Zucht

't Is duidelijk niet mijn dag vandaag. Ik word te laat wakker en loop gelijk al achter de feiten aan. De tandenborstel staat naast de lader en geeft geen teken van leven meer. Beide heren zijn in diepe rust, maar net als ik de deur achter me dicht wil trekken staat Floppy op. En als hij opstaat, moet hij plassen. En als hij heeft geplast, wil hij eten. Ik regel wat er te regelen valt en vertrek naar het station. Als ik op het perron aankom, begint de trein te rijden. Ik zucht: de volgende gaat over een kwartier. Eindelijk komt het kantoor-gebouw in zicht. Ik reik naar mijn toegangspas en grijp in het niets. Die zit dus nog in mijn andere jas, thuis aan de kapstok. Verdorie! Ik meld me bij de bewaking voor een dagpas. De man zucht, ik ben de zoveelste vanochtend. Twee personen met mijn achternaam verschijnen op zijn scherm. 'Wat is je voornaam?' Ik moet stiekem lachen: de keuze tussen John en Dorine is blijkbaar lastig. Met een kop koffie zak ik op mijn stoel en bel de helpdesk. Onze toegangspas vormt namelijk tevens de beveiliging voor het netwerk. 'Dan moet ik je wel drie door jouzelf opgestelde vragen stellen, zodat ik zeker weet dat jij het bent'. Ik zucht niet langer, maar kreun. Ik heb deze collega bijna dagelijks aan de lijn. En heb die vragen zes jaar geleden geformuleerd! Had ik toen echt een favoriet knuffelbeest? De naam van mijn schoonmoeder lukt nog net, al ben ik in het gewaardeerde bezit van twee prachtexemplaren. Maar waar was ik in vredesnaam in 1992 op vakantie? Collega juicht: 'Gefeliciteerd. Je hebt de wasmachine! En toegang tot het netwerk!' Ik slaak een heel diepe zucht. Maar dit keer wel met een glimlach.

Verliefd, verloofd, verloren?

De plek waar manlief en ik elkaar op de dag af zeven jaar geleden voor het eerst hebben ontmoet, is afgebrand. Een oververhitte frituurpan legde het pand volledig in de as. De brandweer rukte met groot materieel uit. Er waren geen gewonden. Alleen de hond die alarm sloeg is zoek en heeft het hoogstwaarschijnlijk niet overleefd. Terwijl ik aan het werk ben, speelt het af en toe door mijn hoofd. We kwamen er niet zo heel vaak meer. Maar als we er langs liepen, knepen we even in elkaars hand. En nu is het weg. Niets dan zwartberoete foto's waar het laatste bluswater op de voorgrond in het afvoerputje druppelt. Volgens de krant moet het pand 'als verloren' worden beschouwd. Aldaar begonnen relaties worden buiten beschouwing gelaten. En gelukkig zijn we niet bijgelovig. Geloof ik.

Groeidiamant

Je behoort niet voor niets tot het ras dat uitstekende hulphonden kent natuurlijk. Dus als je hoort dat het vrouwtje en haar vriendin een klein meisje plagen, schiet je te hulp. Iets over grote en kleine diamanten. En dat de moeder van het meisje ze te vroeg uit de grond heeft gehaald. Vriendin laat een heel groot stuk glas zien, dat langer heeft kunnen groeien. Natuurlijk zag je die pretlichtjes in hun ogen wel. Maar dat was natuurlijk voorpret. Ze konden vast niet wachten om te zien hoe hard die glimmende steentjes in de verse grond gegroeid zouden zijn. Het meisje zou vanmiddag terugkomen om te kijken. Maar dan moeten ze ze natuurlijk niet zichtbaar bovenop het zand laten liggen. Gelukkig brengt Sidney uitkomst, als altijd. Want als Sidney iets goed kan, dan is het graven. Het verschil tussen de verwachtingsvolle blik op Sidney's kopje en de geschrokken gezichten van mijn moeder en haar vriendin bij het zien van de omgespitte tuin had niet groter kunnen zijn Dat zal ze leren om kleine kinderen voor de gek te houden!

