Er kan er altijd eentje bij
Het was me al eerder opgevallen: een bij die ijverig over het dak grenzend aan ons terras vloog. Toen ik wat beter keek, zag ik dat hij regelmatig het daklook in kroop. Vaak met een stukje blad tussen de pootjes. Die was duidelijk bezig een korf voor zichzelf te beginnen. Manlief kwam ook eens kijken. 'Zit er een koningin bij?', vroeg hij olijk. Ik schoot in de lach. 'Ja hoor, ze vloog net voorbij!', kaatste ik terug. Terwijl we van een kopje koffie genoten, zagen we steeds meer bijen in en uit het look vliegen. Even vroeg ik me af of we niet moesten ingrijpen. We zitten vaak en graag op het dakterras. Daarbij hebben we natuurlijk respect voor onze buren. Maar we verwachten van hen dan ook min of meer eenzelfde gedrag. 'Ach', mompelde Manlief afsluitend: 'Er kan er altijd eentje bij!'
Er gaat niets boven Groningen
Om het gedoe afgelopen winter een beetje goed te maken, hebben we van NS een gratis dagkaart gekregen. Enige voorwaarde is dat we na 9 uur reizen. En een stad die al langer op ons wensenlijstje staat, is Groningen. We zitten blijkbaar in een populaire trein richting het noorden, want het is druk. In aantal mensen en in aantal decibellen: er wordt heel wat op los gekwebbeld. Het merendeel bestaat uit wat oudere mensen die niet om een praatje verlegen zitten. De meneer naast me slaat het worstenbroodje af en vertelt dat hij op weg is om de fiets van zijn broer op te halen. Die is twee maanden geleden overleden en heeft hem een fiets nagelaten. Hij woont in Venlo, dus het is best een eind weg. De mevrouw aan het andere kant van het gangpad begint over laptops. En hoeveel plaats die innemen in de trein. Ze is fors maar vrolijk. Haar man licht na een tijdje toe dat ze maar een keer per jaar naar buiten mag. En dat ze dan een beetje aanwezig is. In Zwolle stappen we over. Dit keer neemt de forse mevrouw naast mij plaats. Tijdens het laatste uurtje wijs ik Manlief op een heel groot konijn/kleine haas in het weiland. Een stel ooievaars op een nest. Een wegspringende ree. En een koe die aan het kalveren is. Het is heerlijk weer en ik heb zin in een dagje samen uit. Dus ook ik ben best aanwezig in onze coupe. Dan buigt de mevrouw zich naar Manlief toe. En zegt op vertrouwelijke toon: 'Zij mag zeker ook niet zo vaak mee naar buiten, he!'
Maandagochtend
Haar koffer staat pontificaal in het midden tussen de vier stoelen. Ze doet een halfslachtige poging om ‘m in de bagagesleuf te plaatsen, maar daar is hij veel te groot voor. En dus blokkeert hij nu twee zitplaatsen. Op de derde ligt een grote rugzak en op de vierde zit ze zelf. Met een uitdagende blik in haar ogen: ‘Wie doet me wat!’ Als de conducteur voorbij komt, kijkt hij even en besluit dan om er niets van te zeggen. Maar het is een drukke trein. Een heel drukke trein. In de spits! En elk station waar we stoppen, stappen meer mensen in. Een meisje blaast nijdig haar pony uit haar ogen en ziet dan gelukkig nog een andere plek verderop. Twee heren zijn minder flexibel. Met een hoop gedoe en verbaal geweld verschuift de koffer uiteindelijk naar het middenpad. Daarmee de doorgang volledig blokkerend. De mannen zijn geďrriteerd. Geen prettig begin van de werkweek. Ook de vrouw is boos. Geen fijne start van de vakantie. Waarom is het toch soms zo moeilijk om een beetje rekening te houden met elkaar?
