D's days

In liefdevolle herinnering

29 08 10 - 22:00.

Vanaf woensdag draait veel, zo niet al mijn vrije tijd om Flopperietjes. De verzoeken om een boekje stromen binnen. Het doet goed, al komen de emoties ook weer omhoog. Ik haal stevige enveloppen en pakketzegels. Bedenk persoonlijke boodschappen en signeer. Bespreek met de boekwinkel de zakelijke details. Bestel de tweede druk bij de uitgever. Maak een afspraak bij de dierenarts. Het is alweer vier maanden geleden dat ik hem voor het laatst zag. Hij is zichtbaar aangeslagen als ik hem een exemplaar overhandig: in al zijn jaren als dierenarts is er nog nooit een boekje over een van 'zijn' honden geschreven. Samen bepalen we een goed doel voor de opbrengst: het Nederlands KankerFonds voor Dieren. Ik wil niet aan Flopperietjes verdienen, dus per verkocht boekje zet ik een bedrag opzij. En een aantal vrienden heeft zelfs een donatie gegeven. Ik hoop dus straks een mooi bedrag te kunnen overmaken. Ook een hond is pas dood als niemand meer aan hem denkt. Het gaat bij Floppy nog heel lang duren.

Heb jij ook interesse in Flopperietjes? Klik dan hier en bestel je eigen, gesigneerde exemplaar!

Internetfraude

28 08 10 - 09:50.

Lieve Klant, Dit is een bericht van het veiligheidsdepartement van ABN Amro NL Het is ons beleid om u te informeren dat er internetfraudes momenteel zijn gebeuren in onze bank. Identity Theft. Aangezien Juni 31, 2010 een nieuwe systeem/databank geïnstalleerd werd de vallenen frauduleuze activiteiten in onze bankwezensector te verdelgen, is het nieuwe Systeem "Voor Uw Veiligheid" genoemd. Het is ook onze verplichting die u een enkele maandelijkse nieuwsbrief met fooien die u ontvangt kan gebruiken te vermijden vallene slachtoffer van de internetfraude. Met dit systeem, wij houdt u op de hoogte/alarmen van de activiteiten van de Internet Oplichter en bescherm ook u tegen het afscheppen. Wij vragen dat u de volgende informatie over de schakel beneden invullen: Thusadres, Telefoonnummer, Uw Kaart Nummer en Uw Rekeningnummer om maximale bescherming te verzekeren. Merk op dat na het vullen van Informaton uw IP-adres is ook veilig. Gebruik de schakel beneden Dank u. Lestu blöðin á Vísir Vefblöð! Fréttablaðið og Markaðinn á http://www.visir.is

Flopperietjes vliegen de deur uit!

27 08 10 - 20:17.

'Ik zag het liggen bij een collega op het bureau. Heb je er nog een voor mij?' De Flopperietjes vliegen de deur uit! Sinds de door mij bestelde voorraad afgelopen woensdag eindelijk is aangekomen, heb ik er heel veel vrienden, familieleden en collega's blij mee gemaakt. Een aantal neemt het met tranen in hun ogen in ontvangst: zij kenden Floppy goed en worden met het boekje weer geconfronteerd met zijn afwezigheid. Anderen hebben hem nog nooit 'live' gezien, maar kennen mij en mijn schrijfstijl. En willen een exemplaar in hun boekenkast zetten. Ik wil er niet op verdienen, daar is het niet voor geschreven. Het verschil tussen kost- en vaste prijs gaat naar een aan honden gelieerd goed doel. Morgen heb ik een afspraak bij de dierenarts. Zal best raar zijn, zo zonder hond. Maar hij komt zo vaak in het boekje voor. Bovendien is Floppy mede dankzij hem bijna 18 geworden. Ook de boekenwinkel hier tegenover heeft Flopperietjes op de toonbank liggen. Het zal me moeite kosten om niet puur uit nieuwsgierigheid elke dag te gaan kijken hoeveel er nog liggen. Kortom: het heeft me niet alleen geholpen met het rouwproces. Het geeft nu ook anderen een lach en soms een traan. Enne ... de tweede druk is al onderweg!

