Is this it?
Toen Freddy Mercury stierf en mijn vriendin er stuk van was, begreep ik het niet helemaal. Hoe emotioneel verbonden je je ook voelt met je superheld, hij of zij blijft normaalgesproken op behoorlijke afstand. Leuk om over te zwijmelen, daarna weer gewoon doen. Nu, na het overlijden van Michael Jackson, snap ik ineens hoe ze zich toen voelde. Het overlijden van mijn vroegere idool raakt me. Ik functioneer redelijk normaal (geloof ik). Maar ik verzamel elk snippertje informatie. Val midden in een zin stil als er iets op het journaal over hem wordt verteld. Sommige mededelingen zijn te gek voor woorden. Net als altijd. Andere zijn niet prettig om te horen. Alsof het over een van je beste vrienden gaat. Die ene, met dat grote talent. Maar die ook een beetje boel wereldvreemd is. Soms roep ik mezelf streng tot de orde. Michael Jackson maakt geen deel (meer) uit van mijn leven. Dus snel ophouden met die flauwekul! En toch. Ik zit bovenop het nieuws. Haal plakboeken en albums weer boven tafel. Draai zijn muziek en zing elk woord mee. Net als vroeger, maar nu met wat grijze haren hier en daar. Straks toch eens aan manlief vragen of de vakantieroute volgend jaar in de buurt van Neverland komt.
Al sinds jaar en dag wordt medio juni het fruit in de tuin van mijn schoonouders geoogst. Ze wonen in de Betuwe. Dat betekent op je knieën tussen de aardbeienplanten (14 lange rijen) en op je hurken tussen de bessenstruiken (25 meter). Op je billen kilo's en kilo's bessen rissen (volgens kenners dus niet ritsen) waarbij géén kleine groene steeltjes achter mogen blijven. Dat bederft de smaak. In de tropisch aanvoelende keuken liters jam maken van al het fruit. Voor verfrissingen zorgen. Op kinderen letten. En tot slot voor de hele ploeg een barbeque tot een goed en voldaan einde brengen. We zijn met velen en al die handen maken licht werk. Als iemand ineens die reclame van die garnalenpelsters voor zijn of haar netvlies ziet zweven, spreken anderen hem of haar bemoedigend toe. Als een van de heren meent dat sommige activiteiten echt in het vrouwelijke takenpakket thuishoren, wordt hij opvoedkundig correct gecorrigeerd. En als we dan eindelijk weer in de auto naar huis zitten, met twee uitgebluste honden, een paar zakken ongeriste bessen, potten verse jam en plezierige herinneringen in ons hoofd, verzucht ik tegen manlief: 'Je krijgt wel waar voor je spierpijn!'
Op straat ligt een stukje bont. Op zich al vreemd. Maar nog gekker is: het beweegt! Het blijkt een vleermuis te zijn. En helemaal lekker voelt hij zich duidelijk niet. Met enige moeite weet ik hem in een doosje te krijgen. Want een verblijf op de stoep van een drukke straat lijkt me persoonlijk geen handige zet. Thuis vind ik met hulp van een enthousiaste collega een site: 
Johannet zei het al: 'Wacht maar af, je zult nog iets van jezelf terugvinden in Caitlynn!' Maar tot nu toe zag ik alleen familietrekjes van mijn vader en mijn broer. Niet van mijn schoonzusje. Niet van de ouders van mijn schoonzusje of haar broer. Niet van mijn moeder. En ook niets van mezelf. Nu maakt het me op zich niet zoveel uit, hoor. Het is een prachtig poppedeintje, helemaal zichzelf. Ik fiets er bijna elke dag even naartoe om te kijken of ze al is gegroeid. Tegen de tijd dat ze haar brommerexamen heeft, zal het wel minderen, denk ik. En anders gooien de ouders me vanzelf wel een keer buiten. Vanmiddag had ik haar in mijn armen en praatte wat tegen haar. Ze lag me met grote ogen aan te kijken. Toen streelde ik heel zachtjes tussen haar mini-wenkbrauwtjes. Haar ogen vielen gelijk dicht! Verbaasd keek ik op. Dat doe ik ook!! Als manlief me 's avonds welterusten zegt en de gestresste frons tussen mijn wenkbrauwen weg streelt, val ik prompt in slaap. Gespannen wachtte ik tot haar ogen weer open gingen. En herhaalde de actie. Weer sloot ze gelijk haar ogen. Verheugd fietste ik even later naar huis. Ze lijkt toch op mij. Een klein beetje. Nu alleen nog 'tante' leren zeggen.
