Het gaat wat beter
31 03 09 - 16:07.
Zojuist terug van het bezoekuur. Manlief zat gelukkig wat prettiger het aanzien waard aangekleed in een stoel naast het bed. Hij is stabiel, dus mocht worden ontkoppeld van alle piepende en bewegende schermen. Tenminste, zolang hij in een straal van 3 meter blijft. Mocht er iets gebeuren, dan wordt hij gelijk weer aangesloten. Ook zijn bloedwaardes zijn goed. Het stoort de cardioloog echter in hoge mate dat hij nog steeds niet weet wat het nou precies is geweest. En belangrijker: hoe te voorkomen dat het terugkomt! Manlief moet daarom eerst een Tour d' Hopital fietsen. Als hij de gele trui zonder moeite kan behalen, praten we verder. Al met al dus goed nieuws. Hou jullie op de hoogte! En al is het iets aan de late kant voor een middagdutje: 'k ga nu toch even mijzelf ontkoppelen van de realiteit en proberen wat slaap in te halen voor het volgende bezoekuur.
Ook bij het avondbezoekuur ging het goed met manlief. Hij vindt het wel jammer dat hij nu met tweeen op een kamer ligt in plaats van een hoekkamer met uitzicht voor zichzelf. Ook de plakkertjes en het infuus moeten blijven zitten voor het geval dat. Een reden te meer om weer snel op te knappen. Morgenvroeg komt de cardioloog weer langs met het programma voor die dag. Waarschijnlijk echo en de testrit op de fiets.
We zijn vanochtend naar onze eigen huisarts gegaan, de klachten waren niet veel veranderd. De dokter vond het toch beter om een hartfilmpje te laten maken en bloed te laten controleren, ter illustratie van het hoofdstuk Manlief. Het hartfilmpje toonde aan dat het geen infarct was, maar dat er wel iets niet helemaal goed ging. Het hart kreeg te weinig zuurstof van het bloed. Hij kreeg medicijnen mee, het advies om zich vandaag rustig te houden, morgen weer aan het werk te gaan en donderdag te bellen voor de uitslag van het bloed. Halverwege de middag belde de huisarts opnieuw: geen paniek, de uitslag van het bloed was bekend, maar of hij toch nog even naar het ziekenhuis wilde komen. Daar bleek dat ze het beter vonden hem op te nemen. Inmidddels ligt manlief onder de stickers aan de hartbewaking. Het gaat goed met hem, maar ze willen zeker weten wat er is gebeurd en hoe ze dat gaan oplossen. Morgen wordt er een nieuw filmpje gemaakt en bloed gecontroleerd. Als alles stabiel blijft, wordt hij een van de komende dagen gecathederiseerd. En kijken ze aan de binnenkant wat er verstopt zit of moet worden hersteld. We zijn enorm geschrokken, maar het komt goed. Ik probeer jullie via D's Days op de hoogte te houden. En weet dat jullie met ons meeleven en aan ons denken. Bedankt!! En tot snel!
Het nadeel van ouder worden is dat je steeds bewuster merkt dat je leeft. Bijvoorbeeld door allerlei vreemdsoortige ongelukjes met lichamelijk letsel als gevolg. Maar ook de dood krijgt een andere lading. Als kind besef je nog niet wat 'nooit meer' betekent. Je cavia of valkparkiet gaat dood, je huilt een keer ontroostbaar en voilà: de opvolger rent cq vliegt al door de kamer. Over. Pas later, en als je geluk hebt véél later, merk je hoe scherp verdriet aanvoelt. En leer je ook daarmee leven, al kost het wat meer tijd. Je moet wel: van leven ga je nu eenmaal dood. Maar hoe ouder je wordt, hoe vaker je wordt geconfronteerd met het definitief afscheid nemen. Eerst nog wat verder weg, van oudere personen en van een enkeling met een nare ziekte. Gaandeweg komt het steeds dichterbij. En krijgt 'veel te vroeg' een andere leeftijdsnorm. Waar je als begin twintiger 'tegen de 50' inderdaad wel wat aan de vroege kant vond, is 47 jaar nu ineens absurd jong om al te gaan hemelen. Het hoort er nog steeds bij. Maar het went niet. Want soms, als een collega die je vorige week nog een fijn weekeinde toewenste, zomaar ineens maandag niet naar kantoor komt, nooit meer naar kantoor komt, dan is dat gewoonweg on-ge-loof-lijk. Dag Peter. Ik kan het nog steeds niet geloven. 'Rust zacht' past helemaal niet bij een actieveling als jij! We zullen je missen. On-ge-loof-lijk.