Top!

26 08 10 - 20:40.

'Wij nodigen je uit voor een etentje in De Pastinaeck', zeiden we tegen mijn schoonvader. 'Ter gelegenheid van je verjaardag.' Maar het was druk. En wij gingen op vakantie. Of zij zaten in Frankrijk. En voor je het wist, was het een hele tijd later. Toch, wat in het vat zit, verzuurt niet. Dus togen we gisteren naar Amersfoort. Ik was benieuwd: een jaar geleden was het echt een toptent. Ik was toen blij verrast en zeer onder de indruk. Hadden ze het volgehouden? De ontvangst was als vanouds: hartelijk en welkom. We kregen een mooi tafeltje. Toen mijn schoonvader de wijnkaart bekeek, moedigde ik hem aan: 'Het is jouw verjaardagsfeestje, kies een lekkere!' De amuse was tongstrelend: een preisoepje in miniformaat. Het voorgerecht hemels: de borden gingen nog net niet schoongelikt terug naar de keuken. Hetzelfde overkwam de hoofdschotel. Ik had gekozen voor een gerecht met pastinaeck. En genoot van elke hap. De keuze uit de nagerechten was erg lastig. Maar ik liet me uiteindelijk toch overtuigen door de gebrande citroenvla. Toen de ober ons toetje uitserveerde, had hij echter niet vier, maar vijf borden bij zich. Het laatste was ook voor mijn schoonvader. Er stond met chocolade op geschreven: Hartelijk Gefeliciteerd! We waren er stil van: over klantvriendelijk gesproken. En de koffie maakte het verhaal compleet. Het eindoordeel was unaniem: De Pastinaeck is en blijft een toptent! Zelfs als we er ruim een uur voor onderweg zijn: het is een bezoek meer dan waard!

Pijnlijk

24 08 10 - 13:23.

'Da's dus niet zo mooi!' De fysiotherapeut fluit tussen zijn tanden. Mijn schouder zit muurvast, met bijbehorende pijn. De slijmbeursontsteking is over. Maar er zit nauwelijks beweging in het gewricht er omheen. Hij probeert verschillende houdingen en ziet aan mijn gezicht dat ik daar helemaal niet blij mee ben. 'Tja', zegt hij. 'Als ik nu niet ingrijp, krijg je een frozen shoulder. Die moeten ze onder narcose losbreken. Ik kan dat nog voorkomen. Maar die behandeling is nogal gemeen.' Ik ken hem al heel lang en vertrouw hem volkomen. Dus ik zet me schrap. Binnen tien minuten is de handdoek waarop ik lig drijfnat van het zweet. 'Gemeen' dekt de lading niet! De fysio praat intussen over koetjes en kalfjes om me af te leiden. Tevergeefs. Als hij tevreden is (over mijn mening zullen we het verder maar niet hebben), zegt hij dat hier waarschijnlijk wel een reactie op komt. Welke pijnstillers ik kan slikken. Maar dat ik koste wat kost nu moet blijven bewegen. Ook als dat pijn doet. Hij maakt een vervolgafspraak voor volgende week. 'Had je nou niet een of ander ingenieus instrument dat je in plaats hiervan had kunnen gebruiken?', vraag ik hem terwijl ik probeer om mijn jas aan te trekken. 'Ja hoor,' antwoordt hij. 'Een hamer. Maar dat had net zo'n pijn gedaan!'

Vakantiebezigheden

22 08 10 - 14:12.