Het toeval wil dat ik dit weekeinde ook de andere Toptent in de planning had staan. Mijn schoonmoeder was 60 jaar geworden en we wilden haar graag verrassen met een speciaal etentje. Dus reserveerden we bij Flinstering, de toptent van vorig jaar. We kregen de mooiste tafel van het hele pand: op de eerste verdieping bij het raam met uitzicht over de Grote Markt in Breda. Het huisaperitief alleen al was een feestje: Prosecco met honing en rozemarijn. De menukaart bood een kleine selectie keuzes, maar bleef niettemin erg lastig. En de omschrijving bereidde ons ook niet voldoende voor op al het lekkers dat op tafel kwam. Het was zálig. De bediening was prima en er zat voldoende tijd tussen de gangen om aandacht aan elkaar te besteden zonder met volle mond te praten. Want tijdens het eten waren we stil: we genoten! Bij het afscheid was een ding echt overduidelijk: hier komen we terug! Wordt lastig wennen de komende week zonder toptent in het vooruitschiet.
Een à tweemaal per jaar gaan mijn vriendin en ik shoppen. We beginnen met een lunch, en spreken de lijstje en planning door. Daarna lopen we van winkel naar winkel. Af en toe wordt er in rekken gesnuffeld en een keuze gemaakt. Als ik uit het pashokje komt, kijkt mijn vriendin even bedenkelijk. 'Het is wel weer een ruit, maar de kleur staat prima!' Niet begrijpend kijk ik haar aan: hoezo 'weer'?! We rekenen af en duiken een brasserie in: hoog tijd voor thee! Tegen sluitingstijd nemen we afscheid. Het was weer gezellig. En de achterbank staat vol tasjes! Op de terugweg rijd ik nog snel even langs Caitlynn. Mijn schoonzusje duikt gelijk in het resultaat van een middag winkelen. 'Leuk, die ruitjesblouse. Je hebt wel vaker zoiets aan, maar het staat je goed! Eenmaal thuis show ik mijn nieuwe aanwinsten aan manlief. Hij knipoogt en zegt: 'Ik vind je mooi met al die ruitjes! Diep in gedachten hang ik even later de truitjes en blouses in mijn kledingkast. Ik ben me van niks bewust. Maar blijkbaar is mijn hokjesgeest verder ontwikkeld dan ik dacht!
't Was alweer een hele tijd geleden dat we elkaar zagen. En er is behoorlijk 'wat' gebeurd in de tussentijd. Dus toog ik gisteren naar Amersfoort voor een 'reunietje' met drie vriendinnen. Aangezien twee van hen aldaar wonen, hadden ze bij Pastinaek gereserveerd. De winnaar van de 2009-editie Mijn Tent is Top! Onderweg helaas volop files waardoor ik bijna twee uur in de auto zat. En ik was toch al gespannen, omdat het mijn eerste uitje zonder manlief sinds zijn hartinfarct was. Tussen mijn oren moet echt nog het nodige aan irrationele angst worden weggewerkt, dat bleek wel weer! Heb een paar keer op punt gestaan om af te bellen met een laffe smoes en om te draaien. Maar ik zette door. En ik heb er beslist geen spijt van. Mijn vriendinnen waren superlief en gezellig. Het eten was écht zálig! Ik mocht van mezelf één glaasje Prosecco en heb er met volle teugen van zitten genieten. We namen met een stevige knuffel afscheid van elkaar: tot gauw! Op de terugweg stroomden ineens de tranen over mijn wangen. Emoties? Spanning? Geluk? Het maakt niet uit, het was gewoon een topavond!
Natuurlijk is Caitlynn niet de eerste baby die ik vast mocht houden. Bij lange na niet zelfs. Maar wel de eerste bij wie ik duidelijk familietrekjes zie. Aangezien ik mijn schoonzusje nooit als baby heb gezien, zijn het vooral ónze uiterlijke kenmerken die naar voren komen. De ogen van mijn vader. De neus van mijn broer. Ik raak er gewoon niet over uitgesproken! Maar ook mijn leven gaat door. Ik krijg het bijna niet uitgesproken, maar de wereld draait (nog net) niet om mijn fantastische nichtje. Dus lukte het me maandag en dinsdag niet om even langs te flitsen. Toen ik haar gisterenavond weer zag, viel gelijk op dat ze nu alweer veranderd is. Nog leuker. Nog liever. Nog fantastischer. Smeltende zucht. Maar vrees niet, hoor. Dit wordt geen babylog vanaf nu. Ik zal jullie niet álle foto's laten zien die de trotse ouders doorsturen aan haar oom en tante. Alleen als er écht iets te melden is, lezen jullie het hier. Beloofd! Had ik al verteld dat ze mijn intelligente blik heeft?