Flopperietjes: status
De laatste dagen was het stil om mij heen. Heel stil. Iedereen werd op grote afstand gehouden. Emails werden minder snel dan men van mij gewend is beantwoord. Voicemails niet teruggebeld. Het huiswerk voor de schrijverscursus werd vooruit geschoven. Voetbal-wedstrijden slechts met een half oog bekeken (behalve die van Oranje dan). Zelfs lunchpauzes zei ik resoluut af: 'ik wil even verder werken aan mijn boekje!' De laatste check, nog een keer alle kopteksten en regeleindes controleren. En terecht, want je blijft foutjes vinden! Maar nu is het dan zover. Het manuscript is weg. Het ligt bij de drukker. Die gaat ermee aan de slag. Ik krijg nog een laatste drukproef te zien. En dan, dan is het boekje Flopperietjes af. Beschikbaar voor iedereen die erin geinteresseerd is. Ik hoef me alleen nog maar druk te maken over het vaststellen van een prijs, een aan een ISB-nummer gekoppelde verplichting hier in Nederland. Ik kan nauwelijks wachten tot ik het eindresultaat in mijn handen heb. Wat zal ik nou eens gaan doen met de rest van mijn weekeinde ....?
Onrechtvaardig
Als mijn moeder beneden komt na een ochtend hard werken op de zolder-verdieping, stapt ze midden in een plas. Toen Floppy er nog rondliep, waren we wel gewend aan een ongelukje hier en daar. Maar Floppy is niet meer. Sydney nog wel. Ze wordt ogenblikkelijk ter verantwoording geroepen. En ondanks tegensputteringen wordt haar mantel stevig uitgeveegd. Stoute, stoute hond! Als Sydney verongelijkt en wel voor straf in haar mand ligt, ruimt mijn moeder de boel op. Dan hoort ze achter zich iets. Het komt uit de toilet. En nu ze beter kijkt: er komt nog meer uit de toilet! Het blijkt verstopt! Allerlei viezigheid stroomt het huis in. De loodgieter wordt gebeld en het euvel wordt verholpen. Er blijken wortels in de riolering te zijn doorgedrongend en die veroorzaakten de blokkade en bijbehorende overstroming. Als alles geregeld is, loopt mijn moeder nederig naar Sydney toe. Maar die is nog steeds diep beledigd en wil van geen goedmakertje weten. Pas na heel veel kroelen en praten laat ze zich overreden. Het is geen haatdragend type. Maar ook voor een hond zijn er grenzen.
Paspoort (slot)
Want zo stond ik dus een dag later bij dezelfde infobalie. Dit keer bemand door een jongen met donker haar en een goed humeur. Hij gaf me een briefje met een nummer en zei dat ik met een paar minuutjes opgeroepen zou worden. En hij had gelijk: even later zag ik mijn nummer achter 'balie 22' verschijnen. Ik keek naar de rij loketten. Ze liepen tot en met 18. En toen was het op. Vertwijfeld keek ik de jongen aan. Die keek naar de oproep en gebaarde toen naar achter. Helemaal aan het eind van de hal stonden nog een paar loketten, waaronder nummer 22. De juffrouw erachter keek naar mijn afhaalbewijs en zei: 'U moet niet bij mij zijn. Ik ben van de aanvragen. U komt een paspoort afhalen. Dat is vooraan in de hal.' Ik was te verbluft om iets te zeggen. En dus wees ze nog een keer nadrukkelijk naar voren. 'U moet naar balie nummer 10. Goedendag!' Met de moed in de spreekwoordelijke schoenen sjokte ik terug door de lange hal. Bij balie nummer 10 stond iemand juist af te rekenen. Toen hij wegliep, meldde ik me met de moed der wanhoop. Tevergeefs. 'U bent nog niet aan de beurt. Wachten tot uw nummer verschijnt.' Mijn toelichting was aan dovemansoren gericht. Maar weer ging de bel. En weer verscheen mijn nummer, ditmaal vergezeld van 'balie 7'. 'Ik moet niet bij u zijn', vertelde ik aan de leuke jongen achter het loket. 'Ik kom mijn paspoort ophalen. En ik heb echt al jullie kastjes en al jullie muren gezien! Ik wacht op balie nummer 10.' De jongen zei niets maar knipoogde. Hij verdween om even later terug te keren met een brede gllimlach. En mijn paspoort. En ik leefde nog lang en gelukkig. In elk geval de komende vijf jaar!
