Parkeerpolitie
'Mevrouw!' Een grote stoere politieagent vraagt mijn aandacht met een lichte toon van verwijt in zijn stem. Ik had wel gezien dat de parkeerwachters net aan kwamen rijden. Maar normaalgesproken duurt het een minuut of vijf voor ze hun politieauto hebben geparkeerd, onderling taken verdeeld, uitgestapt zijn en de auto hebben afgesloten. Die tijd had ik helemaal niet nodig, ik hoefde alleen maar heel even heel snel de winkel in en weer uit. Maar hij steekt de straat al over, alsof hij op die manier mijn eventuele vluchtpoging wil verijdelen. Zijn hand reikt automatisch naar het parkeerbonnenboekje. 'U mag daar helemaal niet staan', zegt hij, terwijl hij berispend naar het bord 'laden en lossen' wijst. Ik leg het betaalbewijs, dat ik toch maar even uit de parkeermeter heb gepakt, achter de voorruit. En antwoord: 'Niet van maandag tot en met vrijdag, daar heeft u gelijk in.' Verbluft staart hij me aan. Kijkt nogmaals naar het bord en ziet dat ik gelijk heb. Er hangt een tweede bordje onder met de tekst 'ma t/m vrij 7-12 uur.' 'Wel verhip, u heeft nog gelijk ook. Nou, vooruit dan maar.' En in een poging toch als gezaghebbend over te komen: 'Als u maar wel een parkeerticket haalt!' Ik wijs op het bonnetje en glimlach. Hij kijkt wat onzeker terug en druipt af. Ook een parkeerwachter is maar een mens. Net als ik. Maar dit keer wist ik het toch echt beter.
Terwijl ik terug loop naar mijn werkplek, zie ik op een van de televisieschermen 'vliegtuigongeluk Schiphol'. Ik bevries halverwege een stap: dat komt toch wel heel dichtbij. Het nieuws is met nadruk nieuw: er zijn nog geen details bekend. Weer achter mijn eigen pc klik ik snel op 
Ik hoefde alleen maar eventjes naar het postkantoor. Morgen is mijn jongste nichtje
jarig. En mijn oudste nichtje, haar zusje, had vanuit Oostenrijk cadeautjes voor
haar meegegeven. Maar manlief ligt al de hele week op bed. Dus verjaardagsvisite zit
er eventjes niet in. En daar hoef je bij een bijna tweejarige natuurlijk niet mee
aan te komen! Dus heb ik de presentjes goed ingepakt. Het adres erop geschreven. En
in de lunchpauze mijn neus even buiten de deur gestoken. Het postkantoor ligt op
loopafstand. Maar het leek wel of ik op de set van Star Wars terecht was gekomen.
Darth Vader liep naast Scooby Doo. Twee fluoriserende meisjes met vlechten giegelden
voorbij. En een of ander onbestemd iets mompelde dat ík er niet uit zag! Aan allen
die het aangaat: vooral veel leut toegewenst! Maar voor de rest mag Carnaval met
alle plezier aan mij voorbij gaan! Alaaf!
'WEEKSL?', msn-de ik naar een collega. 'Ja, gezellig!', reageerde hij terug. We zien elkaar regelmatig, al werkt hij in de buiten- en ik in de binnendienst. Maar soms is het ook prettig om eens wat verder te praten dan de wisselvalligheden van het weer. We prikten een datum en een tijd. Ineens had ik een idee: 'Hou je van pannekoeken?', msn-de ik er achteraan. 'Want hier in de binnenstad schijnt de 
Mijn collega vroeg tijdens de lunchpauze of we de nieuwste trailer van een of andere film al hadden gezien. 'Niet? En die dan? Of die?' Ik vertelde dat we gisteren de trailer van Iceage 3 hadden gedownload. Hilarisch! Een andere collega noemde Kill Bill en lag vervolgens onder tafel van het lachen. Tja, ik mag daar van manlief nu eenmaal niet naar kijken. Hij doet vervolgens namelijk geen oog dicht omdat ik mijn ogen niet dicht durf te doen na die meters bloed. 'Echt niet? Maar je ziet toch dat het allemaal ketchup is? Nee, dan Mephisto, dat is pas een bloedspannende film!' Eerstgenoemde collega beaamde dit grif. 'Maar', zo vervolgde hij, 'mijn vrouw vond er niets aan. Ze vond het niet geloofwaardig! Alsof we naar Lord of the Rings zaten te kijken!' Nu schoot ik in de lach. Ik heb de films meerdere malen gezien en geniet telkens opnieuw. Maar ook manlief heeft zo zijn bedenkingen. Een tovenaar die zichzelf niet kan bevrijden vanaf een hoge toren?! We besloten de discussie met de conclusie dat films hoe dan ook fictief zijn. Dat het boek spreekwoordelijk altijd beter is. Wat je tijdens het lezen 'ziet' in je hoofd, daar kan geen film tegenop. En die meters bloed, daar lees ik gewoon overheen.