En wat doe je in je 'vakantie' zoal? Je bezoekt een stad 10 kilometer verderop waar je wat door het winkelcentrum flaneert. Je koopt een paar souvenirtjes (lees: achterstallige cadeautjes). En rijdt binnendoor langs weilanden vol koeien terug naar huis. Daar krijg je onverwachts bezoek van vrienden die je (te) lang niet hebt gezien. Je praat geanimeerd en drinkt wat op het terras in de zon. Je nodigt wat (andere) vrienden uit (lees: die een paar weken geleden jarig waren) voor een thema-avond. En eet met z'n allen Grieks terwijl de zon langzaam wegzakt achter het dak van de buren. De Ouzo vloeit rijkelijk maar omwille van diezelfde buren onderdruk je de neiging gezamenlijk de Sirtaki te dansen. De volgende ochtend slaap je lang, heel lang uit. Je drinkt alweer buiten op het terras, ditmaal koffie (wat na al die Ouzo hard nodig blijkt). Je wast de auto van binnen en van buiten, want ook dat hoort bij de vakantiebezigheden. Je loopt een stukje hard, terwijl je geniet van de omgeving. En als je dan 's avonds nog even met elkaar napraat, kun je eigenlijk maar een ding concluderen: 'Ik heb helemaal geen zin om morgen weer te gaan werken!'

Vakantiegevoel

19 08 10 - 15:59.

We hebben eigenlijk niet echt vakantie dit jaar. Als in ‘ergens iets boeken, voorbereidingen treffen, eindeloos genieten en met een glimlach op terugkijken’. Natuurlijk zijn we in februari op wintersport geweest. En hebben we bij het wegbrengen en weer ophalen van mijn moeder een paar dagen in Oostenrijk doorgebracht. Maar verder hebben we dit jaar geen plannen. We hebben een prachtig Floppy Snel-terras waar we graag zitten. Muziekje, boekje, wijntje. Het weer speelt dit jaar ook lekker mee. Dus heb vooral geen meelij. Wij ervaren iedere dag het vakantiegevoel. Alleen … de een na de ander vertrekt. Het was al druk op kantoor, maar nu is het echt aanpoten. Ik begin vroeg, eindig laat en hou met een bewonderingswaardig gevoel voor humor mijn hoofd boven water. Zolang je nog door de neus kan ademen, verdrink je niet. Maar het stoort me dat ik niet alles onder controle heb. Er sluipen toch kleine foutjes in. En daar baal ik van. Dus stuur ik snel tussendoor een klaag-mail aan Manlief. Even afreageren en dan weer verder. Een paar minuten later verschijnt er een antwoord op het scherm. ‘Nog even volhouden, lieverd. Dan hebben we weer vakantie tot morgenvroeg!’

Lontjes

18 08 10 - 18:16.

Ik bel met de provider van mijn mobiele telefoon. Ben al jaren een loyale klant. Maar wil nu mijn abonnement opzeggen. De meneer aan de andere kant vraagt vriendelijk of hij mag weten waarom. Ik leg hem uit dat ik echt niet ontevreden ben. Maar dat ik zo graag een iPhone wil. Hij lacht. 'We mogen er niet mee adverteren. Maar om trouwe klanten te behouden, mogen we daar wel een iPhone aan leveren! En u bent zo'n klant!' Helemaal blij bel ik Manlief. Zelfs de waarschuwing dat ze momenteel niet leverbaar waren, en dat dit twee a drie weken kon duren, vond ik geen probleem. Het wordt vier weken. Vijf weken. Zou ik dan toch het allernieuwste model krijgen? Ik bel voor de zekerheid. In mijn 'dossier' staat niets geks, ze snappen het ook niet. Misschien nog maar heel eventjes wachten. Ik wacht. En wacht. En bel opnieuw. Weer wordt mijn 'dossier' geraadpleegd. De mevrouw aan de andere kant snapt er ook niets van. 'Ik ga hier een klacht van maken', zegt ze resoluut. 'U wordt binnen 15 werkdagen gebeld.' Op mijn 'Nog drie weken?!' reageert ze verontschuldigend dat het vakantietijd is. Dat ze normaal sneller zijn. Maar dat ze geen valse hoop wil wekken. Vandaag is het werkdag 14 na mijn telefoontje. Ik bel opnieuw. Weer een andere mevrouw. Ze leest hardop voor uit mijn 'dossier': 'Er klopt iets niet. Kan klant niets aan doen. Moet interne klacht van worden gemaakt.' Datum: 2 augustus. 'En over interne klachten mogen ze maximaal 20 werkdagen doen,' zegt ze nog ten overvloede. Ik ontplof. Vermeld voor de goede orde dat het niet persoonlijk is! Maar dat dit niet waar kan zijn. Ze is het roerend met mij eens. Maar kan helaas niets voor me doen. Ook het compleet annuleren en opzeggen van de mobiele en vaste lijn is niet mogelijk: 'Dat kan pas als een lopende klacht is afgerond!' Ik wens haar een fijne avond en verbreek de verbinding. Mijn lontje is echt niet meer zo kort als vroeger. Ik probeer meer geduld te hebben en me in de ander te verplaatsen. Maar ook aan langere lontjes komt een eind!

