Flopperietjes
30 04 10 - 12:05.
'Wat een mooi weblog, ik hoop dat het schrijven je wat troost biedt', schreef de cursusleidster van de opleiding die ik op dit moment volg. En dat doet het. Toen we hoorden dat we afscheid moesten nemen van Floppy, zei ik tegen manlief dat ik wilde stoppen met D's Days. Dat het te confronterend zou worden zonder mijn geliefde inspiratiebron. Maar ik had het mis. Het helpt me mijn verdriet onder woorden te brengen. En jullie reacties zijn zo hartverwarmend. Dus dat voornemen is van de baan. Maar het zette me ook aan het denken. Ik schrijf sinds mei 2002. Helaas zijn de eerste twee jaren verloren gegaan bij een computercrash. Maar als ik nu stukjes uit 2004, 2005 en verder lees, verschijnt er regelmatig een glimlach op mijn gezicht. Wat was het toch een schoffie! Zijn streken, zijn peperkoeken hartje, zijn avonturen. Alles heb ik aan D's Days toevertrouwd. En dat bracht me op het idee om ze bij elkaar te bundelen in een boekje. Manlief 'zit in de boeken' en heeft wat contacten met drukkerijen gelegd. Zodat we er ook een mooie uitgave van kunnen maken. Het boekje hoeft niet in de winkels te komen, zover reikte de faam van Floppy nou ook weer niet. Maar ik weet zeker dat een aantal vrienden, familieleden en collega's graag een exemplaar willen hebben. Om af en toe nog eens in te kijken en te lachen om zijn belevenissen. Als jij ook graag een boekje wilt, laat het me dan gerust weten via email of het reactietool.
De laatste en de eerste keer
29 04 10 - 08:08.
Afgelopen weekeinde stond stiekem toch telkens in het teken van 'laatste keer', al probeerden we daar zo min mogelijk bij stil te staan. Laatste keer boodschappen doen en bij het rek met hondenvoer zoeken naar de lekkerste kluifjes. Samen naar mijn moeder voor de koffie. En vooruit, nog een laatste keer poseren dan. Hij was zo fotogeniek. Baalde alleen als de flits in zijn ogen weerkaatste. Laatste keer Sydney op bezoek, en mijn broer met zijn gezin. Nog een keertje 'dag' zeggen. Laatste keer naar het park. Wel met de Flopmobiel, want zelfs dat kleine eindje kon hij niet meer helemaal lopen. Hij zat zo tevreden te kijken. Toen werd het 'eerste keer'. Gaan slapen zonder zijn vertrouwde kopje geaaid te hebben. De eerste keer 's ochtends lunchpakketjes maken zonder dat hij achter me stond te kniezen bij zijn 'gewoon gezonde brokken'. Ontbijten zonder een enthousiast hondje aan onze voeten, wachtend op zijn plakje boterhamworst. De eerste keer uit de auto stappen en hem niet van de achterbank hoeven tillen. Dat moest altijd zo snel mogelijk, want hij vond het toch een beetje genant voor de buren dat hij niet meer zelf uit de auto kon springen. De eerste keer onder de douche zonder dat ik een donkere vlek op hondhoogte door de douchedeuren ontwaarde en hem lachend voor 'vieze ouwe gluurder' uitmaakte. Hij hield altijd in de gaten waar we waren en wat we deden. Ik twijfel nu ineens of ik hem wel een laatste knuffel heb gegeven voor hij insliep. De tranen beginnen weer te stromen, onbeheersbaar. Niet voor het eerst. En niet voor het laatst.
Weer thuis
28 04 10 - 11:46.