Ze belt. Het is zo'n gekkenhuis geweest. Eigenlijk al weken! Maar vandaag was de druppel. Ze wil nog maar een ding. En dat is op de bank zitten. Liggen. Hangen. Wat dan ook, als het maar rustig, ontspannen en op de bank is. En dus niet onze wekelijkse sportavond gymnastiek in het zwembad. Het spijt haar echt. Maar we zien elkaar zaterdag toch, als we naar de bioscoop gaan. Ik wens haar sterkte toe. En zeg dat ik me verheug op de film. En het bijkletsen natuurlijk! 
Het heeft even geduurd, maar uiteindelijk heb ik een openbaar toilet gevonden dat er niet te smerig voor woorden uitziet. Ik heb hoge nood, maar er zijn grenzen! Als ik eindelijk op het toilet plaatsneem, gebeurt er echter niets. Ik heb kramp in mijn blaasspieren, maar daar blijft het bij. Ik haal even diep adem en probeer me te ontspannen, helaas ook zonder klaterend resultaat. Dan kijk ik om me heen: het blijkt een droom! Ik lig gewoon in bed. En ik moet inderdaad hoognodig. Als ik me naar ons eigen toilet haast, bedenk ik hoe grappig ons lichaam toch in elkaar steekt. Je geeft een duidelijke opdracht, maar ergens staat blijkbaar een vinkje aan op 'let op: in dromenland!' Opgelucht kruip ik even later weer onder de lakens. Voorlopig nog geen behoefte aan Tena Lady!
Verbaasd roep ik naar manlief om even een vaatdoek te gooien. Ik sta voor de
voordeur om Floppy uit te gaan laten. Maar bij de mat ligt een grote plas. Hij kon
blijkbaar vanochtend niet langer wachten en is op eigen houtje de trap afgedaald.
Snel een beetje schoonmaakmiddel en een doek eroverheen: klaar. Een hondje van bijna
17 jaar heeft zo af en toe een ongelukje. Gelukkig hebben we tegels in de gang en
werkt zijn geheugen nog: 'Plassen doe je (bijna) buiten!' Als ik aan de ontbijttafel
plaatsneem, vraagt manlief wat er nou aan de hand was. 'Ja, maar ...', vervolgt hij,
'de trap áf lukt hem wel in zijn eentje. Maar zijn achterpootjes worden wat
strammer. Hij kan de trap niet meer zonder een beetje hulp óp!' Daar zegt hij zowat. Floppy
lag gewoon in zijn mandje te slapen toen we wakker werden. Op de eerste etage! Voor
het geval dat ligt er beneden ook een slaapzak onder de trap, maar daar had hij dus
geen interesse in. Worden we nou in het ootje genomen of werken die anabole steroïden echt zo goed? Floppy grijnst alleen en denkt er het zijne van.
Net als wij!
