Volhouder
Vandaag is het precies een jaar geleden dat manlief is gestopt met roken. Moest stoppen, omdat 's ochtends een hartinfarct was geconstateerd. Het was niet zijn vrijwillige keuze, maar de beelden die ons werden getoond, waren duidelijk. Doorgaan was geen optie. Dat maakte het overigens niet gemakkelijker. Vanaf zijn 14e heeft hij gerookt, en met hem zijn broers, zus, ouders en vrienden. Roken stond synoniem met gezelligheid. Ikzelf heb nooit gerookt. En had dus ook weinig idee over hoe lastig het zou zijn als de ontgifting eenmaal achter de rug was. En dat was het! Maar manlief zette door. Ook op moeilijke momenten. Ook toen hij zich niet merkbaar gezonder voelde. Nu heeft hij 365 dagen achter de rug. En hij is nog steeds vastbesloten om rookvrij door het leven te blijven gaan. Alleen als de Maya's gelijk krijgen en de wereld in 2012 vergaat. Dan slaat hij zijn armen om mij heen, steekt een sigaretje op en gaat er eens goed voor zitten. Ik heb in elk geval vandaag een cadeautje gekocht: een laptophoes in de vorm van een boek. Als aanmoediging om het vol te houden als de Maya's het laten afweten.
Afscheid
Waar je ook kijkt, overal in de kerkbanken zie je pakjes zakdoeken klaar liggen. De zon schijnt door de gebrandschilderde ramen. Een lieveheersbeestje vliegt door het gangpad. Vandaag nemen we afscheid van onze collega. De kerk is afgeladen vol, geen plek is onbezet. Wat zou ze dit fijn hebben gevonden. Als ze naar binnen wordt gereden, geflankeerd door collega's en vrienden, rollen de eerste tranen. Ze heeft zelf de hele dienst nog geregeld. De muziek gekozen, de sprekers gevraagd. Haar laatste wens was dat de aanwezigen na afloop een compleet beeld van haar zouden hebben. Haar vader, haar vriendinnen, haar beste vriend en haar collega's vertellen. Soms vechtend met hun eigen verdriet bewijzen ze haar welverdiende eer. Er is ruimte voor vertedering, voor een glimlach en weer die traan. Als laatste leest de mevrouw die de uitvaart begeleidt haar afscheidsbrief voor. Ze beschrijft haar ziekte, haar wanhoop maar ook alle mooie momenten, de vele blijken van vriendschap en genegenheid. Ze was nog lang niet uitgeleefd, maar zoals ze zelf zei: 'de koek is op'. Buiten lopen we met onze armen om elkaar heen in de zon terug naar ons eigen leven. Je bent pas dood als niemand meer over je praat. Zij zal nog een hele tijd leven!
Groots
Al een paar jaar verrast onze onderbuurman, tevens vroegere bedrijfs-leider, me met een gigantisch groot paasei. Gewoon, zomaar, omdat hij weet hoeveel plezier hij me ermee doet. Een immens groot plezier namelijk! Want behalve dat we het goed samen kunnen vinden, hij mijn pakketjes aanneemt en ik snel de sleutelhouder bel als het alarm afgaat, is er eigenlijk geen reden waarom hij dat zou 'moeten' doen. Dat weet hij en dat weet ik. Dus elk jaar opnieuw ben ik weer in blijde afwachting of ik word verrast. Maar dit keer was mijn moeder hem voor. Zij verblijdde me met een enorme grote paashaas van chocola! Ik denk graag in het groot. Mijn moeder gelukkig ook!
Van het meisje en de kip
Tja, jullie weten dat ik kortgeleden jarig was. En een jaartje aan mijn respectabele leeftijd mocht toevoegen. En soms vraag je je dan toch af hoe de jongere editie tegen je aankijkt. Ik bedoel maar, ik voel me helemaal nog niet 'middelbaar'. Maar de kans is natuurlijk aanwezig dat ik nu zo'n beetje halverwege mijn houdbaarheidsdatum ben. Ik weet nog dat ik een jaar of 24 was. Ik trok veel op met twee collega's die 'echt oud' waren. We scheelden namelijk wel negen jaar! Toen ik zelf die leeftijd had bereikt, lachte ik erom. Begin 30 ligt je hele leven nog voor je! Nee, dan 40. Dan keek je toch wel steeds vaker naar het rek met trivera-jurken. Dat dacht ik althans. Nu gedraag ik me als een kind in de snoepwinkel als ik het echt naar mijn zin heb! En krijg ik meestal verbaasde blikken als ik zeg hoe oud ik ben. Maar een bevriend collega maakte vandaag wel een heel leuke opmerking. Of beter gezegd: haar zoon. We waren een paar weken geleden bij haar thuis op bezoek. Ik had iets leuks meegenomen: een porceleinen schaal in de vorm van een kip met paaseitjes. Toen ze gisteren iets aan hem vroeg, antwoordde hij: 'Weet je dat niet meer? Dat heb je beloofd toen dat meisje met die kip hier was!' Tom, bedankt, je maakt mijn dag helemaal goed!