Als zij kon toveren ...

'Nou, heb ik weer, het werkt niet!' Ze heeft de leeftijd om zoetjesaan niet meer te geloven in de Goedheiligman. Maar ze kijkt niettemin toch geïrriteerd naar het toverstafje in haar hand. Gekregen van mijn moeder met het verhaal dat je er bloemetjes mee uit de grond kunt toveren. Haar oma, mijn moeders vriendin, hoort het gemopper en vraagt wat er aan de hand is. 'Nou, deze heb ik dus gekregen', zegt ze terwijl ze naar haar diadeem en toverstafje wijst. 'En daar zou je bloemetje mee kunnen toveren. Maar hij doet het niet!' Haar oma onderdrukt een glimlach. En neemt zich voor op korte termijn een opvoedkundig verantwoord gesprek met mijn moeder te voeren. Toch kan ze het niet laten om haar kleindochter nog eventjes voor de gek te houden. 'Probeer het eens met deze tulpen hier op tafel. Moet je kijken hoe slap ze hangen. Misschien lukt het dan wel'. Kleindochter zwaait argwanend met haar stafje. 'Zo, en nu gaan we eerst even limonade drinken. En dan kijken we of het is gelukt!' Na een kwartiertje wordt oma enthousiast naar het resultaat gesleurd: 'Kijk dan, kijk dan! Het werkt!' Kleindochter verdwijnt opgetogen naar de tuin voor een nieuwe poging, terwijl oma zich snel omdraait om haar plezier te verbergen. Ze had de dorstige tulpen net even eerder water gegeven! Als mijn moeder me dit verhaal nog nalachend vertelt, heb ik zo mijn twijfels. Zouden er nog meer waarheden afkomstig uit mijn kindertijd berusten op volwassen grapjes? Je zou het haast wel gaan denken!

Werkplezier

De kapper een paar deuren verderop had een bedrijfsfeestje. Het was tot laat in de avond een drukte van belang. Als ik Floppy de volgende ochtend uitlaat, zwerven er nog een paar achtergelaten ballonnetjes op straat. Ik schop er eentje de lucht in en zie hoe de wind 'm meeneemt naar een plek verderop in de straat. Terwijl Floppy op z'n gemakje een goede plek voor zijn behoefte uitkiest, komt een wagen van de gemeente aanrijden. Hij leegt de vuilnisbakken in onze winkelstraat. Als hij de ballonnen ontwaart, zet hij zijn auto aan de kant. Een voor een plukt hij de ballonnen van de stoep en uit de goot. Vervolgens schuift hij de klep van zijn auto opzij. Maar hij laat de ballonnen er niet gewoon invallen. Hij maakt er een complete sport van. De ene kopt hij erin, de andere eindigt via een snoeiharde smash in de afvalwagen. Een ballonnetje denkt hem te ontsnappen, maar hij kan er nog net bij als hij zich uitrekt. Dan ziet hij Floppy en mij aan de overkant staan. Even kijkt hij beteuterd, maar dan schiet hij in de lach en zwaait. Ik grijns terug en neem Floppy weer mee naar binnen. Wat voor werk je doet, dat maakt niet uit. Als je er maar plezier in hebt.