Zul je natuurlijk altijd zien: op het moment dat Floppy z'n jaarlijkse prik voor
enge ziektes moet gaan halen, kan ik niet weg. Ik had speciaal een paar uur
vrijgenomen. Maar het is razenddruk op kantoor en door een storing komen de
telefoonlijnen van 11 collega's bij twee in plaats van drie medewerkers terecht. Ik
bel de dierenarts: de afspraak kan wel wat later, maar helaas niet buiten
kantoortijd. Verdorie. Door de wintersport ben ik ook al aan de late kant met die
afspraak: zo'n prik is maar een jaar geldig. Gefrustreerd bel ik mijn moeder, maar
die wuift mijn zorgen gelijk weg. Haar vriendin is op bezoek en ze hebben wel zin in
een uitje. Ze komen eraan. Ik pak Floppy's paspoort en schrijf snel wat aandachtspuntjes op
een briefje. Het gaat goed met hem, beetje stram, maar ja, richting 17 jaar is echt
heel erg oud voor een hond. Er wordt geclaxoneerd: ik zie twee vrolijke gezichten
achter de autoruit. Ik pak Floppy op en voeg één chagerijnige snuit aan de groep
toe: hij lag net zo lekker te slapen. Terwijl ik ze uitzwaai, gaat de telefoon
alweer. Na een uurtje klinkt de privé-lijn: alles is goed. En om zijn stramme
spieren een opkikkertje te geven, heeft hij ook anabole steroïden gekregen. Daar
voelt hij zich waarschijnlijk een stuk prettiger door. En de dierenarts kan nóg een
keer naar de Bahama's! Met een blij gevoel verbreek ik de verbinding. Nog een paar
uur, dan ga ik Floppy Schwarzenegger bij mijn moeder ophalen. En kan het weekeinde
wat mij betreft beginnen!
Het aantal Duitse woorden vermindert zienderogen. Ook het aantal keer dat ik nog even via de webcam naar ons 'tweede thuis' kijk. De wintersport zit er weer op. Het ging net als altijd veel te snel voorbij. Maar inclusief de voor- en napret heb ik er toch van genoten. De koffers zijn leeg. De skis opgeslagen. De wasmachine is vijf keer gevuld. Nu de strijk nog en ook dat deel van de 'vakantienazorg' is afgewerkt. Ik kijk wel een beetje tegen mijn eerste werkdag op. Zes dagen niet aanwezig: wat vind ik in mijn mailbox? Ik haal een keer diep adem en stap het kantoor binnen. De eerste momenten zijn gezellig. Collega's die informeren hoe het was. Leiddinggevende die het 'tot op het uur nauwkeurig'' heeft uitgehouden zonder mij. De enthousiaste reacties op het doosje Milka-chocolaatjes dat ik op mijn bureau zet. Dan de pc aan: 118 emails! Gelukkig ook veel berichten die snel kunnen worden afgewerkt. Aan het begin van de middag zijn er nog een twintigtal over die meer aandacht behoeven. Als een collega me vraagt of ik geen heimwee heb, kijk ik afwezig op. 'Nou, denk je niet aan wat je precies een week geleden deed? Lekker in de sneeuw?' Ik schiet in de lach. De sneeuw? Die ligt niet alleen kilometers ver weg, maar zo lijkt het ook. Ik zit weer helemaal in de dagelijkse gang van zaken. Maar wel met een bruine kop en een uitgerust lichaam!