Time to say goodbye
En weer moeten we afscheid nemen van een collega. Te vroeg, heel veel te vroeg. Ruim een jaar geleden hoorde ze dat ze ernstig ziek was. Ik heb diepe bewondering voor de manier waarop ze ermee om ging. Ze vocht en wist van geen opgeven. En troostte daarnaast degenen om haar heen die het moeilijk hadden het grote onrecht te accepteren. Ze was toegankelijk, het was eenvoudig om met haar in contact te komen en te blijven. Een paar weken geleden ging het slechter. En kreeg ze het eindoordeel te horen waar ze zolang tegen gestreden had. Zelfs toen wist ze de kracht te vinden om van iedereen die haar al die tijd gesteund had afscheid te nemen. Hoewel, het was eigenlijk geen afscheid. Daar hield ze namelijk niet van. Dag Cindy! Je mag nu eindelijk rusten. Groetjes daarboven. En tot ziens als het ook mijn tijd is.
Floppy gaat voor het goede doel! Jij ook?
Op 25 april gaan mijn moeder, Sydney, Floppy en ik drie kilometer wandelen voor het goede doel. Stichting Hulphond organiseert de wandeling, die wordt gecombineerd met de verkiezing 'leukste hond van Nederland'. En vanaf het moment dat hij dat laatste hoorde, zeurde Floppy voortdurend aan mijn hoofd of hij ook mocht meedoen. Dat hij hoogbejaard is en eigenlijk wat rustiger aan moest doen, was duidelijk aan dovehondsoren gericht. Uiteindelijk ging ik overstag. Vanaf nu is hij officieel deelnemer! Maar hij heeft natuurlijk wel hulp nodig. Jouw hulp! Want hoe meer stemmen, hoe hoger de kans dat hij bij de laatste twaalf uitkomt. Vind jij hem ook de leukste hond van Nederland dit jaar? Stuur dan snel een SMS met 'Hond 2043' (let op de spatie!) naar 4414. Het bericht kost 60 eurocent en gaat volledig naar de goede doelen Amivedi Nederland en Stichting Hulphond. Floppy rekent op je (en ik ook)!
Dagje Dortmund
Ik weet eigenlijk niet waar ik het meest naar uitkeek: het uitslapen, de gezellige dag met manlief en moeder in Dortmund of de signeersessie van Diana Gabaldon. Maar vanaf het moment dat ik wakker werd, zat alles mee. Lekker geslapen, een vrolijke Floppy en ruim voor de afgesproken tijd bij mijn moeder. Haar vriendin zwaaide ons uit, zij zou een oogje op de honden houden vandaag. Het was redelijk druk op de weg, maar we schoten goed op. En om half 1 zaten we achter een heerlijk vers broodje. We brachten een bezoek aan een toilet voor 8,50 euro per persoon (verhaal apart). We scharrelden wat rond in allerlei leuke winkeltjes, kochten een nest knuffeleendjes voor Pasen en waren ruim anderhalf uur vantevoren al in de boekenwinkel. Het was er warm en naast een jongen, een echtpaar en drie meisjes stond de signeertafel er maar verlaten bij. Dus besloten we de lente te vieren met een glaasje wijn op het terras vlakbij. Toen we na een half uur terugkwamen, stond er zeker twintig man te wachten. En voor we een kwartier verder waren, was dat aantal bijna vertienvoudigd! Maar het was het waard. Ze kwam op tijd, nam alle tijd voor elke fan en zette haar fraaie handtekening in onze boeken. En ze beloofde lachend onze hartelijke groeten te doen aan de hoofdpersoon! Dansend verlieten we de winkel. De terugweg werd in opperbeste stemming afgelegd, even onderbroken voor een heerlijk etentje. 't Was een zalige dag. En ik kijk nu al uit naar haar volgende boek!