Paspoort (vervolg)
Terwijl Manlief een rondje voor het stadskantoor draait, sprint ik naar binnen om mijn paspoort op te halen. Als ik me meld bij de infobalie, kijkt de medewerkster verveeld naar het afhaalbewijs. 'U heeft geen afspraak gemaakt. Dat moet. Anders kunt u daar in de rij aansluiten.' Ik kijk langs haar uitgestrekte hand richting een groep van zo'n zestig wachtenden. Voor mij! Dacht het niet. 'Het is me niet gezegd toen ik dit document kreeg', werp ik nog tegen. 'En het staat er ook niet op!' Ze is niet onder de indruk: 'Zo werken we al jaren!' Lekker! Ik kom hier maar eens in de vijf jaar! Maar goed, er rest me niets anders dan terug naar huis te gaan en een afspraak te maken via internet. Dat valt nog niet mee. Een afspraak om een paspoort te laten maken is zo gedaan. Maar er is geen optie om reisdocumenten af te halen. Gefrustreerd bel ik het info-nummer. 'Toets een 1 voor afhaalservice' zegt een mechanische stem. Ik druk op de 1. 'Met Sjaak', klinkt het aan de andere kant van de lijn. Ik leg hem uit dat het me niet lukt om een afspraak te maken. 'Dat weet ik ook niet, hoor', luidt zijn antwoord. 'Je spreekt met de afVALservice!' Gelukkig ziet hij er de humor van in en verbindt hij me door. Weer vertel ik mijn verhaal. 'Dat is een bekende klacht,' is de juffrouw het gelukkig met me eens. En als ik verongelijkt zeg dat er ook weinig medewerking aan de balie was: 'Een mevrouw met donker haar zeker?! Viel me vanochtend al op dat ze zo humeurig deed!' Ze maakt een afspraak en wenst me nog een prettige dag verder. Maar dat was nog lang niet alles ....
Haar eerste verjaardag
En toen was ze 'ineens' alweer een jaar oud. Mijn jongste nichtje. Ik had een fantastisch cadeau gekocht voor haar, iets dat ook echt bij ons paste. Een puppy van Fisher Price. Hij zingt liedjes en vertelt dat hij een gele voet en een blauw oor heeft. Ik had alle mogelijkheden uitvoerig getest en uiteindelijk akkoord bevonden. Verwachtingsvol togen we dus naar haar verjaardagsfeestje. Maar het zijn rare maanden geweest. Ik heb haar weinig gezien en ze voelde feilloos het verdriet om Floppy aan. Ze moest dus niets van me weten en begon te huilen zodra ik haar oppakte. Haar moeder kwam op het idee om eerst het cadeau uit te pakken. Een schot in de roos: ze was er weg van. Vervolgens gingen we er samen mee op de grond zitten spelen. We hadden groot plezier, zo saampjes. Van haar ouders kreeg ze een hobbelpaard met muziek in zijn oortjes. We maakten er een hele Wildwest-show van. Ze schaterde het uit. Toen we terug naar huis reden, keek ik manlief glimlachend aan. Het komt wel goed. En anders koop ik voor mezelf ook gewoon zo'n Fisher Price pup!
Waanzinnig!