Winst-winst-situatie

'Bijvoorbeeld door mij lief aan te kijken!' Ik zit thuis te werken en chat met een collega. Hij heeft morgen iets nodig, maar geen tijd om het te halen. Ik zit wat royaler in mijn tijd en de winkel hier tegenover heeft het. 'Heel graag dan!', schrijft hij terug. 'En als dank mag je een kraslot voor jezelf kopen!' Ik schiet in de lach. Heb persoonlijk heel weinig met gokken. Maar zo'n gebaar is natuurlijk altijd leuk. Ik pak de huissleutel en steek de straat over. Een paar minuten later ben ik weer thuis, met het gevraagde en een kraslot. Snel pak ik een muntje en verwijder het verflaagje. Nog meer voorpret en: bingo! Verheugd kijk ik naar het resultaat: 4 euro! Ik heropen de chatlijn en stel de bewuste collega op de hoogte. Opdracht geslaagd en hoewel ik nog niet kan gaan rentenieren toch een leuke meevaller. Als ik het even later aan manlief vertel, vraagt hij of ik gelijk nieuwe loten van de winst ga kopen. Ontkennend schud ik mijn hoofd. Ik ben niet goklustig. En het is heerlijk weer. Dit vraagt om een lekker ijsje! Heb ik er twee keer plezier van. Een klassieke winst-winst-situatie.

Breeduit

Om manlief te helpen met het niet roken, hebben we toch maar vast een nieuwe televisie gekocht. Onze ouwe van 13 jaar kon nog steeds goed meekomen. Maar het was een kwestie van tijd. Manlief had al vaker verlekkerd bij BCC en Mediamarkt rondgelopen. Als hij twee jaar niet rookt, hebben we de kosten er al uit. En natuurlijk is het veel stimulerender om naar iets te kijken waar je het voor doet dan het in het verre verschiet te hebben. Dus zit manlief nu met een brede grijns op de bank. Van links naar rechts voetbal. Van boven naar beneden CSI New York. Diagonaal overstekend Beau van Erven Dorens met Deal or No Deal. Als we aan de koffie zitten, zet hij een verrassing op: hij heeft Bolt via internet gedownload. Een heerlijke film over een hond die opgroeit in Hollywood en denkt dat hij superkrachten heeft. Een behoorlijke confrontatie volgt als hij na vijf jaar in de echte wereld terecht komt! Sidney logeert bij ons en zit geboeid mee te kijken. Als de Green-Eyed Man bijna wint van Bolt en zijn vrienden, kijkt ze me angstig aan: 'Het loopt toch wel goed af, he!?' Breed beeld. 't Is alsof je erin zit. En dat is niet alleen voor mensen even wennen!

Hart op de tong

Ze zitten naast elkaar, allebei in een gemakkelijke stoel met een glas rode wijn prominent voor zich op tafel. 'Hoe begon het bij jou?' en 'Welke medicijnen moet jij slikken?' wisselen elkaar af met sterke verhalen en ervaringen. De vader van mijn schoonzusje heeft ook op jongere leeftijd een hartinfarct gehad. Het is inmiddels alweer een paar jaar geleden. Maar hij weet het nog als de dag van gisteren. Samen met manlief bespreekt hij de dagelijkse dingen waar ze tegenaan lopen. Heeft sporten enig zichtbaar effect behalve op je humeur? Hoeveel alcohol moet je tot je nemen om de bloedverdunners eigenlijk net zo goed te kunnen laten staan? En hoe ga je om met het feit dat het waarschuwingsbordje bij de achtbaan in Disneyland Parijs ineens op jou slaat? Hartproblemen. Zichtbaar effect, zei je? Het verbroedert duidelijk.

Stamboom

Even dacht ik dat manlief z'n fysieke situatie invloed zou hebben op hun besluit. En daarin kreeg ik nog gelijk ook. Alleen dachten mijn broer en schoonzusje nu nog positiever over hun verzoek aan ons om voogd en voogdes te worden van Peanut. Een voogd die niet rookt, scoort veel hoger. Maar we verbonden er wel een voorwaarde aan. Natuurlijk hopen we dat het nooit nodig zal zijn om in de plaats van zijn of haar ouders te treden. Maar mocht het zover komen, dan moeten we uiteraard wel bekend zijn met elkaar. Oftewel: ik wil graag meer betrokken zijn bij het kindje. Van logeerpartijtjes tot en met poepluiers verschonen. En van uitjes naar de dierentuin tot het voorlezen van sprookjes uit de Efteling. We waren er zo uit: geregeld! En dus betrekt mijn schoonzusje me nu al bij haar vorderende zwangerschap. En stuurt foto's van het kinderkamertje in wording. Er staat inmiddels een prachtige stamboom in de hoek. Alleen een paar blaadjes ontbreken nog. En misschien hier en daar een klein pindaatje eraan. Voor de sfeer.