'En, wat krijgt Caitlynn van jullie, zijnde peetoom en peettante?' De vraag is me de laatste week meermalen gesteld door collega's, familie en vrienden. Ik werd overstelpt met goedbedoelde tips: 'Een bikini, een binnenzitje voor het babybadje, een zilveren kinderbestek en een boxkleed. Maar ik schudde telkens mijn hoofd. Ik had het cadeau al een half jaar in huis. Liep er min of meer tegenaan. En wist gelijk dat dit het perfecte cadeau van ons was. Ik twijfelde wel een beetje aan de reactie van mijn Broer en schoonzusje. Het was namelijk weer wel typisch iets voor mij. En 'typisch' wordt niet altijd als excuus aanvaard! Met name Broer had er misschien zo onderhand wel zijn buik van vol. Maar ik zette toch door. En toen ik het zondagavond aan hen gaf, zag ik aan hun gezichten dat ze er echt blij mee waren. De gebonden verzamelingen Grimm en Andersen-sprookjes. Om uit voor te lezen. En later jezelf in te verliezen, dromend van prinsen op het witte paard. En ze leefde nog lang en gelukkig.
Sinds vorig jaar weet ik het zeker. Ik wil terug naar Amerika. In 2004 bezochten we New York, Philadelphia, Gettysburg en Washington DC. En afgelopen jaar nam mijn moeder ons ter gelegenheid van haar 65ste verjaardag mee op een rondrit van San Francisco naar Las Vegas en Los Angeles. Het land fascineert me enorm. Niet alleen de toeristische trekpleisters, maar ook de gebieden waar het minder druk is. En de natuur nog zo ongerept en puur lijkt. Dus sparen manlief en ik nu hard om in de herfst van 2010 the Appalachian Trail te volgen. Van Boston naar Atlanta met een aantal uitstapjes on the way. Maar een beetje geografische kennis heb je dan wel nodig. Dus krijg ik nu regelmatig een quizvraag toegeworpen. 'Waar staat ME' voor? Is Utah een noordelijke of een zuidelijke staat? In welke staat ligt the Grand Canyon? Ik word er steeds beter in. Vannacht droomde ik dat manlief een helikopter had gehuurd. Ik moest raden welke staat onder ons door vloog. Twee van de drie had ik er goed. Gelukkig heb ik nog ruim een jaar om te oefenen.
Ik kan nauwelijks wachten tot het volgende bezoekuur: manlief heeft Caitlynn nog niet gezien en ik ga natuurlijk met hem mee. Nog een keertje kijken naar dat schattige snoetje van ons versgeboren nichtje. Vanochtend heb ik op kantoor een speciaal bedachte taart met muisjes getrakteerd. En tegen iedereen die het maar wilde horen verteld hoe leuk ze is. Hoe klein die miniatuurhandjes met miniscule nageltjes. 'Kijk, ze lacht naar me', roep ik verheugd. Manlief grinnikt en schudt zijn hoofd: 'Dat kan helemaal nog niet!' Maar ook zijn ogen laten haar nauwelijks los. 'Zeg het dan: Do-ri-ne', bedel ik om haar aandacht. 'Toe maar. Nee? Is dat nog een beetje te moeilijk? Tante dan? Zeg maar: tan-te.' Caitlynn steekt haar tong naar me uit en blaast een bel. Och, haar vader heeft gelijk: 'Alle clichés zijn waar!'
'Gefeliciteerd', fluistert hij zachtjes in mijn oor als ik mijn ogen open doe. 'Precies vier jaar geleden gingen we er een geweldige trouwdag van maken!' 'Gefeliciteerd', zeg ik terwijl ik over Floppy's zachte vachtje aai. 'Wie had dat gedacht, toen jij (ongeveer) zeventien jaar geleden werd geboren.' 'Gefeliciteerd', schrijf ik op de kaart voor een vriendin die vandaag jarig is. 'We zien elkaar volgende week donderdag, dan krijg je alsnog je verjaardagsknuffel!' 'Gefeliciteerd', email ik naar een collega die een prachtig cijfer voor haar schriftelijke examen heeft gehaald. 'En heel veel succes morgen bij het mondeling!' Het wordt vandaag vast een bijzonder fijne dag voor heel veel mensen!