'Best confronterend toch, he', zegt de mevrouw van het dierencrematorium. Ik kijk naar de koker van bamboe met de as van Floppy erin. En schud mijn hoofd. Dat is niet Floppy. Dat is van Floppy. En het gaat mee terug naar huis, het hoort bij ons. Mijn moeder slaat even haar arm om me heen. In de auto kijk ik nog eens. 't Is best mooi gemaakt. Maar het is zeker weten niet Floppy. Thuis begin ik met wat van zijn spulletjes op te ruimen. Ik kan nog niet alles weggooien, te emotioneel beladen. In elke kamer vind ik pijn en gemis. Manlief mailt dat hij 'pas' vier keer is volgeschoten. Hij is toch naar kantoor gegaan, daar liggen minder herinneringen op de loer. Ik kan het nog niet, wil mijn collega's ook niet van streek maken. Morgen misschien. We hebben er vrede mee dat hij moest gaan. Hij was zo oud en zo moe. Volgens de dierenarts had het nog hooguit een dag of tien geduurd. Maar het waren voor Floppy extreem zware dagen geworden. Er zat vocht rond zijn longen en zijn nieren, toch al een zwakke plek, werkten niet goed meer. Dan vergiftig je jezelf langzaam. Maar het was een bijzonder hondje. Een persoonlijkheid. Als ik de stukjes van dit log uit 2004 teruglees, schiet ik regelmatig in de lach. Hij jatte een tennisbal toen we bij mijn broer de planten water gaven tijdens diens vakantie. Hij was bang van onweer en wilde dan perse tussen ons in slapen. Hij was gek op mandarijntjes. Hij zat achter onze dwergpapegaai Bertje aan. Zoveel verhalen, zoveel herinneringen. En zo'n hond mis je dus enorm als hij er niet meer is. Hij zit in ons hart. Maar dat is afgelopen maandag gebroken.
Reacties
27 04 10 - 13:37.
Masha informeerde ons per email dat het reactie-tool niet meer werkt. We wilden jullie niet confronteren met de SPAM-vraag: 'Hoe heet onze hond Floppy'. Vandaar dat we het hebben verwijderd. En ons er niet van bewust waren dat het filter nog steeds aan stond. Manlief heeft de vraag nu weer teruggezet. Deze wordt veranderd, hij is te pijnlijk, maar ook daar nemen we onze tijd voor. We stellen alle meelevende, lieve en begripvolle reacties zo enorm op prijs. Marian, bedankt dat je Floppy de weg hebt gewezen naar de regenboogbrug. Het geeft net dat beetje troost wat we nodig hebben om door te gaan. Het komt wel goed. Het heeft tijd nodig. En die hebben we genoeg. Bedankt!
Zo moeilijk
27 04 10 - 07:59.
Een half uur voor de komst van de dierenarts stort ik in. Ik smeek manlief om hem af te bellen. Maar achter me hoor ik het hijgen van Floppy. We moeten doorzetten. De dierenarts is wat te laat, maar komt te snel. Als hij binnen komt, schrikt hij zichtbaar. Ik wilde hem vragen om Floppy nog een keer te onderzoeken, echt zeker te weten dat er geen keuze meer is. Maar zijn gezicht zegt genoeg. Hij neemt een kopje koffie aan en geeft Floppy dan zijn eerste spuitje. We zitten op de grond om hem heen. Hij zakt zachtjes weg in de armen van manlief en legt zijn hoofd op mijn handen. Een kwartiertje later is het voorbij. We leggen hem in zijn mandje, het is net of hij slaapt. Hij is nog zo zacht en warm. We drinken nog meer koffie en bladeren door de heel vele foto's. Af en toe streel ik hem, bijna gedachteloos. Als het tijd is om naar het dierencrematorium te vertrekken, leg ik een doek over hem heen. En til hem zelf in de auto. Je moet goed kijken om zeker te weten dat hij niet ademt. Bij Viviana zegt een mevrouw verbaasd dat ze nauwelijks kan geloven dat hij bijna 18 was. Hij ziet er nog zo mooi uit. Dan is het tijd voor het definitieve afscheid. Ze vraagt of we soms liever nog een keer terug komen, maar dat wil ik niet. Ik huil tot ik geen tranen meer over heb, met de armen van mijn moeder en manlief om me heen. De thuiskomst is enorm zwaar. Het huis is niet meer veilig, warm en vertrouwd. Ik kwam hier achttien jaar geleden wonen, met Floppy als zes weken oude pup. Broer neemt me in zijn armen, en weer zijn er tranen. Ik hoor Floppy, zie hem om de hoek verschijnen. Ook manlief is radeloos van verdriet: 'Hoe kan zo'n klein hondje nou zo'n gat veroorzaken!?' Mijn moeder zorgt voor koffie, voor wijn en voor het eten. Ik zie het aan, heb de energie niet om te helpen. Terwijl ook zij intens verdrietig is. Halverwege de avond zijn we alleen. We lopen voortdurend tegen rituelen op: zijn lege mand, een vergeten speelgoedbal, geen kluifje meer bij de koffie, geen extra keer buiten zetten, geen laatste avondwandeling. Met onze armen dicht om elkaar heen vallen we in slaap. We komen hier wel doorheen. Maar het is zo moeilijk. De pijn is zo groot.