Ze bewegen zich allebei over de sneeuw voort. Maar verder lijken ze absoluut niet op elkaar. Snowboarders en skiërs gedogen elkaar op de piste en daar houdt het verder eigenlijk wel op. Het liefst hadden ze een eigen piste, waardoor ze geen overlast van de ander ondervinden. Of eigenlijk nog liever twee per soort: een voor beginnende snowboarders en een voor gevorderden. En een voor skiërs die net komen kijken en voor de meer ervaren personen. Maar goed, aangezien dat een wensdroom is en blijft, moeten ze het met elkaar doen. En foeteren ze in stilte (of iets luider) als de ander te dicht in de buurt komt. Toen we ons nichtje in Mayrhofen bezochten, was in een oogopslag duidelijk dat we met een boarder te maken hadden. Nonchalant gekleed, begroetingen in code, en op dit moment je-van-het: een zelfgehaakte muts op het hoofd. Daar staken wij in onze keurig kleding een beetje bekakt bij af. Tijdens de koffie kwam het ter sprake. Ik vertelde haar dat ik altijd een beetje zenuwachtig word van snowboarders, omdat ze vaak onverwachte bewegingen maken. En ik dan ineens moet proberen daarop te reageren. 'Maar', voegde ik eraan toe, 'dat bedoel ik verder niet persoonlijk naar jou toe, hoor!' Ze lachte een beetje. En zei toen: 'Ik word gek van die skiërs op de piste, die van die keurige bochtjes maken en dan ineens de hele piste oversteken omdat er een glad stuk is of zo. Uiteraard niets ten nadele van jullie. Zolang we een beetje respectvol met elkaar omgaan, moet het kunnen.' En met die opmerking werd ik, haar 'oude wijze tante', naar huis gestuurd. Ik heb me de rest van de week keurig netjes ten opzichte van mijn mede-pistegebruikers opgesteld. Een beetje respectvol met elkaar omgaan moet inderdaad kunnen.
'We hebben nóg een verrassing voor jullie!' Het moet niet gekker worden, het houdt dit keer maar niet op met verwennerijen. Al gauw blijkt de reden: we komen dit keer exact 20 jaar naar het hotel. We hadden het ons al wel gerealiseerd, maar wisten niet dat er speciale aandacht aan werd besteed. In de hotelhal hangt een foto van ons uit 1994 (5 jaar), eentje uit 1999 (10 jaar) en een uit 2004 (15 jaar). De hoteleigenaren zien ons graag én ook graag terug. Dus doen ze iets extra's voor stamgasten. Er is champagne en er zijn cadeautjes. En vooral heel veel warme genegenheid. Nog eventjes, dan is het weer tijd om afscheid te nemen. Van de mensen hier, van de berglucht en van de sneeuw. De terugreis staat voor de deur, met aan het eind twee hondjes die al reikhalzend naar ons uitkijken (not!). We kunnen er weer tegen voor een jaar. En wat hebben we weer genoten!
Ons dorpje bevindt zich tussen drie grote skigebieden in: St Johann in Tirol, Fieberbrunn en Waidring. St Johann is vriendelijk, Fieberbrunn heeft mooie lange tochten. Waidring heeft pistes zover je maar kunt kijken. Maar op de een of andere manier zijn we de laatste jaren vooral naar St Johann en Fieberbrunn geweest. Manlief gaat nu al zes jaar mee skieen, maar had Waidring nog nooit gezien. Het ene jaar was de auto stuk, het jaar daarop was hij aan het begin van de vakantie ongelukkig terecht gekomen en mocht niet meer skieen. Dan weer waren de pistes daar te ijzig, of die van de andere gebieden mooier. Maar vandaag stapten we in de rode gondeltjes die ons naar 1800 meter hoogte vervoerden. Boven aangekomen keken we om ons heen. Inderdaad pistes zover je maar kon kijken. Wel tjokvol met mensen die zich een weg naar beneden zochten. We zijn er een paar uur geweest. Hebben zoveel mogelijk skiers en boarders ontweken. In de rij voor de stoeltjeslift gestaan. Bijna gevallen in de opgeworpen sneeuwhopen. En kozen uiteindelijk voor de weg terug naar het hotel. Sommige wensen moet je niet in vervulling laten gaan. Die zijn namelijk mooier dan de realiteit.