Floppy and me

Wat is dat toch met mensen en emotie? Bij het minste of geringste kuchje staan ze met grote angstogen naast je mand. Terwijl het heel normaal is om 's ochtends even al die haren uit je bek te hoesten en vervolgens fit en vrolijk de dag te beginnen. Poep je een paar keer niet, omdat er iets in je ritme is gewijzigd, komt gelijk die bezorgde blik weer in de ogen. Althans, ik zou niet weten waarom zij anders vorige week 's nachts zo lag te woelen en te draaien. Maar ze leest wel bewust het boek The Art of Racing in the Rain. En ze kijken samen willens en wetens naar 'Marley en me'! Terwijl ze vantevoren beseffen dat dat soort verhalen eindigt zoals alles eindigt. Ik kan daar met mijn petje niet bij. Bovendien moet ik er vervolgens gelijk weer aan geloven. Word ik bijna plat geknuffeld 'omdat jij er nog bent'. Snap jij het, snap ik het! Een poot van mij en fijne Paasdagen!

Verknipt

Hij ging er steeds meer als een hippie uitzien. Het werd hoog tijd voor een knipbeurt. Maar als Floppy naar de kapster gaat, moet ik erbij blijven als extra paar handen voor een zeer onwillige hond. En die tijd heb ik momenteel niet. Dus terwijl manlief zich over de afwas buigt (= licht huishoudelijk werk), neem ik de schaar ter hand. Floppy kijkt me zeer argwanend aan. Maar voordat hij op z'n voeten staat, heb ik zijn staart al te pakken. Hij weet genoeg en ondergaat het lijdzaam. Na tien minuten is hij het zat en wringt zich in steeds onmogelijkere bochten. Ik moet hem laten gaan, en de klus later afmaken. Als hij wegloopt, zie ik behoorlijk wat happen in zijn behaarde borst. Nou ja, je moet iemand na een stressvolle periode ook eigenlijk geen schaar in handen geven. Ik ruim de boel op en schiet ineens in de lach. Een hele tijd geleden was ik voor het eerst sinds nog veel langer niet helemaal tevreden over mijn eigen knipbeurt. Ben benieuwd wat mijn kapster toen allemaal had meegemaakt!

Paaseitjes

Bij de kassa van AH staat een doosje. Er zitten paaseitjes in. Mijn hand hangt er weifelend boven. Je kunt de eitjes zelf niet zien. Elk eitje heeft een gekleurd zilverpapiertje om zich heen. Ik houd niet van puur. Daar zit toch standaard een rood papiertje omheen? Blauw betekent over het algemeen melkchocolade inhoud. En geel bevat meestal een wit chocolade eitje. Maar wat bedoelen ze met koperkleurig? Om niet te spreken van geel-met-blauwe-streepjes. Paars-met-lila? Mint-met-blauw? Ik aarzel nog een moment en kies dan voor zekerheid: blauw. Als ik heb afgerekend en de boodschappen verzameld, pel ik voorzichtig het papiertje eraf. Bingo: melkchocolade. Even kijk ik nog in de richting van het bakje. Maar dan draai ik me om en loop naar de uitgang. Curiosity killed the cat. En straks moet ik toch nog even terug naar de winkel voor het avondeten.