Flopperietjes

17 08 10 - 13:32.

Nou zul je 't hebben!

15 08 10 - 15:00.

Hij had het al een paar keer gevraagd: 'Hebben ze zich nu al ingeschreven?' Mijn moeder had iedere keer ontkennend geantwoord. Maar ik was thuis toen hij ons 'buitentoilet' in elkaar kwam zetten. En was een gemakkelijke prooi. Al mijn bezwaren en argumenten tegen werden zonder meer de grond in geboord. 'Jullie lopen nu al bijna een jaar. Het is tijd voor een wedstrijd. Dat woord klinkt zwaarder dan het is. Het gaat gewoon om een gezamenlijke run.' En dus start ik op mijn vrije zondag internet op. Bekijk het parcours. Pieker even over de afstand. Glimlach om 'Bij voorinschrijven krijg je een lager startnummer, dat staat ook mooier!' En schrijf me zuchtend in. Ik heb nog niet een keer vijf kilometer gelopen. Zit pas op 'ruim vier'. Maar het duurt nog een paar weken. En Manlief doet ook mee. Zul je zien, staan we daar straks als groentjes tussen de cracks. Maar zoals mijn oma altijd al zei: 'Het meedoen telt, niet het winnen.' Mijn oog valt op het record van vorig jaar: 5 kilometer in ruim 18 minuten. Slik. Wish me luck!

Hooizolder te huur

14 08 10 - 20:16.

Het enige dat nog ontbrak op het gerenoveerde Floppy Snel-dakterras was een opbergplek voor lege potten, tuinaarde, een bezem en de haspel voor de tuinslang. Dat lag nu allemaal min of meer verstopt achter de schommelbank. Maar daar kon het natuurlijk niet blijven liggen. En dus keek ik mijn handige oom lief aan. Legde een plannetje voor. Ging akkoord met wat aanpassingen. En werd gisteren dus uitermate verrast met het eindresultaat! Een kast in de vorm van een buitentoilet. Er moet nog een blik buitenbeits tegenaan, maar het is verder perfect. Het allerleukste was de 'hooizolder' voor pimpel-, koolmeesjes en roodborstjes. Er kunnen zeker zes nesten in. Natuurlijk weet ik dat vogels onderling andere afspraken hebben. Maar in gedachten zag ik het zo voor me. Aan de binnenzijde van het deurtje een briefje met huisregels. En het hele voorjaar een gezellig kwetterende bende die 's avonds door Manlief tot rust gemaand moet worden. 'En nu allemaal naar je eigen nest, snavels dicht en licht uit!' Voor alle zekerheid zal ik vast ruimte reserveren op de vogel-Fundasite: 'Mooie ruime hooizolder te huur!'

Miscommunicatie

13 08 10 - 21:33.

Ik loop en ik loop. Mijn benen bewegen en mijn gedachten malen. Weer afscheid van een collega na een kansloze strijd. Ik mocht 'm graag. Zei hem gedag als ik hem in de gang tegenkwam. Hij maakte altijd een grapje. En werkte bijna net zo lang als ik bij ons bedrijf. Ik loop en ik loop. Mijn armen bewegen en mijn gedachten malen. Hij was het hoofd van de afdeling die een paar maanden geleden afscheid moest nemen van een jonge collega. Zo oneerlijk, zo zwaar. Ik loop en ik loop. Mijn voeten laten kilometers asfalt achter zich en mijn gedachten malen. De neef van Manlief kon niet langer vechten tegen zijn ziekte. Hij liet een jong gezin achter. Te vroeg, te snel. Ik loop en ik loop. Zweetdruppels vermengen zich met mijn gedachten. Ik mis Floppy nog steeds zo verschrikkelijk. Het is goed zo, hij was op. Hij had een mooi leven en een mooie dood. Maar het is zo stil in huis. Ik kan maar niet wennen aan zijn lege plek. Dan schiet een bijzondere gedachte me te binnen. Op de kerstkaarten vorig jaar schreef ik de wens dat 2010 een saai jaar zou worden. We hadden na het hartinfarct van Manlief vooral behoefte aan rust. Waarschijnlijk miscommunicatie daarboven. Zal dit jaar vragen of we er allemaal nog mogen zijn in 2012.