Ze is best wat gewend. Want we vinden het leuk om haar in heel veel verjaardagswatjes te leggen op 3 februari. We versieren 'onze' tafel. Zingen 'lang zal ze leven' als ze de ontbijtzaal binnen komt. En natuurlijk zijn er heel veel cadeautjes. Maar we komen hier nu dus al 20 jaar lang. En in die jaren zijn de medewerkers van het hotel net zo dol geworden op mijn moeder als wij. Zij is degene die elk jaar gebak haalt voor hen. Ze heeft een vriendelijk woord voor de eigenaar van het hotel en voor het kamermeisje. Ondanks lichamelijke gebreken is ze altijd vrolijk. Dus helemaal verbaasd waren we niet toen de bedrijfsleider vertelde dat ze een verrassing voor haar in petto hadden. Dat die zo uitgebreid was, dat hadden we echter niet verwacht. Nog meer versieringen. Bloemen en geschenkjes. Knallend hard 'Happy Birthday' van Stevie Wonder in de hotelbar. En een cocktail met vuurwerk. Het was een verjaardag met een hele grote gouden strik. En toen mijn moeder een beetje spijtig opmerkte dat de dag helaas voorbij was, kreeg ze als antwoord: 'Volgend jaar vieren we het gewoon twéé dagen!'
En aangezien je zonder schoenen lastig kunt skieen, besloten we op familiebezoek te gaan. Het nichtje van manlief werkt een half jaar in Mayrhofen. Niet echt naast de deur, maar als je net negen uur hebt gereden, moet je daar ook niet over zeuren. We zagen het Gasthof gelijk liggen en ons nichtje stond al buiten te wachten. We kregen een heerlijk kopje koffie en maakten kennis met haar collega's. Een van hen vroeg of ik 'de tante met de hond' was. Hij had mijn site op Hyves gezien. Het centrum lag op loopafstand. Onderweg kwamen we nog veel meer bekenden van nichtje tegen. We aten een broodje en kletsten uitgebreid bij. Erg dapper om als 18-jarige zo lang van huis weg te zijn. Sinterklaas en kerstmis had ze gemist, dus we gingen op zoek naar een passend geschenk. Nadat ze me fijntjes op mijn 'wat verouderde smaak' van snowboardkleding had gewezen, koos ze een hippe bodywarmer uit. Helemaal gelukkig! Even na vier uur vertrokken we weer om nog net voor de duisternis in ons hotel aan te komen. Vanochtend was er een SMS: 'Lieve oom en tante, ik heb 'm de hele avond aangehouden en ik ben er toch zo blij mee! Nogmaals bedankt!' Ik had er met plezier tweemaal zo ver voor gereden.
De derde dag van de wintersport is vaak een minder prettige dag. Je hebt last van je kuiten, je bent moe en voor sommigen eindigt de dag zelfs al dan niet met reden in tranen. Ik zie de hand van manlief nog reiken naar de plek waar gisteren zijn skischoenen hingen. Nu hing er een kindermaatje. Op zich een compliment, maar het waren dus niet zijn schoenen. Nadat we alles hadden afgezocht, restte een conclusie: dat wordt vandaag niet skieen. Eerst hoopten we nog dat een gast die niet helemaal uitgeslapen was zich per ongeluk in de locatie waar zijn eigen schoenen hingen had vergist. Maar ook aan het einde van de dag waren de schoenen niet terecht. We hebben de verzekering ingelicht en morgenvroeg gaan we voor het eerst in al die jaren de Oostenrijkse politie met een bezoek vereren. Maar het gezegde klopt dus helaas: de derde dag is een dag die je liever overslaat.
Mijn broer heeft sinds zijn nekhernia een speciaal horloge. Daarop kun je precies zien hoeveel kilometer hij loopt of fiets. En hoe hard. En die snelheid kun je nu ook meten tijdens het skieen. Met de wind in je haren en de kou op je wangen lijkt het al snel heel wat. Maar toen hij op mijn verzoek een keer in mijn kielzog ging skieen, riep hij 22. Ik dacht nog dat ik hem niet goed had verstaan. De gondeltjes gaan al 16 kilometer per uur. Zo hard rijd je in een woonwijk met kleine kinderen. Ik was dus diep teleurgesteld toen inderdaad bleek dat ik slechts 22 kilometer per uur haalde. Vandaag was het prachtig weer. De zon scheen en het was een graad of tien onder nul. Perfecte sneeuwcondities dus. Toen mijn benen wat waren opgewarmd, vroeg ik hem nogmaals om een meting. '40 kilometer per uur' was het antwoord. Dat begint erop te lijken. En we hebben nog een hele week voor een nieuwe recordpoging!