You'll be in our hearts, always
26 04 10 - 08:01.
Cocon
25 04 10 - 14:59.
De uren vliegen voorbij. We zijn ons van elke seconde bewust. In overleg met de dierenarts, die het ook een vreemd idee vindt afscheid te moeten nemen van zijn trouwste 'fan', gaat het dieet grotendeels overboord. De lekkerste kluifjes komen in huis en verdwijnen in een gretige bek. Hij vindt Parijse bollen zo lekker, althans, de banketbakkersroom. De bakker legt er speciaal voor hem twee opzij. Iedereen kent Floppy, iedereen leeft mee. Hij heeft het aantal dienstjaren van twee honden. We knuffelen, aaien en maken foto's. Als die straks te zeer beladen zijn met verdriet, kijken we er niet meer naar. Maar we hebben ze wel. We zitten in ons coconnetje en denken niet vooruit. Soms is er die twijfel: 'Kijk dan, hij doet zo vrolijk. En hij sliep net lekker volgens mij. Doen we er echt goed aan?' De foto hiernaast is een uurtje geleden gemaakt. Maar dan denken we terug aan afgelopen nacht, met die raspende, gierende ademhaling. Zo gaat het nu al weken. Het eindeloos lopen, omdat hij niet meer kan liggen zoals hij wil. Broer, schoonzus en nichtje komen afscheid nemen. Raar dat zij hem zich nooit zal herinneren: tien maanden is nog te jong. De mailbox, mijn mobieltje en dit log stromen over van de reacties. Zonder uitzondering geschokt. Waar wij dachten dat we reacties zouden krijgen in de trant van 'Wij vonden het jaren geleden al hoog tijd', moeten we vrienden soms juist overtuigen dat het echt op is. Zelfs de organisatie van 'De leukste hond' reageert onthutst: hij was de oudste halve finalist ooit! Ze steunen ons in ons besluit om 'm de autorit van tweemaal anderhalf uur niet meer aan te doen. Hij is toch de leukste hond van Nederland, ook zonder certificaat. Mijn moeder is meer hier dan in haar eigen huis. Zij heeft bijna achttien jaar lang vier of vijf dagen van de week op hem gepast, als wij naar het werk waren. Ook voor haar is het zwaar. Maar we zetten door. Ik hoop dat ik morgen de kracht vind om de deur open te doen. Om de dierenarts niet weg te jagen. Maar het is tijd om te gaan. Nog iets minder dan een dag.
Ondraaglijk
24 04 10 - 04:15.
Met alle kracht die ik in me heb, probeer ik de wijzers van de klok tegen te houden. Het moment dat op een paar weken na achttien jaar lang mijn meest voorkomende en gevreesde nachtmerrie was, staat voor de deur. We moeten afscheid nemen van Floppy. De laatste weken is het redelijk snel bergafwaarts gegaan. Dat hij steeds meer moeite had met zijn zindelijkheid, is niet eens het grootste probleem. Dat manlief daardoor niet meer ongestoord naar een aflevering van Pauw & Witteman kon kijken, omdat hij elk kwartier naar buiten moest, is overkomelijk. Maar we lazen het in zijn ogen. Het hoeft niet meer zo nodig. Het was mooi. En duurde lang. En het is genoeg geweest. Hij kan niet meer zitten. Ligt niet meer lekker. En wordt zo moe van het staan en het almaar lopen. Het is goed zo. Na weer een slapeloze nacht waarin we voortdurend in de weer zijn om het hem zo gemakkelijk mogelijk te maken, valt het besluit. Ik breng de ochtend door met bellen naar de dierenarts, naar de dierenbegraafplaats/-crematorium en het inlichten van familie, vrienden en collega's. Iedereen kent Floppy. Ik wist niet dat ik zoveel tranen had, maar ze blijven stromen. Ons huis is gelukkig groot genoeg dat ik wel een plekje vind waar Floppy het niet 'merkt'. 's Avonds zitten we op het dakterras. En kijken naar hem. Hij ligt hijgend op een deken naast ons en kijkt terug. Hij heeft nog een troef achter de poot. Hij klappert met zijn tanden en laat dan een knetterende scheet. Vervolgens kijkt hij ons aan: 'Kunnen jullie dat ook?' We schieten ondanks alles in de lach. Dit hondje blijft je verbazen. De wijzers van de klok rukken aan mijn handen. De tijd wil maar niet stil staan. Maandag half 2 komt elke seconde een stap dichterbij. Het doet zo'n pijn.