Smokey

Niet roken in het ziekenhuis viel eigenlijk nog wel mee. Een onbekende omgeving, andere geuren, een afwijkend dagritme. Weinig verleiding om toch een sigaret te draaien. Maar thuis is het een ander verhaal. Daar val je na een gewenningsmoment al snel weer in je eigen gewoontes. En betrap je jezelf op een onbewuste en automatische beweging richting shagbuil. Manlief houdt zich dapper staande. Hij geeft niet toe: de waarschuwing was duidelijk. Of de vernauwing nu wel of niet is veroorzaakt door het roken, hij heeft samen met een hoog cholesterol en weinig beweging teveel kans op een herhaling. En dat is het niet waard. Maar gemakkelijk is anders. Als we naar een film zitten te kijken waarin regelmatig een sigaret wordt opgestoken, kijk ik voorzichtig naar manlief. Hij kijkt terug en glimlacht. Dan zegt hij: 'Ik weet het. Ik word acteur! En dan geef ik me vooral op voor rollen waarin wordt gerookt. Kan ik over een paar weken tegen de cardioloog zeggen dat ik ben gestopt. Maar ja, mijn werk, he!' Hij knipoogt, 't is maar een grapje. Ik heb bewondering voor de manier waarop hij hiermee omgaat. En dat mag ook wel eens worden geschreven!

Even wennen

De cardioloog laat het filmpje van de katheterisatie zien. Zeer indrukwekkend, zelfs op vertraagde snelheid. We stellen vragen en krijgen antwoorden. Manlief heeft toch een klein infarct gehad, volgens medische begrippen. En dus krijgt hij een vracht informatie en medicijnen voor het komende jaar mee naar huis. Hij gaat deelnemen aan een indrukwekkend revalidatieprogramma, waar ook de partner (lees: ik) nadrukkelijk bij wordt betrokken. Stukje onontbeerlijke nazorg want, zo zegt de cardioloog, je moet niet dramatiseren, maar ook niet onderschatten wat er de afgelopen week met jullie is gebeurd. Als we vragen wat manlief de komende tijd wel en niet mag, is trappen lopen het eerste dat wordt genoemd. Niet zo heel handig als je op de eerste etage woont, maar een keertje is in dit geval niet zo erg. Daarnaast moeten alle huishoudelijke activiteiten zoveel mogelijk worden vermeden. 'Sorry, maar het zware werk moet vrouwlief tijdelijk even opknappen.' Manlief grinnikt: 'Dat is fijn om te horen. Dat deed ik al, maar dan kan ik nu de gewetensbezwaren achterwege laten!' 't Zal even wennen zijn. Maar het komt allemaal goed. En nogmaals bedankt voor alle blijken van medeleven!

Geslaagd!

Als ik mijn fiets in het fietsenhok zet, hoor ik een brandalarm. Ik kijk om me heen: bij een ziekenhuis is het toch net even wat spannender. Overal zie ik mensen, die eigenlijk niets doen, alleen maar afwachten. Ik haal mijn schouders op en loop naar de derde verdieping. Net op tijd om manlief nog een kus te geven voordat hij met bed en al wordt weggereden. Als we bij de liften staan, valt het kwartje. Brandalarm = geen gebruik van de liften! Een van de verpleegsters loopt terug en komt even later met de mededeling dat manlief weer naar zijn kamer moet tot nader order. De moed zinkt ons in de schoenen respectievelijk sokken: het zal toch niet? Aan de andere kant: ik zou liever niet op de operatietafel liggen als het pand ontruimd moet worden! Na tien minuten wordt het sein veilig gegeven: loos alarm. Bij de liften volgt nog een laatste knuffel: tot zo! Mijn vriendin onderbreekt haar werkzaamheden in het ziekenhuis voor een opbeurend kopje koffie en een praatje. Na een klein half uurtje keer ik terug naar de afdeling, waar een zuster enthousiast staat te gebaren: 'Hij is alweer onderweg! Het is goed gegaan, ze hebben een kleine vernauwing gevonden. Dat was de oorzaak van de klachten. En die hoeft niet gedotterd, maar kan met medicijnen worden verholpen! Gefeliciteerd!' Als manlief weer op de kamer ligt, half in slaap, pak ik mijn telefoon. En bel en sms zoveel mogelijk mensen die zo met ons hebben meegeleefd. Gelukwensen vliegen om mijn oren. Mijn tranen zitten hoog, maar ik hou me in. Dit was het allerbeste best-case-scenario waar we maar op hadden durven hopen. Het betekent echt wel het een en ander voor de toekomst. Maar het komt weer goed. En dat is het allerbelangrijkste.