'Splishsplash, I was taking a bath' Dat was het eerste wat door mijn hoofd ging. Het volgende moment zag ik Floppy om de hoek van de badkamer kijken, benieuwd naar de oorzaak van het kabaal. Maar zonder slagaderlijke bloedingen of verspreid liggende kluifjes was ik niet interessant genoeg. Ik schudde mijn hoofd helder. Waarom wilde ik dan ook nog snel het speciale schuim pakken, terwijl ik al in de douchebak stond?! Vervolgens lag ik half onder het badkamermeubel met een zere heup en ontvelde voeten van teen tot boven de enkel. 'Gelukkig niets gebroken', dacht ik nog. Maar langzaam begonnen steeds meer lichaamsdelen beurse plekken te vertonen. Nu, een dag later, doet alles zeer. Heb geprobeerd om op kantoor te komen, maar ben misselijk van de pijn terug naar huis gegaan. Ik pak een paar pijnstillers en lik mijn schaafwonden en gekwetste ego. Of zoals mijn leidinggevende opmerkte: 'Misschien is dit een mooi moment voor badgrepen en antislipmatjes!'
We hebben de hele ochtend en een deel van de middag hard gewerkt. Een groot aantal vinkjes op de klussenlijst gezet. De deuren en ramen staan open, een frisse wind vergezelt ons door het huis. Als we er eindelijk een streep onder zetten, leg ik snel de kussens buiten. De zon schijnt en uit de wind is het heerlijk toeven. Ik sluit mijn ogen en onthaast. Ik hoor water kabbelen in een van de visvijvers bij de dierenwinkel naast ons. Een merel fluit, een hommel zoemt voorbij, op zoek naar de exploderende wilgenkatjes in de hoek van ons balkon. Als ik lui een oog open, zie ik een zwaluw door de lucht buitelen. Het is nog geen zomer. Maar dit moment nemen ze me niet meer af.
Het is maar weer eens druk. Naast verschillende projecten steeds meer spoed-, brand- en noodgevalletjes die keihard om mijn aandacht vragen. Nauwelijks tijd om soms gewoon eens even orde op zaken te stellen. Bijeenkomsten niet alleen bij te wonen maar voor de verandering zelfs voor te bereiden. De sociale agenda puilt ook uit. Leuke afspraken met veel vrienden en familie. Maar ik vind mijn bed steeds vaker op de tast. Om over het altijd aanwezige klussenlijstje nog maar niet te spreken. Als ik mijn tenen voor de zoveelste keer tegen de kapotte versterker in de bijkeuken stoot, is ineens mijn emmertje vol. Ik email manlief ter voorinformatie dat zijn zuurverdiende weekeinde voor een deel uit 'verplichtingen' zal bestaan. De auto is sinds de wintersport niet meer gewassen. En de slaapkamer heeft hard een lik verf nodig. Die onbereikbaar achter vele dozen en rommel ergens in een kastje staat. Handen uit de mouwen! Geen woorden maar daden. Een paar uur later gaat de voordeurbel. Een meneer nauwelijks zichtbaar achter een bos bloemen. Voor mij? Als ik het kaartje lees, komt de kleur van de bloemen overeen met die op mijn wangen. Ze zijn van manlief. Wat lief! Een duiveltje fluistert in mijn oor dat hij de bestelling vast al de deur uit had gedaan vóór het klusjesmailtje. Maar dat maakt me niets uit. Als hij straks thuiskomt, staat het bier koud, is Floppy letterlijk en figuurlijk uitgelaten en zit ik met een blije glimlach op hem te wachten. Eindelijk weekeinde!