Doelstelling
Ons project 'walk to run' vordert gestaag. We houden ons strak aan het schema met als doel zo een goede basis op te bouwen. Het 'wandeltempo' is stevig, het hardlopen indrukwekkend. Met mijn inspannings-astma ben ik er nog trots op ook dat ik in een sessie al tweemaal drie minuten kan hardlopen zonder op apegapen te liggen. Ik kan nauwelijks wachten om te weten hoever ik over mijn eigen grenzen kan kijken. Maar dat is voor later. Vandaag logeert Sydney bij ons. En zij is wel te porren voor wat inspanning. Sterker nog, ze vindt het machtig! Ze loopt tijdens het wandelonderdeel keurig 'stevig door' tussen ons in. Maar als het tijd is voor het hardlopen ziet ze met groeiende onrust dat manlief zich verder en verder van ons verwijdert. Zijn tempo ligt hoger dan het mijne, ik ben eraan gewend. Maar Sydney vindt het helemaal niks. Even blijft ze aan de riem naast me lopen. Maar dan zet ze de achtervolging in. Ik heb geen keuze, ik word door haar voortgetrokken totdat we manlief hebben bereikt. Pas dan pakt ze het normale tempo weer op. Als we de resultaten even later op de computer uitlezen, vertoont mijn lijntje bizarre uitspattingen. Het kan Sydney allemaal niks schelen. Zij heeft een heel ander einddoel op het oog: samen uit, samen thuis!
Verjaardagsweek
Het begon een paar weken geleden al. De voorbereidingen van mijn verjaardag. Bepalen wat ik wil doen en met wie. Of ik een verlanglijstje heb en zo ja hoe lang. En vooral heel, heel veel voorpret. Manlief kust me wakker op het moment dat ik echt jarig ben. Hij heeft uiteraard het alleenrecht op de erefunctie mij als eerste te feliciteren. Overdag op kantoor is niemand veilig: als ze me niet uit eigen beweging komen feliciteren, help ik ze graag een handje. Doordeweeks mijn verjaardag vieren voor familie en vrienden is niet praktisch, omdat mijn biologische avondklok meestal eerder slaat dan ethisch verantwoord ten opzichte van de gasten. Dus geniet ik nog wat langer van de dagen tussen verjaardag en feest. De dag voorafgaand aan de viering geniet ik van allerlei heerlijke luchtjes die uit de oven ontsnappen. Het gezicht van de aanwezigen straks bij het zien van al het lekkers is mijn mooiste verjaardagscadeau! Het enige nadeel is het piekermoment na afloop van alle feestelijkheden. Want wat zal ik in een zwart gat vallen na deze verjaardagsweek!
Spelling versus IQ
Sydney stormt door het tuinhek. Buiten waait het en dan is er niets leukers om achter alles wat beweegt (lees: veel!) aan te hollen. Floppy volgt een stuk bedaarder, hij heeft die leeftijd en interesse allang achter zich liggen. Op zijn gemak doet hij een plas tegen een lantaarnpaal, terwijl Sydney voorbij racet achter een blaadje aan. Als we een kwartier onderweg zijn en Sydney nog steeds geen enkele aanstalte heeft gemaakt om het doel van het uitlaten te bereiken, spreek ik haar toe: 'Doe eens een mop!' Midden in een sprong kijkt ze me stomverbaasd aan: 'Een wat?!?!?' Floppy kan het niet langer aanzien en snauwt: 'Of je even haast wil maken met poepen! Ik heb het koud en ik wil weer naar binnen.' Beledigd wendt Sydney zich af en voldoet aan het gevraagde. Om daarna weer als een losgeslagen projectiel het uiterste van de lijn (en mijn geduld) te testen. Als ik de voordeur achter me dicht doe, schud ik berustend mijn hoofd. Dan kun je je naam sinds kort wel met twee Y's schrijven, je IQ wordt daardoor dus niet automatisch verhoogd!
Ik ben vandaag zo jarig ...
... zo jarig, zo jarig, ik ben vandaag zo jarig, zo jarig was ik nooit! (vrij vertaald naar Herman van Veen). Dit liedje speelt gelijk door mijn hoofd vanaf het moment dat ik wakker word. Manlief en Floppy hebben geen schijn van kans: alles is vandaag voor 3ne (vrij vertaald naar Bassie). Ik stap 'Er is er een jarig, hoera, hoera, dat kun je wel zien, dat ben ik'-zingend onder de douche. Mijn verjaardagskleren liggen al klaar, ben benieuwd naar de reacties. Bij het station staat een collega te wachten: ik heb vijf taarten gebakken voor de deels nieuwe collega's en dan is tien minuten naar kantoor lopen best ver. Ze feliciteert me en zet de cd-speler aan: verjaardagsliedjes in alle talen schalen uit de speakers. De ochtend staat in het teken van felicitaties: live-knuffels, onverwachte telefoontjes, emails en sms-berichten vliegen om mijn jarige oren. Tijdens het gebakmoment is iedereen vol lof: degenen die wisten wat hen te wachten stond, verheugden zich al op het lekkers. Maar voor de meeste is het een prettige verrassing dat ik zo lekker kan bakken. Uit alle hoeken en gaten komen feliciterende mee-eters tevoorschijn. De middag volgt het voorbeeld van de ochtend: ik sta in het middelpunt van alle aandacht en geniet! Als ik in de trein terug naar huis zit, denk ik 'Wat is het toch leuk om jarig te zijn!'