Wil de echte patient opstaan?

'Als je straks opa ziet, hoef je niet bang van hem te zijn, hoor. Al die slangetjes zorgen dat hij beter wordt!' Een meisje van een jaar of zes praat geruststellend tegen haar broertje van 4, terwijl ze elkaars handen stevig vasthouden. Ik glimlach en kijk naar manlief. Hij praat met zijn broer, schoonzus en moeder, zittend in de centrale hal van het ziekenhuis. Als je niet beter wist, zou je denken dat niet hij, maar ik de patient was! Mijn spiegelbeeld kijkt me 's ochtends vermoeid aan. Gisteren zaten mijn nek en schouders zo vast van de stress, dat een vriend van ons zijn fysiopraktijk speciaal even open deed om me te kraken. En het gaat goed met manlief. Wat de katheterisatie morgen brengt, is even afwachten. Maar hoe dan ook waren film en echo goed, dus ze verwachten geen grote problemen. Een kwestie van dagen, dan is manlief weer thuis. Tot dat moment houd ik het nog wel even vol. De belangstelling is zo fijn, het doet me goed om al die kaarten, emails en reacties op D's Days te lezen. Zelfs onze vrienden in USA laten weten met ons mee te leven. Adem in, adem uit, dan komt alles goed.

PS: een middagdutje doet wonderen!

PPS: morgen wordt manlief als derde geholpen. Zonder spoedgevallen rond half 11 dus.

Neighbours

'Het ga je goed!' Met een zwaai en een stevige handdruk nam Buurman afscheid van manlief. Hij is een paar uur eerder dan hem opgenomen. Heeft een pacemaker gekregen. En vertrekt nu met z'n kleinzoon naar huis. Hij kan er weer vijf tot acht jaar tegen. Toch grappig om te horen op je 92ste. Manlief zucht en zegt: 'Wat zal ik lekker slapen vannacht! Begon bijna te wennen aan zijn knetterende scheten! Wist je dat hij zowel het Wilhelmus als het volkslied van Macedonie afgelopen woensdag bij de voetbal ritmisch begeleidde?!' We lachen allebei. Als we terug naar zijn kamer wandelen, grijp ik zijn hand. Ik ben blij dat het goed met hem gaat. Hoewel hij zich verveelt en er natuurlijk onzekerheid is over wat ze maandag bij de katheterisatie zullen vinden, maken we er maar het beste van. Als we de deur openen, schalt een opgewekt 'goedemiddag!' Een boom van een man steekt zijn hand uit: 'Ik ben je nieuwe buurman. Ik lag hier verderop met drie dames op een kamer. Maar die kennen mijn verhalen zo langzamerhand wel. Dus ik dacht: op naar de volgende. Ik hoop dat je van praten houdt. Want ik vind niets zo gezellig als een goed gesprek. En aangezien we hier toch maar liggen te liggen ....' En zo gaat het nog even door. Manlief rolt met zijn ogen en schiet dan in de lach. Hij ziet er de humor wel van in. En wat zal het straks heerlijk zijn om weer thuis te zijn.