De kliniek in Utrecht voert staaroperaties uit. Onder andere. Want volgens de brochure houden ze zich ook bezig met cosmetische ingrepen. En de nieuwste lasertechnieken voor een beter zicht. Bij mijn moeder is een lichte vorm van staar geconstateerd. En daar gaan ze wat aan doen. Ik blader wat door de krant terwijl ik wacht tot ze van de operatiekamer terugkeert. 't Is poliklinisch, dus ze mag gelijk weer mee naar huis. Overal om me heen zitten oudere mensen. Zeg maar gerust bejaarden. Voornamelijk krulle-bolletjes in diverse soorten grijs en wit. Ik haal de gemiddelde leeftijd in de wachtruimte met mijn 44 jaar zwaar omlaag. Wat me echter nog het meeste opvalt is dat ze allemaal zo oud ogen. Terwijl de geboortedata die ik af en toe om me heen hoor behoorlijk afwijken van die van mijn moeder. Ze zijn vaak jaren jonger! Mijn moeder geniet volop van het leven. En dénkt er nog niet over om zo'n degelijke bloemetjesjurk aan te schaffen. Nee, die foetert niet zo heel zachtjes omdat ze voor de ingreep zonder make-up de deur uit moet. Wat zullen anderen wel niet denken?! Ach, ik oordeel waarschijnlijk te snel en onnadenkend. De een veroudert nu eenmaal sneller dan de ander. Je kunt er zelf niet echt heel veel aan doen. Maar ik hoop van harte dat ik in dat opzicht op mijn moeder lijk. En op mijn 67ste nog als begin 50 wordt ingeschat!
Onze kaasschaaf was hard aan vervanging toe. Een keer te dicht bij het vuur gelegen, een keer gebruikt voor het schrapen van winterpeen waar hij ook niet scherper van werd. Het afscheid was roerend maar definitief. Een nieuw exemplaar betrad onze woning, glanzend en loeischerp. Speciaal voor deze gelegenheid had ik een prachtig stuk kaas bewaard. Ik zette aan, gaf druk en schoot uit. Toen ik weer tot bezinning kwam, zag ik bloed waar ik maar kon kijken. Manlief was al richting keuken voor jodium, pleisters en verband. Toen het bloeden eindelijk was gestelpt, bleek dat een reep van mijn middelvinger en een stuk van mijn duim ontbrak. De schrik zat er goed in. De pijn volgde later. Nu zit ik met twee ingezwachtelde vingers en een asperientje op de bank. Nog steeds bleek om de neus. Voorlopig is een revanche uitgesloten. De stand is 0-1 voor de bezoekende partij. Maar ik kom terug! Zodra ik mijn wonden heb gelikt en weer wat bloed heb aangemaakt. En tot dat moment eet ik voorgesneden kaas.
Het was maanden geleden dat we elkaar hadden gezien. En de telefoongesprekken waren ook op een hand te tellen. Maar drukdrukdrukdruk is niet altijd een excuus. Dus besloten mijn vriendin en ik een dagje samen op stap te gaan. Met de trein, zodat we niet afgeleid door het verkeer lekker konden bijpraten. De start verliep een beetje rommelig: zij versliep zich en ik wilde vantevoren nog teveel doen. Maar we zaten precies op tijd in de trein. En kletsten als vanouds honderduit. De een uur en drie kwartier vlogen voorbij. In Haarlem aangekomen bleek dat we de juiste keuze hadden gemaakt. Wat een prachtige stad. Heel veel oude geveltjes, talloze hofjes en een gezellig centrum. Nadat we de eerste kop koffie met achter de rug hadden, was onze voornaamste bezigheid het herstel van de kredietcrisis een klein stukje op weg te helpen. Om vervolgens neer te zakken bij lunchroom 
Ze wrijft de lachtranen uit haar ogen. We staan voor Buckingham Palace en hebben ons
vergaapt aan de Engelse vlag op het dak (de queen is thuis), de wacht met de hoge
bontmutsen (nogal warm in het voorjaarszonnetje) en het hoge ijzeren hek. Het is
best druk, overal zie je mensen van allerlei nationaliteiten plaatjes schieten. En
terwijl we ieder voor zich een bepaalde invalshoek kiezen, wordt schoonmama aangesproken door twee Japanse meisjes. Ze willen graag vereeuwigd worden met het
Victoria-monument op de achtergrond. Natuurlijk is ze bereid een
foto van hen maken. Ze kijkt door de zoeker en drukt op het knopje van het haar
onbekende toestel. Om vervolgens tot de conclusie te komen, dat ze het toestel
achterstevoren vasthoudt! En dus een closeup van zichzelf heeft gemaakt. Vlug maakt
ze nóg een foto, dit keer met de lens de goede kant uit gericht. De meisjes bedanken
haar met een beleefde grimas op hun gezicht. Je ziet hen denken: 'Volgende keer
misschien toch maar iemand anders vragen'. Maar schoonmama is helemaal niet
beledigd. Ze schatert het zelfs uit. En hikt nog na: 'Ik heb ze maar niet verteld
dat ik vroeger een professioneel fotografe was!'