Lamlendig
21 04 10 - 22:04.
Ze vroeg het al talloze malen eerder: 'Gaan we een keer naar lammetjes kijken'. Gewoon, genieten van hun speelsheid en nieuwsgierig gedrag. En dus nam ik een dagje vrij en togen mijn moeder en ik samen met de honden op pad. Oorspronkelijk wilden we naar Texel rijden. Wel een eindje weg, maar daar heb je lammetjesgarantie. Met al die problemen rondom de luchtvaart schijnt Texel echter overspoeld te worden met last-minute toeristen. Dus besloten we naar Zeeuws Vlaanderen te gaan. Onderweg zagen we koeien, windmolens, heel veel tulpen in prachtige kleuren. Slechts de lammetjes ontbraken. We lieten ons natuurlijk niet uit het veld slaan. Vroeger, toen ik een jaar of 12 was, hadden we een aantal jaren een seizoensplaats op een camping. Het leek ons leuk om die plek nog eens terug te zien. Met enig zoekwerk vonden we inderdaad Camping de Waag in Nieuwvliet. Hetzelfde winkeltje, het toilettenblok, en ook het speeltuintje bracht herinneringen met een behoorlijke vaart terug in ons geheugen. Maar lammetjes zagen we niet. Aan het strand genoten we van zon, zee en wind. De Nederlandse kust is zo mooi. Eigenlijk ook geen plek voor lammetjes. Gelouterd en opgefrist reden we terug naar huis. Het was een dag met een gouden strikje. Alleen jammer van die lammetjes. Maar ja, je kunt niet alles hebben.
Halve finale
20 04 10 - 17:58.
'Ja, u leest het goed, Floppy heeft de halve finale bereikt van De Leukste Hond van Nederland. We nodigen u graag uit ...' De rest lees ik eigenlijk al niet eens meer. Met een juichkreet storm ik op het huisdier in kwestie af. Die laat het enigszins gelaten over zich heen komen. Aan de ene kant omdat hij daar persoonlijk geen seconde over heeft getwijfeld. Aan de andere kant omdat hij al een paar dagen niet zo lekker is. Niks om je ongerust over te maken, hoor. Gewoon, een beetje under the weather. Dus al die drukte, dat hoeft voor hem nu even niet. Hij knipoogt naar me. En ik knipoog terug. De komende dagen gaan we hem extra in de watjes leggen. Zodat hij fris en fruitig zijn plaats tussen de halve finalisten kan innemen. Een ding wil hij nog wel kwijt: hartelijk, heel hartelijk bedankt voor al jullie SMS-jes! We gaan er zondag voor en jullie horen het uiteraard als eerste op welke plaats hij is geëindigd!
Collegiaal
18 04 10 - 20:24.
Het is vrijdagmiddag. Vandaag neemt een collega vervroegd afscheid. Door zijn beslissing was er tijdens de recente reorganisatie ruimte voor een andere collega om te blijven. Ik mag 'm graag, ken hem al lang. Hij zit in de buitendienst, regio Zwolle. En daar neemt hij afscheid. Dus stap ik in de auto voor een lange rit. Floppy rijdt voor de gezelligheid mee. Het is best druk op de weg en soms staan we stil. Als ik aankom op de feestlocatie, is de receptie net begonnen. Een hartelijke omhelzing maakt de lange rit goed. Ik drink een drankje en klets even met collega's die ook een behoorlijke tijd in de auto hebben gezeten. 'Het is niet anders en voor hem heb ik het gewoon over', zegt een van hen. En ze heeft gelijk. Ik wil Floppy niet te lang alleen laten zitten in de auto, dus een half uurtje stap ik alweer in de auto. Als ik in een stevige file bij Utrecht terecht kom, denk ik na over de woorden van mijn collega. Er zijn mensen voor wie ik nog een 10 km rijd. Maar ik heb absoluut geen spijt van mijn beslissing: 4,5 uur in de auto om afscheid te nemen van die ene speciale collega: je hebt het er gewoon voor over.