Floppimero

'En hoe gaat het met Floppy?' vroeg een collega die zelf ook honden heeft. Gelukkig hoefde ik niet verschrikt te reageren met 'Floppy!?!?!? Helemaal vergeten!!!' Ik probeer hem zoveel mogelijk aandacht te geven. Maar hij mist zijn baasje zichtbaar. Slaapt op een t-shirt en een paar sokken van hem (eerlijk is eerlijk: hij liever dan ik!). En weigert het allerlekkerste kluifje van mij aan te nemen. Manlief maakt daar namelijk 's avonds een hele show van, met allerlei kunstjes. Zonder dat smaakt het gewoon toch anders. Maar we wandelen veel samen, tussen de bezoektijden door. Het weer speelt gelukkig mee, in het zonnetje lijkt het allemaal wat lichter. 's Avonds, als ik weer thuis ben en alle communicatie is afgerond, kruipen we samen op de bank. Het kost ons zelfs moeite om onze aandacht bij Deal or no Deal te houden. Maar dat komt allemaal wel. Zodra het baasje thuis is, wordt alles weer normaal. En kunnen we ons verheugen op de Paasdagen. Tot die tijd reageert Floppy zich af op een pluche konijn dat hij als troost heeft gekregen. 't Zijn ook altijd de kleintjes die het moeten ontgelden.

Katheterisatie

('t Blijft een lastig woord). Weer een dag van moeizame, soms tegenstrijdige communicatie en tests achter de rug. Het bloed is nu prima. De definitieve diagnose hing af van de fietstest. De eigenaar van de nieuwe Batavus die in het najaar in de winkel moet komen (ongepast grapje) liet manlief rustig beginnen. En voerde langzaam het tempo op. Tot hij na een kwartiertje meldde, dat voor zover hij kon zien manlief het hart had van een 24-jarige sporter die nog nooit had gerookt! Los van de vraag wat er dan met zijn eigen hart was gebeurd (tot afgelopen maandag een verstokte roker), durfden we een beetje te vertrouwen op een voorspoedig eind van het ziekenhuisverblijf. Maar helaas, de cardioloog dacht er anders over. Zijn conditie is goed. We zitten niet in fase rood. Maar de detailinformatie liet duidelijk zien dat zijn hart nog steeds te weinig zuurstof krijgt. En dus staat hij nu op de lijst voor een katheterisatie. Met een klein beetje geluk morgen. Anders pas maandag of dinsdag. Ze willen namelijk toch graag weten waar het door komt. En daar zijn we dan stiekem eigenlijk toch wel blij mee. Wordt wederom vervolgd.

Verbeterpunten

Het is niet logisch dat je op afdeling 37 ligt, als je kamernummer 36.3 is. Als je oefeningen moet doen onder begeleiding van een fysiotherapeute is het niet zo belangrijk dat ze er leuk uitziet (wel meegenomen). Ze moet in elk geval een betere conditie hebben dan de hartpatiënt. Al is het maar voor het idee. Personen met ontluchtingsproblemen moeten zoveel mogelijk bij elkaar worden gelegd om de nachtrust van de andere kamerbewoner niet te frustreren. Televisie moet of overal gratis zijn of overal betaald. Dat maakt de overgang van intensive care naar hartbewaking minder verwarrend. Patiënten die net een fysiotherapeut eruit hebben gelopen, hoeven niet per rolstoel naar de echoput te worden gebracht. Daar begrijpen ze namelijk het nut niet van. En afsluitend: patienten die niet van het toilet gebruik mogen maken, geef je liever geen chili con carne bij het avondeten. Oftewel: manlief krijgt weer praatjes! Eind van de middag gesprek met de cardioloog hoe nu verder.

De echo was helemaal goed! Op dit moment denken ze dus ofwel aan hele kleine hartbeschadigingen door te weinig zuurstof. Maar die hebben dan nauwelijks iets te betekenen. En worden door lichaam zelf weer hersteld. Ofwel een tijdelijke verstopping van een stukje kransslagader. En dat kan worden verholpen. Goed nieuws dus. Vanavond is bloed afgenomen en morgenvroeg doen ze dat nog een keer. Dan wordt de fietstest gedaan en op basis van die resultaten wordt morgen aan het eind van de ochtend definitief een diagnose gesteld. En dus besloten of een cathederisatie nodig is of niet. Als hij gezond wordt verklaard, mag hij morgenmiddag naar huis. Hoe en wat daarna verder, dat horen we ook morgenmiddag. Maar het ziet er dus allemaal heel positief uit.