'Goh, weet ik niet precies, een week of zes geleden.' Ik hoor het de eigenaresse van het nestje nog zeggen. En dus weten we niet exact op welke dag Floppy zeventien jaar geleden werd geboren. Indertijd viel 'een week of zes geleden' rond 10 juni. En dat vond ik een mooie dag. Dus werd Floppy's geboortedag keurig bij de Burgerlijke stand van Dierenartsen ingeschreven op die datum. En was het ook elk jaar inderdaad een fijne dag. Dus toen manlief me vroeg met hem te trouwen en een mooie datum voor ons huwelijk uit te kiezen, wist ik het al snel: Floppy's verjaardag! En nu wordt hij dus alweer zeventien. Zeventien! Menig hond komt niet zo ver. We besteden er woensdag speciale aandacht aan. We hadden plannen voor Amsterdam, even saampjes er tussenuit ter gelegenheid van onze vierde huwelijksverjaardag. Maar omdat het Floppy's laatste verjaardag zou kunnen zijn, hebben we er toch maar vanaf gezien. Nog een paar nachtjes slapen. Tenminste, daar gaan we dus vanuit. Het zou overigens wel supersneu zijn als hij eigenlijk vandaag jarig is. Heeft niemand het in de gaten! Misschien moeten we de komende week maar elke dag een tompouce op zijn gezondheid nemen. Voor het geval dat.
'Hoe heet jij?' Ik ben met een nogal geconcentreerde actie bezig en heb het gesprek tussen mijn twee collega's dus niet gevolgd. Maar ze hebben nu gelijk mijn aandacht. Als ik vanuit mijn ooghoeken naar de eerste verschijnselen van voortschrijdende dementie zoek, zie ik het inmiddels bekende logo op het scherm. Ze hebben het over Twitter. En zijn elkaar nu druk aan het lokaliseren. Ik schiet in de lach. Heb zelf ook een Twitter-account. Maar plaats zeer onregelmatig berichtjes. Ik vervolg mijn werkzaamheden en hoor af en toe over en weer gegrinnik. Als de ene collega tenslotte opruimende bewegingen maakt, vraagt de andere of ze naar huis gaat? 'Kijk maar op Twitter', luidt het antwoord. Waarna in stilte de aftocht wordt aanvaard. Via de digitale mogelijkheden hebben ze elkaar een fijne avond gewenst. De moderne techniek staat voor niets. Ben benieuwd hoe we over pakweg 10 jaar afscheid van elkaar nemen!
Het hadden een paar lekker rustige dagen moeten worden. Maar als ik terug kom van Floppy uitlaten, blijkt manlief al wakker. 'Hebben we een lekker lange dag', zegt hij goedgemutst terwijl we aan het ontbijt zitten. Om kwart over 8!! Buiten is het stil en ja, het is inderdaad heerlijk weer. Terwijl ik een blik naar buiten werp, kan ik de auto nog net ontwaren onder een dikke laag stof. De halve Provence ligt binnenin. Ik haal diep adem, pak een emmer met sop en ga aan de slag. Een paar uur later kun je niet eens meer naar buiten kijken, hij is gewoon verblindend schoon. En na gedane arbeid is het nog beter rusten! Als ik me even later op de schommelbank laat zakken, valt mijn oog op het onkruid in de plantenbak. Er schuift een wolk voor de zon, dus een nieuwe editie van mijn kleurschemaprogramma kan ik toch wel even vergeten. Ik pak het schoffeltje en de hark en ga weer aan het werk. Als de derde volle vuilniszak beneden staat, valt op hoe hard het nodig was. En hoe kaal de plantenbakken ineens zijn. Gelukkig is het tuincentrum op Tweede Pinksterdag open. De hele dag zit ik met de zon op mijn rug en mijn handen diep in de aarde. Als ik eindelijk vermoeid het zweet van mijn voorhoofd veeg, ziet het dakterras er weer uit om door een ringetje te halen. Nu ik nog. 'k Zal blij zijn als ik morgen weer gewoon naar kantoor kan.