Kappers

12 08 10 - 22:26.

De pluim die onze werkgever met kerst had gegeven, lag nog steeds ongebruikt in de la. En mijn haar zag er eigenlijk niet uit. Dus toen ik zag dat een van de opties een knipbehandeling bij sterrenkapper Rob Peetoom was, had ik de telefoon al in mijn hand. Het moest gewoon zo zijn, er was toevallig ook nog gelijk een plekje vrij. Ik besloot ter plekke dat ik mezelf ook op een leuk kleurtje zou trakteren. En het was super! Ik genoot van de behandeling. Sterren zag ik niet, maar de persoon in de spiegel keek heel erg blij naar haar nieuwe look. Alleen toen ik moest afrekenen, zag ik wel even sterretjes. Ach, het was het waard, einde discussie. Op kantoor kreeg ik veel complimentjes. En vragen (lees: van vrouwelijke collega's): 'Wat kost dat nou?' Toen ik het bedrag noemde, hoorde ik een bonk. Een collega (lees: een mannelijke collega) was van zijn stoel gevallen. Hij kan van dat bedrag een jaar lang naar de kapper. Maar als je hem en mij naast elkaar zet, dan zie je duidelijk  het verschil. In mijn haar glanzen sterretjes!

Cardioloog

11 08 10 - 21:10.

Hij ziet er een beetje verpieterd uit. Een BMI dat net te hoog is. En er hangt een vage sigarettenlucht om hem heen. Niettemin: we herkennen hem meteen, ook al is het alweer een jaar geleden. De cardioloog geeft Manlief en mij een hand en vraagt ons plaats te nemen. Hij bestudeert het hartfilmpje, waarin Manlief een hoofdrol vertolkt en schuift het dan terzijde. 'Hoe voelt u zich?' Manlief geeft enthousiast antwoord: 'Goed!' 'Dat is fijn om te horen. Maakt u het hemd maar even los.' Hij neemt de bloeddruk op en luistert naar de hartslag. Ook dat is allemaal in orde. 'Mooi', zegt hij dan. 'Heeft u nog vragen?' 'Ja', zegt Manlief, 'Ik voelde me die eerste maanden nadat ik was gestopt met roken erg moe.' De cardioloog kijkt er niet van op. 'Uw lichaam moest even wennen aan de medicijnen. En als je je gelijk fitter voelde na je laatste sigaret, dan was stoppen niet zo moeilijk.' Hij kijkt erbij alsof hij er persoonlijk ervaring mee heeft. Als mijn echtgenoot informeert of hij alle medicijnen moet blijven slikken, krijgt hij een bevestigend antwoord. 'Deze zijn voor je cholesterol, deze beschermen je maag en met deze leef je langer.' Mijn grapje dat ik ze dan ook graag wil, levert een half glimlachje en een vermoeide blik op. Vervolgens staat hij op: 'Ik zie u graag over anderhalf jaar weer.' Precies drie-en-een-halve minuut nadat de deur voor ons open ging, sluit hij weer achter ons. En toch zijn we er blij mee. Manlief kan er weer tegen.

Geluidjes

09 08 10 - 20:38.