We waren er nog niet uit: doen we dit jaar iets met ons eerste lustrum of niet. Vijf jaar getrouwd is iets leuks om bij stil te staan. Maar het heeft ons niet veel moeite gekost om zover te komen. Dus om er nu speciale aandacht op te vestigen? En net toen kreeg ik een berichtje van Albert Niland, de Ierse gitarist/zanger die Paradiso plat speelde. Of we interesse hadden in iets nieuws: een thuisconcert. We waren gelijk om! De gastenlijst werd met beleid opgesteld: geen kletsavond, maar vooral genieten van zijn muziek. Als je er tenminste van houdt! Anders niet komen. En zo zaten we met 20 verwachtingsvolle vrienden en familieleden in een kring om hem heen. Hij was goed. En leuk. Maakte grapjes tussendoor. Dat het voor hem ook best wel spannend was, zo'n prive-concert. Voor hetzelfde geld kom je bij een 'Silence of the Lambs'-familie terecht! Toen hij ons favoriete nummer Galway Town opdroeg aan Floppy, was het even flink slikken. Maar we voelden ons veilig in de warme genegenheid van de aanwezigen. Na het optreden bleef hij nog lang hangen. Het was zo gezellig. En iedereen had enorm genoten. Uiteindelijk kroop ik heel, heel ver na mijn bedtijd dicht tegen manlief aan. We hebben een prachtige herinnering toegevoegd aan de vele andere rondom onze trouwdag. Wat een feest!
Een juweeltje van een Floppy
Toen mijn vorige leidinggevende haar hanger liet zien met daarin wat as van haar overleden zusje, moest ik wel even slikken. Best confronterend. Maar hoe vaker ik de ketting zag, des te meer ging ik het waarderen. Ze hield haar zusje zo op een bijzondere manier heel dichtbij. 'Dat wil ik ooit voor Floppy ook', vertelde ik haar. Het moment kwam sneller dan verwacht. Maar mijn wens bleef onveranderd: een beetje as van Floppy in een bedeltje aan mijn armband. Mijn moeder regelde alles met de juwelier. Die krabde zich even achter de oren: zo'n verzoek had hij nog niet eerder gehad. Hij ging zijn best doen. En dat heeft hij gedaan. Vandaag mocht ze het juweeltje ophalen. Want een juweeltje is het geworden, letterlijk en figuurlijk. Morgen zou Floppy 18 jaar zijn geworden. Hij heeft het helaas niet mee mogen maken. Maar ik kan me geen mooier postuum verjaardagscadeau voorstellen dan dit!
Rare jongens, die Oostenrijkers
We hebben een paar heerlijke dagen achter de rug. Tussen 25 en 30 graden met een strakblauwe lucht. Geen straf om dan buiten naast een zwemvijver te zitten met uitzicht op de bergen. Maar onze vakantie is kort en dus houden we het weerbericht strak in de gaten. 'Maandag de hele dag regen' staat er onverbiddelijk achter de plaatsnaam van ons dorp. 'Nee hoor', zegt de hoteleigenaar. 'De boeren hebben het gemaaide gras nog niet opgeruimd. Dus morgen is het ook droog.' Hij lijkt op zijn moeder. Die zei ook altijd dat de sneeuwcondities perfect waren als we haar opbelden voor de wintersport. Om dan bij aankomst te constateren dat de situatie ter plaatse in een paar dagen tijd 'ineens aanzienlijk verslechterd' bleek. Dus ik ben geneigd om de officiële meteoroloog eerder te geloven. Als we wakker worden, is het bewolkt. Maar droog. Zelfs warm. En dat blijft het ook tijdens het ontbijt. Als we halverwege de ochtend buiten aan de koffie zitten, komt de eigenaar langs. Hij kijkt veelbetekenend naar boven. En grijnst vervolgens naar mij. Eigenlijk is er nauwelijks verschil tussen Oostenrijkers en Nederlanders: ze willen gewoon gelijk hebben.
Schrijverscursus
Onze juffrouw zegt dat je moet schrijven zonder je pen van het papier te halen. Of het onzin of serieus is wat je schrijft, dat maakt allemaal niet uit. Zolang je maar blijft doorschrijven. Op die manier kun je namelijk je hoofd leegmaken, zegt ze. Dus er wordt wat leeggemaakt op dit moment, dat begrijp je. Je ordent je gedachten en komt op inspirerende ideeen. Ze zegt ook dat de officiele benaming 'snelschrijven' is. Kan zowel op papier als op de laptop. Maar belangrijkste is dus dat je maar blijft schrijven. En vertellen. En niet nadenken. Dus dat doe ik dan bij dezen. Kunnen jullie ook nog meegenieten. Zo, mijn huiswerk voor de schrijverscursus is klaar. Het wachten is nu op de beloofde inspiratie.
