vrees dat het merendeel van jullie schuld moet bekennen. Net als ik zelf. 
Sinds mijn broer vertelde dat hij medio dit jaar papa wordt, ben ik zeer
geinteresseerd in alles wat met babies te maken heeft. Manlief en ik hebben bewust
gekozen voor een kinderloos leven. Maar tante worden is wel heel leuk. Dus blader ik
door catalogussen met kinderkamers, kinderkleding en kinderspeelgoed. Ik schakel in
op programma's met opvoedkundige tips. En kijk ineens heel anders naar de
babyfluisteraar. Als ik op onze bedrijfsmarktplaats een koloniale mahoniekleurige
houten kinderstoel zie staan, aarzel ik geen moment. Een paar mailtjes later ben ik
de gelukkige eigenaar in spé. Enthousiast sms ik mijn broer: 'We hebben een
kinderstoel voor Peanut gekocht'! Waarop broer net zo opgewekt terug-sms't: 'Maar het
duurt nog wel even voor hij kan zitten, hoor!' Beduusd lees ik zijn berichtje. O ja.
Als het in juni wordt geboren, duurt het toch zeker een half jaar voordat de stoel
wordt getest. Dat is jammer! Als ik het verhaal tijdens de verjaardag van Bart z'n nichtje tegen mijn zwager vertel, heeft hij de oplossing. We mogen zijn tweejarige
dochtertje met alle plezier een uurtje huren voor een proefzit. Waarop hij eraan
toevoegt, dat meerdere uren goedkoper is. Ik kijk manlief aan. Het was een juist
besluit. Want bij sommige (aanstaande) ouders schieten er blijkbaar als bijwerking gelijk een
paar steekjes los.
Onze laptop is stuk. Van het een op het andere moment wilde hij niets anders laten zien dan een blanco scherm. Hoe ik ook op 'm inpraatte en hoe manlief zijn technische talenten ook op 'm botvierde: het bleef stil. De meneer in de winkel keek heel geleerd. Misschien omdat ik als vrouw in een winkel vol computersnufjes stond. Of omdat ik 'de taal' niet sprak. In elk geval had hij er zelf alle hoop op dat het wel goed zou komen. Hij noemde me nog net niet 'mevrouwtje'. Ik keek toe. Vol vertrouwen drukte hij op een knopje. Waarop ik uiterst irritant natuurlijk vertelde dat ik dat al had geprobeerd. Meneer keek me even over zijn bril aan: 'Dat zal wel, ja'. Toen duwde hij een paar knopjes tegelijk in. Maar ook die combinatie kende ik al. Langzaam verschenen er blosjes op zijn wangen en druppeltjes op zijn voorhoofd. Zelfs een opstart-cd leverde geen positief resultaat op. Uiteindelijk gaf hij het met tegenzin op: de laptop moest naar de pc-dokter. Hij zou nog wel bellen en ik kreeg een briefje mee naar huis voor manlief. Sindsdien is het stil. Heel stil. Het enige wat je hoort is gekissebis tussen manlief en mij. Wie er achter de computer op het bureau mag zitten. Dus als je je afvraagt waarom het een beetje stil is op D's Days: manlief is sterker dan ik.
Rondom kerst besteden heel wat leveranciers speciale aandacht aan hun klanten. Om
een beetje in beeld te blijven. Zo kreeg onze afdeling een kerstbrood van een meter
met snijplank, roomboter en mes. Het brood heeft er niet lang gelegen, het smaakte
prima. En hoewel niet iedereen enthousiast was, waren een paar collega's ook
geïnteresseerd in de houten snijplank. We besloten 'm te verloten. Ik verzamelde
alle namen en schreef ze op een briefje. Ook mijn eigen naam zette ik erbij. Leuk om
op een feestje of zo toastjes op te serveren. Ik vroeg een collega om een lootje te
trekken. En wat denk je: ik had 'm gewonnen! Maar iedereen barstte in lachen uit.
Toen ze mijn verbaasde blik zag, zei een van hen: "Weet je heel zeker dat jouw naam
niet ook op al die andere lootjes staat?" Ik lachtte net zo hard mee. En liet
natuurlijk het bewijs zien. Want wie het laatst lacht, lacht het best!
Nog een paar weken, dan is het zover. Eindelijk weer naar de sneeuw met z'n allen. Vorig jaar ging het feest niet door, omdat mijn broer met een zware nekhernia thuis zat. Maar nu hij is hersteld, kunnen we beginnen met het aftellen en de voorbereidingen. Zoals winterbanden: een verplichting in Oostenrijk, ook voor ons Agilaatje. Deze heeft een afwijkende bandenmaat, maar mijn broer is gelukkig meer thuis in dat soort zaken en gaat het regelen. Als ik met mijn moeder naar de vliering loop waar de ski's liggen, kijken we elkaar aan. De laatste keer hebben we allebei nieuwe ski's gekocht, omdat ze volledig versleten waren. Maar welke zijn het ook alweer? Er ligt een hele stapel voor ons. Als ik een paar wit/zwart/rode zie, krijg ik een kriebel in mijn buik: dat zijn mijn ski's! Voor mijn moeder ligt het anders. Als we de ski's van manlief, broer en vriend opzij hebben gelegd, blijven er nog twee paar over. En het zegt haar helemaal niets! We besluiten de foto's van 2007 erbij te halen. En ja hoor, er is een duidelijke foto van moeder met ski's. Je ziet duidelijk de blauwe accenten. 'Gelukkig', zegt ze blij, 'want die vond ik ook het mooist!' Zal mijn schoonzusje fijn vinden om te horen: ze mag haar eigen ski's gewoon houden!
Het is oudejaarsmiddag. Een piepje kondigt email aan. Mijn verzoek om een nieuwe locker toe te wijzen wordt bevestigd. We krijgen namelijk per 1 januari een 'nieuwe' collega. Ze werkt al bij ons bedrijf, maar op een andere afdeling. Niet handig om telkens daar je spullen op te moeten halen. Dus heb ik een verhuisverzoek ingediend. De tekst van het bericht is wat formeel opgesteld: 'Betrokkene heeft nu locker blablabla en krijgt op de hierboven genoemde datum locker blablabla'. Ik wil net afsluiten als mijn oog op een van de laatste zinnen valt: 'Op 2 januari om 8 uur dient betrokkene zelf de inhoud van de huidige locker te hebben verwijderd. Alles wat op genoemde datum en tijdstip nog in de locker aanwezig is, wordt als niet langer nodig beschouwd en vernietigd.' Het is 31 december! Half 4!! Betrokkene geniet van een paar welverdiende verlofdagen. En kan dus haar locker niet ontruimen. Ik pak gelijk de telefoon, maar krijg geen gehoor bij de verhuisafdeling. Stuur snel een email met de vraag om een andere datum. Het blijft stil. Verhip! Vandaag. Ik zet om kwart voor 8 mijn pc aan en wil een sprint naar de bewuste locker trekken om me eraan vast te ketenen. Dan hoor ik een piepje: 'you've got mail!'. Een collega wenst me het allerbeste voor 2009. En bevestigt de nieuwe verhuisdatum. Of het een gelukkig nieuwjaar wordt, moeten we nog even afwachten. Maar het begin is er!