Mijn wijk
13 04 10 - 21:48.
De deurbel gaat. Een man met een collectebus vraagt of ik een bijdrage heb voor de Hartstichting. Ik weet uit ervaring dat het leven van een collectant niet altijd over rozen gaat. Ik geef hem wat geld en sluit de deur. Als ik even later snel een boodschap doe, tref ik de onderbuurman. 'Weet je dat ze in je wijk zitten?! Er was een collectant in de winkel, maar ik geef altijd aan jou!' Ik lach en leg uit dat het dit keer niet om de Kankerbestrijding ging. Hij kijkt beteuterd. Er stonden klanten aan de kassa en hij had maar half gekeken op de collectebus. Op de hoek zie ik de collectant lopen. 'Geef het maar gauw, dan hol ik er wel achteraan!' De meneer is oprecht blij als ik het misverstand uitleg. En hij is nog verheugder met de gift. Een uur later. Weer gaat de deurbel. Ditmaal is het de vriendin van mijn moeder met een collectebus. Voor de Hartstichting! Ze reageert verbaasd als ik haar vertel dat er al iemand is geweest. Juist op dat moment loopt dezelfde meneer aan de overkant van de straat voorbij. Het blijkt een misverstand. We wonen aan een lange winkelstraat die in twee delen is opgesplitst. Hij collecteert voor het eerst en is per ongeluk aan de verkeerde kant gestart. Gelukkig kunnen ze er allebei om lachen. En besluiten om dan maar te wisselen van wijk. Als de man zijn route vervolgt, zucht de vriendin van mijn moeder. Zijn wijk is veel groter en ze heeft er nog een op haar kaart staan. Ik sla even een arm om haar schouder: 'Als jij nou zorgt dat ik een licentie krijg, loop ik die route wel. Het is mede aan jullie te danken dat manlief nog fit en vrolijk rondloopt'. Met een glimlach sluit ik de deur weer. Hij blij, zij blij, wij blij. In mijn eigen wijk.
Gesloopt
11 04 10 - 20:06.
Gisteren stond in het teken van slopen. Vandaag gaan we opruimen. Dus zodra manlief tekenen vertoont van ontwaken, sta ik in de startblokken. Natuurlijk, het is zondag, de Dag des Heeren, dus eerst genieten we van een ontbijt in goede harmonie met een aansluitend kopje koffie. Maar dan geht't loss! De bloembakken, de pergola, de tuinset, de kapotte potten en planten, de terraskachel, het vogelhuisje: alles gaat via de trap naar beneden hup de achterbak van de auto in. Mijn moeder heeft haar voortuin geheel belangeloos tijdelijk ter beschikking gesteld. Uiteraard kunnen we al het puin ook bij ons laten ophalen door de gemeente. Maar in een winkelstraat is dat gewoon wat lastiger. En met een paar keer heen en weer rijden is alles opgeruimd en netjes. Zelfs de totempaal met de weggerotte voetjes is verkast. Als we ons eindelijk weer voorzichtig op de bank laten zakken, zucht ik heel moe maar ook zeer voldaan: 'Het is op zich best leuk, dat slopen. En je hebt ook absoluut veel eer van je werk. 't Is alleen jammer dat je je zelf ook zo gesloopt voelt na afloop!'
Service
10 04 10 - 20:35.
De weersvoorspelling is prima, de conditie is goed en het dakterras is in een erbarmelijke toestand. Dus stroop ik mijn mouwen op. Niet te ver, want de temperatuur is uitstekend om te werken maar dus niet om stil te zitten. Alle potten en planten die de winter niet hebben overleefd, verdwijnen in zakken voor grofvuil. Ze vullen zich onder en door mijn handen al snel. Te snel, want als ik naar een nieuwe zak reik, grijp ik mis. Manlief biedt aan even naar de winkel van de onderburen te lopen en komt even later terug met zes lege exemplaren. Maar er is echt veel om op te ruimen. De pergola hangt op half elf en moet eraan geloven. Dus worden ook die zakken vliegensvlug gevuld met een touwtje dichtgeknoopt. Weer loopt hij naar beneden en een uurtje later, als ook de tuinmeubels tot schroothout zijn gereduceerd nog eens. Net voor sluitingstijd vraag ik hem 'voor alle zekerheid' nog een keer een voorraadje te halen. Manlief lacht. En even later lacht hij nog harder. 'Het was dezelfde verkoper. En hij zei dat als het lastig was om alles in een keer mee te nemen, ze de zakken voortaan ook thuis kunnen bezorgen!'