'We horen het al weken!', zeg ik op benepen toon. 'Maar nu ineens niet meer. Er is niks gebeurd, ik heb niets geks gedaan. Het is gewoon weg.' De meneer aan de andere kant van de telefoon denkt na. 'Kom toch maar even langs', zegt hij dan. 'Gewoon voor alle zekerheid.' En zo sta ik even later bij de garage waar ik een afspraak had gemaakt. Omdat de auto zo'n raar slijpend geluid maakte. Soms kraakte het, dan weer piepte het. Het was er totdat je een bepaalde snelheid bereikte. Dan hoorde je het niet (meer). Tot afgelopen weekeinde dus. Samen buigen we ons over de motorkap. Strepen mogelijkheden af: geen verschil met airco aan of uit. Wel of niet sturen maakte niets uit. Hij krabde op zijn hoofd. Tja. Dan zie ik de stang die de motorklep omhoog houdt. 'O ja', zeg ik. 'Die zat niet in de klem toen ik afgelopen vrijdag onder de klep keek. Dus die heb ik weer vastgedrukt.' Hij kijkt mij aan. Ik kijk hem aan. Samen kijken we naar het motorblok. Er is duidelijk een beschadiging te zien. Kan geen kwaad. En maakt ook geen geluid (meer). De meneer drukt de klep zonder iets te zeggen dicht. Geeft me een hand. En zegt dan, hoorbaar tegen beter weten in: 'Als u het nou weer hoort, kom er dan gerust mee langs'. Hij schudt zijn hoofd terwijl hij terug naar de garage loopt. Ik voel me supervrouwelijk. En blond. En dommig. Volgende keer mag Manlief mooi zelf langs de garage!

Oranje boven

08 08 10 - 19:53.

'Ik heb een speciaal cadeautje voor jullie vijfjarige trouwdag', zei hij. En dit weekeinde was het zover. Een hotelovernachting met alles erop en eraan in Buren. We kwamen tegen de middag aan. Natuurlijk ken ik als elke rechtgeaarde Nederlander de schuilnaam van ZKH Prins Willem Alexander. Maar dat een heel dorp in het teken van ons koningshuis staat, dat wist ik niet. We bezochten het Buren & Oranje museum en werden verwelkomd door een enthousiast verzamelaar. Hij had zelfs beslag weten te leggen op het trouwpak van onze kroonprins! De wieken van 'De Prins van Oranje' werden vakkundig ontweken terwijl we het uitzicht over Buren bewonderden vanaf de molen. We lunchten bij grand cafe De Hofhouding. Werden als vanzelf nederig bij het zien van het inventaris van het Museum der Koninklijke Marechaussee in het voorheen Koninklijk Weeshuis. Terwijl uiteraard ook het graf van Prinses Anna van Buren in de Lambertus Kerk werd aanschouwd. Maar we kwamen echt woorden tekort voor ons eigenlijke onderkomen: Hotel De Prins. Licht, luchtig, vrolijk, vriendelijk en zalig eten van de chefkok Edo. Zijn lavendel-hangop is onovertroffen! Kortom, het was een prinselijk cadeau met watjes in overvloed waar we met heel veel plezier aan terug denken!

Perfectie

06 08 10 - 12:47.

'Eigenlijk houdt hij helemaal niet van taart', zegt mijn collega. 'Maar toen ik laatst een stukje van jouw chocoladetaart met aardbeien voor mijn echtgenoot mee bracht, was hij gelijk laaiend enthousiast!' Ze vertelt dat hij komende zaterdag 50 jaar wordt. We vinden het allebei een goed idee om hem dan te verrassen met een hele taart voor hemzelf en zijn gasten. Als ik 's avonds in de keuken met de voorbereidingen bezig ben, komt Manlief binnen. 'Hm, lekker, ben je weer chocoladetaart aan het maken?', zegt hij, terwijl hij de lepel met een restje vulling schoonlikt. Ik vertel hem de reactie van mijn collega. Hij knikt begrijpend. En stelt: 'Als je "perfectie" zou moeten definiëren, kun je volstaan met "Dorine's chocoladetaart"!' Hij vervolgt: 'Eigenlijk is er maar één ding niet perfect aan jouw taart.' Ik kijk hem onthutst maar gelijktijdig geïnteresseerd aan. Misschien een 'light'-variant? 'De naam', licht hij toe. '"Dorine's chocoladetaart". Die is te lang. Maar verder is het helemaal perfect!'