Verjaardagscadeau
Floppy speelt buiten op het dakterras. Hij is niet naar binnen te branden! Het lijkt natuurlijk niet op Oostenrijk. Maar alles is weer wit en hij geniet met volle teugen. Ik ook! Ik ben een echt wintermens en hoewel we dit jaar heel veel sneeuw hebben gehad en het inderdaad zo langzamerhand hoog tijd is voor de lente, word ik nog steeds blij als ik sneeuwvlokjes naar beneden zie dwarrelen. Al zolang ik het me kan herinneren staat 'heel veel sneeuw' bovenaan mijn verlanglijstje. Maar ja, de kans op een witte verjaardag is klein als je op 9 maart verjaart. Dus ik schik me meestal in mijn lot en ben blij met alternatieve cadeautjes. Zo niet dit jaar. Want vandaag is dus alles weer wit. Ik GENIET met hoofdletters. En dat het eigenlijk een dagje te vroeg is, ach, een kniesoor die daarop let!
Wandel voor Stichting Hulphond
'Wandelt Floppy ook mee voor Stichting Hulphond?' De email trekt gelijk mijn aandacht. Waar heeft hij zich nu weer voor opgegeven? Als ik het bericht open, blijkt dat we in een adressenbestand zitten van Royal Canin, het merk brokken van Floppy. Verder lezend zie ik dat ze weer een massale wandeling organiseren, net als vorig jaar. Op zondag 25 april komen heel veel honden bij elkaar in Bussloo. De deelnamekosten worden door Royal Canin verdubbeld en gedoneerd aan Stichting Hulphond. Bussloo is wel een eind uit de buurt. Maar er is naast allerlei leuke activiteiten ook een wedstrijd aan verbonden: wie wordt de leukste hond van Nederland. Natuurlijk is Floppy de leukste hond van Nederland. Hooguit na een fotofinish met Sydney laat hij alle honden ver achter zich. En dat mag ook best nationaal bekend worden gemaakt. Dus na overleg met moeder en manlief meld ik ons aan. En als Floppy dan toch op onverklaarbare wijze niet de leukste hond van Nederland wordt, dan is hij zeker de oudste die 3 kilometer wandelt voor het goede doel.
Stemgerechtigd
We lopen met z'n drietjes het stemlokaal van ons kiesdistrict binnen: manlief, Floppy en ik. Terwijl ik mijn rijbewijs uit mijn portemonnaie peuter, werpt de man achter de tafel een blik op de hond. 'Zo jochie', zegt hij. 'Kom je ook stemmen?' Ik glimlach en antwoord adrem: 'Dat zou hij wel willen, maar hij is nog net niet stemgerechtigd! Hij wordt in juni pas 18 jaar.' De man lacht en pareert met een kwinkslag: 'Nou, dat is dan toch mooi precies op tijd voor de landelijke verkiezingen!' Ik laat me echter niet uit het veld slaan: 'Dat zou je inderdaad denken. Maar helaas, die vinden plaats op 9 juni. En hij verjaart op 10 juni. Net een dag te laat dus!' 'Ach', zegt de man troostend, terwijl hij zijn schouders ophaalt: 'Trek het je niet aan, jongen. De Partij van de Dieren is toch niet vertegenwoordigd in deze stad!'
Bekakt
Ze was nog maar nauwelijks geboren of de discussie barstte los. Hoe gaat ze heten? Menig naam kwam voorbij en werd weer afgewezen. Pascalle? Roos? Blackie? Uiteindelijk waren we eruit: een labradoodle is een van oorsprong Australisch ras. En in Melrose Place speelde een kittige meid die Sidney heette. En last but not least is Sidney een anagram van het door mij zo geliefde merk Disney (wat ik overigens tot nu toe nooit hardop heb uitgesproken). Dus werd het Sidney. Later bleek echter dat mijn moeder een andere schrijfwijze voor ogen had. Sydney, naar die grote Australische stad. 'Nou', zei ik, 'dan schrijf je het toch voortaan zo? Het zal haar niet uitmaken. Ze kan toch niet lezen!' Maar ze heeft een officiële stamboom. Met een verkeerd gespelde naam. Ze krijgt kerstkaarten gericht aan een naam die je anders schrijft. En ach, zo'n grote prioriteit had het nou ook weer niet. Het had allemaal gewoon wat meer pootjes in aarde. Maar nu is het dan zover. De kogel is door de kerk. Vanaf nu heet Sidney Sydney. Iedereen blij. Zelf vindt ze het wel sjiek. Net dat kleine beetje meer. Ze stelde ook gelijk dat ze niet meer hoeft te luisteren als je het verkeerd uitspreekt. Tja, als je bekakt poept, dan schrijf je toch minimaal je naam met twee Y's, nietwaar!