Hondentaal
09 04 10 - 15:26.
Sydney ligt languit op de grond te slapen. Buiten blaft een hond. Normaalgesproken tilt ze hooguit haar kop op en negeert ze het verder. Maar dit keer staat ze met één sprong op vier poten. Om vervolgens een sprint naar en gelijk maar door ook op de bank bij het raam te trekken. Woest blaft ze terug. Dan holt ze naar de gang en gaat daar nog een keer uitgebreid staan blaffen. Na een paar minuten komt ze nog namopperend terug naar de huiskamer. Ze draait een rondje en neemt haar plekje weer in. Na een laatste 'hmpf' sluit ze haar ogen en valt weer in slaap. Ik zie haar niet vaak zo boos. En ben nu toch wel heel benieuwd wat die andere hond daarbuiten heeft gezegd. Misschien wel dat ze een dikke kont krijgt! Dat ligt bij de meeste vrouwen gevoelig. Of het nu een mens of een hond betreft!
Mijn eerste elf
07 04 10 - 11:19.
Toch best spannend, zo'n eerste opleidingsavond van de Writersclinic. Met een paar vlindertjes in mijn buik rij ik naar de boekenwinkel waar de workshop de komende maanden wordt gegeven. Ik word verwelkomd door een aardige vrouw met een stevig Vlaams accent. Ze is afkomstig uit België maar woont sinds vier maanden hier. Een voor een druppelen alle cursisten binnen: elf in totaal. Na een toelichting op het programma en de manier van werken gaan we van start. We creëren een personage voor onszelf en leren dat elke naamgeving een bepaalde verwachting in zich meedraagt. Dan krijgen we een opdracht: 'Maak een elf'. Ogenblikkelijk ontvouwt een figuurtje met ragfijne vleugeltjes zich voor mijn ogen. Maar nee, het gaat om een dichtvorm. Na wat oefenen en onderling overleg kijk ik met gepaste trots neer op het resultaat. Dit belooft nog wat voor de toekomst. Mijn eerste elf!
Vrolijk Pasen
03 04 10 - 14:10.
Chocolade eitjes om te verstoppen? Check! Gewone eieren om hard en zacht te koken? Check! Lekker broodjes voor een echt Paas-ontbijt? Check! Goed en waar nodig zonnig humeur? Check! Haren van hond en baasjes netjes gekamd? Check! Paasbeste kleren? Check! Het hele huis netjes schoon en opgeruimd? Check! Dekbedhoes met lentemotief netjes opgemaakt op het bed? Check! Veel en vooral vrolijke bloemen op de tafel? Check! We wensen jullie allemaal een Vrolijk Pasen!
Sydney ziet ze vliegen!
02 04 10 - 10:42.
Mijn moeder wil een nieuwe wekker. Ze kan niet goed tegen het harde geluid van de doorsnee-wekkers. Dit resulteert meestal in een knallende hoofdpijn. Via internet vinden we een wekker met vogelgeluiden. Het apparaat heeft een sleuf waar je verschillende kaarten in kunt steken. Zo zijn er bosfluiters, duinbewoners en volièrevogels die je 's ochtends wakker maken. Ze kan nauwelijks wachten tot haar aankoop is gearriveerd. Als alles aangesloten is, wordt de eerste test uitgevoerd. Met succes! Vrolijke maar vooral niet te harde fluittonen dwarrelden als herfstbladeren door de lucht. Er is slechts één klein probleempje. In de vorm van zwart krullend haar met vier pootjes en een zwiepstaart. Want zodra het alarm afgaat, stormt Sydney naar het nachtkastje. En ze rust niet voordat ze die vogeltjes heeft gevonden! Het worden zware ochtenden voor mijn moeder de komende tijd.