Der Manschaft
We schuiven in een langzaam rijdende file richting Oostenrijk. Naast ons rijdt een verlengde Espace. Op de achterbank een aantal kinderen. Eentje zwaait er een beetje mistroostig met een Duits vlaggetje. Als hij ziet dat ik naar hem kijk, zwaait hij wat nadrukkelijker. En wijst: 'We gaan winnen!' Ik kijk naar hem. Ik kijk naar het vlaggetje. En ik schud nadrukkelijk mijn hoofd. Mijn naar beneden bewegende duim onderstreept mijn mening. Het jongetje is verbijsterd. En stoot vervolgens zijn broertje aan. Nu kijken er twee paar jongetjesogen naar ons. Weer beweegt het vlaggetje heen en weer. Weer wordt er verwachtingsvol gekeken. En weer schud ik mijn hoofd en wijst mijn duim naar beneden. Ze schateren het uit. Ook het zusje wordt erbij betrokken. Neusjes tegen de ruit, handjes ernaast, verwachtingsvolle blikken. De spanning wordt opgevoerd: het vlaggetje komt in beweging. Als ik lachend 'echt niet!' gebaar, rollen ze over de bank van het lachen. Ook ik schater het uit. We hebben volop lol. Dan komt de file weer in beweging. Ik zwaai nog een keer, dan verdwijnt de auto met de kinderen uit het zicht. Duitsland tegen Nederland: gelijk spel. Zo kan het dus ook.
Au!
De oven is stuk. Hij geeft geen teken van leven meer. En ik gebruik 'm intensief. Maar ja, na bijna 10 jaar mag je wel een keer naar je laten kijken natuurlijk. Dus ik bel de monteur. Als hij binnenkomt, gaat hij door zijn knieen. Draait aan een knopje. En de oven gloeit gelijk als nooit tevoren. Ik kijk hem sprakeloos aan. In het midden zit een wekkertje. Ik gebruik dat nooit, heb een professionele keuken-wekker en een grote klok aan de muur. Maar daar zit dus ook een knopje voor automatisch of handbediening! Blijkbaar heeft er iemand per ongeluk aan gedraaid. Hij voelt zich duidelijk opgelaten: 'Normaal gebeurt dit wel eens bij mensen die net een nieuwe oven hebben. En dan valt het onder de garantie. Ik moet u helaas voorrijkosten berekenen, sorry!' Ik vind het ook niet leuk, maar heb er wel begrip voor. Hij is er speciaal voor gekomen en ik wist dat ik hoe dan ook de voorrijkosten moest betalen. Als hij weg is, gaat de telefoon. Het zwembad waar ik zes weken geleden mijn abonnement heb opgezegd. Ze hadden niet een maar twee keer de opzegmaand afgeschreven en dus had ik die laatste gestorneerd. Ik krijg een moeilijk verhaal over het feit dat ik ooit op de 24ste een abonnement heb afgesloten maar dat zij op de 15e de incasso's verwerken. En dat ik dus niet vooraf, maar achteraf mijn abonnement betaal. Dus nu tweemaal de kosten moet overmaken om mijn abonnement te beeindigen. Als ik niet begrijpend reageer en vervolgens zeg dat dit duidelijk niet zo vermeld staat in de huisregels, reageert ze ongeinteresseerd. Het zal haar duidelijk een zorg zijn. Gefrustreerd beeindig ik het gesprek. Als ik manlief later vertel dat zijn vrouw een dramatisch huishoudboekje moet overleggen aan het einde van de week, troost hij me. Er zit nog wel wat rek in het spaarbankboekje deze maand. 'Je hoort je afspraken gewoon na te komen', zegt hij. 'En eigenlijk zitten die 20 euro abonnementskosten me dus meer dwars dan die 106 voor het voorrijden!' Toch nog maar eens goed nakijken of een van de heren lijsttrekker hier iets over te zeggen heeft!