Gelijkvloers

05 08 10 - 08:40.

Onze buurvrouw is een leuke, intelligente vrouw met een goed gevoel voor humor. Zeker met dit mooie weer zitten we regelmatig buiten en kletsen dan gelijk even bij. Het is grappig om te zien. Haar appartement ligt namelijk wat hoger dan ons dakterras. Dus wij leggen vaak ons hoofd in de nek. En zij hangt half over de reling heen. Ze is ook lang: 1,89 meter. Gisteren kwam ik haar tegen in de supermarkt bij ons in de straat. We bleven even staan en maakten een praatje. Toen schoot ik in de lach. Ze keek me verbaasd aan, zich afvragend of ze iets geks had gezegd. 'Nee hoor,' antwoordde ik snel. 'Maar ik bedenk me ineens dat je eigenlijk helemaal niet zo lang bent als je gelijkvloers met elkaar spreekt!'

Hoerenjong

03 08 10 - 21:35.

Als ik de e-mail open, is het eerste woord wat ik lees 'hoerenjong'. Ik controleer de afzender, maar het is toch echt een bericht van de uitgeverij die Flopperietjes in bewerking heeft. Er zijn al een paar drukproeven heen en weer gegaan, maar ik was niet tevreden. Zijn ze mijn 'gezeur' nu echt beu? Maar voordat je je conclusies trekt: het lag dus niet aan mij! Het document dat ik beoordeelde, werd telkens net even anders teruggestuurd. Een koptekst was verschoven naar de vorige bladzijde, of een foto hing ineens ergens onderaan in een hoekje van de bladzijde. Niet mooi en niet acceptabel. Ik dacht regelmatig aan mijn vorige, oh zo wijze leidinggevende. Zij merkte ooit op, dat ik de lat wel erg hoog legde voor mijzelf en voor mijn omgeving. Dat 95% meestal ook goed was. Maar dit was toch echt iets anders. Dit ging om Flopperietjes, een aandenken aan ons vriendje. Een emotioneel geladen boekje. En dus slikte ik mijn irritatie en ongeduld in. En bleef vriendelijk en beleefd in de contacten met de uitgever. Wel merkte ik op dat het toch een beetje vreemd was dat de tekst telkens uit zichzelf verschoof. Ter geruststelling: zij vonden het helemaal niet raar. Het gaat hier namelijk om een hoerenjong. Een typografische fenomeen. Dus Floppy hoeft zich vooralsnog niet om te draaien in zijn graf: mijn (en zijn) reputatie is onaangetast. En het manuscript is as we speak onderweg naar de drukker!

Toveren

02 08 10 - 16:38.

De buurvrouw stort vanaf de balkonreling haar teleurstelling over ons uit. Ze is met haar favoriete blouse achter een gemeen haakje blijven hangen. En nu zit er een gaatje in. Het valt niet echt op, maar hij was net nieuw. Als je er niets aan doet, wordt het snel groter. 'Geef maar hier', bied ik aan. 'Mijn moeder kan toveren'. Verbaasd kijkt ze me aan. Ze kent ons nog niet zo lang en mijn moeder nauwelijks. En ze heeft ook de leeftijd niet meer om nog in sprookjes te geloven. Enigszins aarzelend reikt ze 'm aan. 'Je kent 'm straks niet meer terug, let maar op!', zeg ik bemoedigend. 's Avonds bespreek ik het met mijn moeder. Ze kijkt bedenkelijk, maar ze laat zich niet zo snel ontmoedigen. 'Morgen is hij weer als nieuw!', belooft ze als ik met een knuffel afscheid neem. En ze houdt woord. Onze buurvrouw kijkt me stomverbaasd aan als ik de blouse de volgende dag afgeef. En gaat dan nogmaals op zoek naar het gaatje. Onvindbaar. 'Hoe heeft ze dat nou voor elkaar gekregen?' Ik lach. De blouse had al een paar lengtenaden. Ze heeft er nu een paar extra gekregen. Waarvan een precies over het gaatje is geleid. Buurvrouw is laaiend enthousiast. En ik stiekem ook. Want ik heb een moeder die kan toveren!