'Wanneer mag ik nou?' Hij vroeg het met een vette knipoog, maar manlief had wel gelijk. Ik heb mijn collega's al tweemaal over de vloer gehad. Thuis bij je team, om elkaar ook eens onder minder zakelijke omstandigheden te treffen. Maar hij pronkt net zo graag als ik met ons huis, onze gezelligheid en onze bibliotheek. Dus heb ik vanmiddag vrij genomen. De voorbereidingen zijn in volle gang. Maiskolfjes klaar om in de oven te worden geschoven, de glazen staan glanzend gepoetst te wachten op inhoud. En voor elke saus een schaaltje zodat ik straks niets vergeet. 'Waar begin je toch telkens weer aan', verzuchtte een van mijn collega's vanochtend, 'ik word al gek bij het idee alleen!' Maar ik haalde mijn schouders op. Het is een kleine groep: 12 personen waar mijn collega's telkens, al dan niet met partner, royaal boven de 30 kwamen. En er ook nog eentje tussen zat met een glutenallergie! Vanavond is gewoon een makkie. Een Mexicaans buffet zodat elk wat wils heeft. En zelf geniet ik net zo hard mee van het eten en de sfeer. Ik ben echt een bofferd! En ook dat weet ik.
'Een hele goedemorgen, de vervoers-bewijzen alstublieft!' Een vrolijke jonge
conducteur komt de wagon binnen. Overal om je heen zie je gegraai naar de kaartjes.
De man naast me moppert tegen niemand in het algemeen, dat dit de eerste keer sinds
weken is dat hij wordt gecontroleerd. Als de conducteur bij onze plaatsen is
aangekomen, maakt hij er een opmerking over. 'Ik zou bijna vergeten dat ik een
vervoersbewijs had!' De jongen kijkt hem vragend aan. 'Het is weken geleden sinds
ik iemand van jullie heb gezien! Gewoon niet normaal!' De jongen geeft een
nietszeggend antwoord en vervolgt zijn weg. De man blijft mopperen: ''En maar geld
binnenroeien met zijn allen!' Manlief kijkt me aan en knipoogt. Hij denkt vast
hetzelfde als ik. Het voelt inderdaad vreemd als je geen conducteur ziet tijdens de
rit. Maar het is een vervoersbewijs, geen controlebewijs. Je betaalt gewoon voor de
reis tussen de ene en de andere bestemming. Ik kijk naar buiten, zie het landschap
voorbij schieten en glimlach in mezelf. Mijn buurman is vast ook ontstemd als hij na
het tanken zonder controle op het benzinebonnetje mag wegrijden!
Ze heeft het er nog warm van. Een van de kinderen was vannacht naar hun slaapkamer gekomen. Niet terug naar zijn eigen bed te branden. Dus hadden ze gewisseld: hij in het grote bed veilig bij papa. En zij in zijn nestje, om zo in elk geval nog een paar uur slaap te krijgen. Om 5 over 7 schrok ze wakker: meer dan een uur later dan normaal! Beneden trof ze de rest van het gezin aan, die verbaasd reageerden: 'We dachten dat jij allang weg was!' Gelukkig was ze nog op tijd op haar werk. Maar zo'n start beheerst je hele verdere dag. Ook een andere collega had weinig nachtrust gekregen door hoestend kroost. 'En ons logeerbed is zo'n twijfelaar, dus ik lag a) krap en b) hartstikke koud!' Dit bleek het startsignaal te zijn. De een na de ander vulde de verhalen aan met persoonlijke aspecten. Te warm, te koud, te krap, te weinig, te kort, allerlei ervaringen werden gedeeld. Na een half uur vond ik het welletjes en stond op. Hoog tijd om weer aan het werk te gaan. Want dit soort lunchgesprekken zijn dus echt slaapverwekkend!